Tagalog

Santa Francisca de Roma

Marso 9: Santa Francisca de Roma, Relihiyosa—Opsiyonal na Paggunita

1384–1440
Patron ng mga motorista at mga biyuda
Dinadalanginan upang mailayo sa kamatayan ang mga bata
Itinanghal na santa ni Papa Pablo V noong Mayo 29, 1608
Kulay Liturhiko: Puti (Lila kung karaniwang araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible

Sipi:
Ang isang babaeng may asawa, kapag kinakailangan, ay dapat iwan ang kanyang mga debosyon sa Diyos sa altar upang matagpuan Siya sa kanyang mga gawaing pantahanan. ~Kilalang kasabihan ni Santa Francisca

Pagninilay: Si Francisca ay isinilang sa isang maharlikang pamilya sa Roma, ang Walang-Hanggang Lungsod, malapit sa tanyag na Piazza Navona. Mula sa murang edad, naaakit na siya sa Diyos at buong-bukas-palad na tumutugon sa Kanya. Sa edad na labing-isa, sinabi niya sa kanyang ama na nais niyang maging madre, ngunit may ibang plano ang kanyang ama para sa kanyang buhay. Ipinaalam nito sa kanya na ipapakasal siya kay Lorenzo Ponziani, isang mayamang maharlika na kumandante sa hukbo ng Papa. Nahirapang tanggapin ni Francisca ang pasiya ng kanyang ama at idinulog ang kanyang alalahanin sa isang pari sa kanilang lugar. Matapos siyang pakinggan, sinabi sa kanya ng pari, “Umiiyak ka ba dahil nais mong sundin ang kalooban ng Diyos o dahil nais mong sundin ng Diyos ang kalooban mo?” Agad siyang sumagot na ang kalooban ng Diyos ang nais niya, at doon ay nalutas ang usapin. Sa edad na labindalawa, ikinasal si Francisca.

Di-nagtagal matapos siyang ikasal, inaasahang tutulong si Francisca sa kaniyang biyenan sa mga gawaing panlipunan ng pamilya. Kailangan niyang tumulong sa pagpaplano at pagdaraos ng mga salu-salo, makibahagi sa mga walang-kabuluhang paglilibang, at dumalo sa maraming pampublikong pagtitipon. Dahil ang tanging hangad niya ay isang buhay ng pag-iisa at panalangin, labis siyang napagod sa mga inaasahang ito sa kaniya at nagkasakit nang malubha. Tumagal nang ilang buwan ang kaniyang karamdaman at humantong siya sa bingit ng kamatayan sa murang edad. Habang naghihingalo, nagkaroon siya ng pangitain ni San Alejo, isang banal na mongheng tumakas sa isang ipinagkasundong pag-aasawa upang sundin ang kaniyang bokasyon. Sinabi nito sa kaniya na maaari siyang pumili sa dalawa: gumaling o hindi. Ipinaubaya niya ang lahat sa kalooban ng Diyos at kaagad siyang gumaling.

Sa sumunod na apatnapung taon, buong-pusong niyakap ni Francisca ang kaniyang buhay may-asawa. Minahal niya ang kaniyang asawa at minahal din siya nito. Napakadakila ng kaniyang mapagpakumbabang pagmamahal at katapatan dito kaya sinasabing sa loob ng apatnapung taong iyon ay hindi sila kailanman nagtalo. Bagaman naaakit sa isang buhay ng panalangin, madalas sabihin ni Francisca, “Ang isang babaeng may-asawa, kapag kinakailangan, ay dapat iwan ang kaniyang mga debosyon sa Diyos sa altar upang matagpuan Siya sa mga gawain ng kaniyang tahanan.” Ayon sa isang salaysay, habang dinarasal niya ang mga salmo, apat na ulit na kinailangang huminto si Francisca upang asikasuhin ang mga pangangailangan ng pamilya bago pa niya matapos ang panalangin. Nang bumalik siya upang magsimula sa ikalimang pagkakataon, natagpuan niyang nakasulat sa ginto ang mga salita ng salmo bilang tanda na kalugud-lugod sa Diyos ang kaniyang katapatan sa mga tungkulin ng kaniyang bokasyon.

Bagaman mayaman si Francisca at kabilang sa uring maharlika, niyakap niya ang isang payak na buhay, penitensiya sa katawan, pag-aayuno, at panalangin. Umiwas siya sa pagkain ng karne maliban sa mga bihirang pagkakataon. Madalas niyang ipagpalit ang masasarap na pagkain ng mga maharlika sa pagkain ng mga dukhang namamalimos, at karaniwan niyang natatanggap mula sa kanila ang tuyot at inaamag na tinapay. Nagsuot siya ng magagaspang na damit, hindi kailanman ng pinong lino, at madalas siyang magsuot ng damit na yari sa magaspang na balahibo na nagpapahapdi sa kaniyang balat.

Nagkaroon ng tatlong anak si Francisca at ang kaniyang asawa: dalawang lalaki at isang babae. Nang salantain ng salot ang lungsod ng Roma, namatay sa murang edad ang isa sa kaniyang mga anak na lalaki at ang kaniyang kaisa-isang anak na babae. Ang personal na pagdurusang ito ang nag-udyok sa kaniya na makiisa sa kaniyang hipag upang magsimula ng isang di-pormal na pagtulong sa mga maysakit at dukha. Regular na dumadalaw sa mga ospital ang dalawang babae, nag-aalaga sa mga maysakit hanggang sa gumaling, namamahagi ng pagkain sa mga nagugutom, at naglilingkod bilang mga tagapaghatid ng habag ni Kristo. Naubos ni Francisca ang lahat ng sarili niyang salapi at ari-arian sa pag-aalaga sa mga nagdurusa. Nang maubos ang kaniyang salapi, nagsimula siyang manghingi ng karagdagang tulong sa iba pang mayayamang pamilya. Kalaunan, may ilang banal na babaeng maharlika sa Roma na nabigyang-inspirasyong sumama kay Francisca at sa kaniyang hipag sa kanilang gawain.

Noong taong 1413, nang dalawampu’t siyam na taong gulang si Francisca, ipinatapon mula sa Roma ng mga mananalakay ang kaniyang asawa, sinamsam ang mga ari-arian nito, winasak ang kanilang tahanan, at binihag ang kanilang nag-iisang nabubuhay na anak na lalaki. Sa gitna ng lahat ng ito, ginunita ni Francisca ang mga pagdurusa ni Job at nakiisa sa kaniyang panalangin, “Ang PANGINOON ang nagbigay at ang PANGINOON ang bumawi; purihin ang pangalan ng PANGINOON!” (Job 1:21). Sa loob ng ilang taon, nalutas ang kalagayan, at nakabalik sa Roma ang kaniyang asawa at nabawi nito ang kaniyang mga ari-arian. Ngunit dahil sa kaguluhan, ginawa ni Francisca na ospital ang nasirang tahanan ng pamilya upang alagaan ang mga maysakit. Isa sa mga inalagaan niya ang kaniyang asawa, na labis na nagdusa sa panahon ng pagkakatapon nito. Higit na napinsala ang isip nito kaysa sa katawan, ngunit nakatulong ang kaniyang mapagmahal na pagkalinga sa paggaling nito. Sa panahong ito, sinasabing nagsimula siyang magkaroon ng mga pangitain ng kaniyang anghel na tagapagbantay, na madalas makipag-usap sa kaniya at magbigay ng payo. Nagpatuloy ang mga pangitaing ito hanggang sa wakas ng kaniyang buhay.

Pagsapit ng 1425, masigasig nang naglilingkod si Francisca at ang iba pang banal na kababaihan sa Roma upang alagaan ang mga dukha at maysakit. Upang lalong lumago ang gawaing ito, nagtatag si Francisca ng isang samahang layko ng mga Oblatang Benediktina para sa mga babaeng walang asawa at mga biyuda. Ang mga babaeng sumapi ay hindi gumawa ng pormal na mga panatang pangrelihiyon ni pumasok sa isang monasteryo ng mga monghang nakatalaga sa buhay-klawsura. Sa halip, namuhay sila nang sama-sama, niyakap ang espirituwalidad ng mga Benediktino sa ilalim ng patnubay ng isang lokal na monasteryo, at buong pagmamahal na naglingkod sa mga dukha at maysakit. Bagaman may asawa pa at hindi makasapi sa mga oblata, natamo ni Francisca ang pahintulot ng kanyang mapagmahal na asawa na umiwas sila sa pagtatalik sa nalalabing panahon ng kanilang pagsasama. Namuhay sila nang ganito hanggang sa pagkamatay ni Lorenzo noong 1436.

Nang sumunod na taon, ngayong biyuda na sa edad na limampu’t dalawa, naglakad nang nakayapak si Francisca sa lungsod patungo sa monasteryo ng mga oblata na kanyang itinatag. Nagpatirapa siya sa harap ng mga oblata at nakiusap na tanggapin siya. Tinanggap siya at hindi nagtagal ay hinirang na superyora. Natupad na ngayon ang hangarin niyang pumasok sa buhay-relihiyoso, na nadama niya noong labing-isang taong gulang pa lamang siya. Sa sumunod na tatlong taon, inilaan niya ang kanyang sarili sa banal na gawain ng kanyang pamayanan. Nang ipaalam sa kanya ng kanyang anghel na tagapag-ingat na natapos na ang kanyang misyon sa lupa, masaya niyang tinanggap ang kamatayan. Noong 1925, idineklara siya ni Papa Pio XI bilang santang patron ng mga nagmamaneho ng sasakyan sapagkat sinasabing laging nauuna sa kanya ang kanyang anghel upang tanglawan ang daan, gaya ng mga ilaw sa unahan ng sasakyan na tumatanglaw sa daraanan nito.

Minahal at pinaglingkuran ni Santa Francisca ang Diyos bilang asawa, ina, at relihiyosa. Natutuhan niyang yakapin ang kalooban ng Diyos kaysa sa sarili niyang kalooban. Dahil sa kanyang pamumuhay na di-makasarili, natuklasan niya ang kalooban ng Diyos sa bawat yugto ng kanyang bokasyon at napaglingkuran Siya ayon sa pagkatawag sa kanya. Sa ating pagpaparangal sa banal na babaeng ito, pagnilayan ang iyong sariling bokasyon at italaga ang iyong sarili sa pagtupad sa kalooban ng Diyos sa paraang nagbibigay sa Kanya ng pinakadakilang kaluwalhatian dito at ngayon.

Panalangin: Santa Francisca Romana, minahal mo ang Diyos nang buong puso at pinaglingkuran Siya sa bawat yugto ng iyong buhay. Ipanalangin mo ako upang matutuhan kong paglingkuran ang Diyos sa aking bokasyon, na walang ibang hinahangad kundi ang Kanyang banal at ganap na kalooban. Santa Francisca, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Karagdagang Babasahin:

Sanctoral

Catholic Encyclopedia

Butler’s Lives of the Saints

Catholic Culture

Catholic Fire

Catholic News Agency

Word on Fire

Aleteia

Franciscan Media

Wikipedia

Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Marso 9: Santa Francisca de Roma, Relihiyosa—Opsiyonal na Paggunita

1384–1440
Santang Patron ng mga motorista at mga biyuda
Dinadalanginan upang mailayo sa kamatayan ang mga bata
Itinanghal na santa ni Papa Pablo V noong Mayo 29, 1608

Isinilang sa isang maharlikang pamilya sa Roma, naakit na si Francisca sa paglilingkod sa Diyos mula pagkabata. Sa edad na labing-isa, sinabi ni Francisca sa kanyang ama na nais niyang maging madre, ngunit tumugon ang kanyang ama na ipakakasal siya kay Lorenzo Ponziani, isang maharlika at pinuno sa hukbo ng papa. Bilang pagpapasakop sa kalooban ng Diyos, ikinasal si Francisca sa edad na labindalawa.

Sa sumunod na apatnapung taon, buong-pusong niyakap ni Francisca ang kanyang buhay may-asawa. Minahal ng mag-asawa ang isa’t isa nang may mapagpakumbabang pagmamahal at katapatan. Bagaman naaakit sa buhay-panalangin, madalas sabihin ni Francisca, “Ang isang babaeng may asawa, kapag kinakailangan, ay dapat iwan ang kanyang mga debosyon sa Diyos sa altar upang matagpuan Siya sa mga gawain sa tahanan.” Isang araw, habang dinarasal niya ang mga salmo, apat na ulit siyang natawag upang asikasuhin ang mga pangangailangan ng pamilya. Nang bumalik si Francisca, natagpuan niyang nakasulat sa ginto ang mga salita ng salmo bilang tanda na nalulugod ang Diyos sa kanyang katapatan sa mga tungkulin ng kanyang bokasyon.

Bagaman kabilang si Francisca sa mga maharlika, niyakap niya ang payak na pamumuhay, kabilang ang penitensiya sa katawan, pag-aayuno, at pananalangin. Hindi siya kumakain ng karne, ipinagpapalit niya ang kanyang masasarap na pagkain sa tuyo at inaamag na tinapay ng mga dukhang pulubi, at nagsusuot siya ng mga damit na yari sa magaspang na tela.

Nang masawi sa salot ang dalawa sa kanyang mga anak sa murang edad, nakipagtulungan si Francisca sa kanyang hipag upang simulan ang pagkalinga sa mga maysakit at dukha. Dumalaw sila sa mga ospital, nag-alaga ng mga maysakit, at namahagi ng pagkain sa mga nagugutom. Nang maubos ang sarili niyang salapi at mga ari-arian, nakiusap si Francisca sa iba pang mayayamang pamilya na magbigay ng karagdagang tulong. Hindi nagtagal, mas marami pang maharlikang kababaihan ang sumama kay Francisca at sa kanyang hipag sa kanilang gawain.

Noong 1413, ipinatapon ng mga mananalakay si Lorenzo mula sa Roma, sinamsam ang kanyang mga ari-arian, winasak ang tahanan ng mag-asawa, at binihag ang kanilang kaisa-isang nabubuhay na anak na lalaki. Sa gitna ng lahat ng ito, nanalangin si Francisca kasama ng nagdurusang si Job, “Ang PANGINOON ang nagbigay at ang PANGINOON ang bumawi; purihin ang pangalan ng PANGINOON!” (Job 1:21). Pagkalipas ng ilang taon, nakabalik si Lorenzo sa Roma at nabawi ang kanyang mga ari-arian. Ginawang ospital ni Francisca ang nawasak na tahanan ng pamilya upang pangalagaan ang mga maysakit, habang buong pagmamahal niyang tinutulungang makabawi si Lorenzo sa isip at katawan. Sa panahong ito, nagsimulang magkaroon si Francisca ng mga pangitain ng kanyang anghel na tagapagbantay, na nagpapayo sa kanya. Nagpatuloy ang mga pangitaing ito hanggang sa kamatayan ni Francisca.

Noong 1425, nagtatag si Francisca ng isang samahang layko ng mga Oblatang Benediktina para sa mga dalaga at biyuda upang mapalawak ang kanilang gawain para sa mga dukha at mahihina ang katawan. Sama-samang namuhay ang mga babae, niyakap ang espirituwalidad ni San Benito, at naglingkod sa mga dukha at maysakit. Mula noon, umiwas sina Lorenzo at Francisca sa pagtatalik hanggang sa kamatayan ni Lorenzo noong 1436.

Nang mabiyuda sa edad na limampu’t dalawa, naglakad si Francisca nang nakayapak sa lungsod patungo sa monasteryo ng mga oblata, nagpatirapa, at nagsumamong tanggapin siya, at pinagbigyan ang kanyang kahilingan. Di-nagtagal, hinirang siyang superyora, at natupad sa wakas ang kanyang hangarin mula pagkabata na mamuhay bilang relihiyosa. Sa sumunod na tatlong taon, inilaan niya ang sarili sa gawain ng kanyang pamayanan hanggang sa masaya niyang tinanggap ang kamatayan. Noong 1925, idineklara ni Papa Pio XI si Francisca bilang santang patron ng mga nagmamaneho ng sasakyan sapagkat laging nauuna sa kanya ang kanyang anghel upang tanglawan ang daan, gaya ng mga ilaw sa unahan ng sasakyan na tumatanglaw sa dinaraanan nito.

Santa Francisca Romana, minahal at pinaglingkuran mo ang Diyos sa bawat yugto ng iyong buhay. Ipanalangin mong mapaglingkuran ko ang Diyos sa aking bokasyon, na ang hinahangad lamang ay ang Kanyang banal at ganap na kalooban. Santa Francisca, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: