Tagalog

San Casimiro

Mga larawan mula sa Flickr, ni Lawrence OP

Marso 4: San Casimiro—Opsiyonal na Paggunita

1458–1484
Patron ng Polonya, Litwanya, at kabataang Litwano
Pinaniniwalaang ipinahayag na santo ni Papa Leon X noong 1521 o ni Papa Adriano VI noong 1522
Pinagtibay ni Papa Clemente VIII ang kanonisasyon noong 1602
Kulay Liturhiko: Puti (Lila kung Karaniwang Araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli

Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible

Sipi:
Araw-araw, umawit kay Maria; Umawit ka, kaluluwa ko, ng mga papuring nararapat sa kanya. Pahalagahan ang lahat ng kanyang maluwalhating gawa, Nang may tapat na debosyon ng puso. Lubos na malulong sa mapitagang pagninilay, Ipahayag ang kanyang kamahalan! Tawagin siyang Ina, tawagin siyang Birhen, Maligayang Ina, pinagpalang Birhen! ~Saknong mula sa isang paboritong himno ni San Casimiro

Pagninilay: Si Haring Casimiro IV ay Hari ng Polonya at Gran Duke ng Litwanya. Ang kanyang asawa, si Reyna Isabel, ay anak ni Alberto II, Emperador ng Banal na Imperyong Romano. Ang kanilang kasal ay isinaayos pangunahin dahil sa mga kadahilanang pampolitika, na nagbigay kay Haring Casimiro IV ng higit na impluwensiya sa Bohemia at Unggarya, ngunit nagbunga rin ito ng malaking kabutihang espirituwal. Nagkaroon sila ng labintatlong anak; ang ikatlo ay ang santong pinararangalan natin ngayon, si San Casimiro, na ipinangalan sa kanyang ama.

Isinilang si San Casimiro noong Oktubre 3, 1458, bilang ikalawang anak na lalaki at ikatlong anak ng maharlikang pamilya ng Polonya. Ang ama ni Haring Casimiro IV ay nagbalik-loob mula sa paganismo tungo sa Katolisismo at nagpakilala ng Kristiyanismo sa Litwanya. Kaya naman, lumaki si Haring Casimiro IV sa isang mabuting tahanang Katoliko, na siya rin niyang ipinagkaloob sa kanyang mga anak. Si Reyna Isabel, na isa ring tapat na Katoliko, ay mapagmahal na ina sa kanyang labintatlong anak.

Bilang mga anak ng maharlikang pamilya, tumanggap si Casimiro at ang kanyang mga kapatid ng mahusay na edukasyon. Mula siyam hanggang labing-anim na taong gulang, si Casimiro at ang kanyang nakatatandang kapatid na lalaki ay tinuruan ng isang paring Polako na nagngangalang Padre Jan Długosz. Itinuro ng mabuting paring ito sa magkapatid ang Latin, Aleman, batas, kasaysayan, retorika, at panitikang klasiko.

Walang hangarin si Casimiro para sa kapangyarihan, digmaan, kayamanan, o katayuang maharlika. Mahusay siyang naturuan ni Padre Długosz, at umibig si Casimiro sa kanyang Diyos at sa Mahal na Birhen. Madalas siyang manalangin, madalas matulog sa sahig, gumawa ng iba pang mga penitensiya, magpalipas ng buong magdamag sa pagninilay sa Pagpapakasakit ng ating Panginoon, manamit nang simple, at maghangad na mamuhay sa kalinisang-puri. Mapagkawanggawa siya sa mga dukha, kinakitaan ng mga birtud, at naging mabuting halimbawa sa lahat ng nakatagpo niya. Bukod-tangi ang kanyang malalim na debosyon sa ating Mahal na Ina, at araw-araw niyang inaawit ang isang sinaunang himnong pinamagatang “Araw-araw, Umawit kay Maria.”

Nang labintatlong taong gulang pa lamang si Casimiro, namatay ang Hari ng Bohemia at Unggarya, at iginiit ni Haring Casimiro IV ang kaniyang karapatang humirang ng kahalili. Sumang-ayon ang mga taga-Bohemia at tinanggap bilang kanilang hari si Vladislao, ang panganay na anak ng Hari, ngunit hindi sumang-ayon ang ilan sa mga taga-Unggarya, na mas pinili ang isang malupit na pinunong walang takot sa Diyos na nagngangalang Matias Corvino. Sa suporta ng ilang maharlika ng Unggarya, nagpasya si Haring Casimiro IV na sapilitang iluklok sa trono ng Unggarya ang kaniyang anak na si Casimiro. Ipinadala si Casimiro upang pamunuan ang hukbo ng Polonya sa pakikipaglaban sa mga taga-Unggarya at agawin ang trono. Pumayag si Casimiro bilang pagsunod sa kaniyang ama, ngunit labag ito sa kaniyang kalooban. Tinutulan niya ang digmaan, at kalaunan ay nabigo ang pagtatangka at bumalik si Casimiro sa Polonya. Lalo pang tumindi ang kaniyang pagtutol nang mabalitaan niyang hiniling ni Papa Sixto IV sa kaniyang ama na huwag makipagdigma. Pag-uwi ni Casimiro, galit na galit ang kaniyang ama at ikinulong siya sa isang tore sa loob ng tatlong buwan. Gayunman, ang tatlong buwang iyon ang siyang pinananabikan ni Casimiro.

Sa pag-iisa habang nakakulong, nakabalik si Casimiro sa kaniyang buhay ng pananalangin at napalalim ang kaniyang pakikipagkaisa sa Diyos. Pagkatapos nito, ipinagpatuloy niya ang kaniyang pag-aaral at buhay ng debosyon, at nangakong mananatiling walang asawa alang-alang sa Kaharian ng Diyos. Hindi ito ikinatuwa ng kaniyang ama, na nagtangkang ipagkasundo siya sa isang mapapangasawa, ngunit tumanggi siya. Matapos ang kaniyang pag-aaral sa edad na labing-anim, malapit na nakipagtulungan si Casimiro sa kaniyang ama, ngunit nanatili sa Diyos at sa Mahal na Ina ang kaniyang puso. Nang dalawampung taong gulang na si Casimiro, kinailangang lumiban sa Polonya ang kaniyang ama nang mga limang taon upang asikasuhin ang mga usapin sa Lituanya. Sa mga taong iyon, ipinagkatiwala kay Casimiro ang pamamahala sa Polonya, na ginampanan niya nang may maingat na pagsasaalang-alang, katarungan, at pagkakawanggawa. Nang dalawampu’t limang taong gulang na si Casimiro, nagkasakit siya sa baga. Nagmadaling bumalik sa Polonya ang kaniyang ama upang makapiling ang kaniyang anak, at noong Marso 4, 1484, sa edad na dalawampu’t lima, namatay si Casimiro.

Pagkamatay niya, mabilis na lumaganap ang debosyon kay Casimiro. Marami ang nanalangin sa kaniya, at marami rin ang nag-ugnay ng mga himala sa kaniyang pamamagitan. Isang kapansin-pansing himala ang naganap noong 1519 nang nakikipaglaban ang hukbo ng Lituanya sa mga Ruso. Sinasabing nagpakita si San Casimiro sa mga kawal ng Lituanya sa isang pangitain at itinuro sa kanila ang isang lugar kung saan pinakamabisa nilang maipagtatanggol ang kanilang lungsod, na matagumpay naman nilang nagawa. Maaaring ito ang dahilan kung bakit si San Casimiro ang santong patron kapuwa ng Polonya at Lituanya.

Di-nagtagal matapos ang himalang iyon, pinaniniwalaang maingat na sinuri ni Papa Leon X ang buhay at mga himala ni Casimiro at handa na siyang ideklarang santo, ngunit maaaring namatay ang Papa bago niya ito naisagawa. Kaya maaaring ang kaniyang kahalili, si Papa Adriano VI, ang nagdeklara kay Casimiro bilang santo. Dahil nanatiling hindi tiyak ang mga bagay na iyon sa loob ng ilang panahon, opisyal na pinagtibay ni Papa Clemente VIII ang kanonisasyon ni Casimiro noong 1602, at isinama siya sa kalendaryong liturhiko ng Roma para sa Polonya at Lituanya. Noong 1620, isinama si San Casimiro sa Kalendaryong Romano ng pangkalahatang Simbahan.

Abot-kamay ng batang prinsipeng ito ang makamundong kapangyarihan, kayamanan, at karangalan, ngunit sa halip ay pinili niya ang kapangyarihan, kayamanan, at karangalang ipinagkakaloob ng Hari sa langit. Mula pa sa murang edad, puspos na ng pananampalataya ang kaniyang puso, at lalo lamang itong lumago habang siya ay nagkakaedad. Kahit pagkamatay ni Casimiro, ginamit siya ng Diyos upang magbigay-inspirasyon sa marami. Pagnilayan ang sarili mong mga hangarin sa buhay, at sikaping tularan ang batang prinsipeng ito na tumanggi sa mga kasinungalingan ng mundong ito at pinili lamang ang mga walang hanggang katotohanan ng Kaharian ng Diyos.

Panalangin: San Casimiro, sa murang edad ay minahal mo na ang Diyos at ang Mahal na Birheng Maria. Walang humpay kang nanalangin sa kanila at inialay mo ang iyong buhay sa paglilingkod sa kanila. Isa kang tunay na prinsipe sa korte ng Dakilang Hari ng Langit. Ipanalangin mo ako upang lagi kong maiwasan ang mga pang-aakit ng mundong ito at mapanatiling nakatuon ang aking mga mata sa Langit lamang. San Casimiro, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Ang pagninilay ay hango sa:

Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat


Karagdagang Babasahin:

Papa San Juan Pablo II

Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan

Sanctoral

Catholic Encyclopedia

Butler’s Lives of the Saints

Catholic Culture

Catholic Fire

Catholic News Agency

Franciscan Media

Wikipedia

Lahat ng Santo para sa Araw na Ito

Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko


(Maikling Bersiyon)

Marso 4: San Casimiro—Opsiyonal na Paggunita

1458–1484
Patrong Santo ng Polonya, Lithuania, at mga kabataang taga-Lithuania
Pinaniniwalaang kinanonisa ni Papa Leon X noong 1521 o ni Papa Adriano VI noong 1522
Pinagtibay ni Papa Clemente VIII ang kanyang kanonisasyon noong 1602

Ipinanganak si San Casimiro noong Oktubre 3, 1458, bilang ikalawang anak na lalaki at ikatlong anak sa maharlikang pamilya ng Polonya. Ang kanyang ama, si Haring Casimiro IV, ay Hari ng Polonya at Dakilang Duke ng Lithuania. Umabot sa labintatlo ang mga anak sa pamilya, na pawang pinalaki sa pananampalatayang Katoliko at pinagkalooban ng mahusay na edukasyon.

Mula sa murang edad, walang hangad si Casimiro na kapangyarihan, digmaan, kayamanan, o karangalang maharlika. Napamahal na siya sa kanyang Diyos at sa Mahal na Birhen. Madalas siyang manalangin, malimit matulog sa sahig, gumawa ng iba pang mga pagsasanay ng penitensiya, magpalipas ng buong gabi sa pagninilay sa Pagpapakasakit ng ating Panginoon, manamit nang payak, at maghangad na mamuhay sa kalinisang-puri. Mapagkawanggawa siya sa mga dukha, kinakitaan ng mga birtud, at naging mabuting halimbawa sa lahat ng nakatagpo niya.

Noong labintatlong taong gulang pa lamang si Casimiro, hinirang siya ng kanyang ama upang umupo sa bakanteng trono ng Hungary. Sa harap ng pagtutol ng mga mamamayan ng Hungary, ipinadala ni Haring Casimiro IV ang kanyang anak upang pamunuan ang hukbo ng Polonya sa pakikidigma laban sa mga taga-Hungary at agawin ang trono. Tutol si Casimiro sa digmaan, at kalaunan ay nabigo ang pagtatangka at bumalik siya sa Polonya. Pagdating ni Casimiro sa kanilang tahanan, ikinulong siya ng kanyang galit na ama sa isang tore sa loob ng tatlong buwan.

Sa pag-iisa habang nakakulong, nagbalik si Casimiro sa kanyang buhay ng pananalangin at pinalalim ang kanyang pakikipagkaisa sa Diyos. Pagkatapos nito, tumanggi siya sa isang ipinagkasundong kasal. Matapos makumpleto ang kanyang pag-aaral sa edad na labing-anim, naging malapit na katuwang si Casimiro ng kanyang ama, ngunit nanatili ang kanyang puso sa Diyos at sa Mahal na Ina. Noong dalawampung taong gulang si Casimiro, kinailangang asikasuhin ng kanyang ama ang mga usapin sa Lithuania sa loob ng limang taon. Habang wala ang kanyang ama, pinamunuan ni Casimiro ang Polonya nang may maingat na pagsasaalang-alang, katarungan, at pag-ibig sa kapwa. Sa edad na dalawampu’t lima, nagkaroon si Casimiro ng sakit sa baga. Nagmadaling bumalik sa Polonya ang kanyang ama upang makapiling ang kanyang anak, at noong Marso 4, 1484, pumanaw si Casimiro.

Pagkamatay niya, mabilis na lumaganap ang debosyon kay Casimiro. Marami ang nanalangin sa kanya, at marami ang nag-ugnay ng mga himala sa kanyang pamamagitan. Noong 1519, habang nakikipaglaban ang hukbo ng Lithuania sa mga Ruso, sinasabing nagpakita si San Casimiro sa mga kawal ng Lithuania sa isang pangitain at itinuro sa kanila ang isang lugar kung saan matagumpay nilang naipagtanggol ang kanilang lungsod.

Malamang na kinanonisa si Casimiro noong dekada 1520, at opisyal na pinagtibay ni Papa Clemente VIII ang kanyang pagiging santo noong 1602, at isinama siya sa kalendaryong liturhiko ng Roma para sa Polonya at Lithuania. Noong 1620, isinama si San Casimiro sa Kalendaryong Romano ng pangkalahatang Simbahan.

San Casimiro, sa murang edad ay napamahal ka sa Diyos at sa Mahal na Birheng Maria. Walang humpay kang nanalangin sa kanila at inilaan mo ang iyong buhay sa paglilingkod sa kanila. Isa kang tunay na prinsipe sa korte ng Dakilang Hari ng Langit. Ipanalangin mo ako upang lagi kong maiwasan ang mga pang-akit ng mundong ito at mapanatiling nakatuon ang aking paningin sa Langit lamang. San Casimiro, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bumalik sa buong bersyon

Ibahagi ang Pahinang Ito: