Mga larawan mula sa Flickr: pangunahing larawan: tampok na larawan
Marso 3: Santa Katharine Drexel, Birhen—Opsiyonal na Paggunita sa Estados Unidos
1858–1955
Patronang Santa ng katarungang panlahi at ng mga pilantropo
Idineklarang santa noong Oktubre 1, 2000 ni Papa Juan Pablo II
Kulay Liturhiko: Puti (Lila kung panahon ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Tulad ng batang babaeng umiyak nang matuklasan niyang ang kanyang manika ay pinalamanan ng kusot at ang kanyang tambol ay hungkag, ako man ay may natuklasang nakapanghihilakbot, at ang aking natuklasan, tulad ng sa kanya, ay totoo. Pinunit ko kapuwa ang manika at ang tambol upang mabuksan ang mga ito, at hayag na nasa harapan ko ang katotohanan sa buong di-maikakailang realidad nito: Lahat, lahat, lahat (walang eksepsiyon) ay lumilipas at lilipas . . . Nasusuklam ako sa daigdig. Sa Kanyang awa, iminulat ng Diyos ang aking mga mata sa katotohanan ng vanitas vanitatis, at yamang ipinakita Niya sa akin ang kasuklam-suklam at lubos na kahungkagan ng daigdig na ito, bumabaling ako sa Kanya—ang Diyos ng Pag-ibig—nang may pag-asa. ~Liham sa kanyang tagapayo sa buhay-espirituwal
Pagninilay: Noong Nobyembre 26, 1858, isinilang si Catherine Marie Drexel sa Philadelphia kina Hannah Langstroth Drexel at sa asawa nitong si Francis Drexel, isang bangkerong may pandaigdigang negosyo at isa sa pinakamayayamang lalaki sa Estados Unidos. Pumanaw ang kanyang ina noong limang linggo pa lamang si Catherine, kaya siya at ang kanyang nakatatandang kapatid na si Elizabeth ay inalagaan ng kanilang tiyahin at tiyuhin hanggang sa muling nag-asawa ang kanilang ama noong 1860. Pagkaraan ng tatlong taon, nagkaroon ng anak na babae si Francis at ang kanyang bagong asawang si Emma, na pinangalanang Louisa.
Naranasan ng tatlong batang babae ang isang pagkabata na maituturing ng marami na huwaran. Inalagaan sila nang buong pagmamahal, nanirahan sa isang malaking bahay sa Philadelphia, tumanggap ng mahusay na edukasyon mula sa mga pribadong guro, madalas na naglakbay kasama ang kanilang ama at madrasta sa iba’t ibang panig ng Estados Unidos at Europa, at tinuruan ng pananampalatayang Katoliko sa salita at sa gawa. Sina Francis at Emma Drexel ay mga debotong Katoliko na regular na nananalangin at gumagawa ng mga gawaing kawanggawa. Itinuro nila sa mga bata na ang kanilang kayamanan ay isang kaloob na dapat gamitin para sa ikabubuti ng kapuwa. Isang paraan ng pagsasabuhay nila ng paniniwalang ito ang pagbubukas ng kanilang malaking tahanan sa pamayanan ilang ulit bawat linggo, at pamamahagi ng pagkain, damit, at salaping pantulong sa upa sa mga dukha. Kapag nahihiyang lumapit ang mga biyuda o mga babaeng walang asawa, tahimik silang hinahanap ni Emma upang tulungan. Madalas niyang ituro sa mga bata na “Ang kabaitan ay maaaring hindi maging mabuti kung nag-iiwan ito ng kirot sa damdamin.” Natutuhan din ng mga bata ang tungkol sa panalangin sa pagkakita sa kanilang ama at madrasta na nananalangin araw-araw sa harap ng isang altar sa kanilang tahanan.
Noong labing-apat na taong gulang pa lamang si Catalina, bumuo siya ng isang espirituwal na plano para sa kanyang buhay sa tulong ng kanyang gabay espirituwal, si Padre James O’Connor, na kalaunan ay hinirang na unang obispo ng Omaha. Malaki ang naging impluwensiya sa kanya ng patotoo ng buhay ng kanyang mga magulang, at unti-unti niyang naunawaan na higit na mahalaga ang mga kayamanang espirituwal kaysa sa lahat ng materyal na kayamanan sa mundo.
Matapos makumpleto ang kanyang pormal na pag-aaral sa edad na dalawampu, unang ipinakilala si Catalina sa mataas na lipunan ng Philadelphia, gaya ng kaugalian para sa mga kabataang babaeng mayayaman. Gayunman, hindi naakit ang kanyang puso sa buhay ng mga nakatataas sa lipunan, kundi sa Diyos at sa pangangalaga sa mga dukha. Sa mga sumunod na taon, nagkasakit ng kanser ang madrasta ni Catalina at namatay noong Enero 29, 1883, sa edad na apatnapu’t siyam. Nakatulong ito upang mapagtanto ni Catalina na hindi nabibili ng pera ang kalusugan o kaligayahan. Nang sumunod na taon, naglakbay si Catalina at ang kanyang mga kapatid na babae kasama ang kanilang ama patungo sa Kanlurang Estados Unidos, kung saan personal nilang nasaksihan ang kahirapan ng mga pamayanan ng mga Katutubong Amerikano sa mga reserbasyon. Noong 1885, namatay ang kanilang ama at iniwan ang kanyang kayamanan sa kanyang tatlong anak na babae. Sa testamento ni Francis, nagtatag siya ng mga pondong ipinagkatiwala sa pamamahala ng iba, na nagtakdang pantay-pantay na tatanggap ang bawat anak na babae ng kita mula sa kanyang natitirang ari-ariang nagkakahalaga ng $14 milyon. Katumbas ito ng humigit-kumulang $1,000 bawat araw para sa bawat isa. Bilang paghahambing, sa taong 2023, ang ari-ariang nagkakahalaga ng $14 milyon ay katumbas ng halos $500 milyon, at ang bawat anak na babae ay tatanggap ng humigit-kumulang $35,000 bawat araw.
Sa kabila ng pagtanggap ng ganitong kayamanan, nanatili ang puso ni Catalina sa mga dukha, lalo na sa mga Katutubong Amerikano sa Kanluran at sa naghihikahos na mga pamayanan ng mga Itim. Sa sumunod na dalawang taon, sa tulong ng dalawang pari, nagbigay siya ng malalaking donasyon sa mga reserbasyon at personal na bumisita sa mga ito. Noong 1887, nahihirapan siyang magpasya kung ano ang gagawin niya sa kanyang buhay. Nadarama niyang tinatawag siya sa kontemplatibong buhay-relihiyoso, ngunit alam niyang hindi na niya magagamit ang kanyang mana para sa mga gawaing kawanggawa kung ito ang kanyang pipiliin. Sa isang pagbisita sa Roma, nagkaroon siya ng pribadong pakikipagtagpo kay Papa Leon XIII, kung saan nakiusap siya sa Santo Papa na magpadala ng isang orden ng mga misyonero sa mga Katutubong Amerikano. Magiliw na sinabi sa kanya ng papa, “Ngunit bakit hindi ikaw mismo ang maging misyonera, anak?” Tumimo nang malalim sa kanyang puso ang mga salita ng papa, at di-nagtagal ay napaluha siya sa labas ng Basilika ni San Pedro, sapagkat alam na niya ang dapat niyang gawin.
Noong 1889, pumasok si Catalina sa nobisyado ng Sisters of Mercy sa Pittsburgh at tinanggap ang pangalang Sor Maria Catalina. Mabilis na kumalat ang balita sa mataas na lipunan. Naglathala ang Public Ledger ng Philadelphia ng isang artikulong may pamagat na: “Pumasok si Binibining Drexel sa Isang Katolikong Kumbento—Tinalikuran ang Pitong Milyon.” Ginawa niya ang kanyang panghabambuhay na mga panata noong 1891, at kasama ang labintatlong kasamahan ay itinatag ang “Mga Madre ng Banal na Sakramento para sa mga Indian at mga Taong May Kulay.” Napili si Sor Catalina bilang unang superyor heneral.
Agad na kumilos si Madre Catalina, at ginamit ang kanyang mana upang magtatag ng isang paaralang may tuluyan para sa mga Indian na Pueblo sa New Mexico at isang paaralan para sa mga batang babaeng Aprikanong Amerikano sa Virginia. Sa sumunod na animnapu’t apat na taon, nagtatag si Madre Catalina at ang kanyang mga kapatid na madre ng apatnapu’t siyam na paaralang elementarya, labindalawang mataas na paaralan, Xavier University sa New Orleans para sa mga estudyanteng Itim, at limampu’t isang kumbento. Nang siya ay pumanaw, mahigit 500 madre na ang kabilang sa kanyang orden.
Noong 1935, matapos atakehin sa puso sa edad na pitumpu’t pito, namuhay si Madre Katharine nang nakatuon sa panalangin. Natupad ang una niyang hangaring mamuhay nang kontemplatibo, at nagpatuloy ito sa sumunod na dalawampung taon. Ayon sa pagkakasaayos ng testamento ng kanyang ama, ang kita na natatanggap niya mula sa pondong ipinagkatiwala para sa kanya ay maaari lamang ipamana sa kanyang mga anak. Kung wala siyang anak, ipamamahagi ang salapi sa mga samahang panrelihiyon na tinukoy ng kanyang ama. Siyempre, hindi kabilang sa mga iyon ang orden ni Madre Katharine, sapagkat itinatag ito pagkamatay ng kanyang ama. Naniniwala ang ilan na pinahintulutan siya ng Diyos na mabuhay hanggang sa edad na siyamnapu’t anim upang ang taunang kita mula sa pondong ipinagkatiwala para sa kanya ay magamit sa patuloy na mga gawaing pangkawanggawa ng kanyang orden. Ginugol niya ang kanyang mga huling taon sa pananalangin, sa personal na karukhaan, kasimplehan, at pagkakawanggawa, na ibinibigay sa mga dukha ang lahat ng mayroon siya at ang buo niyang pagkatao. Idineklara siyang santa noong taong 2000, ang ikalawang taong isinilang sa Estados Unidos na naideklarang santo hanggang sa panahong iyon (kasunod ni Madre Elizabeth Ann Seton).
Maraming tao ang nangangarap na yumaman. Itinuturo sa atin ni Santa Katharine Drexel na hindi salapi ang pinagmumulan ng kaganapan sa buhay, kundi pag-ibig. Mayaman ka man o mahirap, ang iyong kaligayahan ay nagmumula sa mapagmahal na pagtupad sa kalooban ng Diyos. Maging inspirasyon mo ang banal na babaeng ito at matuto sa kanyang halimbawa sa pamamagitan ng pagpili sa karukhaan ni Kristo kaysa sa mga kayamanan ng mundo, at matutuklasan mo ang tunay na mga kayamanan ng Langit.
Panalangin: Santa Katharine, tinalikuran mo ang makalupang kayamanan upang matanggap mo ang mga espirituwal na kayamanan ng buhay sa biyaya, at mapabuti ang buhay ng marami. Tumawag ang Diyos at tumugon ka. Ipanalangin mo ako upang hindi ko kailanman ituon ang aking puso sa mga makamundo at lumilipas na layunin, kundi hangarin ko lamang ang buhay ng walang pag-iimbot na paglilingkod sa lahat ng ibinibigay mo sa akin upang mahalin. Santa Katharine Drexel, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Marso 3: Santa Katharine Drexel, Birhen—Opsiyonal na Paggunita sa Estados Unidos
1858–1955
Patronang Santa ng katarungang panlahi at ng mga pilantropo
Idineklarang santa noong Oktubre 1, 2000 ni Papa Juan Pablo II
Limang linggo matapos isilang si Catherine Marie Drexel noong Nobyembre 26, 1858, namatay ang kanyang ina. Nang muling mag-asawa ang kanyang ama, si Catherine, ang kanyang nakatatandang kapatid na babae, at ang nakababatang kapatid na babae sa ama ay lumaking tinatamasa ang lahat ng pribilehiyong dulot ng yaman ng kanilang ama bilang isang bangkerong may pandaigdigang negosyo—nakatira sa isang mansiyon, tumatanggap ng mahusay na edukasyon mula sa mga pribadong guro, at madalas na naglalakbay.
Ngunit ang mga magulang ng magkakapatid ay mga debotong Katoliko rin na araw-araw na nananalangin sa harap ng isang maliit na altar sa kanilang tahanan at gumagawa ng mga gawaing pangkawanggawa. Ilang beses sa isang linggo, binubuksan sa pamayanan ang tahanan ng mga Drexel upang mamahagi sa mga dukha ng pagkain, damit, at salaping pambayad sa upa.
Sa edad na labing-apat, bumuo si Catherine ng isang espirituwal na plano para sa kanyang buhay. Makalipas ang anim na taon, ipinakilala si Catherine sa mataas na lipunan ng Philadelphia, ngunit wala sa magarbong buhay panlipunan ang kanyang puso. Makalipas ang apat na taon, namatay sa kanser ang kanyang apatnapu’t siyam na taong gulang na madrasta. Nang sumunod na taon, dinala ng ama ni Catherine ang kanyang mga anak na babae sa Kanlurang Estados Unidos, kung saan personal nilang nasaksihan ang kahirapan ng pamayanan ng mga Katutubong Amerikano sa mga reserbasyon. Noong 1885, namatay ang kanilang ama at iniwan ang kanyang kayamanan sa kanyang tatlong anak na babae. Sa testamento ni Francis, naglaan siya ng mga pondong ipinagkatiwala na may takdang tatanggap ang bawat anak na babae ng pantay na bahagi ng kita mula sa kanyang ari-ariang nagkakahalaga ng $14 milyon—humigit-kumulang $1,000 bawat araw para sa bawat anak, na katumbas ngayon ng $35,000 bawat araw mula sa ari-ariang nagkakahalaga ng $500 milyon.
Sa sumunod na dalawang taon, bumisita si Catherine sa mga reserbasyon ng mga Katutubong Amerikano at nagbigay ng malalaking donasyon sa mga ito. Sa pagbisita niya sa Roma noong 1887, nagkaroon siya ng pribadong pakikipagtagpo kay Papa Leon XIII at nakiusap dito na magpadala ng isang orden ng mga misyonero sa mga Katutubong Amerikano. Magiliw na sinabi sa kanya ng papa, “Ngunit bakit hindi ikaw mismo ang maging misyonera, anak?” Sa labas ng Basilika ni San Pedro, umiyak si Catherine, sapagkat alam niya kung ano ang dapat niyang gawin.
Noong 1889, pumasok si Catherine sa nobisyado ng mga Madre ng Awa sa Pittsburgh at tinanggap ang pangalang Sister Katharine Marie. Ginawa niya ang kanyang panghabambuhay na mga panata noong 1891 at, kasama ang labintatlong kasamahan, itinatag ang mga Madre ng Santisimo Sakramento para sa mga Katutubong Amerikano at mga Taong May Kulay, at naging superyora henerala ng kongregasyon.
Agad na kumilos si Mother Katharine, at ginamit ang kanyang mana upang magtatag ng isang paaralang may tirahan para sa mga katutubong Pueblo sa New Mexico at isang paaralan para sa mga batang babaeng Itim sa Virginia. Sa sumunod na animnapu’t apat na taon, si Mother Katharine at ang kanyang mga madre ay nagtatag ng apatnapu’t siyam na paaralang elementarya, labindalawang mataas na paaralan, Xavier University sa New Orleans para sa mga estudyanteng Itim, at limampu’t isang kumbento.
Noong 1935, matapos atakihin sa puso sa edad na pitumpu’t pito, namuhay si Mother Katharine nang kontemplatibo sa panalangin sa loob ng sumunod na dalawampung taon. Ang taunang kita mula sa pondong ipinagkatiwala para kay Katharine ang tumustos sa patuloy na mga gawaing pangkawanggawa ng kanyang kongregasyon. Ginugol niya ang kanyang mga huling taon sa panalangin, karukhaan, kasimplehan, at pag-ibig sa kapwa, na iniaalay ang lahat ng mayroon siya at ang buo niyang sarili sa mga dukha. Itinanghal siyang santa noong taong 2000, ang ikalawang taong isinilang sa Estados Unidos na itinanghal na santo.
Santa Katharine, tinalikuran mo ang makalupang kayamanan upang matanggap mo ang espirituwal na kayamanan ng isang buhay sa biyaya at mapabuti ang buhay ng marami. Ipanalangin mo ako, upang hangarin ko lamang ang isang buhay ng walang pag-iimbot na paglilingkod sa lahat ng ibinibigay sa akin ng Diyos upang mahalin. Santa Katharine Drexel, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

