Basilika ni San Apolinar sa Classe, Emilia-Romagna, Italya: Adobe Stock
Hulyo 20: San Apolinar, Obispo at Martir—Opsiyonal na Paggunita
Unang Siglo–c. 79
(O maaaring namatay sa huling bahagi ng Ikalawang Siglo)
Patron ng Ravenna at Emilia-Romagna, Italya
Hinihingan ng pamamagitan laban sa gota, sakit na nakukuha sa pakikipagtalik, at epilepsiya
Kanonisasyon bago naitatag ang Kongregasyon para sa mga Santo
Kulay Liturhiko: Pula
Bersiyon: Buo – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Sipi:
Ang araw ng kapanganakan sa langit ng banal na obispong si Apolinar, na itinalaga sa Roma ng apostol na si Pedro at isinugo sa Ravenna, kung saan tiniis niya ang maraming sari-saring kapighatian alang-alang sa pananampalataya kay Kristo. Pagkaraan, ipinangaral niya ang Ebanghelyo sa Aemilia, kung saan marami siyang nahikayat na talikuran ang pagsamba sa mga diyus-diyosan. Sa huli, pagbalik niya sa Ravenna, tinapos niya ang kanyang pagpapahayag ng pananampalataya kay Kristo sa pamamagitan ng isang maluwalhating pagkamartir sa ilalim ni Cesar Vespasiano. ~Martirolohiyong Romano
Pagninilay: Noong Mayo 9, 549, itinalaga ni Obispo Maximiano ng Ravenna, na matatagpuan sa kasalukuyang Italya, ang isang simbahan para kay San Apolinar. Nakatayo pa rin ang simbahang ito, isa sa iilang simbahan sa Italya na nagtataglay ng kayamanan ng sining Bisantino. Gayunman, ang pinakadakilang kayamanan nito ay ang mga labi ng santo mismo. Bagaman kakaunti lamang ang tiyak na nalalaman tungkol sa kanyang buhay, pinararangalan na siya sa loob ng maraming siglo bilang unang obispo ng Ravenna, at marami ang humingi ng kanyang pamamagitan.
Ayon sa isang tradisyon, isinilang si Apolinar sa Antioquia, sa kasalukuyang Turkiya. Nangaral sina San Pablo at San Bernabe sa Antioquia (Acts 11:26), at doon unang tinawag na mga Kristiyano ang mga tagasunod ni Kristo. Itinatala rin sa Mga Konstitusyong Apostoliko, isang dokumento mula sa huling bahagi ng ikaapat na siglo, na nangaral si San Pedro sa Antioquia at nagsilbing unang obispo ng lungsod bago naging unang obispo ng Roma. Maaaring habang nasa Antioquia, nahikayat si Apolinar ni San Pedro na sumampalataya, o mas maaga pa, ni Hesus Mismo, bilang isa sa pitumpu’t dalawang isinugo ni Hesus upang magmisyon. Anuman ang nangyari, isinasaad ng tradisyon na inordenahan ni San Pedro si Apolinar bilang obispo at isinugo siya sa Ravenna upang maglingkod bilang unang obispo ng lungsod na iyon.
Sa Ravenna, ipinangaral ni Obispo Apolinario ang Mabuting Balita, at marami ang nahikayat na sumampalataya. Tulad ng maraming naunang alagad, gumawa rin siya ng mga himala. Noong panahong iyon, ang Ravenna ay isang mahalagang daungang lungsod ng Imperyong Romano, na sagana sa mga gusali, lansangan, akwedukto, paliguang-bayan, at pamilihan. Ang nangingibabaw na relihiyon ay ang relihiyon ng Imperyong Romano, na nagpaparangal sa iba’t ibang paganong diyos at diyosa sa pamamagitan ng mga templo at ritwal. Kaya naman, nang dumating si Obispo Apolinario sa Ravenna at magsimulang mangaral ng Ebanghelyo ni Hesukristo, itinuring ng marami ang Kristiyanismo bilang tuwirang banta sa kanilang pamumuhay at mga paniniwala. Binugbog siya ng mga mamamayang tumututol sa kanya at itinaboy palabas ng lungsod. Ayon sa tradisyon, natagpuan siyang naghihingalo sa dalampasigan, kung saan siya sinagip at itinago ng mga kapwa Kristiyano.
Sa kabila ng pag-uusig na ito at sa matibay na hangaring tuparin ang kanyang misyon, bumalik si Obispo Apolinario sa Ravenna. Sa pagkakataong ito, dinakip siya, pinilit na lumakad sa nagbabagang mga uling, at muling pinalayas sa lungsod. Pagkatapos, naglakbay siya nang humigit-kumulang animnapung milya pakanluran patungo sa bayang nasa kasalukuyang Emilia-Romagna, kung saan ipinagpatuloy niya ang kanyang misyon at nahikayat ang marami na sumampalataya.
Hindi natinag sa kanyang hangaring maakay sa pananampalataya ang mga taga-Ravenna, bumalik si Obispo Apolinario sa ikatlong pagkakataon, ngunit muli siyang humarap sa matinding pagtutol. Sa pagkakataong ito, sinasabing sinugatan siya ng mga kutsilyo at binuhusan ng napakainit na tubig ang kanyang mga sugat. Dahil sa kanyang patuloy na pangangaral ng Ebanghelyo, pinatahimik siya ng mga nagpapahirap sa kanya sa pamamagitan ng paghampas ng mga bato sa kanyang bibig. Matapos ang ilang araw na pagkakadena sa isang piitan sa ilalim ng lupa, hindi lamang siya muling pinalayas sa lungsod kundi isinakay din sa isang barkong patungong Gresya, kaya tuluyan siyang naalis sa piling ng mga mamamayan ng Ravenna.
Sa Gresya, ipinagpatuloy ni Obispo Apolinario ang kanyang ministeryo ng pangangaral at paggawa ng mga himala. Gayunman, matapos niyang mahikayat ang marami na sumampalataya, nagreklamo ang mga lokal na paring pagano na ang kanyang presensya ay nakagagambala sa kanilang pakikipag-ugnayan sa mga diyos at diyosa sa pamamagitan ng kanilang orakulo. Dahil dito, isinakay si Obispo Apolinario sa isang barko at ibinalik sa Ravenna.
Nang makabalik si Obispo Apolinario sa Ravenna, si Vespasiano na ang Emperador ng Roma. Bagaman hindi nagsagawa si Emperador Vespasiano ng pag-uusig sa mga Kristiyano sa buong imperyo, alam niya ang mga reklamo laban sa kanila. Ayon sa alamat, upang tugunan ang usapin tungkol sa mga bagong “paganong” ito na tinatawag na mga Kristiyano, iniutos ni Vespasiano ang pagpapatapon sa ilang Kristiyano, kabilang si Obispo Apolinario. Matapos kaladkarin palabas ng lungsod sa ikaapat na pagkakataon, binugbog si Apolinario sa Classis, sa gawing timog lamang ng Ravenna, at muli siyang iniwang inaakalang patay na. Hindi alam kung namatay siya dahil sa huling pambubugbog na ito, ngunit pinararangalan pa rin siya bilang martir sa kalendaryong liturhiko ng Simbahan. Pinaniniwalaang naglingkod si San Apolinario bilang unang Obispo ng Ravenna sa loob ng dalawampu hanggang dalawampu’t anim na taon. Ipinahihiwatig ng iba pang makasaysayang ebidensya mula sa ikapitong siglo na maaaring nabuhay talaga siya makalipas ang isang siglo at namatay sa panahon ng pag-uusig ni Emperador Septimio Severo sa huling bahagi ng ikalawang siglo.
Bagaman hindi sapat ang mapagkakatiwalaang datos upang matukoy kung tumpak sa kasaysayan ang mga alamat na iniuugnay kay San Apolinario, ang katotohanan ng pamimintuho sa kanya ay kilalang-kilala na mula pa man lamang noong ikaanim na siglo, nang unang italaga ang nabanggit na Basilika sa Ravenna. Hinikayat ng mga Papa noong ikaanim at ikapitong siglo ang pamimintuho sa kanya. Nagtayo rin ng iba pang mga simbahan bilang parangal sa kanya sa Roma, Bologna, Pransya, at Alemanya. Sa kasalukuyan, hinihingi pa rin ang kanyang pamamagitan, at pinamimintuhuan ang kanyang mga relikya sa Basilika ng Sant’Apollinare Nuovo sa Ravenna.
Sa pagpaparangal natin sa obispong ito noong unang panahon ng Simbahan, pagnilayan na ang kanyang gawain ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay patuloy na nakaaantig sa maraming tao. Una, ang mga taong naakay niya sa pananampalataya ay tumulong sa pagpapalaganap ng Ebanghelyo sa sinaunang Simbahan, at ang Simbahan ay naging kung ano ito ngayon dahil sa gayong mga bayaning banal. Ikalawa, ang kanyang pagpapatotoo sa Ebanghelyo ay patuloy na nagbibigay-inspirasyon sa maraming nakaririnig ng kanyang kuwento at humuhugot ng inspirasyon sa kanyang buhay. Habang hinihiling mo ang kanyang pamamagitan ngayon, mangakong tutularan ang kanyang halimbawa. Kapag naharap ka sa pagsalungat sa Ebanghelyo o sa pagkapoot ng makabagong sekular na mundo sa iyong pananampalataya, manindigan at sikaping manatiling matatag sa pananampalataya, na nagpapatotoo sa bawat paraang itinatawag sa iyo.
Panalangin: San Apolinar, hindi ka napigilan ng pag-uusig, mga pambubugbog, at pagpapatapon na tuparin ang iyong misyon ng pag-akay sa mga kaluluwa tungo sa Kaharian ng Diyos. Gayon na lamang ang iyong walang-sawang debosyon sa Ebanghelyo kaya hindi ka kailanman sumuko, sa kabila ng maraming pagdurusang tiniis mo. Ipanalangin mo ako upang magkaroon din ako ng katapangang taglay mo at matupad ko ang aking misyon nang may di-natitinag na pananampalataya. San Apolinar, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Saints and Feasts of the Liturgical Year
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Mga Santong Katoliko & mga Kapistahan
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Hulyo 20: San Apolinar, Obispo at Martir—Opsiyonal na Paggunita
Unang Siglo–c. 79
(O posibleng namatay sa huling bahagi ng Ikalawang Siglo)
Patrong Santo ng Ravenna at Emilia-Romagna, Italya
Hinihingan ng pamamagitan laban sa gota, sakit na nakukuha sa pakikipagtalik, at epilepsiya
Kanonisasyon bago itinatag ang Kongregasyon
Karamihan sa nalalaman natin tungkol kay San Apolinar ay nag-ugat sa mga alamat. Itinaguyod ng mga papa noong ikaanim at ikapitong siglo ang pagpipitagan sa kanya, at noong 549, itinalaga ni Obispo Maximiano ng Ravenna, sa kasalukuyang Italya, ang isang simbahan kay San Apolinar na nakatayo pa rin hanggang ngayon at nagpaparangal sa kanya bilang unang obispo ng Ravenna. May iba pang mga simbahang itinayo bilang parangal sa kanya sa Roma, Bologna, Pransiya, at Alemanya.
Ayon sa isang tradisyon, isinilang si Apolinar sa Antioquia, sa kasalukuyang Turkey. Nangaral sina San Pablo at San Bernabe sa Antioquia (Acts 11:26), kung saan unang tinawag na mga Kristiyano ang mga tagasunod ni Kristo. Posibleng si San Pedro ang umakay kay Apolinar sa pananampalataya, o maaaring si Hesus mismo ang nagsugo sa kanya sa isang misyon bilang isa sa pitumpu’t dalawang alagad. Anuman ang nangyari, sinasabi ng tradisyon na inordenahan ni San Pedro si Apolinar bilang obispo at isinugo siya sa Ravenna upang maglingkod bilang unang obispo ng lungsod na iyon.
Sa Ravenna, ipinangaral ni Obispo Apolinar ang Mabuting Balita, na umaakay sa marami sa pananampalataya at gumagawa ng mga himala. Noong panahong iyon, ang Ravenna ay isang mahalagang daungang lungsod para sa Imperyong Romano. Ang nangingibabaw na relihiyon ay nagpaparangal sa mga paganong diyos at diyosa sa pamamagitan ng mga templo at ritwal. Nang ipangaral ni Obispo Apolinar ang Ebanghelyo ni Hesukristo, itinuring ng marami ang Kristiyanismo na isang tuwirang banta sa kanilang pamumuhay at mga paniniwala. Binugbog ng mga mamamayan si Apolinar at pinalayas siya sa lungsod. Natagpuan siyang naghihingalo sa dalampasigan, kung saan siya sinagip at itinago ng mga kapwa Kristiyano.
Determinadong tapusin ang kanyang misyon, bumalik si Obispo Apolinar sa Ravenna. Dinakip siya, pinilit na lumakad sa nagbabagang mga uling, at muling pinalayas sa lungsod. Pagkatapos ay naglakbay siya nang humigit-kumulang animnapung milya pakanluran patungo sa kasalukuyang Emilia-Romagna, kung saan ipinagpatuloy niya ang kanyang misyon at naakay ang marami sa pananampalataya.
Hindi nasiraan ng loob sa pag-akay sa mga taga-Ravenna sa pananampalataya, bumalik si Obispo Apolinar sa ikatlong pagkakataon. Sa pagkakataong ito, sinasabing hiniwa siya ng mga kutsilyo at binuhusan ng napakainit na tubig ang kanyang mga sugat. Pinatahimik ng mga nagpapahirap sa kanya ang kanyang pangangaral sa pamamagitan ng paghampas ng mga bato sa kanyang bibig. Matapos ang ilang araw na pagkakagapos sa isang piitan sa ilalim ng lupa, muli siyang pinalayas sa lungsod at isinakay sa isang barko patungong Gresya. Sa Gresya, nangaral si Obispo Apolinar at gumawa ng mga himala. Matapos niyang maakay ang marami sa pananampalataya, nagreklamo ang mga lokal na paring pagano na ang kanyang presensiya ay nakagagambala sa kanilang pakikipag-ugnayan sa mga diyos at diyosa. Isinakay si Obispo Apolinar sa isang barko at ibinalik sa Ravenna.
Nang bumalik si Obispo Apolinar sa Ravenna, si Vespasiano na ang emperador ng Roma. Bagaman hindi nagsagawa si Vespasiano ng pag-uusig sa mga Kristiyano sa buong imperyo, iniutos niya ang pagpapatapon sa ilang Kristiyano, kabilang si Obispo Apolinar. Matapos kaladkarin palabas ng lungsod sa ikaapat na pagkakataon, binugbog si Apolinar sa Classis, sa gawing timog lamang ng Ravenna, at muling iniwang naghihingalo. Hindi tiyak kung namatay siya dahil sa huling pambubugbog na ito, ngunit pinararangalan siya bilang martir sa kalendaryong liturhiko ng Simbahan. Pinaniniwalaang naglingkod si San Apolinar bilang unang Obispo ng Ravenna sa loob ng dalawampu hanggang dalawampu’t anim na taon. Ipinahihiwatig ng makasaysayang katibayan mula sa ikapitong siglo na maaaring nabuhay siya makalipas ang isang siglo at namatay sa panahon ng pag-uusig ni Emperador Septimio Severo sa huling bahagi ng ikalawang siglo.
San Apolinar, hindi ka nahadlangan ng pag-uusig, mga pambubugbog, at pagpapatapon sa pagtupad sa iyong misyong maakay ang mga kaluluwa tungo sa Kaharian ng Diyos. Ipanalangin mong matagpuan ko ang gayunding tapang na taglay mo at matupad ko ang aking misyon nang may di-natitinag na pananampalataya. San Apolinar, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

