Peter Paul Rubens, CC0, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons; Tampok na larawan: nasa pampublikong dominyo
Abril 2: San Francisco de Paula, Ermitanyo—Opsiyonal na Paggunita
1416–1507
Patrong Santo ng mga bangkero, marino, at opisyal ng hukbong-dagat
Itinanghal na Santo ni Papa Leon X noong Mayo 1, 1519
Kulay Liturhiko: Puti (Lila kung Karaniwang Araw ng Kuwaresma)
Bersiyon: Buod na Walang Bawas – Maikli
Mga channel ng podcast:
Apple – Spotify – iHeart – Google – Audible
Sipi:
Mga kapatid, buong tindi kong hinihimok kayo na magsikap para sa kaligtasan ng inyong mga kaluluwa nang may kahinahunan at kasipagan. Tiyak ang kamatayan, at maikli ang buhay at naglalaho na parang usok. Kaya dapat ninyong ituon ang inyong mga isip sa pagpapakasakit ng ating Panginoong Jesucristo, na lubhang nag-alab sa pag-ibig sa atin kaya bumaba Siya mula sa langit upang tubusin tayo. Para sa atin, tiniis Niya ang lahat ng pagdurusa ng katawan at isip, at hindi Niya iniwasan ang anumang pagpapahirap. Binigyan Niya tayo ng ganap na halimbawa ng pagtitiis at pag-ibig. Sa ating bahagi, dapat din tayong magtiis kapag salungat sa atin ang mga pangyayari. ~Liham ni San Francisco de Paula
Pagninilay: Si James Martotille at ang kanyang kasintahang babae ay ikinasal at nanirahan sa bayan ng Paola, sa pinakatimog na rehiyon ng Italya. Sa mga unang taon ng kanilang pagsasama, hindi sila magkaanak. Bilang mga debotong Katoliko, dumulog sila sa panalangin at taimtim na humingi ng pamamagitan ni San Francisco de Asis. Dininig ang kanilang mga panalangin nang biyayaan sila ng isang anak na lalaki. Bilang pasasalamat kay San Francisco de Asis, pinangalanan ng mag-asawa ang kanilang anak na Francisco.
Sanggol pa lamang si Francisco nang mamaga ang kanyang mga mata, na naglagay sa panganib ng kanyang paningin. Muling humingi ang mag-asawang Martotille ng pamamagitan ni San Francisco de Asis upang gumaling ang kanilang anak. Alinsunod sa isang banal na kaugalian noong Gitnang Panahon, nangako silang kung gagaling ang kanilang anak, ipagkakatiwala nila siya sa isang kumbento ng mga prayle sa loob ng isang taon kapag binatilyo na siya, upang maturuan at mahubog sa pagsasabuhay ng pananampalataya. Gumaling nga ang kanilang sanggol, at kalaunan ay tinupad ng kanyang mga magulang ang kanilang pangako.
Bata pa lamang si Francisco ay kinakitaan na siya ng maraming tanda ng kabanalan. Palagi siyang nangingilin sa pagkain ng karne bilang penitensiya, naghahangad na mapag-isa, at nakasusumpong ng malaking kagalakan sa pananalangin. Nang ipagkatiwala siya sa pangangalaga ng mga prayleng Pransiskano sa edad na labintatlo (sa kalapit na Kumbento ni San Marcos), lalo pang tumibay ang kanyang pagmamahal sa Diyos at debosyon sa panalangin at penitensiya. Bagaman hindi siya isang hermano na nakapagpanata na, isinabuhay niya ang mga panata ng mga Pransiskano sa paraang nakahihigit maging sa mga prayle mismo. Matapos matapat na makumpleto ang isang taong pamamalagi, alinsunod sa pangakong ginawa ng kanyang mga magulang, naglakbay si Francisco at ang kanyang mga magulang pahilaga patungong Asis bilang mga peregrino. Matapos dumaan sa Roma at sa iba pang lugar sa kanilang paglalakbay, natapos nila ang kanilang peregrinasyon at umuwi sa Paola.
Pagbalik sa Paola, lalong tumindi ang pagnanais ni Francisco na manalangin, magpenitensiya, at mamuhay nang nag-iisa. Bilang tugon dito, humingi siya ng pahintulot sa kanyang ama na mamuhay bilang ermitanyo. Pinagbigyan ng kanyang ama ang kahilingan ni Francisco at pinayagan siyang manirahan sa isang kalapit na bahagi ng kanyang lupain. Hindi nagtagal, natuklasan ni Francisco na ang buhay-ermita ay angkop na angkop sa kanya at iyon ang kanyang bokasyon. Ang tanging suliranin ay ang madalas na pagkagambala sa kanyang pag-iisa dahil sa mga pagdalaw ng mga kaibigan. Upang malunasan ito, lumipat siya sa isang mas liblib na lugar at nanirahan sa isang yungib sa tabi ng dagat. Sa “ermitahang” iyon, umasa si Francisco sa pagkalinga ng Diyos lamang. Kinain niya ang anumang matipon niya mula sa lupain at ang anumang dinadala sa kanya ng mga tao paminsan-minsan. Lupa ang kanyang higaan, at bato o troso ang kanyang unan. Namuhay siya nang ganito sa loob ng anim na taon, nag-iisa ngunit may kapayapaan at kaganapan.
Nang si Francisco ay humigit-kumulang dalawampung taong gulang, ang kanyang banal na halimbawa ay nagbigay-inspirasyon sa dalawa pang binata na sumama sa kanya sa ilang. Sa tulong ng ilang kalalakihan sa bayan na naantig ng bokasyon ni Francisco, nagtayo sila ng maliliit na ermitahan at isang kapilya kung saan pumupunta ang isang pari mula sa kalapit na lugar upang mag-alay ng Misa para sa kanila. Sama-samang namuhay ang tatlo sa panalangin, penitensiya, at pag-iisa. Sa mga sumunod na taon, marami pa ang naakit na sumama sa kanila upang mamuhay bilang mga ermitanyo. Sa loob ng sumunod na ilang dekada, pinahintulutan ng arsobispo ng lugar si Francisco at ang kanyang mga kasama na magtayo ng mas malaking simbahan at monasteryo, at hiniling ni Papa Sixto IV kay Francisco na pormal na isulat ang isang tuntunin ng pamumuhay at isumite ito para sa pag-apruba. Binigyan din ng papa ang mga lalaking ito ng Diyos ng pangalang “Mga Ermitanyo ni San Francisco.” Pagkaraan ng ilang taon, pinalitan ni Papa Alejandro VI ang kanilang pangalan ng “Mga Ermitanyo ng Orden ng mga Minimo,” at pagkatapos ay ginawa na lamang itong “Orden ng mga Minimo,” o mga prayleng Minimo. Ang pinaikling pangalang ito ay nangangahulugang dapat silang ituring na pinakamababa sa lahat ng mga prayle. Sa lahat ng kanilang ginawa, ang pagiging aba at mapagpakumbaba ang kanilang pangunahing layunin.
Di-nagtagal, marami ang nakakilala at humanga sa bagong tatag na pamayanan ng mga ermitanyo. Sinikap nilang muling pasiglahin sa mga mananampalataya ang pagsasagawa ng penitensiya tuwing Kuwaresma sa pamamagitan ng pamumuhay nila sa di-nagwawakas na Kuwaresma. Ang kanilang patuloy na penitensiya ay binubuo ng pagkain lamang ng mga pagkaing mula sa halaman, na umiiwas hindi lamang sa karne at itlog kundi sa lahat ng nagmumula sa mga hayop. Ang pag-aayunong ito ay naging ikaapat na panata ng orden, bukod sa karukhaan, kalinisan, at pagsunod.
Noong namuhay si Jesus sa lupa, patuloy Siyang gumawa ng mga himala na nagpatunay sa Kanyang banal na pagkakakilanlan sa paningin ng Kanyang mga unang tagasunod. Sa biyaya ng Diyos, gumawa rin si Francisco de Paola ng maraming himala, nakabasa ng iniisip ng iba, at nagsalita bilang propeta. Isang araw, habang naglalakbay si Francisco patungong Sicilia, nakadama siya ng gutom. Nakasalubong niya sa daan ang ilang mahihirap na lalaking naghahanap ng trabaho at humingi siya sa kanila ng pagkain, ngunit wala silang maibigay. Sinabihan sila ni Francisco na tingnan ang kanilang mga supot, at doon ay nakakita sila ng bagong lutong tinapay na tila dumarami habang kinakain nila. Sa isa pang pagkakataon, tumanggi ang isang bangkero na ihatid si Francisco sa Sicilia dahil mahirap si Francisco at walang maibayad sa kanya, kaya basta na lamang tumawid si Francisco sa dagat, na naglakad o naglayag sakay ng kanyang balabal. Sa iba pang mga pagkakataon, sinasabing bumuhay si Francisco ng mga patay; nagpagaling ng mga maysakit at mga lumpo; pumigil sa mga salot; nagpalayas ng mga demonyo; nagsalita bilang propeta sa mga obispo, papa, at hari; at gumawa ng marami pang ibang himala.
Dahil sa banal na pamumuhay ni Francisco, na sinamahan ng mga mahimalang tanda, maraming tao ang naghanap sa kanya, sa kabila ng kanyang bokasyon sa pag-iisa. Ipinatatawag siya ng mga papa, at hinihingi ng mga hari ang kanyang payo. Sa lahat ng ito, patuloy na ipinahayag ni Francisco na ang lahat ng kanyang ginagawa ay “dahil sa pag-ibig.” Ang pag-ibig, ang dalisay at banal na pag-ibig ng karidad, ang tanging layunin ng kanyang buhay.
Sa edad na siyamnapu’t isa, nadama ni Francisco na nalalapit na ang kanyang kamatayan, kaya bumalik siya sa ganap na pag-iisa sa huling tatlong buwan ng kanyang buhay. Noong Huwebes Santo, nangumpisal siya, tumanggap ng Banal na Komunyon, at nanalangin bilang paghahanda sa kamatayan. Sumapit sa kanya ang isang banal na kamatayan noong Biyernes Santo, Abril 2, 1519. Namuhay siya sa isang di-nagwawakas na Kuwaresma sa buong buhay niya; kaya angkop lamang na magwakas ang kanyang Kuwaresma sa Biyernes Santo. Makalipas lamang ang labindalawang taon, ipinahayag ni Papa Leon X na santo si Francisco. Limampu’t tatlong taon pagkamatay niya, isang pangkat ng mga Pranses na Calvinista ang sapilitang pumasok sa simbahan kung saan siya inilibing, hinukay ang kanyang libingan, at natagpuang hindi naaagnas ang kanyang katawan. Agad nilang nilapastangan at sinunog ang kanyang katawan upang hindi na manalangin ang mga mananampalataya sa harap ng kanyang libingan. Ang huling gawang ito ng pagpapakumbaba na ipinahintulot ng Diyos na yakapin ni San Francisco de Paola ay nagmula sa mga kaluwalhatian ng Langit.
Mula sa murang edad, nadama ni Francisco na tinatawag siya ng Diyos sa isang radikal na bokasyon. Tumugon si Francisco sa paraang di-nagtagal ay naging pambihira ang kanyang mga gawa. Bawat isa sa atin ay tinatawag sa isang pambihirang buhay ng kabanalan. Tinatawag tayong maging radikal, lubos na nakatalaga sa Diyos, at ginagawa ang lahat dahil sa pag-ibig sa Diyos at sa kapwa. Pagnilayan kung gaano ka karadikal sa araw-araw, at palalimin ang iyong pagtatalaga sa radikal na kabanalan upang sa kalaunan ay maging karaniwan na para sa iyo ang pagiging “radikal,” gaya ng nangyari kay San Francisco.
Panalangin: San Francisco, habang lalo kang napapalapit sa Diyos, lalo ring naging radikal ang iyong pang-araw-araw na buhay. Gayunman, ang radikal na buhay na iyong isinabuhay ay naging karaniwan na sa iyo at naging iyong pangkaraniwang landas tungo sa kabanalan. Ipanalangin mo ako nawa upang mamuhay akong lubos na nakatalaga sa Diyos, nang ang ganap na pagbibigay na ito ng sarili ay maging pangkaraniwang paraan ng aking pamumuhay. San Francisco de Paola, ipanalangin mo ako. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Santo at Kapistahan ng Taong Liturhiko
Mga Tomo Isa–Apat
Karagdagang Babasahin:
Lahat ng Santo para sa Araw na Ito
Lahat ng mga Santo sa Taong Liturhiko
(Maikling Bersiyon)
Abril 2: San Francisco de Paula, Ermitanyo—Opsiyonal na Paggunita
1416–1507
Patrong Santo ng mga bangkero, marino, at opisyal ng hukbong-dagat
Ipinahayag na Santo ni Papa Leon X noong Mayo 1, 1519
Ang pagsilang ni Francisco ay tugon sa panalanging inialay ng kanyang mga magulang kay San Francisco ng Assisi upang magkaroon sila ng anak. Sanggol pa lamang si Francisco nang mamaga ang kanyang mga mata, na naglagay sa panganib sa kanyang paningin. Nangako ang kanyang mga magulang na kung gagaling ang kanilang sanggol, ipagkakatiwala nila siya sa isang kumbento ng mga prayle sa loob ng isang taon upang maturuan at mahubog sa pananampalataya. Tinupad nila ang pangakong iyon nang labintatlong taong gulang na si Francisco. Sa kumbento, lalong lumalim ang pag-ibig ni Francisco sa Diyos at ang kanyang debosyon sa panalangin at penitensiya. Tapat niyang isinabuhay ang pamumuhay ng isang prayle, at pagkatapos ay naglakbay bilang peregrino kasama ang kanyang mga magulang bago umuwi sa Paola.
Dahil sa kanyang lumalalim na pananampalataya, humingi at tumanggap si Francisco ng pahintulot mula sa kanyang ama na mamuhay bilang ermitanyo sa isang bahagi ng lupain ng kanilang pamilya. Nang lumipat siya kalaunan sa isang mas liblib na lugar sa tabi ng dagat, kinain ni Francisco ang anumang natitipon niya mula sa lupain at ang paminsan-minsang dinadala sa kanya ng mga tao. Ang lupa ang kanyang higaan, at isang bato o troso ang kanyang unan. Ganito siya namuhay sa loob ng anim na taon, nag-iisa, payapa, at ganap na nasisiyahan.
Nang mga dalawampung taong gulang na si Francisco, sumama sa kanya sa ilang ang dalawa pang binata. Nagtayo silang tatlo ng maliliit na tirahan para sa mga ermitanyo at isang kapilya kung saan nag-aalay ng Misa para sa kanila ang isang pari. Sama-sama silang namuhay sa panalangin, penitensiya, at pag-iisa. Sa mga sumunod na taon, marami pang sumama sa kanila upang mamuhay bilang mga ermitanyo. Kalaunan, nagtayo sila ng mas malaking simbahan at monasteryo, at hiniling ni Papa Sixto IV kay Francisco na isulat ang isang tuntunin ng pamumuhay at isumite ito para sa pag-apruba. Una silang nakilala bilang mga “Ermitanyo ni San Francisco,” at kalaunan ay tinawag na “Orden ng mga Minimo,” o mga prayleng Minimo. Nangangahulugan ang pangalan na dapat silang ituring na pinakamababa sa lahat ng mga prayle, na ang pagiging hamak at pagpapakumbaba ang kanilang pangunahing layunin.
Sinikap ng bagong tatag na pangkat ng mga ermitanyo na pasiglahin ang muling pagsasagawa ng penitensiya tuwing Kuwaresma sa mga mananampalataya sa pamamagitan ng kanilang sariling pagsasabuhay ng isang walang-hanggang Kuwaresma. Nilimitahan nila ang kanilang pagkain sa mga halaman, na umiiwas sa karne at itlog, gayundin sa lahat ng nagmumula sa mga hayop. Ang pag-aayunong ito ang naging ikaapat na panata ng orden, bukod sa karukhaan, kalinisang-puri, at pagsunod.
Gumawa ng mga himala si Francisco de Paula, bumasa ng mga iniisip, at nagsalita bilang propeta. Isang araw, habang naglalakbay si Francisco patungong Sicilia, nagutom siya. Nakasalubong niya ang ilang mahihirap na lalaking naghahanap ng trabaho at humingi siya sa kanila ng pagkain, ngunit wala silang maibigay. Sinabi ni Francisco na tingnan nila ang kanilang mga supot, at doon ay nakakita sila ng bagong lutong tinapay na dumarami habang kinakain nila ito. Sinasabi ring bumuhay si Francisco ng mga patay; nagpagaling ng mga maysakit at mga lumpo; pumigil sa mga salot; nagpalayas ng mga demonyo; at nagsalita bilang propeta sa mga obispo, papa, at hari.
Bagaman marami ang humingi ng kanyang payo, patuloy na ipinahayag ni Francisco na ang lahat ng kanyang ginagawa ay ginawa “dahil sa pag-ibig.” Ang pag-ibig, ang dalisay at banal na pag-ibig ng karidad, ang tanging layunin ng kanyang buhay.
Sa edad na siyamnapu’t isa, nadama ni Francisco na nalalapit na ang kanyang kamatayan, kaya bumalik siya sa ganap na pag-iisa sa huling tatlong buwan ng kanyang buhay. Noong Huwebes Santo, nangumpisal siya, tumanggap ng Banal na Komunyon, at nanalangin bilang paghahanda sa kamatayan. Pumanaw siya noong Biyernes Santo, Abril 2, 1519. Makalipas lamang ang labindalawang taon, itinanghal ni Papa Leon X si Francisco bilang santo.
San Francisco, habang lalo kang napapalapit sa Diyos, lalo ring naging radikal ang iyong pang-araw-araw na pamumuhay. Ang iyong radikal na pamumuhay ang naging karaniwan mong landas tungo sa kabanalan. Ipanalangin mo po ako upang mamuhay akong lubos na nakatalaga sa Diyos, nang ang ganap na pagbibigay na ito ng sarili ay maging karaniwan kong paraan ng pamumuhay. San Francisco de Paula, ipanalangin mo ako. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

