తెలుగు

గ్రంథం I – పునీత అగుస్తీను పాపస్వీకారాలు

విషయ సూచిక

ప్రభువా, నీవు గొప్పవాడవు, ఎంతో స్తుతింపదగినవాడవు; నీ శక్తి గొప్పది, నీ జ్ఞానం అనంతమైనది. మానవుడు నిన్ను స్తుతించాలని కోరుకుంటున్నాడు; నీ సృష్టిలో ఒక చిన్న కణం మాత్రమే అయిన మానవుడు; తన మర్త్యత్వాన్ని తనతో మోసుకెళ్తున్న మానవుడు—అది అతని పాపానికి సాక్ష్యం, నీవు గర్విష్ఠులను ఎదిరిస్తావనడానికి సాక్ష్యం. అయినా మానవుడు నిన్ను స్తుతించాలని కోరుకుంటున్నాడు; అతడు నీ సృష్టిలో ఒక చిన్న కణం మాత్రమే. నిన్ను స్తుతించడంలో ఆనందించేలా నీవే మమ్మల్ని ప్రేరేపిస్తున్నావు; ఎందుకంటే నీవు మమ్మల్ని నీ కోసమే సృష్టించావు, నీలో విశ్రాంతి పొందేవరకు మా హృదయం అశాంతిగానే ఉంటుంది. ప్రభువా, ఏది ముందో తెలుసుకొని అర్థం చేసుకునే అనుగ్రహాన్ని నాకు దయచేయి: నిన్ను పిలవడమా, లేక నిన్ను స్తుతించడమా? మరల, నిన్ను తెలుసుకోవడమా, లేక నిన్ను పిలవడమా? ఎందుకంటే నిన్ను తెలుసుకోకుండా ఎవరు నిన్ను పిలవగలరు? నిన్ను ఎరుగనివారు, నీవు నిజంగా ఉన్నదానికంటే భిన్నంగా నిన్ను ఊహించుకొని పిలవవచ్చు కదా. లేక నిన్ను తెలుసుకోవడానికే మేము నిన్ను పిలుస్తామా? అయితే, తాము విశ్వసించనివానిని వారు ఎలా పిలుస్తారు? బోధించేవారు లేకుండా ఎలా విశ్వసిస్తారు? ప్రభువును వెదికేవారు ఆయనను స్తుతిస్తారు: ఎందుకంటే వెదికేవారు ఆయనను కనుగొంటారు, కనుగొన్నవారు ఆయనను స్తుతిస్తారు. ప్రభువా, నిన్ను పిలుస్తూ నిన్ను వెదకుతాను; నిన్ను విశ్వసిస్తూ నిన్ను పిలుస్తాను; ఎందుకంటే నీ గురించి మాకు బోధింపబడింది. ప్రభువా, నీవు నాకు ఇచ్చిన నా విశ్వాసమే నిన్ను పిలుస్తుంది; నీ కుమారుని మానవావతారం ద్వారా, ప్రబోధకుని పరిచర్య ద్వారా నాలో నీవు రేకెత్తించిన విశ్వాసమే అది.

నా దేవుణ్ణి, నా దేవుడూ ప్రభువూ అయిన ఆయనను నేను ఎలా పిలవాలి? ఎందుకంటే ఆయనను పిలిచినప్పుడు, నా దగ్గరకు రమ్మని ఆయనను పిలుస్తున్నాను కదా? నా దేవుడు నాలోనికి రావడానికి నాలో ఏ స్థలం ఉంది? ఆకాశాన్నీ భూమినీ సృష్టించిన దేవుడు నాలో ఎక్కడికి రాగలడు? నా దేవుడవైన ప్రభువా, నిన్ను ఇముడ్చుకోగలది నిజంగా నాలో ఏదైనా ఉందా? నీవు సృష్టించిన, వాటిలో నన్ను ఉనికిలోకి తెచ్చిన ఆకాశమూ భూమీ నిన్ను ఇముడ్చుకుంటున్నాయా? లేక ఉనికిలో ఉన్నదేదీ నీవు లేకుండా ఉండలేదు కాబట్టి, ఉనికిలో ఉన్నదంతా నిన్ను తనలో ఇముడ్చుకుంటోందా? నేనూ ఉనికిలో ఉన్నాను కాబట్టి, నీవు నాలో ఉండకపోతే నేనే ఉండలేనప్పుడు, నీవు నాలోనికి రావాలని ఎందుకు కోరుతున్నాను? ఎందుకు? నేను నరకంలోకి దిగిపోలేదనా? అయినా నీవు అక్కడ కూడా ఉన్నావు. ఎందుకంటే నేను నరకంలోకి దిగిపోయినా, నీవు అక్కడ ఉన్నావు. నా దేవా, నీవు నాలో లేకుంటే నేను ఉండలేను, అసలు ఉనికిలోనే ఉండలేను; లేదా మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే, సమస్తమూ ఎవరి నుండి కలిగాయో, ఎవరి ద్వారా కలిగాయో, ఎవరియందు ఉన్నాయో, ఆ నీలో నేను లేకుంటే ఉండలేను కదా? అవును ప్రభువా, అలాగే. నేను నీలోనే ఉన్నప్పుడు, నిన్ను ఎక్కడికి రమ్మని పిలుస్తున్నాను? లేదా నీవు ఎక్కడి నుండి నాలోనికి రాగలవు? ఎందుకంటే ‘నేను ఆకాశాన్నీ భూమినీ నింపుతున్నాను’ అని చెప్పిన నా దేవుడు, అక్కడి నుండి నాలోనికి రావడానికి, నేను ఆకాశానికీ భూమికీ అవతల ఎక్కడికి వెళ్లగలను?

నీవు ఆకాశాన్నీ భూమినీ నింపుతున్నావు కాబట్టి, అవి నిన్ను తమలో ఇముడ్చుకుంటున్నాయా? లేక అవి నిన్ను ఇముడ్చుకోలేవు కాబట్టి, వాటిని నింపి కూడా నీవు పొంగిపొర్లుతున్నావా? ఆకాశమూ భూమీ నిండిపోయినప్పుడు, నీలో మిగిలినదాన్ని ఎక్కడ కుమ్మరిస్తావు? లేక సమస్తాన్నీ నీలో ఇముడ్చుకునే నీకు, నిన్ను ఇముడ్చుకోవడానికి ఏదీ అవసరం లేదా? ఎందుకంటే నీవు దేనిని నింపినా, దానిని నీలో ఇముడ్చుకోవడం ద్వారానే నింపుతున్నావు కదా? నీవు నింపే పాత్రలు నిన్ను నిలిపి ఉంచడం లేదు; ఎందుకంటే అవి పగిలిపోయినా నీవు ఒలికిపోవు. నీవు మాపై కుమ్మరింపబడినప్పుడు, నీవు కిందికి పడిపోవు, బదులుగా మమ్మల్ని పైకి లేపుతావు; నీవు చెదరిపోవు, బదులుగా మమ్మల్ని సమకూర్చుతావు. అయితే సమస్తాన్నీ నింపే నీవు, వాటిని నీ సంపూర్ణ సత్తాతో నింపుతున్నావా? లేక సమస్తమూ నిన్ను సంపూర్ణంగా ఇముడ్చుకోలేవు కాబట్టి, అవి నీలో ఒక భాగాన్ని మాత్రమే ఇముడ్చుకుంటున్నాయా? అవన్నీ ఒకేసారి ఒకే భాగాన్ని ఇముడ్చుకుంటున్నాయా? లేక ఒక్కొక్కటీ తనకంటూ ఒక భాగాన్ని—పెద్దది ఎక్కువగా, చిన్నది తక్కువగా—ఇముడ్చుకుంటోందా? అలా అయితే, నీలో ఒక భాగం పెద్దదీ, మరొకటి చిన్నదీ అవుతుందా? లేక ఏదీ నిన్ను సంపూర్ణంగా ఇముడ్చుకోలేకపోయినా, నీవు ప్రతిచోటా సంపూర్ణంగా ఉన్నావా?

అయితే, నా దేవా, నీవెవరు? ప్రభువైన దేవుడవు కాక మరెవరు? ప్రభువు తప్ప మరెవరు ప్రభువు? మన దేవుడు తప్ప మరెవరు దేవుడు? నీవు సర్వోన్నతుడవు, అత్యంత మంచివాడవు, అత్యంత శక్తిమంతుడవు, సర్వశక్తిసంపన్నుడవు; అత్యంత కరుణామయుడవు, అయినా అత్యంత న్యాయవంతుడవు; అత్యంత గూఢంగా ఉండేవాడవు, అయినా అత్యంత సన్నిహితంగా ఉండేవాడవు; అత్యంత సుందరుడవు, అయినా అత్యంత బలవంతుడవు; స్థిరుడవు, అయినా గ్రహింపశక్యం కానివాడవు; మార్పులేనివాడవు, అయినా సమస్తాన్నీ మార్చేవాడవు; ఎన్నడూ కొత్తవాడవు కావు, ఎన్నడూ పాతవాడవు కావు; సమస్తాన్నీ నూతనపరుస్తావు, గర్విష్ఠులకు వృద్ధాప్యాన్ని తెస్తావు, అయినా వారికి అది తెలియదు; ఎల్లప్పుడూ పనిచేస్తావు, ఎల్లప్పుడూ విశ్రాంతిలో ఉంటావు; ఏ లోటూ లేకున్నా ఇంకా సమకూర్చుకుంటావు; ఆధారమిస్తావు, నింపుతావు, అంతటా వ్యాపిస్తావు; సృష్టిస్తావు, పోషిస్తావు, పరిపక్వతకు చేర్చుతావు; సమస్తమూ నీకు ఉన్నా వెదుకుతావు. మోహావేశం లేకుండా ప్రేమిస్తావు; ఆందోళన లేకుండా అసూయపడతావు; పశ్చాత్తాపపడతావు, అయినా దుఃఖించవు; కోపపడతావు, అయినా ప్రశాంతంగా ఉంటావు; నీ కార్యాలను మార్చుతావు, నీ సంకల్పం మాత్రం మారదు; నీవు కనుగొన్నదాన్ని తిరిగి స్వీకరిస్తావు, అయినా దానిని ఎన్నడూ పోగొట్టుకోలేదు; ఎన్నడూ అవసరంలో ఉండవు, అయినా లాభాలను బట్టి ఆనందిస్తావు; ఎన్నడూ దురాశపడవు, అయినా వడ్డీని ఖచ్చితంగా వసూలు చేస్తావు. నీవు రుణపడి ఉండేలా అదనంగా స్వీకరిస్తావు; అయినా నీది కానిది ఎవరి దగ్గర ఉంది? నీవు ఏమీ బాకీ లేకుండానే అప్పులు తీరుస్తావు; ఏమీ కోల్పోకుండానే అప్పులు మన్నిస్తావు. నా దేవా, నా జీవమా, నా పవిత్ర ఆనందమా, ఇప్పుడు నేను ఏమి చెప్పాను? లేదా నీ గురించి మాట్లాడేటప్పుడు ఎవరైనా ఏమి చెప్పగలరు? అయినా నీ గురించి మాట్లాడనివారికి అయ్యో గతి! ఎందుకంటే అత్యంత వాక్చాతుర్యంగలవారు సైతం నీ గురించి చెప్పడంలో మూగవారే.

ఆహా! నీపై ఆనుకొని విశ్రాంతి పొందగలిగితే ఎంత బాగుండు! ఆహా! నీవు నా హృదయంలోకి ప్రవేశించి, దానిని మత్తిల్లజేస్తే ఎంత బాగుండు! అప్పుడు నా బాధలను మరచి, నా ఏకైక మేలువైన నిన్ను హత్తుకుంటాను! నాకు నీవేమై ఉన్నావు? నీ దయతో దానిని పలకడం నాకు నేర్పు. లేదా నీ దృష్టిలో నేనెవరినని నా ప్రేమను కోరుతున్నావు? నేను ప్రేమించకపోతే నాపై కోపపడి, తీవ్రమైన కష్టాలు వస్తాయని ఎందుకు హెచ్చరిస్తున్నావు? నిన్ను ప్రేమించకపోవడమే స్వల్పమైన కష్టమా? ఓ నా ప్రభువా, నా దేవా, నీ కరుణనుబట్టి, నాకు నీవేమై ఉన్నావో చెప్పు. నా ఆత్మతో, ‘నేనే నీ రక్షణ’ అని పలుకు. నాకు వినిపించేలా అలా పలుకు. ఇదిగో ప్రభువా, నా హృదయం నీ ఎదుట ఉంది; దాని చెవులను తెరిచి, నా ఆత్మతో, ‘నేనే నీ రక్షణ’ అని పలుకు. ఈ స్వరాన్ని అనుసరించి నేను త్వరగా వచ్చి నిన్ను పట్టుకోనివ్వు. నీ ముఖాన్ని నాకు మరుగుచేయకు. నేను చనిపోకుండా ఉండేందుకు నన్ను చనిపోనివ్వు—నీ ముఖాన్ని మాత్రం చూడనివ్వు.

నా ఆత్మ అనే నివాసం ఇరుకుగా ఉంది; నీవు లోపలికి ప్రవేశించేందుకు దానిని విశాలపరచు. అది శిథిలావస్థలో ఉంది; దానిని బాగుచేయు. నీ దృష్టికి తప్పక అభ్యంతరకరంగా ఉండేవి దానిలో ఉన్నాయి; నేను దానిని ఒప్పుకుంటున్నాను, అది నాకు తెలుసు. కానీ దానిని ఎవరు శుద్ధిచేస్తారు? నిన్ను తప్ప మరెవరిని నేను మొరపెట్టుకోవాలి? ప్రభువా, మరుగున ఉన్న నా దోషాల నుండి నన్ను శుద్ధిచేయు; నీ సేవలో ఉన్న నన్ను శత్రువు అధికారం నుండి కాపాడు. నేను విశ్వసిస్తున్నాను, అందుకే మాట్లాడుతున్నాను. ప్రభువా, నీకు తెలుసు. నాపై నేనే సాక్ష్యం చెబుతూ నా అతిక్రమాలను నీ ఎదుట ఒప్పుకోలేదా? నా దేవా, నీవు నా హృదయపు దోషాన్ని క్షమించలేదా? సత్యస్వరూపుడవైన నీతో నేను న్యాయవివాదానికి దిగను; నన్ను నేనే మోసగించుకుంటానేమోనని భయపడుతున్నాను; నా దోషం తనను తానే మోసగించుకోకూడదు. అందుచేత నీతో న్యాయవివాదానికి దిగను; ఎందుకంటే ప్రభువా, నీవు దోషాలను లెక్కిస్తే, ఓ ప్రభువా, ఎవరు నిలువగలరు?

అయినా, ధూళిని బూడిదను అయిన నన్ను నీ కరుణతో మాట్లాడనివ్వు. నేను మాట్లాడనివ్వు, ఎందుకంటే నేను మాట్లాడుతున్నది నీ కరుణతోనే గాని, ఎగతాళి చేసే మనిషితో కాదు. బహుశా నీవు కూడా నన్ను తృణీకరిస్తుండవచ్చు; అయినా నీవు తిరిగి నాపై కనికరం చూపుతావు. ఓ నా ప్రభువా, నా దేవా, మరణిస్తూ ఉండే ఈ జీవితంలోకి—దీనిని ఇలా పిలవాలా?—లేదా సజీవ మరణంలోకి నేను ఎక్కడి నుండి వచ్చానో నాకు తెలియదని తప్ప మరేమి చెప్పగలను? అప్పుడు వెంటనే నీ కనికరపు ఆదరణ నన్ను అక్కున చేర్చుకుంది. ఇది నాకు శరీరాన్నిచ్చిన నా తల్లిదండ్రుల నుండి విన్నాను; ఎందుకంటే అది నాకు గుర్తులేదు. వారి దేహపదార్థం నుండే నీవు ఒకప్పుడు నన్ను రూపొందించావు. అలా స్తన్యపు ఆదరణ నన్ను స్వాగతించింది. ఎందుకంటే నా తల్లిగానీ, నాకు పాలిచ్చి పెంచినవారుగానీ తమంతట తామే నా కోసం తమ స్తనాలను పాలతో నింపుకోలేదు; సమస్తానికి మూలమైన అదృశ్య ఊటల ద్వారా నీ సంపదలను పంచిపెట్టే నీ నియమం ప్రకారం, వారి ద్వారా నీవే నా శైశవపు ఆహారాన్ని అనుగ్రహించావు. నీవు నాకు ఇచ్చినదానికంటే ఎక్కువ కోరుకోకుండా ఉండేలా నన్ను చేశావు; నాకు పాలిచ్చినవారికి నీవు ఇచ్చినదానిని వారు ఇష్టపూర్వకంగా నాకు ఇచ్చేలా కూడా చేశావు. ఎందుకంటే పరలోకం నేర్పిన ఆప్యాయతతో, నీ నుండి సమృద్ధిగా పొందినదానిని వారు ఇష్టపూర్వకంగా నాకు ఇచ్చారు. వారి ద్వారా నాకు కలిగిన ఈ మేలు వారికి కూడా మేలయింది. నిజానికి అది వారి నుండి వచ్చినది కాదు, వారి ద్వారా వచ్చినది; ఎందుకంటే దేవా, సమస్త మేలులూ నీ నుండే వస్తాయి; నా ఆరోగ్యమంతా నా దేవుని నుండే వస్తుంది. ఈ విషయాన్ని నేను తరువాత తెలుసుకున్నాను; నా అంతరంగంలోనూ వెలుపలా ఉన్న నీ ఈ వరాల ద్వారా నీవు నిన్ను నాకు తెలియజేశావు. ఎందుకంటే అప్పుడు నాకు పాలు తాగడం, నా శరీరానికి సుఖంగా ఉన్నప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకోవడం, అసౌకర్యం కలిగినప్పుడు ఏడవడం మాత్రమే తెలుసు; అంతకుమించి మరేమీ తెలియదు.

ఆ తరువాత నేను నవ్వడం మొదలుపెట్టాను; మొదట నిద్రలో, ఆ తరువాత మెలకువలో కూడా. నా గురించి నాకు అలా చెప్పారు, నేను నమ్మాను; ఎందుకంటే ఇతర పసిబిడ్డలలోనూ మనం అలాంటిదే చూస్తాము. అయితే నా విషయంలో అది నాకు జ్ఞాపకం లేదు. అలా, కొద్దికొద్దిగా, నేను ఎక్కడ ఉన్నానో నాకు తెలియసాగింది. నా కోరికలను తీర్చగలవారికి వాటిని తెలియజేయాలని అనిపించేది, కానీ అలా చేయలేకపోయాను. ఎందుకంటే కోరికలు నా అంతరంగంలో ఉండగా, వారు బయట ఉన్నారు; తమ ఇంద్రియాలలో దేనితోనూ వారు నా అంతరంగంలోకి ప్రవేశించలేకపోయారు. అందువల్ల నేను కాళ్లూచేతులూ ఎటుపడితే అటు కదిలిస్తూ, శబ్దాలు చేస్తూ, నాకు చేతనైన కొద్దిపాటి సైగలను, చేతనైన రీతిలో చేసేదాన్ని. అవి నేను కోరుకున్నదాన్ని కొంత పోలి ఉన్నా, నిజానికి ఆ పోలిక చాలా స్వల్పమే. నా మాట వెంటనే నెరవేరనప్పుడు—నా కోరికలు హానికరమైనవో లేదా అర్థంకానివో అయి ఉండేవి—నా కంటే పెద్దవారు నాకు లోబడటం లేదనీ, నాకు ఏ సేవా చేయవలసిన బాధ్యత లేనివారు నాకు సేవ చేయడం లేదనీ వారిపై కోపం తెచ్చుకునేదాన్ని; ఏడుపుతో వారిపై పగ తీర్చుకునేదాన్ని. పసిబిడ్డలను గమనించడం ద్వారా వారు ఇలాగే ఉంటారని తెలుసుకున్నాను. నేనూ అలాగే ఉండేదాన్నని, ఆ విషయం తెలిసిన నా దాదులకంటే, ఏమీ తెలియని ఆ పసిబిడ్డలే నాకు మరింత స్పష్టంగా చూపించారు.

ఇదిగో! నా పసితనం ఎప్పుడో గతించిపోయింది, అయినా నేను జీవిస్తున్నాను. కానీ ప్రభువా, నీవు నిత్యము జీవించువాడవు; నీలో ఏదీ మరణించదు. ఎందుకంటే లోకాల పునాదులు వేయబడక ముందూ, “ముందు” అని పిలువదగిన అన్నిటికంటే ముందూ నీవు ఉన్నావు; నీవు సృష్టించిన సమస్తానికీ దేవుడవు, ప్రభువవు. నిలిచి ఉండని సమస్త వస్తువుల ఆదికారణాలు నీలో శాశ్వతంగా స్థిరపడి ఉంటాయి; మార్పుకు లోనయ్యే సమస్త వస్తువుల మూలాలు నీలో మార్పులేనివిగా నిలిచి ఉంటాయి. వివేకంలేని, కాలానికి లోబడిన సమస్త వస్తువుల నిత్యమైన హేతువులు నీలో సజీవంగా ఉంటాయి. ప్రభువా, నిన్ను వేడుకుంటున్న నాకు చెప్పు; సర్వదయామయుడా, నీ కనికరానికి పాత్రమైన నాకు చెప్పు. నా పసితనానికి ముందు ముగిసిపోయిన నా జీవితంలోని మరొక దశ తరువాత అది వచ్చిందా? ఆ దశ నేను నా తల్లి గర్భంలో గడిపిన కాలమా? దాని గురించి నేను కొంత విన్నాను; గర్భిణులను స్వయంగా చూశాను కూడా. నా ఆనందమైన దేవా, మరి ఆ జీవితానికి ముందు నేను ఎక్కడైనా ఉన్నానా, ఏ రూపంలోనైనా ఉన్నానా? ఈ విషయం నాకు చెప్పగలవారెవరూ లేరు—తండ్రిగానీ, తల్లిగానీ, ఇతరుల అనుభవంగానీ, నా సొంత జ్ఞాపకంగానీ. నేను ఇలా అడుగుతున్నందుకు నీవు నన్ను చూసి నవ్వుతున్నావా? నాకు తెలిసినదానినిబట్టి నిన్ను స్తుతించమనీ, నిన్ను అంగీకరించమనీ ఆజ్ఞాపిస్తున్నావా?

పరలోకానికీ భూమికీ ప్రభువా, నేను నిన్ను అంగీకరిస్తున్నాను. నా ఉనికి తొలి ఆరంభాలకూ, నాకేమీ జ్ఞాపకం లేని నా పసితనానికీ నిన్ను స్తుతిస్తున్నాను. ఎందుకంటే మనిషి తన గురించి ఎన్నో విషయాలను ఇతరుల ద్వారా ఊహించి తెలుసుకోవాలనీ, బలహీన స్త్రీల మాటల ఆధారంగా ఎన్నో విషయాలను నమ్మాలనీ నీవు ఏర్పాటు చేశావు. అప్పుడే నాకు ఉనికీ జీవమూ ఉన్నాయి; నా పసితనం ముగిసేసరికి, నా అనుభూతులను ఇతరులకు తెలియజేయడానికి సైగలను వెదకగలిగాను. ప్రభువా, అటువంటి ఉనికి నీ నుండి కాక మరెక్కడి నుండి రాగలదు? ఎవరైనా తమను తామే నిర్మించుకోగలరా? లేదా, ప్రభువా, ఉనికీ జీవమూ ఏకమై ఉన్న నీ నుండి తప్ప, మాలోకి ఉనికినీ జీవాన్నీ ప్రవహింపజేసే ఊట మరెక్కడి నుండైనా ఉద్భవించగలదా? ఎందుకంటే నీవే పరమోన్నతమైన ఉనికివీ జీవానివీ. నీవు సర్వోన్నతుడవు, మార్పు చెందనివాడవు. నీలో నేటి దినం ముగియదు; అయినా నీలోనే అది ముగుస్తుంది, ఎందుకంటే అటువంటి సమస్తమూ నీలోనే ఉన్నాయి. నీవు వాటిని నిలబెట్టకపోతే, అవి గతించిపోవడమూ సాధ్యమయ్యేది కాదు. నీ సంవత్సరాలు అంతరించవు గనుక, నీ సంవత్సరాలన్నీ ఒకే నేటి దినం. మావీ, మా పూర్వీకులవీ ఎన్ని సంవత్సరాలు నీ “నేటి దినం” గుండా ప్రవహించిపోయాయో! వాటికి ఉన్న ఉనికికి కొలమానాన్నీ రూపాన్నీ దాని నుండే పొందాయి. ఇంకా మరెన్నో సంవత్సరాలు ప్రవహించిపోతాయి; అవీ అలాగే తమతమ ఉనికి పరిమాణానికి తగిన రూపాన్ని పొందుతాయి. కానీ నీవు ఎప్పటికీ ఒకే విధంగా ఉంటావు. రేపటివన్నీ, దాని తరువాతివన్నీ, నిన్నటివన్నీ, దానికి ముందటివన్నీ నీవు నేడే చేశావు. ఎవరైనా దీనిని గ్రహించలేకపోతే నాకేమి? వారు కూడా ఆనందించి, ‘ఇదేమిటి?’ అని అననివ్వు. ఈ విధంగానైనా ఆనందించనివ్వు! అన్నిటినీ కనుగొని కూడా నిన్ను కనుగొనలేకపోవడం కంటే, కనుగొనలేకపోవడంలోనే నిన్ను కనుగొని సంతృప్తి చెందనివ్వు.

దేవా, ఆలకించు. అయ్యో, మానవుని పాపం! మానవుడు ఇలా అంటాడు, నీవు అతనిపై జాలిపడతావు; ఎందుకంటే నీవే అతనిని సృష్టించావు, కానీ అతనిలోని పాపాన్ని నీవు సృష్టించలేదు. నా శైశవంలోని పాపాలను నాకు ఎవరు గుర్తుచేస్తారు? ఎందుకంటే నీ దృష్టిలో పాపం నుండి పరిశుద్ధంగా ఉన్నవారెవరూ లేరు; భూమిపై ఒక్క రోజు మాత్రమే జీవించిన శిశువు కూడా కాదు. నాకు ఎవరు గుర్తుచేస్తారు? నా గురించి నాకు జ్ఞాపకం లేనిదాన్ని నేను చూడగలిగే ప్రతి చిన్న శిశువూ నాకు గుర్తుచేయడం లేదా? అప్పుడు నా పాపం ఏమిటి? రొమ్మును పట్టుకొని పాలు తాగుతూ ఏడవడమా? ఇప్పుడు నా వయస్సుకు తగిన ఆహారం కోసం నేను అలా చేస్తే, నన్ను ఎగతాళి చేయడం, మందలించడం సమంజసమే. అప్పుడు నేను చేసినది మందలింపుకు తగినదే; కానీ మందలింపును నేను అర్థం చేసుకోలేను కాబట్టి, ఆచారమూ వివేకమూ నన్ను మందలించడాన్ని అనుమతించలేదు. ఎందుకంటే పెద్దయ్యాక ఆ అలవాట్లను మనం పెకలించి పారవేస్తాం. కొమ్మలు కత్తిరించేవారు సైతం మంచిదైన దేనినీ తెలిసి పారవేయరు కదా. అయితే, ఇస్తే హాని కలిగించే దాని కోసం ఏడవడం, కాసేపైనా సరే, అప్పుడు మంచిదేనా? స్వతంత్రులైనవారు, తనకంటే పెద్దవారు, అవును, తనకు జన్మనిచ్చినవారే తనకు సేవ చేయడం లేదని తీవ్రంగా కోపించుకోవడం మంచిదేనా? తనకంటే వివేకవంతులైన మరెందరో తన ఇష్టానుసారం తల ఊపగానే విధేయత చూపడం లేదని కోపించుకోవడం మంచిదేనా? తన ఆజ్ఞలను పాటించి ఉంటే తనకే హాని కలిగేది అయినా, వాటిని పాటించలేదని తన శక్తిమేరకు కొట్టి గాయపరచాలని చూడడం మంచిదేనా? కాబట్టి శిశువుకు నిర్దోషిత్వాన్ని ఆపాదించేది దాని అవయవాల బలహీనతే గాని, దాని చిత్తం కాదు. అసూయపడే పసిబిడ్డను కూడా నేనే స్వయంగా చూశాను, ఆ అసూయను గుర్తించాను; ఆ బిడ్డకు మాటలు రాకపోయినా, ముఖం పాలిపోయి, తనతోపాటు అదే పాలు తాగే మరో బిడ్డవైపు ద్వేషంతో చూసింది. ఇది ఎవరికి తెలియదు? ఏవేవో ఉపాయాలతో వీటిని తగ్గిస్తామని తల్లులూ దాదులూ చెబుతారు; ఆ ఉపాయాలేమిటో నాకు తెలియదు. పాలధార సమృద్ధిగా ప్రవహిస్తున్నా, ఎంతో అవసరంలో ఉండి, ఇంకా ఆ పాలపైనే ప్రాణం ఆధారపడి ఉన్న మరొక బిడ్డ వాటిని పంచుకోవడాన్ని సహించకపోవడం కూడా నిర్దోషిత్వమేనా? వీటన్నిటినీ మనం సౌమ్యంగా సహిస్తాం; ఇవి చెడులు కావని గానీ, స్వల్పమైన చెడులేనని గానీ కాదు, వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మాయమవుతాయని అలా చేస్తాం. ఎందుకంటే ఇప్పుడు సహించినా, పెద్ద వయస్సులో అవే స్వభావాలు కనిపిస్తే అవి ఏమాత్రం సహించలేనివిగా ఉంటాయి.

కాబట్టి, నా దేవుడవైన ప్రభూ, నా ఈ శైశవానికి జీవమిచ్చి, నీవిచ్చిన శరీరానికి మనం చూసే విధంగా ఇంద్రియాలను సమకూర్చి, దాని అవయవాలను దృఢంగా అమర్చి, వాటి పొందికను సుందరంగా తీర్చిదిద్ది, దాని సమగ్ర మేలుకూ భద్రతకూ అవసరమైన జీవక్రియలన్నిటినీ దానిలో నెలకొల్పిన నీవు, వీటన్నిటికోసం నిన్ను స్తుతించమనీ, నీకు నా ఒప్పుకోలు సమర్పించమనీ, నీ నామాన్ని కీర్తించమనీ నన్ను ఆజ్ఞాపిస్తున్నావు, సర్వోన్నతుడా. ఎందుకంటే నీవు ఇది తప్ప మరేమీ చేయకపోయినా, నీవు తప్ప మరెవరూ చేయలేని ఈ ఒక్క కార్యమే చేసినా, నీవు సర్వశక్తిమంతుడవూ మంచివాడవూ అయిన దేవుడవే. నీ ఏకత్వమే సమస్తానికి ఆకృతి; నీ సొంత సౌందర్యం నుండే సమస్తాన్ని సుందరంగా చేస్తావు; నీ శాసనం ప్రకారం సమస్తాన్ని క్రమపరుస్తావు. కాబట్టి ప్రభూ, నాకు ఏమాత్రం జ్ఞాపకం లేని ఆ వయస్సును, ఇతరుల మాటల ఆధారంగా అంగీకరించి, ఇతర శిశువులను చూసి నేను కూడా ఆ దశను దాటివచ్చానని ఊహిస్తున్న ఆ వయస్సును, ఆ ఊహ నిజమైనదే అయినా, ఈ లోకంలో నేను గడుపుతున్న నా ఈ జీవితంలో భాగంగా లెక్కించడానికి నేను ఇంకా ఇష్టపడటం లేదు. ఎందుకంటే నా తల్లి గర్భంలో గడిపిన కాలం వలెనే అది కూడా మతిమరపు నీడల్లో నాకు మరుగై ఉంది. అయితే నేను దోషంలో రూపుదిద్దుకొని ఉంటే, నా తల్లి పాపంలో నన్ను గర్భాన ధరించి ఉంటే, నా దేవా, నిన్ను వేడుకుంటున్నాను: నీ సేవలో ఉన్న నేను ఎక్కడ, ప్రభూ, ఎక్కడ లేదా ఎప్పుడు నిర్దోషిగా ఉన్నాను? కానీ ఇదిగో! ఆ కాలాన్ని దాటివెళ్తాను; దాని ఆనవాలు ఒక్కటి కూడా నాకు జ్ఞాపకం రానప్పుడు, దానితో ఇప్పుడు నాకేమి పని?

అలా శైశవాన్ని దాటి నేను బాల్యంలోకి వచ్చాను; లేదా, శైశవాన్ని తొలగిస్తూ బాల్యమే నా దగ్గరకు వచ్చిందనడం సబబేమో. శైశవం ఎక్కడికీ వెళ్లిపోలేదు—అది ఎక్కడికి వెళుతుంది?—అయినా అది ఇక లేదు. ఎందుకంటే నేను ఇక మాటలు రాని పసిబిడ్డను కాను, మాట్లాడగల బాలుడిని. ఇది నాకు గుర్తుంది; నేను మాట్లాడటం ఎలా నేర్చుకున్నానో ఆ తరువాత గమనించాను. నా పెద్దలు ఏదో ఒక క్రమపద్ధతిలో నాకు మాటలు నేర్పలేదు; కొంతకాలం తరువాత ఇతర విషయాలను నేర్పినట్లు కాదు. నా కోరిక నెరవేరేలా నా ఆలోచనలను వ్యక్తపరచాలని, ఏడుపులతోనూ అస్పష్టమైన పలుకులతోనూ రకరకాల అవయవ కదలికలతోనూ తాపత్రయపడ్డాను. అయినా, నేను కోరుకున్నదంతా, చెప్పాలనుకున్నవారికి చెప్పలేకపోయాను. అందుచేత, నా దేవా, నీవు నాకు ఇచ్చిన అవగాహనతో, ఆ శబ్దాలను నా జ్ఞాపకంలో నేనే సాధన చేసుకున్నాను. పెద్దలు ఏదైనా వస్తువు పేరు చెబుతూ దానివైపు తిరిగినప్పుడు, వారు సూచించదలచిన దాన్ని తాము పలికిన పేరుతో పిలుస్తున్నారని గమనించి గుర్తుపెట్టుకున్నాను. వారు ఉద్దేశించింది ఆ వస్తువునే తప్ప మరొకటి కాదని వారి శరీర కదలికల ద్వారా స్పష్టమయ్యేది. ముఖకవళికలు, కంటిచూపులు, అవయవాల సంజ్ఞలు, స్వరంలోని మార్పులు—ఇవన్నీ అన్ని జాతులకూ సహజమైన ఒక భాషలాంటివి. మనస్సు దేనినైనా కోరుతున్నప్పుడు, పొందినప్పుడు, తిరస్కరిస్తున్నప్పుడు లేదా దూరంగా తప్పించుకుంటున్నప్పుడు కలిగే భావాలను అవి తెలియజేస్తాయి. అలా వివిధ వాక్యాలలో పదాలను పదేపదే వింటూ, అవి దేనిని సూచిస్తాయో క్రమంగా గ్రహించాను. ఈ సంకేతాలను పలకడానికి నా నోటికి అలవాటు చేసి, వాటి ద్వారా నా కోరికలను వ్యక్తపరచాను. ఈ విధంగా మన కోరికలను తెలిపే ఈ వాడుక సంకేతాలను నా చుట్టూ ఉన్నవారితో పంచుకున్నాను. అలా, ఇంకా తల్లిదండ్రుల అధికారానికీ పెద్దల సైగలకూ లోబడి ఉంటూనే, మానవ జీవితంలోని కల్లోలభరితమైన సంబంధాలలోకి మరింత లోతుగా ప్రవేశించాను.

ఓ దేవా, నా దేవా, ఈ లోకంలో వృద్ధి చెంది, “మనుషుల ప్రశంసలను”, మోసపుచ్చే సంపదలను సంపాదించడానికి ఉపయోగపడే భాషావిద్యలో రాణించాలంటే, బాలుడిగా నా గురువులకు విధేయత చూపడమే తగినదని నాకు చెప్పినప్పుడు, నేను ఎన్ని బాధలనూ ఎగతాళులనూ అనుభవించాను! తరువాత చదువు నేర్చుకోవడానికి నన్ను బడిలో చేర్పించారు. దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్న నాకు ఆ చదువు వల్ల ప్రయోజనమేమిటో తెలియదు; అయినా చదువులో అలసత్వం చూపితే దెబ్బలు తగిలేవి. మన పూర్వీకులు ఇదే సరైనదని భావించారు. మాకు ముందుగా ఇదే మార్గంలో నడిచిన అనేకులు, మేము తప్పక నడవవలసిన అలసటపుట్టించే దారులను మాకోసం ఏర్పరిచి, ఆదాము సంతానానికి శ్రమనూ దుఃఖాన్నీ మరింత పెంచారు. అయితే, ప్రభూ, మనుషులు నిన్ను ప్రార్థించడం మేము చూశాము. మా ఇంద్రియాలకు కనబడకపోయినా, మా ప్రార్థనలు విని మాకు సహాయం చేయగల మహోన్నతుడవని, మా శక్తిమేరకు నిన్ను భావించడం వారి నుంచి నేర్చుకున్నాము. అలా బాల్యంలోనే, నా సహాయమూ ఆశ్రయమూ అయిన నీకు ప్రార్థించడం మొదలుపెట్టాను. నిన్ను పిలవడానికి నా నాలుకకు ఉన్న సంకెళ్లను తెంచుకున్నాను. వయస్సులో చిన్నవాడినైనా, ఏమాత్రం తక్కువ కాని ఆర్తితో, బడిలో నాకు దెబ్బలు తగలకుండా చూడమని నిన్ను వేడుకున్నాను. నీవు నా ప్రార్థన ఆలకించనప్పుడు—అలా చేయడం ద్వారా నన్ను మూర్ఖత్వానికి వదిలివేయకుండానే—నా పెద్దలు, నాకు ఏ కీడూ కోరని నా తల్లిదండ్రులు సైతం, నాకు తగిలిన దెబ్బలను చూసి ఎగతాళి చేశారు. అప్పట్లో అవే నాకు ఎంతో తీవ్రమైన, బాధాకరమైన కీడు.

ప్రభూ, అంతటి మహోన్నతమైన ఆత్మ కలిగి, అంతటి గాఢమైన ప్రేమతో నిన్ను హత్తుకొని ఉండేవారు ఎవరైనా ఉన్నారా? ఒక రకమైన జడత్వం కూడా కొంతవరకు అలా చేయించవచ్చు. కానీ భక్తితో నిన్ను హత్తుకొని ఉండటం వల్ల అంతటి ఆత్మస్థైర్యం పొంది, శరీరాన్ని చాచివేసే చిత్రహింసా యంత్రాలనూ, కొక్కేలనూ, ఇతర హింసలనూ అంత తేలికగా చూడగలవారు ఎవరైనా ఉన్నారా? అన్ని దేశాలలోనూ మనుషులు వీటిని తప్పించమని విపరీతమైన భయంతో నిన్ను వేడుకుంటారు. బాల్యంలో మా గురువుల చేత మేము అనుభవించిన హింసలను మా తల్లిదండ్రులు ఎగతాళి చేసినట్లే, ఆ హింసలకు తీవ్రంగా భయపడేవారిని వారు ఎగతాళి చేయగలరా? ఎందుకంటే మా హింసల పట్ల మా భయం ఏమాత్రం తక్కువ కాదు; వాటిని తప్పించమని మేము నిన్ను ప్రార్థించిన ఆర్తీ తక్కువ కాదు. అయినప్పటికీ, మమ్మల్ని చేయమన్నంతగా రాయకపోవడంలోనూ, చదవకపోవడంలోనూ, అధ్యయనం చేయకపోవడంలోనూ మేము పాపం చేశాము. ప్రభూ, మాకు జ్ఞాపకశక్తిగానీ సామర్థ్యంగానీ లేకపోలేదు. నీ చిత్తప్రకారం మా వయస్సుకు సరిపడా వాటిని ఇచ్చావు. కానీ ఆట ఒక్కటే మాకు ఆనందం; అందుకే మమ్మల్ని శిక్షించినవారు తాము కూడా అలాంటిదే చేస్తుండేవారు. అయితే పెద్దల కాలక్షేపాన్ని “పని” అంటారు; బాలుర కాలక్షేపం నిజానికి అలాంటిదే అయినా, ఆ పెద్దలే వారిని శిక్షిస్తారు. బాలురపట్లగానీ పెద్దలపట్లగానీ ఎవరూ జాలిపడరు. నేను పెద్దయ్యాక మరింత అనుచితమైన ఆటలు ఆడటానికే నేర్చుకోవలసిన చదువులో, చిన్నప్పుడు బంతి ఆట వల్ల వెనుకబడ్డానని నన్ను కొట్టడాన్ని సరైన వివేచన ఉన్నవారు ఎవరైనా సమర్థిస్తారా? నన్ను కొట్టిన గురువు మాత్రం ఇంతకంటే భిన్నంగా ఏమి చేశాడు? తన తోటి గురువుతో ఏదో అల్పమైన వాదనలో ఓడిపోతే, ఆటలో నా తోటి బాలుడి చేతిలో ఓడిపోయినప్పుడు నాకంటే ఎక్కువగా అతడు కోపంతోనూ అసూయతోనూ రగిలిపోయేవాడు కదా?

అయినప్పటికీ, ఈ విషయంలో నేను పాపం చేశాను, ప్రభువైన దేవా, సమస్త

ప్రకృతి వస్తువుల సృష్టికర్తవూ నియామకుడవూ, పాపానికి మాత్రం నియామకుడవూ అయిన నా ప్రభువైన దేవా, నేను పాపం చేశాను—

నా తల్లిదండ్రుల ఆజ్ఞలనూ నా గురువుల ఆజ్ఞలనూ మీరడంలో. ఎందుకంటే

వారు ఏ ఉద్దేశంతోనైనా సరే నాకు నేర్పించాలనుకున్నదాన్ని నేను ఆ తరువాత

సద్వినియోగం చేసుకోగలిగే అవకాశం ఉండేది. ఎందుకంటే నేను అవిధేయత చూపింది మరింత మేలైనదాన్ని ఎంచుకోవడం వల్ల కాదు, కానీ

ఆటలపై మక్కువతో, నా పోటీలలో విజయగర్వాన్ని ప్రేమిస్తూ, అలాగే

అబద్ధపు కథలతో నా చెవులకు ఇంపు కలిగించుకుంటూ, వాటిని మరింతగా వినాలనే తపన పెంచుకుంటూ;

అదే కుతూహలం నా కళ్లలో మరింతగా మెరుస్తూ ఉండేది, నా పెద్దల ప్రదర్శనల

పట్ల, ఆటల పట్ల. అయినా ఈ ప్రదర్శనలు నిర్వహించేవారికి ఎంతటి

గౌరవం ఉందంటే, దాదాపు అందరూ తమ పిల్లలకూ అదే కావాలని కోరుకుంటారు; అయినప్పటికీ

ఆ ఆటలే తమ పిల్లలను చదువులకు దూరం చేస్తే, వారిని కొట్టడానికి ఎంతో సమ్మతిస్తారు;

ఆ చదువుల ద్వారానే వారు ఆ ప్రదర్శనలను నిర్వహించేవారిగా ఎదగాలని

కోరుకుంటారు. ప్రభూ, ఈ సంగతులను కనికరంతో చూడు; ఇప్పుడు నిన్ను పిలిచే మమ్మల్ని

విడిపించు; ఇంకా నిన్ను పిలవనివారిని కూడా విడిపించు, తద్వారా వారు

నిన్ను పిలవగలుగుతారు, నీవు వారిని విడిపించగలుగుతావు.

 

  అలా, బాలుడిగా ఉన్నప్పుడే, మాకు వాగ్దానం చేయబడిన నిత్యజీవాన్ని గురించి నేను విని ఉన్నాను;

మన దేవుడైన ప్రభువు మన గర్విష్ఠ స్థితికి దిగివచ్చిన వినయం ద్వారా అది మాకు వాగ్దానం చేయబడింది; అంతేకాక,

నీపై ఎంతో ఆశ పెట్టుకున్న నా తల్లి గర్భంలో ఉన్నప్పటినుంచే, నాపై

ఆయన సిలువ ముద్ర వేయబడి, ఆయన ఉప్పు వేయబడింది. ప్రభూ, నీవు చూశావు,

నేను ఇంకా బాలుడిగా ఉన్నప్పుడు, ఒకసారి అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన కడుపునొప్పికి గురై,

మరణానికి చేరువైనట్లున్నప్పుడు—నా దేవా, నీవు చూశావు (ఎందుకంటే నీవే

నా సంరక్షకుడవు)—ఎంత ఆతురతతో, ఎంత విశ్వాసంతో నేను, భక్తిపూర్వకమైన

నా తల్లి సంరక్షణనూ, మనందరికీ తల్లియైన నీ సభ సంరక్షణనూ ఆశ్రయించి,

నా దేవుడూ ప్రభువూ అయిన నీ క్రీస్తు జ్ఞానస్నానాన్ని కోరానో. అప్పుడు నాకు శారీరక జన్మనిచ్చిన తల్లి,

ఎంతో కలత చెంది (ఎందుకంటే, నీపై విశ్వాసంతో నిండిన స్వచ్ఛమైన హృదయంతో, ఆమె మరింత

ప్రేమతో నా రక్షణకు జన్మనిచ్చేందుకు ప్రసవవేదన పడుతోంది), ఎంతో ఆతురతతో, త్వరత్వరగా

రక్షణదాయకమైన దివ్యసంస్కారాల ద్వారా నా పవిత్రీకరణకూ శుద్ధీకరణకూ

ఏర్పాటు చేసి ఉండేది, ప్రభువైన యేసూ, పాపక్షమాపణ కోసం నిన్ను ఒప్పుకుంటూ,

నేను అకస్మాత్తుగా కోలుకోకపోయి ఉంటే. అందువల్ల, నేను బ్రతికితే తప్పనిసరిగా

మళ్లీ మలినమవుతానన్నట్లుగా, నా శుద్ధీకరణ వాయిదా వేయబడింది; ఎందుకంటే ఆ

ప్రక్షాళన తరువాత పాపపు మలినాలు మరింత గొప్పదైన, మరింత

ప్రమాదకరమైన దోషాన్ని తెచ్చిపెడతాయి. అప్పటికే నాకు విశ్వాసం ఉంది; నా తల్లికీ, మా ఇంటివారందరికీ కూడా

విశ్వాసం ఉంది, నా తండ్రికి తప్ప. అయినప్పటికీ, నాలో ఉన్న నా తల్లి

భక్తి శక్తిని ఆయన అధిగమించలేకపోయాడు; తనకు ఇంకా విశ్వాసం లేనట్లే, నాకు కూడా

విశ్వాసం ఉండకూడదని చేయలేకపోయాడు. ఎందుకంటే, నా దేవా, ఆయనకంటే నీవే నాకు ఉండాలని ఆమె ఎంతో శ్రద్ధ తీసుకుంది,

నీవే నాకు తండ్రివై ఉండాలని; ఈ విషయంలో ఆమె తన భర్తను ఒప్పించేందుకు నీవు ఆమెకు తోడ్పడ్డావు.

ఆమె అతనికన్నా సద్గుణవతి అయినా, అతనికి విధేయంగా ఉంటూ, అలా నీకూ విధేయత చూపింది,

ఎందుకంటే అలా ఆజ్ఞాపించినది నీవే.

 

  నా దేవా, నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; నీ చిత్తమైతే, నేను తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను:

అప్పుడు నా జ్ఞానస్నానం ఏ ఉద్దేశంతో వాయిదా వేయబడింది? నేను పాపం చేసేందుకు

నా కళ్లెం వదిలేసినట్లుగా నన్ను స్వేచ్ఛగా వదిలివేయడం నా మేలు కోసమేనా? లేక అలా

వదిలివేయలేదా? వదిలివేయకపోతే, అన్ని వైపుల నుంచి ఇప్పటికీ మన చెవుల్లో ఈ మాటలెందుకు మారుమోగుతున్నాయి:

“అతనిని అలా వదిలేయండి, అతని ఇష్టమొచ్చినట్లు చేసుకోనివ్వండి, అతనికి ఇంకా జ్ఞానస్నానం కాలేదు కదా?” అయితే

శారీరక ఆరోగ్యం విషయంలో మాత్రం, “అతనికి ఇంకా

నయం కాలేదు కాబట్టి, అతనికి మరింత తీవ్రమైన గాయాలు కానివ్వండి” అని ఎవరూ అనరు. అలాంటప్పుడు నాకు వెంటనే స్వస్థత కలిగి ఉంటే ఎంత మేలుగా ఉండేది!

ఆ తరువాత, నా మిత్రుల శ్రద్ధతోనూ నా శ్రద్ధతోనూ, తిరిగి పొందిన నా ఆత్మ ఆరోగ్యం,

దానిని ప్రసాదించిన నీ సంరక్షణలో సురక్షితంగా నిలిచి ఉండేది. నిజంగా అదే మేలు. కానీ నా బాల్యం తరువాత ఎన్ని

భీకరమైన శోధనల అలలు నాపై విరుచుకుపడేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నట్లు కనిపించాయో! వీటిని

నా తల్లి ముందుగానే గ్రహించింది; తరువాత నన్ను మలచడానికి ఉపయోగపడే బంకమట్టినే వాటికి గురిచేయడం మేలని ఆమె భావించింది,

అప్పటికే రూపుదిద్దుకున్న ప్రతిమను వాటికి గురిచేయడం కంటే.

 

  అయితే నా బాల్యంలోనే (నా యౌవనంతో పోలిస్తే నా గురించి ఎంతో తక్కువ భయపడిన కాలంలోనే),

నాకు చదువంటే ఇష్టం ఉండేది కాదు; చదవమని బలవంతపెట్టడం అంటే అసహ్యం. అయినా నన్ను బలవంతపెట్టారు;

నాకు అలా చేయడం మంచిదే అయింది, కానీ నేను మంచిగా ప్రవర్తించలేదు; ఎందుకంటే బలవంతపెట్టకపోతే నేను

నేర్చుకునే అవకాశం ఉండేది కాదు. అయితే ఎవరైనా తమ ఇష్టానికి విరుద్ధంగా చేసేది మంచిపని అయినా,

అలా చేయడంలో వారి ప్రవర్తన మంచిది కాదు. నన్ను బలవంతపెట్టినవారు కూడా మంచిగా ప్రవర్తించలేదు; అయినా నాకు కలిగిన

మేలు నీ నుంచే వచ్చింది, నా దేవా. ఎందుకంటే వారు నన్ను బలవంతంగా నేర్పించినదాన్ని నేను ఎలా

ఉపయోగిస్తాననే విషయాన్ని పట్టించుకోలేదు; సంపదలున్నా యాచకత్వమే అయిన స్థితికీ, సిగ్గుచేటైన కీర్తికీ చెందిన తీరని

కోరికలను తృప్తిపరచుకోవడానికే దానిని ఉపయోగించాలని వారు ఆశించారు. కానీ మా

తలలపై వెంట్రుకలను సైతం లెక్కించి ఉంచిన నీవు, నన్ను చదవమని ఒత్తిడి చేసిన వారందరి పొరపాటును

నా మేలు కోసం ఉపయోగించావు; నేర్చుకోవడానికి ఇష్టపడని నా సొంత పొరపాటును మాత్రం నీవు

నన్ను శిక్షించడానికి ఉపయోగించావు—అంత చిన్న బాలుడినై ఉండీ

అంత గొప్ప పాపినైన నాకు అది తగిన శిక్షే. అలా మంచిగా ప్రవర్తించని వారి ద్వారా నీవు నాకు మేలు చేశావు;

నా సొంత పాపం ద్వారానే నన్ను న్యాయంగా శిక్షించావు. ఎందుకంటే నీవు ఆజ్ఞాపించినది ఇదే,

జరుగుతున్నదీ ఇదే: హద్దుమీరిన ప్రతి మమకారమూ దానికదే

శిక్షగా ఉండాలి.

అయితే, బాల్యంలో నేను చదివిన గ్రీకు భాషను అంతగా ఎందుకు ద్వేషించాను? అది నాకింకా పూర్తిగా తెలియదు. లాటిన్ భాషను మాత్రం నేను ప్రేమించాను; నా తొలి ఉపాధ్యాయులు నేర్పినదాన్ని కాదు, వ్యాకరణ పండితులని పిలువబడేవారు నేర్పినదాన్ని. ఎందుకంటే చదవడం, రాయడం, లెక్కలు చేయడం అనే ఆ తొలి పాఠాలు నాకు గ్రీకు పాఠాలంత భారంగానూ శిక్షగానూ అనిపించేవి. అయితే ఇది కూడా ఈ జీవితపు పాపం నుండీ వ్యర్థత్వం నుండీ పుట్టినదే కదా? ఎందుకంటే నేను మాంసమాత్రుడను, గతించిపోయి తిరిగి రాని ఊపిరివంటివాడను. ఆ తొలి పాఠాలే నిశ్చయంగా మేలైనవి, ఎందుకంటే వాటి ప్రయోజనం మరింత నిశ్చయమైనది. వాటివల్లనే రాసి ఉన్నదాన్ని చదవగలిగే శక్తినీ, నాకు కావలసినదాన్ని నేనే రాయగలిగే శక్తినీ పొందాను; అవి ఇప్పటికీ నాలో ఉన్నాయి. కానీ మిగిలిన పాఠాలలో, నా సొంత దారితప్పిన సంచారాలను మరచిపోయి, ఏనియస్ అనే వ్యక్తి సంచారాలను నేర్చుకోవలసి వచ్చింది. ప్రేమకోసం తన ప్రాణం తీసుకున్న డైడో మరణానికి కన్నీరు కార్చవలసి వచ్చింది. అదే సమయంలో, నా జీవమైన ఓ దేవా, నీకు దూరంగా, ఈ విషయాల మధ్య దయనీయమైన నా ఆత్మ చనిపోతున్నా, కన్నీరు కార్చకుండా సహించాను.

తన దుస్థితిపై తనకే జాలి లేని దయనీయ జీవికంటే మరింత దయనీయమైనది ఏముంటుంది? ఏనియస్ పట్ల ప్రేమతో చనిపోయిన డైడో కోసం ఏడుస్తూ, ఓ దేవా, నీ పట్ల ప్రేమ లేక తాను చనిపోతున్నందుకు మాత్రం ఏడవని జీవి! నా హృదయపు వెలుగువైన నిన్ను, నా ఆత్మ అంతరాళానికి ఆహారమైన నిన్ను, నా మనస్సుకు బలమిచ్చి నా ఆలోచనలకు జీవం పోసే శక్తివైన నిన్ను నేను ప్రేమించలేదు. నీకు విరోధంగా వ్యభిచరించాను. నా చుట్టూ ఉన్నవారంతా అలాగే వ్యభిచరిస్తూ ఉండగా, “భళా! భళా!” అనే నినాదాలు ప్రతిధ్వనించాయి. ఎందుకంటే ఈ లోకంతో స్నేహం నీకు విరోధమైన వ్యభిచారమే. అలా ప్రవర్తించే మగవాడిగా ఉండకపోవడమే సిగ్గుచేటని అనిపించేవరకు, “భళా! భళా!” అనే నినాదాలు ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటాయి. ఇదంతా జరిగినా నేను ఏడవలేదు. చనిపోయిన డైడో కోసం, “కత్తితో దారుణమైన దెబ్బనూ గాయాన్నీ కోరుకున్న” ఆమె కోసం ఏడ్చిన నేను, అదే సమయంలో మరింత దారుణమైన అంత్యాన్ని కోరుకుంటున్నాను. నిన్ను విడిచిపెట్టి, నీ సృష్టిలో అట్టడుగున ఉన్న అల్పమైన వాటిని ఆశ్రయించి, మట్టినైన నేను మట్టిలో కలిసిపోతున్నాను. ఇదంతా చదవవద్దని నన్ను అడ్డుకుంటే, నాకు దుఃఖం కలిగించే వాటిని చదవలేకపోతున్నానని దుఃఖించేవాడిని. నేను చదవడం, రాయడం నేర్చుకున్న విద్యకంటే ఇలాంటి పిచ్చితనమే మరింత ఉన్నతమైన, సమృద్ధమైన విద్యగా పరిగణించబడుతోంది.

కానీ ఇప్పుడు, నా దేవా, నా ఆత్మలో నీవు బిగ్గరగా పలుకు; నీ సత్యం నాతో ఇలా చెప్పనిమ్ము: “అలా కాదు, అలా కాదు. ఆ తొలి చదువే ఎంతో మేలైనది.” ఇదిగో, చదవడం, రాయడం ఎలాగో మరచిపోవడంకంటే, ఏనియస్ సంచారాలనూ మిగిలినవాటన్నిటినీ మరచిపోవడానికే నేను సంతోషంగా సిద్ధపడతాను. కానీ వ్యాకరణ పాఠశాల ప్రవేశద్వారానికి తెర వేలాడుతోంది కదా! నిజమే; అయితే అది ఏదో గూఢమైన జ్ఞానానికి చిహ్నంగా ఉండటంకంటే, భ్రమను కప్పిపుచ్చే ముసుగుగానే ఉంది. నా దేవా, నా ఆత్మ చెప్పదలచుకున్నదంతా నీకు ఒప్పుకుంటూ, నీ మంచి మార్గాలను ప్రేమించగలిగేలా నా చెడు మార్గాలపై పడిన తీర్పును అంగీకరిస్తున్నప్పుడు, ఇప్పుడు నేనిక భయపడని వారు నాకు విరోధంగా కేకలు వేయకుందురు గాక. వ్యాకరణ విద్యను కొనేవారైనా అమ్మేవారైనా నాకు విరోధంగా కేకలు వేయకుందురు గాక. ఎందుకంటే, కవి చెప్పినట్లుగా ఏనియస్ ఒకప్పుడు కార్తేజ్‌కు రావడం నిజమేనా అని నేను వారిని అడిగితే, తక్కువ చదువుకున్నవారు తమకు తెలియదని చెబుతారు; ఎక్కువ చదువుకున్నవారు అతడు ఎప్పుడూ రాలేదని చెబుతారు. కానీ “ఏనియస్” అనే పేరును ఏ అక్షరాలతో రాస్తారని అడిగితే, అది నేర్చుకున్న ప్రతి ఒక్కరూ, మనుషులు పరస్పర అంగీకారంతో నిర్ణయించుకున్న అక్షర సంకేతాల విషయంలో నాకు సరిగ్గా సమాధానమిస్తారు. మళ్లీ, చదవడం రాయడమా, లేక ఈ కవుల కల్పిత కథలా—వీటిలో దేనిని మరచిపోతే జీవిత వ్యవహారాలకు అతి తక్కువ నష్టం కలుగుతుందని నేను అడిగితే, తమను తాము పూర్తిగా మరచిపోని వారంతా ఏమి సమాధానం చెప్పాలో ముందే ఊహించలేనివారెవరు? కాబట్టి, బాల్యంలో మరింత ప్రయోజనకరమైన ఆ చదువులకంటే ఈ వ్యర్థమైన చదువులకే ప్రాధాన్యం ఇచ్చినప్పుడు నేను పాపం చేశాను; ఇంకా సరిగ్గా చెప్పాలంటే, ఒకదాన్ని ప్రేమించి మరొకదాన్ని ద్వేషించినప్పుడు పాపం చేశాను. “ఒకటి, ఒకటి కలిపితే రెండు”; “రెండు, రెండు కలిపితే నాలుగు”—ఇది నాకు అసహ్యమైన వల్లెవేతగా ఉండేది. కానీ “సాయుధులతో నిండిన చెక్క గుర్రం,” “ట్రోయ్ నగర దహనం,” “క్రెయూసా నీడ, ఆమె విషాద ఛాయారూపం” నా వ్యర్థ మనస్సుకు అత్యంత ప్రియమైన దృశ్యాలుగా ఉండేవి.

అయితే, అలాంటి కథలే ఉన్న గ్రీకు ప్రాచీన కావ్యాలను నేను ఎందుకు ద్వేషించాను? హోమర్ కూడా అలాంటి కల్పిత కథలనే ఎంతో నేర్పుగా అల్లాడు; అతని వ్యర్థ కల్పనలు ఎంతో మధురంగా ఉన్నా, బాల్యంలో నా అభిరుచికి మాత్రం అతడు చేదుగా అనిపించాడు. హోమర్‌ను నేర్చుకోమని నన్ను బలవంతపెట్టినట్లే, గ్రీకు పిల్లలను విర్జిల్‌ను నేర్చుకోమని బలవంతపెడితే, వారికి కూడా అతడు అలాగే అనిపిస్తాడని భావిస్తున్నాను. నిజానికి, ఒక పరభాషను నేర్చుకోవడంలోని కష్టమే గ్రీకు కథల మాధుర్యమంతటినీ చేదుతో కలుషితం చేసినట్లయింది. ఎందుకంటే, అందులో ఒక్క మాట కూడా నాకు అర్థమయ్యేది కాదు; నాకు అర్థమయ్యేలా చేయడానికి క్రూరమైన బెదిరింపులతో, శిక్షలతో నన్ను తీవ్రంగా ఒత్తిడి చేసేవారు. పసితనంలో నాకు లాటిన్ కూడా తెలియని కాలం ఉండేది; కానీ దానిని భయమూ బాధా లేకుండా, నా పెంపకంలోని ముద్దుమురిపాల మధ్య, ఆప్తులు చిరునవ్వులతో సరదాగా నన్ను ప్రోత్సహిస్తూ చేసే హాస్యాల మధ్య, కేవలం గమనించడం ద్వారానే నేర్చుకున్నాను. ముందుకు నడిపించడానికి శిక్ష అనే ఒత్తిడి ఏదీ లేకుండానే దానిని నేర్చుకున్నాను. ఎందుకంటే, తనలోని భావాలకు రూపమివ్వాలని నా హృదయమే నన్ను ప్రేరేపించింది. అది సాధ్యం కావాలంటే, నాకు బోధించేవారి నుంచి కాక, నాతో మాట్లాడేవారి నుంచి మాటలు నేర్చుకోవలసి వచ్చింది; నా మనసులో ఏ ఆలోచనలు కలిగినా, వాటిని వారి చెవులకు వినిపించేలా వ్యక్తం చేసేదాన్ని. కాబట్టి, ఇలాంటి విషయాలను నేర్చుకోవడంలో భయపెట్టి బలవంతపెట్టడం కంటే స్వేచ్ఛతో కూడిన కుతూహలానికే ఎక్కువ శక్తి ఉందనడంలో సందేహం లేదు. అయితే, ఓ నా దేవా, నీ నియమాల ద్వారా ఈ బలవంతమే ఆ స్వేచ్ఛ వెర్రిపోకడలను అదుపులో ఉంచుతుంది. గురువు బెత్తం నుంచి హతసాక్షి ఎదుర్కొనే పరీక్షల వరకు వ్యాపించిన నీ నియమాలు, మాకు మేలుచేసే చేదును తగిన మోతాదులో అందించి, నీ నుంచి మమ్మల్ని దూరం చేసే ఆ ప్రాణాంతకమైన సుఖం నుంచి తిరిగి నీ దగ్గరకు పిలుస్తాయి.

ప్రభూ, నా ప్రార్థన ఆలకించు; నీ క్రమశిక్షణలో నా ఆత్మ సొమ్మసిల్లిపోనీయకు. నా అత్యంత దుష్ట మార్గాలన్నిటి నుంచి నన్ను బయటకు తీసుకువచ్చిన నీ కారుణ్యకార్యాలన్నిటినీ నీ ఎదుట ఒప్పుకొని స్తుతించడంలోనూ నన్ను అలసిపోనీయకు. ఒకప్పుడు నేను వెంబడించిన ఆకర్షణలన్నిటికంటే నీవే నాకు గొప్ప ఆనందం కావాలనీ, నేను నిన్ను సంపూర్ణంగా ప్రేమించాలనీ, నా అనురాగమంతటితో నీ చేయి పట్టుకోవాలనీ, అంతం వరకు ప్రతి శోధన నుంచీ నీవు నన్ను రక్షిస్తూ ఉండాలనీ నీవు అలా చేశావు. ఇదిగో, ప్రభూ, నా రాజా, నా దేవా, బాల్యంలో నేను నేర్చుకున్న ఉపయోగకరమైన ప్రతిదీ నీ సేవకే అంకితమగుగాక; నేను మాట్లాడటం, రాయడం, చదవడం, లెక్కించడం అన్నీ నీ సేవకే కావాలి. ఎందుకంటే, నేను వ్యర్థమైన విషయాలను నేర్చుకుంటున్నప్పుడే నీవు నాకు నీ క్రమశిక్షణను అనుగ్రహించావు; ఆ వ్యర్థ విషయాలలో ఆనందించిన నా పాపాన్ని నీవు క్షమించావు. నిజమే, వాటిలో నేను ఎన్నో ఉపయోగకరమైన పదాలు నేర్చుకున్నాను; కానీ వ్యర్థం కాని విషయాలలో కూడా ఆ పదాలను అంతే బాగా నేర్చుకోవచ్చు. యువత అడుగులకు సురక్షితమైన మార్గం అదే.

కానీ, మానవ ఆచారమనే మహాప్రవాహమా, నీకు శాపం! నిన్ను ఎదిరించి ఎవరు నిలువగలరు? నీవు ఎప్పటివరకు ఎండిపోకుండా ఉంటావు? సిలువను అధిరోహించినవారు సైతం అతి కష్టంమీద దాటగలిగే ఆ విశాలమైన, భయంకరమైన సముద్రంలోకి హవ్వ సంతానాన్ని ఇంకెంతకాలం కొట్టుకుపోయేలా చేస్తావు? ఉరుములు కురిపించే జోవ్ గురించీ, వ్యభిచారి అయిన జోవ్ గురించీ నేను నీలోనే చదవలేదా? నిస్సందేహంగా అతడు ఈ రెండూ అయి ఉండలేడు; కానీ, కల్పితమైన ఆ ఉరుముల మహిమ నిజమైన వ్యభిచారాన్ని సమర్థించి, దానికి తోడ్పడేలా చేశారు. ఇప్పుడు, మన అంగీలు ధరించిన గురువులలో ఎవరు, వారి పాఠశాలలోనుంచే ఒకరు, “ఇవి హోమర్ కల్పనలు; మానవ విషయాలను అతడు దేవతలకు ఆపాదించాడు. దానికి బదులు దైవిక విషయాలను మన దగ్గరకు తీసుకువచ్చి ఉంటే ఎంత బాగుండేది!” అని ఎలుగెత్తి చెప్పినప్పుడు, గంభీరంగా చెవియొగ్గుతారు? అయితే, అతడు ఇలా చెప్పి ఉంటే మరింత సత్యంగా ఉండేది: “ఇవి నిజంగా అతని కల్పనలే; అయితే దుర్మార్గులైన మనుషులకు దైవ స్వభావాన్ని ఆపాదించే కల్పనలు. తద్వారా నేరాలు ఇక నేరాలుగా కనిపించవు; వాటిని చేసేవారు భ్రష్టులైన మనుషులను కాక, పరలోక దేవతలను అనుకరిస్తున్నట్లు కనిపిస్తారు.”

అయినా, నరకప్రవాహమా, ఇలాంటి విద్యను సంపాదించడానికి గొప్ప బహుమతుల ప్రలోభంతో మానవ సంతానాన్ని నీలోకి విసురుతున్నారు. విద్యార్థులు చెల్లించే రుసుములకు తోడు జీతాన్ని కూడా నిర్దేశించే చట్టాల సాక్షిగా, బహిరంగ సభాస్థలంలో ఇది జరుగుతుంటే, దీనిని ఎంతో ఘనమైన కార్యంగా జరుపుకుంటున్నారు. నీవు నీ బండరాళ్లను ఢీకొడుతూ, “ఇక్కడే పదాలు నేర్చుకుంటారు; ఇక్కడే వాక్చాతుర్యం అలవడుతుంది; మీ లక్ష్యాలను సాధించడానికి గానీ, మీ అభిప్రాయాలను సమర్థించుకోవడానికి గానీ ఇవి ఎంతో అవసరం” అని గర్జిస్తావు. ఒక స్త్రీని లోబరచుకోవడంలో జూపిటర్‌ను తన ఆదర్శంగా పెట్టుకున్న ఒక కాముక యువకుణ్ణి టెరెన్స్ రంగస్థలంపైకి తీసుకువచ్చి ఉండకపోతే, “బంగారు వర్షం,” “ఒడి,” “మోసగించడం,” “ఆకాశ దేవాలయాలు” వంటి మాటలు గానీ, ఆ భాగంలోని ఇతర మాటలు గానీ మనకు ఎన్నడూ తెలిసేవి కావన్నట్లు!

         “ఒక చిత్రాన్ని చూస్తూ, అందులో చిత్రించిన కథ,

         బంగారు వర్షంగా జోవ్ దిగివచ్చి

         డనాయే ఒడిని చేరి, ఆ స్త్రీని మోసగించిన కథ.”

మరి, ఆ తరువాత అతడు దేవతల అనుమతి ఉన్నట్లుగా తనలోని కామాన్ని ఎలా రెచ్చగొట్టుకుంటాడో గమనించండి:

         “ఇంతకీ ఏ దేవుడు?  మహా జోవ్,

         తన ఉరుముతో ఆకాశంలోని అత్యున్నత దేవాలయాలను కంపింపజేసేవాడు,

 

         మరి, అల్పమైన మర్త్యమానవుణ్ణైన నేను అదే చేయకూడదా!

         నేను చేశాను, మనస్ఫూర్తిగా చేశాను.”

ఈ నీచమైన విషయాలన్నిటివల్ల ఆ పదాలను నేర్చుకోవడం రవ్వంతైనా సులభం కాదు; అయితే ఆ పదాల సహాయంతో ఆ నీచకార్యాలు తక్కువ సిగ్గుతో చేయబడుతున్నాయి. శ్రేష్ఠమైన, అమూల్యమైన పాత్రలవంటి ఆ పదాలను నేను తప్పుపట్టడం లేదు; మత్తులో ఉన్న ఉపాధ్యాయులు వాటిలో పోసి మనచేత తాగించే తప్పుడు బోధల మద్యాన్నే తప్పుపడుతున్నాను. మనం కూడా దానిని తాగకపోతే దెబ్బలు తినాలి; న్యాయం కోసం మొరపెట్టుకోవడానికి మత్తులేని న్యాయాధికారి ఎవరూ ఉండరు. అయినా, ఓ నా దేవా, ఇప్పుడు నీ సన్నిధిలో ఎలాంటి హానీ లేకుండా వీటిని జ్ఞాపకం చేసుకోగలుగుతున్నాను గాని, అప్పుడు దురదృష్టవశాత్తూ ఇవన్నీ నేను ఇష్టపూర్వకంగా, ఎంతో ఆనందంతో నేర్చుకున్నాను. అందుకే నన్ను గొప్ప భవిష్యత్తు ఉన్న బాలుడని మెచ్చుకున్నారు.

నా దేవా, నీవిచ్చిన వరమైన నా తెలివితేటలను గురించి, వాటిని నేను ఎలాంటి వెర్రి విషయాలపై వృథా చేశానో కొంత చెప్పేటప్పుడు నన్ను సహించు. నాకు ఒక పని అప్పగించారు; అది నా ఆత్మకు ఎంతో కష్టంగా ఉండేది. దానిని బట్టి ప్రశంసో అవమానమో ఎదురయ్యేది; దెబ్బలు తింటాననే భయమూ ఉండేది. కింది పని చేయలేకపోతున్నానని ఆగ్రహంతో విలపించిన జూనో మాటలను నేను పలకాలి:

        “ఈ ట్రోజన్ యువరాజును లాటినమ్ నుండి వెళ్లగొట్టడం.”

జూనో ఎన్నడూ ఆ మాటలు పలకలేదని నేను విన్నాను; అయినా ఆ కవితా కల్పనల అడుగుజాడల్లో తప్పుదారి పట్టి, కవి పద్యంలో చెప్పినదానిని దాదాపుగా గద్యంలో చెప్పాలని మమ్మల్ని బలవంతపెట్టేవారు. పాత్ర గౌరవాన్ని నిలుపుతూ, కోపదుఃఖాలను అత్యంత బలంగా, వాటికి తగిన భాషలో వ్యక్తపరచినవారి ప్రసంగానికే అత్యధిక ప్రశంసలు లభించేవి. ఓ నా నిజజీవమా, నా దేవా, నా వయస్సువారిలో, నా తరగతివారిలో ఎంతోమందికంటే నా ప్రసంగానికి ఎక్కువ ప్రశంసలు లభిస్తే నాకేమి ప్రయోజనం? ఇదంతా పొగ, గాలి కాదా? నా తెలివితేటలను, నా వాక్కును సాధన చేయడానికి మరే విషయమూ లేదా? ప్రభువా, నీ స్తుతులు, నీ స్తుతులే నీ పవిత్ర లేఖనాలనే ఊతకర్రతో నా హృదయపు లేత మొలకను నిలబెట్టగలిగేవి. అలా జరిగి ఉంటే, ఈ వ్యర్థమైన అల్పవిషయాల మధ్య అది నేలపై పాకి, అపవిత్రమై, ఆకాశ పక్షులకు ఆహారమైపోయేది కాదు. ఎందుకంటే మనుషులు తిరుగుబాటు చేసిన దేవదూతలకు ఒకటికంటే ఎక్కువ మార్గాల్లో బలులు అర్పిస్తారు.

కానీ, ఓ నా దేవా, నేను ఇలా వ్యర్థ విషయాలవైపు కొట్టుకుపోయి నీ సన్నిధి నుండి దూరమవడంలో ఆశ్చర్యమేముంది? ఎందుకంటే నాకు ఆదర్శాలుగా చూపించిన మనుషులు ఎలాంటివారంటే, తమదైన ఒక పనిని వివరిస్తున్నప్పుడు—ఆ పని స్వతహాగా చెడ్డది కాకపోయినా—పదప్రయోగంలోగాని వ్యాకరణంలోగాని పొరపాటు చేసి, దానికోసం విమర్శింపబడితే సిగ్గుపడేవారు; కానీ తమ అస్తవ్యస్తమైన జీవితాన్ని సమృద్ధమైన, అలంకారభరితమైన, చక్కగా కూర్చిన ప్రసంగంలో వివరించి, ప్రశంసలు పొందితే గర్వించేవారు. ప్రభువా, నీవు ఇవన్నీ చూస్తూ మౌనంగా ఉంటున్నావు; నీవు దీర్ఘశాంతుడవు, కరుణాసత్యాలతో నిండినవాడవు. నీవు ఎప్పటికీ మౌనంగానే ఉంటావా? ఇప్పుడు కూడా, నిన్ను వెదకుతూ, నీవిచ్చే ఆనందాల కోసం దాహపడుతూ, తన హృదయంలో నీతో, ‘నీ ముఖాన్ని నేను వెదికాను; ప్రభువా, నీ ముఖాన్నే వెదుకుతాను’ అని పలికే ఆత్మను ఈ భయంకరమైన అగాధం నుండి నీవు వెలికి తీస్తున్నావు. ఎందుకంటే అంధకారమయమైన అనురాగాలే నీ నుండి దూరమవడం. మనుషులు తమ కాళ్లతో నడిచో, ప్రదేశం మార్చుకోవడం ద్వారానో నిన్ను విడిచిపోరు, నీ వద్దకు తిరిగిరారు. నీ చిన్న కుమారుడు, తాను బయలుదేరినప్పుడు నీవిచ్చినదంతా దూరదేశంలో విచ్చలవిడి జీవితంతో వృథా చేయడానికి, గుర్రాలనో రథాలనో ఓడలనో వెదికాడా? కంటికి కనిపించే రెక్కలతో ఎగిరిపోయాడా? లేక తన అవయవాలను కదిలిస్తూ ప్రయాణించాడా? నీవు అతనికి ఇచ్చినప్పుడు ప్రేమగల తండ్రివి; అతడు వట్టి చేతులతో తిరిగివచ్చినప్పుడు అతనిపట్ల మరింత ప్రేమగల తండ్రివి. కాబట్టి కామపూరితమైన, అంటే అంధకారమయమైన అనురాగాల్లోనే నీ ముఖానికి నిజమైన దూరం ఉంది.

చూడు, ఓ ప్రభువైన దేవా, అవును, నీకు అలవాటైన సహనంతో చూడు: నరులు తమకు ముందుగా మాట్లాడినవారి నుండి అందుకున్న అక్షరాలు, అక్షరధ్వనుల గురించిన సమ్మత నియమాలను ఎంత జాగ్రత్తగా పాటిస్తున్నారో; అయితే నీ నుండి అందుకున్న నిత్యరక్షణకు సంబంధించిన శాశ్వత నిబంధనను నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు. ఎంతగా అంటే, వారసత్వంగా వచ్చిన ఉచ్చారణ నియమాలను బోధించేవారు గాని నేర్చుకునేవారు గాని, వ్యాకరణ నియమాలకు విరుద్ధంగా ‘హ్యూమన్ బీయింగ్’ అనే పదాన్ని మొదటి ‘హ’ ధ్వని లేకుండా ‘యూమన్ బీయింగ్’ అని పలికితే, ఒక ‘మానవుడు’ నీ నియమాలకు విరుద్ధంగా మరొక ‘మానవుణ్ణి’ ద్వేషించినప్పటికంటే ఎక్కువగా మనుషుల ఆగ్రహానికి గురవుతారు. శత్రువుపట్ల తనలో మండే ద్వేషంకంటే ఆ శత్రువే ఎక్కువ హాని చేయగలడన్నట్లు! లేదా తన శత్రుత్వంతో తన సొంత ఆత్మకు కలిగించే గాయంకంటే, తాను హింసించేవారికి మరింత లోతైన గాయం చేయగలడన్నట్లు! నిశ్చయంగా, ‘ఇతరులు తనకు చేస్తే తాను సహించలేనిదానినే తాను మరొకరికి చేస్తున్నాడు’ అనే మనస్సాక్షి సాక్ష్యమంత సహజంగా ఏ అక్షరజ్ఞానమూ మనిషిలో ఉండదు. ఓ దేవా, ఏకైక మహోన్నతుడా, ఉన్నతస్థానంలో మౌనంగా ఆసీనుడవై, అవిశ్రాంతమైన నియమం ద్వారా అదుపులేని వాంఛలకు శిక్షగా అంధత్వాన్ని విధించే నీ మార్గాలు ఎంత అగాధమైనవి! వాక్చాతుర్యానికి పేరు సంపాదించుకోవాలనే ఆశతో, మానవ సమూహం చుట్టుముట్టి ఉండగా, ఒక మానవ న్యాయాధికారి ముందు నిలబడి, తన శత్రువుపై తీవ్రమైన ద్వేషంతో ప్రసంగించే మనిషి, నాలుక పొరపాటువల్ల ‘మానవుడు’ అనే పదాన్ని చంపకుండా అత్యంత జాగ్రత్తగా చూసుకుంటాడు; కానీ తన మనస్సులోని ఆవేశంతో నిజమైన మానవుణ్ణే చంపకుండా మాత్రం ఏమాత్రం జాగ్రత్తపడడు.

నా బాల్యంలో నేను దుఃఖంతో ఏ లోకపు గుమ్మం వద్ద పడి ఉన్నానో, ఆ లోకం ఇదే; భాషాదోషం చేయడంకంటే, అది చేసిన తరువాత అలా చేయనివారిని చూసి అసూయపడటానికి తక్కువగా భయపడిన రంగస్థలం ఇదే. నా దేవా, ఈ సంగతులను నీతో చెప్పి ఒప్పుకుంటున్నాను; వీటికోసమే వారి ప్రశంసలు పొందాను; వారిని సంతోషపెట్టడమే సర్వసద్గుణమని అప్పుడు భావించాను. ఎందుకంటే నీ దృష్టికి దూరంగా ఏ నీచత్వపు అగాధంలో పడిపోయానో నేను చూడలేదు. నీ దృష్టిలో అప్పటికే నాకంటే హీనమైనది ఇంకేముండేది? నాలాంటివారికే నేను అసహ్యంగా ఉండేవాడిని కదా! ఆటల మీద మమకారంతో, వ్యర్థమైన ప్రదర్శనలు చూడాలనే ఆతురతతో, వాటిని అనుకరించాలనే తపనతో, లెక్కలేనన్ని అబద్ధాలు చెప్పి నా శిక్షకుణ్ణి, గురువులను, తల్లిదండ్రులను మోసగించాను! తిండిపై పేరాశకు బానిసనై, లేదా నాతో ఆడుకోవడానికి ప్రతిఫలం కోరిన పిల్లలకు ఇవ్వడానికి ఏదైనా ఉండాలని, నా తల్లిదండ్రుల నిల్వగది నుంచీ భోజనపు బల్ల నుంచీ దొంగతనాలు కూడా చేశాను; నిజానికి ఆ ఆటలంటే నాకెంత ఇష్టమో వారికీ అంతే ఇష్టం. ఈ ఆటల్లో కూడా నేను తరచూ అన్యాయంగా గెలవాలని చూశాను; అంతలోనే అందరికంటే గొప్పగా ఉండాలనే వ్యర్థమైన కోరికకు నేనే ఓడిపోయాను. నేను ఇతరులకు చేస్తున్నదే వారు నాకు చేస్తే, దానిని సహించినంత కష్టంగా మరి దేనిని సహించగలిగాను? దానిని కనిపెట్టినప్పుడు వారిని గద్దించినంత తీవ్రంగా మరి దేనికోసం గద్దించాను? అదే పని చేస్తూ నేను పట్టుబడి, నన్ను గద్దిస్తే, ఒప్పుకోవడంకంటే గొడవపడటానికే ఇష్టపడ్డాను. ఇదేనా బాల్యపు అమాయకత్వం? కాదు ప్రభూ, కాదు; నా దేవా, నీ కరుణను వేడుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే వయసు పెరిగే కొద్దీ ఈ పాపాలే, అవే పాపాలు, శిక్షకులు, గురువుల దగ్గరనుంచి న్యాయాధికారులు, రాజుల దగ్గరకు; కాయలు, బంతులు, పిచ్చుకల దగ్గరనుంచి బంగారం, భూసంపదలు, బానిసల దగ్గరకు మారుతాయి; బెత్తం స్థానంలో మరింత కఠినమైన శిక్షలు వచ్చినట్లుగానే. మా రాజవైన నీవు, పరలోక రాజ్యం ఇలాంటివారిదే అని చెప్పినప్పుడు, వినయానికి చిహ్నంగా మెచ్చుకున్నది బాల్యంలోని ఆ చిన్న శరీరాకృతినే.

అయినా ప్రభూ, విశ్వాన్ని సృష్టించి పాలించువాడవు, సర్వోన్నతుడవు, సర్వమంచితనము గలవాడవు అయిన నీకు, మా దేవా, నీవు నాకు బాల్యాన్ని మాత్రమే కేటాయించి ఉన్నా సరే, కృతజ్ఞతలు చెల్లించవలసిందే. ఎందుకంటే అప్పటికే నాకు ఉనికి, జీవం, అనుభూతి ఉండేవి; నా క్షేమాన్ని కాపాడుకోవాలనే సహజమైన శ్రద్ధ నాలో నాటబడి ఉండేది—నేను ఏ రహస్యమైన ఏకత్వం నుంచి ఉద్భవించానో, దాని జాడ అది. అంతరంగ జ్ఞానంతో నా ఇంద్రియాల సమగ్రతను కాపాడుకున్నాను; ఈ చిన్నచిన్న పనుల్లోనూ, చిన్న విషయాల గురించిన నా ఆలోచనల్లోనూ సత్యంలో ఆనందించడం నేర్చుకున్నాను; మోసపోవడాన్ని ద్వేషించాను; చురుకైన జ్ఞాపకశక్తి, మాట్లాడే వరం నాకు ఉండేవి; స్నేహం నాకు ఓదార్పునిచ్చేది; బాధకు, నీచత్వానికి, అజ్ఞానానికి దూరంగా ఉండేవాడిని. ఇంత చిన్న ప్రాణిలో అద్భుతం కానిదేది, మెచ్చుకోదగనిదేది? అయితే ఇవన్నీ నా దేవుని వరాలే: వాటిని నాకు నేనే ఇచ్చుకోలేదు; ఇవి మంచివి, ఇవన్నీ కలిసినదే నా స్వరూపం. కాబట్టి నన్ను సృష్టించినవాడు మంచివాడు, ఆయనే నా మేలు; బాల్యంలో నాకు కలిగిన ప్రతి మేలునుబట్టి ఆయన సన్నిధిలో ఆనందిస్తాను. ఎందుకంటే ఆయనలో కాక, ఆయన సృష్టించినవాటిలో—నాలోనూ ఇతరులలోనూ—నేను ఆనందాలను, ఉన్నతమైనవాటిని, సత్యాలను వెదకడమే నా పాపం; అలా దుఃఖాలలో, కలవరాలలో, పొరపాట్లలో తలకిందులుగా పడిపోయాను. నా ఆనందమా, నా మహిమా, నా నమ్మకమా, నా దేవా, నీకు కృతజ్ఞతలు; నీ వరాలకై నీకు కృతజ్ఞతలు; అయితే వాటిని నాలో కాపాడు. అలా నన్ను కాపాడుతావు; నీవు నాకిచ్చినవి వృద్ధిచెంది పరిపూర్ణమవుతాయి; నేనూ నీతో ఉంటాను, ఎందుకంటే నా ఉనికిని సైతం నీవే నాకు ఇచ్చావు.

విషయ సూచిక