నా గతకాలపు మాలిన్యాన్ని, నా ఆత్మలోని శారీరక భ్రష్టత్వాలను ఇప్పుడు జ్ఞాపకం చేసుకుంటాను; వాటిని ప్రేమిస్తున్నందుకు కాదు, ఓ నా దేవా, నిన్ను ప్రేమించేందుకు. నీ ప్రేమపై నాకున్న ప్రేమతోనే ఇలా చేస్తున్నాను. నా జ్ఞాపకాల చేదును పూర్తిగా అనుభవిస్తూ, నా అత్యంత దుష్టమైన మార్గాలను తిరిగి పరిశీలిస్తున్నాను; తద్వారా నీవు నాకు మరింత మధురంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను. నీవే ఎన్నటికీ తరిగిపోని మాధుర్యం, ఆనందమయమైన, నిశ్చయమైన మాధుర్యం. చెదిరిపోయిన నా స్థితినుండి నన్ను నేను మళ్లీ సమకూర్చుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే ఏకైక మేలైన నిన్ను విడిచి, అనేక విషయాల మధ్య నన్ను నేను కోల్పోయినప్పుడు, ఆ చెదిరిపోయిన స్థితిలో నేను ముక్కలు ముక్కలయ్యాను. గతంలో నా యౌవనంలోనే, లోకసంబంధమైన వాటితో తృప్తి పొందాలనే కోరికతో మండిపోయాను; ఈ నానావిధమైన, నీడవంటి ప్రేమలతో మళ్లీ అదుపుతప్పి ప్రవర్తించడానికి సాహసించాను. నా సౌందర్యం క్షీణించిపోయింది; నీ దృష్టిలో నేను దుర్గంధభరితమయ్యాను. నన్ను నేను సంతోషపెట్టుకుంటూ, మనుషుల దృష్టిలోనూ వారిని సంతోషపెట్టాలని కోరుకున్నాను.
ప్రేమించడం, ప్రేమించబడటం తప్ప మరి దేనిలో నేను ఆనందించాను? అయితే ఒక మనసుకు మరొక మనసుకు మధ్య ఉండవలసిన ప్రేమ పరిమితిని, స్నేహపు ప్రకాశవంతమైన హద్దును నేను పాటించలేదు. బదులుగా, శరీరపు బురదవంటి దురాశనుండి, యౌవనపు ఉప్పొంగులనుండి పొగమంచు లేచి నా హృదయాన్ని కమ్మేసింది; దాంతో ప్రేమ యొక్క నిర్మలమైన వెలుగును కామపు పొగమంచునుండి వేరు చేసి గుర్తించలేకపోయాను. రెండూ నాలో కలగలిసి ఉడికిపోయి, అదుపులేని నా యౌవనాన్ని అపవిత్రమైన కోరికల కొండచరియ మీదినుండి తోసివేసి, ఘోర దుష్కార్యాల అగాధంలో ముంచేశాయి. నీ ఆగ్రహం నాపై కమ్ముకుంది, కానీ అది నాకు తెలియలేదు. నా ఆత్మ గర్వానికి శిక్షయైన నా మర్త్యత్వపు సంకెళ్ల మోతతో నా చెవులు మొద్దుబారిపోయాయి. నేను నీనుండి మరింత దూరంగా దారితప్పిపోయాను; నీవు నన్ను అలా వదిలిపెట్టావు. నేను అటూ ఇటూ కొట్టుకుపోయాను, క్షీణించిపోయాను, చెదిరిపోయాను; నా వ్యభిచారాలలో ఉప్పొంగిపోయాను. ఓ నాకు ఆలస్యంగా లభించిన ఆనందమా, నీవు మౌనం వహించావు! అప్పుడు నీవు మౌనం వహించావు; గర్వంతో కూడిన కృంగుదలతోను, విశ్రాంతిలేని అలసటతోను, దుఃఖాలను మొలిపించే మరింత నిష్ఫలమైన విత్తనపు మడులలోకి, నీనుండి ఇంకా ఇంకా దూరంగా తిరిగిపోయాను.
అయ్యో! అప్పుడు ఎవరైనా నా అస్తవ్యస్త స్థితిని సరిచేసి, నీ సృష్టిలో అట్టడుగున ఉన్న వీటి క్షణిక సౌందర్యాలను సద్వినియోగం చేసుకునేలా చేసి ఉంటే ఎంత బాగుండేది! వాటి ఆకర్షణకు ఒక హద్దు విధించి ఉంటే, శాంతింపజేయలేని నా యౌవనపు అలలు వివాహమనే తీరాన్ని చేరి, ఓ ప్రభూ, నీ ధర్మశాస్త్రం నిర్దేశించినట్లు కుటుంబమనే లక్ష్యపు పరిధిలో నిలిచి ఉండేవి. మరణానికి లోబడిన మా మానవజాతికి నీవు ఈ విధంగా సంతానాన్ని కలుగజేస్తావు; నీ పరదైసు నుండి వెలివేయబడిన ముళ్ల పదునును నీ మృదువైన చేతితో తగ్గించగలవు. ఎందుకంటే మేము నీకు దూరంగా ఉన్నా, నీ సర్వశక్తి మాకు దూరంగా లేదు. లేకపోతే, మేఘాలనుండి వచ్చిన స్వరాన్ని నేను మరింత జాగరూకతతో ఆలకించవలసింది: అయినప్పటికీ అటువంటివారికి శరీరసంబంధమైన కష్టాలు కలుగుతాయి; కానీ మిమ్మల్ని వాటినుండి తప్పించాలనుకుంటున్నాను. అలాగే, పురుషుడు స్త్రీని తాకకుండా ఉండటం మంచిది. ఇంకా, వివాహం చేసుకోనివాడు ప్రభువును ఎలా సంతోషపెట్టాలా అని ప్రభువుకు సంబంధించిన విషయాలను ఆలోచిస్తాడు; కానీ వివాహం చేసుకున్నవాడు తన భార్యను ఎలా సంతోషపెట్టాలా అని ఈ లోక విషయాల గురించి చింతిస్తాడు.
ఈ మాటలను నేను మరింత శ్రద్ధగా విని ఉండవలసింది; పరలోక రాజ్యం నిమిత్తం ఆ బంధాలనుండి వేరుపడి, మరింత ఆనందంగా నీ ఆలింగనాల కోసం వేచి ఉండవలసింది. కానీ దయనీయమైన నా స్థితిలో, అల్లకల్లోలమైన సముద్రంలా నురుగులు కక్కుతూ, నా సొంత అలల ఉద్ధృతిని అనుసరిస్తూ, నిన్ను విడిచిపెట్టి, నీవు విధించిన హద్దులన్నిటినీ దాటిపోయాను; అయినా నీ కొరడా దెబ్బలను తప్పించుకోలేకపోయాను. ఏ మర్త్యుడు తప్పించుకోగలడు? ఎందుకంటే నీవు ఎల్లప్పుడూ కరుణతో కూడిన కఠినత్వంతో నాకు తోడుగా ఉన్నావు; నా అక్రమ సుఖాలన్నిటిలో అత్యంత చేదును కలిపావు. ఏ చేదూ కలవని ఆనందాలను నేను వెదకాలనే అలా చేశావు. అయితే, ఓ ప్రభూ, నీలో తప్ప అటువంటి ఆనందాలు ఎక్కడ దొరుకుతాయో నేను తెలుసుకోలేకపోయాను. నీవు దుఃఖం ద్వారా బోధిస్తావు; స్వస్థపరచడానికి మమ్మల్ని గాయపరుస్తావు; నీనుండి వేరై మేము మరణించకుండా ఉండేందుకు మమ్మల్ని చంపుతావు. నా శారీరక వయస్సులో ఆ పదహారవ ఏట నేను ఎక్కడ ఉన్నాను? నీ మందిరపు ఆనందాలనుండి ఎంత దూరంగా వెళ్లిపోయాను? అప్పుడు కామపు పిచ్చి నాపై ఆధిపత్యం చెలాయించింది; నీ ధర్మశాస్త్రాలు దానికి అనుమతి ఇవ్వకపోయినా, మానవుల సిగ్గులేనితనం దానికి పూర్తి స్వేచ్ఛనిస్తుంది. నేను దానికి పూర్తిగా లొంగిపోయాను. ఇంతలో నా మిత్రులు వివాహం ద్వారా నా పతనాన్ని నివారించడానికి ఏ శ్రద్ధా చూపలేదు; నేను అద్భుతంగా మాట్లాడటం నేర్చుకుని, ఇతరులను ఒప్పించగల వక్తగా ఎదగాలన్నదే వారి ఏకైక శ్రద్ధ.
ఆ సంవత్సరమంతా నా చదువులకు అంతరాయం కలిగింది. వ్యాకరణం, వాక్చాతుర్యం నేర్చుకోవడానికి నేను వెళ్లిన పొరుగు నగరమైన మదౌరా నుండి తిరిగి వచ్చిన తరువాత, కార్తేజ్కు మరింత దూరప్రయాణం చేయడానికి నాకు కావలసిన ఖర్చుల కోసం ఏర్పాట్లు జరుగుతున్నాయి. థగాస్తేలోని ఒక పేద స్వతంత్ర పౌరుడైన నా తండ్రి ఆ ఏర్పాట్లు చేస్తున్నది తనకున్న ఆర్థిక స్తోమతతో కంటే తన పట్టుదలతోనే ఎక్కువగా. ఈ విషయాన్ని నేను ఎవరికి చెబుతున్నాను? నా దేవా, నీకు కాదు; నీ సమక్షంలో నా తోటి మానవులకు, అంటే నా ఈ రచనలు చదివే అవకాశం కలిగే మానవజాతిలోని ఆ కొద్దిమందికి చెబుతున్నాను. ఏ ఉద్దేశంతో? ఇది చదివే ప్రతి ఒక్కరూ మనం ఎంతటి అగాధాల నుండి నీకు మొరపెట్టుకోవాలో ఆలోచించాలని. ఎందుకంటే, పాపాలను ఒప్పుకొనే హృదయం కంటే, విశ్వాసంతో గడిపే జీవితం కంటే నీ చెవులకు దగ్గరగా ఉండేది ఏముంది? చదువు కోసం దూరప్రయాణం చేసే తన కుమారునికి అవసరమైనవన్నీ సమకూర్చడానికి, తన ఆర్థిక స్తోమతకు మించి పూనుకున్న నా తండ్రిని ఎవరు మెచ్చుకోలేదు? ఆయనకంటే ఎంతో ఎక్కువ స్తోమత ఉన్న పౌరులు చాలామంది తమ పిల్లల కోసం అలా చేయలేదు. అయినా, నేను నీకు ఎలా చేరువవుతున్నానో, ఎంత పవిత్రంగా జీవిస్తున్నానో ఈ తండ్రికి ఏమాత్రం పట్టలేదు. నేను ధారాళంగా మాట్లాడగలిగితే చాలు; దేవా, నీ సాగులో నేను ఎంత నిష్ఫలంగా ఉన్నా ఆయనకు లెక్కలేదు. నా హృదయమనే నీ పొలానికి నిజమైన, మంచివాడవైన ఏకైక ప్రభువు నీవే.
కానీ నా పదహారవ ఏట, కొంతకాలం చదువంతా మానేసి తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసిస్తున్నప్పుడు—వారి ఆర్థిక ఇబ్బందుల వల్ల మధ్యలో ఈ ఖాళీ సమయం ఏర్పడింది—అపవిత్రమైన కోరికల ముళ్లపొదలు నా తలపై దట్టంగా పెరిగిపోయాయి; వాటిని వేళ్లతో సహా పెకలించే చేయి ఏదీ లేకపోయింది. స్నానశాలలో నా తండ్రి నన్ను చూసినప్పుడు, నేను మగతనంలోకి అడుగుపెడుతూ, అదుపులేని యౌవనోత్సాహంతో ఉండటం గమనించాడు. దానితో అప్పుడే తన వంశసంతానాన్ని ఊహించుకుంటున్నట్లు, సంతోషంగా ఆ విషయం నా తల్లికి చెప్పాడు. ఇంద్రియాల ఆ కల్లోలాన్ని చూసి ఆయన ఆనందించాడు. ఆ కల్లోలంలోనే లోకం తన సృష్టికర్తవైన నిన్ను మరచి, నిన్ను కాక నీ సృష్టిని మోహిస్తుంది; తన స్వేచ్ఛాచిత్తమనే ఆ కనిపించని మద్యం మత్తులో దారి తప్పి, అతి నీచమైన వాటికే వంగి నమస్కరిస్తుంది. కానీ నా తల్లి హృదయంలో నీవు అప్పటికే నీ ఆలయ నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించి, నీ పవిత్ర నివాసానికి పునాది వేసి ఉన్నావు. నా తండ్రి మాత్రం అప్పటికి జ్ఞానస్నాన సిద్ధార్థిగా మాత్రమే ఉన్నాడు; అదీ ఇటీవలనే ఆ స్థితిలోకి వచ్చాడు. అప్పుడు నా తల్లి పవిత్రమైన భయంతో వణికిపోయింది. నాకు ఇంకా జ్ఞానస్నానం జరగకపోయినా, నీ వైపు ముఖం తిప్పకుండా, నీకు వెన్ను చూపేవారు నడిచే ఆ వక్రమార్గాలలో నేను పడతానేమోనని నా గురించి భయపడింది.
అయ్యో, నా దుస్థితి! నా దేవా, నేను నీకు మరింత దూరంగా తిరుగుతున్నప్పుడు నీవు మౌనంగా ఉన్నావని అనడానికి నాకు ఎంత ధైర్యం! ఆ సమయంలో నిజంగానే నీవు నాతో మాట్లాడకుండా ఉన్నావా? నీకు విశ్వాసపాత్రురాలైన నా తల్లి ద్వారా నా చెవులలో నీవు ఆలపించిన ఆ మాటలు నీవి కాక మరెవరివి? వాటిని ఆచరించేంతగా వాటిలో ఏవీ నా హృదయంలో నాటుకోలేదు. ఎందుకంటే, నేను వ్యభిచారం చేయకూడదనీ, ముఖ్యంగా మరొకరి భార్యను ఎన్నడూ అపవిత్రపరచకూడదనీ ఆమె కోరుకుంది; ఎంతో ఆందోళనతో, ఏకాంతంలో నన్ను హెచ్చరించిన సంగతి నాకు గుర్తుంది. ఇవి స్త్రీలు చెప్పే సలహాలుగా నాకు అనిపించాయి; వాటికి లోబడటం నాకు సిగ్గుచేటనుకున్నాను. కానీ అవి నీ మాటలే; ఆ సంగతి నాకు తెలియలేదు. నీవు మౌనంగా ఉన్నావనీ, మాట్లాడుతున్నది ఆమె మాత్రమేననీ నేను అనుకున్నాను. అయితే ఆమె ద్వారా నీవు నాతో మాట్లాడుతూనే ఉన్నావు. ఆమె కుమారుడనైన నేను, నీ దాసి కుమారుడను, నీ సేవకుడను అయిన నేను, ఆమెలో నిన్ను తృణీకరించాను. కానీ అది నాకు తెలియలేదు. ఎంతటి అంధత్వంతో తలమునకలుగా పరుగెత్తానంటే, నా ఈడువారితో పోలిస్తే నేను తక్కువ సిగ్గుమాలినవాడిగా ఉన్నందుకు సిగ్గుపడ్డాను. వారు తమ దుర్మార్గాలను గొప్పగా చెప్పుకోవడం విన్నాను; వారు ఎంతగా దిగజారితే అంతగా గొప్పలు చెప్పుకునేవారు. ఆ క్రియలోని సుఖంలోనే కాక, దానికి లభించే ప్రశంసలోనూ నేను ఆనందించాను. దుర్గుణం కాక మరేది నిందకు పాత్రమైనది? అయినా, నన్ను నిందించకూడదని, నేను ఉన్నదానికంటే మరింత చెడ్డవాడిగా నన్ను నేను చూపించుకున్నాను. విచ్చలవిడిగా జీవించేవారిలా నేను ఏ విషయంలోనైనా పాపం చేయకపోతే, చేయని పనిని చేసినట్లు చెప్పుకునేవాడిని. నా నిర్దోషిత్వం ఎక్కువైన కొద్దీ నేను మరింత తృణీకరించదగినవాడిగా కనిపించకూడదనీ, నా పవిత్రత ఎక్కువైన కొద్దీ నన్ను మరింత అల్పంగా చూడకూడదనీ అలా చేసేవాడిని.
ఎటువంటి సహచరులతో నేను బబులోను వీధుల్లో తిరిగానో, దాని బురదలో సుగంధద్రవ్యాలు, అమూల్యమైన పరిమళ తైలాలు పరచిన పడకలో ఉన్నట్లుగా ఎలా పొర్లాడానో చూడు. నేను దాని నడిబొడ్డున మరింత గట్టిగా అంటిపెట్టుకొని ఉండేలా, అదృశ్య శత్రువు నన్ను అణగదొక్కి, ప్రలోభపెట్టాడు; ఎందుకంటే నేను సులభంగా ప్రలోభానికి లొంగిపోయేవాడిని. నాకు జన్మనిచ్చిన నా తల్లి కూడా, తన భర్త ద్వారా నా గురించి విన్న సంగతిని పట్టించుకొని, అప్పటికే హానికరంగా, భవిష్యత్తుకు ప్రమాదకరంగా ఆమెకు తోచిన ఆ దురాశను సమూలంగా తొలగించలేకపోయినా, కనీసం దాంపత్య ప్రేమ పరిధిలోనైనా అదుపుచేసేందుకు ప్రయత్నించలేదు. (అప్పటికి ఆమె బబులోను నడిబొడ్డు నుండి పారిపోయి వచ్చినా, దాని పొలిమేరల్లో మాత్రం నెమ్మదిగానే సాగుతోంది; అందుకే నాకు పవిత్ర జీవనం గడపమని హితవు చెబుతూనే ఇలా ఉండిపోయింది.) భార్య నా ఆశలకు బంధకంగా, ఆటంకంగా మారుతుందేమోనని భయపడి ఆమె ఈ విషయాన్ని పట్టించుకోలేదు. అవి రాబోయే లోకాన్ని గూర్చి నా తల్లి నీయందు పెట్టుకున్న ఆశలు కావు; నేను విద్యను సంపాదించాలనే ఆశ. అది నేను సాధించాలని నా తల్లిదండ్రులిద్దరూ మితిమీరి కోరుకున్నారు. నా తండ్రికి నీ గురించి దాదాపు ఆలోచనే లేదు; నా గురించి మాత్రం వ్యర్థమైన ఊహలే ఉండేవి. నా తల్లేమో, సాధారణంగా అనుసరించే ఆ విద్యామార్గాలు నిన్ను చేరుకోవడానికి ఆటంకం కాకపోగా, కొంత తోడ్పడతాయని కూడా భావించింది. నా తల్లిదండ్రుల మనోభావాలను నాకు వీలైనంతగా జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ, నేను ఈ విధంగా ఊహిస్తున్నాను. ఈలోగా, అవసరమైన క్రమశిక్షణకు తగిన హద్దులన్నీ దాటి నాకు కళ్లెం వదిలేశారు; దాంతో నేను ఆటపాటల్లో, అంతేకాక నాకు నచ్చిన ప్రతి విషయంలో విచ్చలవిడితనంలో కూడా కాలం గడిపాను. నా దేవా, ఈ అన్నిటిలోనూ ఒక పొగమంచు నీ సత్యపు వెలుగు నాకు కనబడకుండా అడ్డుపడింది; అతిగా కొవ్వుపట్టిన స్థితి నుండి ఉబికివచ్చినట్లు నా దుష్టత్వం పొంగిపొర్లింది.
ఓ ప్రభువా, నీ ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం, అలాగే మానవ హృదయాల్లో వ్రాయబడిన ధర్మం ప్రకారం దొంగతనానికి శిక్ష ఉంది; దుష్టత్వం కూడా ఆ ధర్మాన్ని చెరిపివేయలేదు. ఏ దొంగ మరొక దొంగను సహిస్తాడు? ధనవంతుడైన దొంగ కూడా అవసరం కొద్దీ దొంగిలించేవాడిని సహించడు. అయినా నాకు దొంగతనం చేయాలనే దురాశ కలిగింది; నేను దొంగతనం చేశాను. ఆకలిగాని పేదరికంగాని నన్ను దానికి పురికొల్పలేదు; మంచి చేయడంపట్ల విసుగు, దుష్టత్వాన్ని ముద్దుచేసి పెంచుకున్న స్థితి నన్ను అలా చేయించాయి. ఎందుకంటే నా దగ్గర చాలినంతగా, అంతకన్నా ఎంతో మేలైనవిగా ఉన్నవాటినే నేను దొంగిలించాను. దొంగిలించినదాన్ని అనుభవించాలని కూడా నేను పట్టించుకోలేదు; దొంగతనంలోనూ, ఆ పాపంలోనే ఆనందించాను. మా ద్రాక్షతోట దగ్గర పండ్లతో నిండిన ఒక పియర్ చెట్టు ఉండేది; ఆ పండ్లు రంగులోగాని రుచిలోగాని ఆకర్షణీయంగా లేవు. దాన్ని ఊపి పండ్లు దొంగిలించడానికి, చెడునడతగల కొందరు యువకులమైన మేము ఒక రాత్రి బాగా పొద్దుపోయాక వెళ్లాము. (మా చెడుపు అలవాటు ప్రకారం అప్పటివరకు వీధుల్లో ఆటపాటలు సాగించాము.) మేము మోపులకొద్దీ పండ్లను తీసుకుపోయాము; తినడానికి కాదు, కొద్దిగా రుచి చూసి, వాటిని పందులకు విసిరివేయడానికే. అది చేయకూడనిదిగా భావించబడింది కాబట్టే మాకు నచ్చింది; ఆ నచ్చినదాన్ని చేయాలనే ఉద్దేశంతోనే అలా చేశాము. ఓ దేవా, నా హృదయాన్ని చూడు; అగాధపు అట్టడుగున ఉన్నప్పుడు నీవు కనికరించిన నా హృదయాన్ని చూడు. ఇప్పుడు ఇదిగో, అక్కడ తాను ఏమి వెదికిందో నా హృదయమే నీకు చెప్పనివ్వు: చెడుతనం తప్ప మరే ప్రలోభమూ లేకుండానే, ఏ ప్రయోజనమూ ఆశించకుండా చెడ్డగా ప్రవర్తించాలనుకున్నాను. అది నీచమైనది; అయినా దానినే ప్రేమించాను. నాశనమవడాన్ని ప్రేమించాను; నా దోషాన్ని ప్రేమించాను. ఆ దోషం ద్వారా పొందేదాన్ని కాదు, దోషాన్నే ప్రేమించాను. నీ ఆకాశవితానం నుండి సంపూర్ణ వినాశనంలోకి పడిపోతున్న మలినాత్మ! అవమానకరమైన పని ద్వారా మరేదో పొందాలని కాదు, ఆ అవమానాన్నే కోరుకున్న ఆత్మ!
అందమైన దేహాల్లోనూ, బంగారం వెండిలోనూ, సమస్త వస్తువుల్లోనూ ఒక ఆకర్షణ ఉంది; శారీరక స్పర్శలో పరస్పర అనుకూలత ఎంతో ప్రభావం చూపుతుంది; ఇతర ఇంద్రియాల్లో ప్రతిదానికీ దానికి తగిన విధంగా మలచబడిన విషయం ఉంది. లోకసంబంధమైన గౌరవానికీ, ఇతరులను జయించే శక్తికీ, వారిపై ఆధిపత్యం చెలాయించడానికీ తమదైన ఆకర్షణ ఉంది; వీటినుండే ప్రతీకార దాహం కూడా పుడుతుంది. అయినప్పటికీ, ఓ ప్రభువా, వీటన్నిటినీ పొందడానికి మేము నిన్ను విడిచిపెట్టకూడదు, నీ ధర్మశాస్త్రం నుండి తొలగిపోకూడదు. ఇక్కడ మేము జీవించే జీవితానికి కూడా, దానికంటూ ఉన్న ఒక సమతౌల్యం వల్లనూ, ఈ లోకంలోని అందమైన వాటన్నిటితో దానికున్న అనుబంధం వల్లనూ, దాని సొంత సమ్మోహనం ఉంది. అనేక ఆత్మలు ఒక్కటిగా ఐక్యమవడం వల్ల ఏర్పడే మధురమైన బంధం మానవ స్నేహాన్ని కూడా ప్రియమైనదిగా చేస్తుంది. వీటన్నిటి విషయంలోనూ, ఇటువంటి ఇతర విషయాల్లోనూ, అత్యల్ప స్థాయికి చెందిన ఈ మేలైనవాటిపట్ల మితిమీరిన మొగ్గు కారణంగా, మరింత మేలైనవాటిని, ఉన్నతమైనవాటిని—మా ప్రభువైన దేవుడవైన నిన్నూ, నీ సత్యాన్నీ, నీ ధర్మశాస్త్రాన్నీ—విడిచిపెట్టినప్పుడు పాపం జరుగుతుంది. ఎందుకంటే ఈ అల్పమైనవాటికీ వాటి ఆనందాలు ఉన్నాయి; అయితే అవి సమస్తాన్నీ సృష్టించిన నా దేవుడు ఇచ్చే ఆనందానికి సాటిరావు. నీతిమంతుడు ఆయనయందే ఆనందిస్తాడు; యథార్థ హృదయులకు ఆయనే ఆనందం.
కాబట్టి, ఒక నేరం ఎందుకు జరిగిందని మనం అడిగినప్పుడు, మనం అల్పమైన మేలులని పిలిచినవాటిలో కొన్నింటిని పొందాలనే కోరికో, వాటిని కోల్పోతామనే భయమో ఉండి ఉండవచ్చని కనిపించకపోతే, ఆ నేరం జరిగిందని మనం నమ్మము. ఎందుకంటే అవి అందమైనవి, ఆకర్షణీయమైనవి; అయితే ఉన్నతమైన, పరమానందాన్ని ప్రసాదించే మేలులతో పోల్చినప్పుడు అవి హీనమైనవి, అల్పమైనవి. ఒకడు మరొకడిని హత్య చేశాడు; ఎందుకు? అతడు అతని భార్యను లేదా ఆస్తిని ప్రేమించాడు; లేదా తన జీవనోపాధి కోసం దోచుకోవాలనుకున్నాడు; లేదా ఆ వ్యక్తివల్ల అటువంటి వాటిలో కొన్నింటిని కోల్పోతానని భయపడ్డాడు; లేదా తనకు అన్యాయం జరగడంతో ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలని రగిలిపోయాడు. ఏ కారణమూ లేకుండా, కేవలం హత్య చేయడంలోనే ఆనందిస్తూ ఎవరైనా హత్య చేస్తారా? అది ఎవరు నమ్ముతారు? కారణం లేకుండానే దుష్టుడిగా, క్రూరుడిగా ఉండేవాడని చెప్పబడే ఆ ఉన్మత్తుడూ పాశవికుడూ అయిన వ్యక్తి విషయంలో కూడా ఒక కారణం చెప్పబడింది: “సోమరితనం వల్ల చేయిగాని హృదయంగాని చురుకుదనాన్ని కోల్పోకూడదని” అతడు అంటాడు. మరి ఏ లక్ష్యంతో? అలా నేరాలకు అలవాటుపడటం ద్వారా నగరాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాక గౌరవాలు, అధికారం, సంపదలు పొందాలని; చట్టాల భయం నుంచీ, ఇంటి అవసరాలవల్ల కలిగే ఇబ్బందుల నుంచీ, తన దుష్కృత్యాల ఎరుక నుంచీ విముక్తి పొందాలని. కాబట్టి, కాటిలీనా సైతం తన దుష్కృత్యాలనే ప్రేమించలేదు; వాటిని దేనికోసం చేశాడో, ఆ వేరొకదానినే ప్రేమించాడు.
మరి, నా పదహారవ ఏట, దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్న నేను నీలో అంతగా ప్రేమించింది ఏమిటి, ఓ నా దొంగతనమా, ఓ చీకటి కార్యమా? నీవు దొంగతనానివి కాబట్టి నీలో సౌందర్యం లేదు. కానీ నేను నీతో ఇలా మాట్లాడటానికి, అసలు నీకు ఏదైనా ఉనికి ఉందా? మేము దొంగిలించిన పియరు పండ్లు అందంగా ఉన్నాయి; ఎందుకంటే అవి నీ సృష్టి, అందరికంటే సుందరుడవూ, సమస్తానికీ సృష్టికర్తవూ అయిన మంచి దేవా; పరమ మేలువూ, నా నిజమైన మేలువూ అయిన దేవా. ఆ పియరు పండ్లు అందంగా ఉన్నాయి, కానీ నా దౌర్భాగ్యమైన ఆత్మ కోరుకున్నది వాటిని కాదు; ఎందుకంటే నావద్ద వాటికంటే మంచివి సమృద్ధిగా ఉన్నాయి. నేను ఆ పండ్లను కోసింది కేవలం దొంగిలించడానికే. కోసిన తరువాత వాటిని పారవేశాను; అందులో నాకు విందు అయినది నా పాపం మాత్రమే. దానినే ఆనందంగా ఆస్వాదించాను. ఆ పియరు పండ్లలో కొంత నా నోటిలోకి వెళ్లినా, దానికి తీపినిచ్చింది ఆ పాపమే. ఇప్పుడు, ఓ ప్రభువా, నా దేవా, ఆ దొంగతనంలో నాకు ఆనందం కలిగించినదేమిటో విచారిస్తున్నాను; ఇదిగో, దానిలో ఎలాంటి సౌందర్యమూ లేదు. న్యాయంలోనూ జ్ఞానంలోనూ ఉండే సౌందర్యం గురించి మాత్రమే నేను అనడం లేదు; మనస్సులోనూ జ్ఞాపకశక్తిలోనూ ఇంద్రియాలలోనూ మనిషి ప్రాణజీవితంలోనూ ఉండే సౌందర్యం కూడా అందులో లేదు; తమ కక్ష్యలలో మహిమతో అందంగా వెలిగే నక్షత్రాల సౌందర్యంగాని, క్షీణించిపోయేదాని స్థానాన్ని కొత్త జన్మలతో భర్తీ చేసే అంకురజీవంతో నిండిన భూమి లేదా సముద్రపు సౌందర్యంగాని అందులో లేదు; అంతేకాదు, మోసగించే దుర్గుణాలకు ఉండే ఆ మిథ్యా సౌందర్యం, ఆ ఛాయామాత్రపు సౌందర్యం కూడా దానిలో లేదు.
ఈ విధంగానే గర్వం ఉన్నతత్వాన్ని అనుకరిస్తుంది; కానీ సమస్తానికంటే ఉన్నతుడవైన దేవుడవు నీవొక్కడివే. పదవీకాంక్ష కోరుకునేది గౌరవాలనూ కీర్తినీ కాక మరేమిటి? కానీ అందరికంటే ఎక్కువగా గౌరవింపబడవలసినవాడవూ, ఎల్లప్పుడూ మహిమగలవాడవూ నీవొక్కడివే. గొప్పవారి క్రూరత్వం తనను చూసి అందరూ భయపడాలని కోరుకుంటుంది; కానీ దేవునికి తప్ప మరెవరికి భయపడాలి? ఆయన శక్తి పరిధి నుంచి దేనిని బలవంతంగా లాక్కోవచ్చు, దేనిని తప్పించవచ్చు? ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎక్కడికి, ఎవరిచేత? కాముకుల లాలనలు ప్రేమగా పరిగణింపబడాలని కోరుకుంటాయి; అయినా నీ ప్రేమకంటే సున్నితమైనదేదీ లేదు; అన్నిటికంటే ప్రకాశవంతమైనదీ సుందరమైనదీ అయిన నీ సత్యాన్ని ప్రేమించడంకంటే శ్రేయస్కరమైన ప్రేమ మరొకటి లేదు. కుతూహలం జ్ఞానాన్ని పొందాలనే కోరికలా కనిపిస్తుంది; కానీ సమస్తాన్నీ పరిపూర్ణంగా తెలిసినవాడవు నీవే. అజ్ఞానం, మూర్ఖత్వం సైతం సరళత్వం, హానిచేయకపోవడం అనే పేర్ల ముసుగులో దాగుతాయి; ఎందుకంటే నీకంటే సరళమైనదేదీ లేదు. పాపికి హాని కలిగించేవి అతని సొంత కార్యాలే అయినప్పుడు, నీకంటే తక్కువ హాని కలిగించేది మరేముంటుంది? సోమరితనం కూడా విశ్రాంతిని కోరుకుంటుంది; కానీ ప్రభువులో తప్ప సుస్థిరమైన విశ్రాంతి మరెక్కడ ఉంది? భోగలాలస తనను సమృద్ధి అనీ సమృద్ధి యొక్క పొంగిపొరలుట అనీ పిలవాలని ఆశిస్తుంది; కానీ క్షయించని ఆనందాల పరిపూర్ణతవూ, ఎన్నటికీ తరిగిపోని సమృద్ధివీ నీవే. దుబారా దాతృత్వపు ఛాయను చూపుతుంది; కానీ సమస్త మేలులను అత్యంత సమృద్ధిగా అనుగ్రహించే దాతవు నీవే. లోభం అనేక వస్తువులను సొంతం చేసుకోవాలనుకుంటుంది; సమస్తమూ నీ సొంతమే. అసూయ శ్రేష్ఠత్వం కోసం పోటీపడుతుంది; నీకంటే శ్రేష్ఠమైనది ఏది? కోపం ప్రతీకారం కోరుతుంది; నీకంటే న్యాయంగా ప్రతీకారం తీర్చేవారు ఎవరు? తాను ప్రేమించేవాటికి ప్రమాదం కలిగించే అపరిచితమైన, ఆకస్మికమైన సంగతులకు భయం ఉలిక్కిపడుతుంది; వాటి భద్రత కోసం ముందుగానే ఆలోచిస్తుంది. కానీ నీకు అపరిచితమైనదిగాని ఆకస్మికమైనదిగాని ఏదుంది? నీవు ప్రేమించేదానిని నీనుంచి ఎవరు వేరుచేయగలరు? నీ సన్నిధిలో తప్ప కదలనంత దృఢమైన భద్రత మరెక్కడ ఉంది? తాను కోరుకొని ఆనందించినవాటిని కోల్పోయినందుకు దుఃఖం కృశించిపోతుంది; ఎందుకంటే, నీనుంచి దేనినీ తీసివేయలేనట్లే, తననుంచి కూడా ఏదీ తీసివేయబడకూడదని అది కోరుకుంటుంది.
ఈ విధంగా ఆత్మ నీ నుండి తొలగిపోయి, నీ వద్దకు తిరిగి వచ్చేవరకు స్వచ్ఛంగానూ కళంకరహితంగానూ దొరకని దానిని నీవు లేకుండానే వెదకుతూ వ్యభిచారానికి పాల్పడుతుంది. నీకు దూరమై, నీకు విరోధంగా తమను తాము హెచ్చించుకునేవారందరూ ఈ విధంగా నిన్ను వక్రీకరించి అనుకరిస్తారు. అయితే, ఇలా నిన్ను అనుకరించడం ద్వారా కూడా, సమస్త ప్రకృతికీ సృష్టికర్తవు నీవేనని వారు పరోక్షంగా ఒప్పుకుంటారు; అందువల్ల నీ నుండి పూర్తిగా తప్పుకొని వెళ్లగల చోటంటూ ఏదీ లేదు. అలాంటప్పుడు ఆ దొంగతనంలో నేను ప్రేమించినది ఏమిటి? ఏ విషయంలో నేను నా ప్రభువును చెడుగానూ వక్రంగానూ అనుకరించాను? బలంతో చేయలేనిది కనీసం దొంగచాటుగానైనా నీ ధర్మశాస్త్రానికి విరుద్ధంగా చేయాలని కోరుకున్నానా? తద్వారా, బందీగా ఉన్న నేను, నాకు అనుమతించని పనులను శిక్షకు గురికాకుండా చేస్తూ, నీ సర్వశక్తికి చీకటిపట్టిన పోలికవంటి, అంగవైకల్యంతో కూడిన స్వేచ్ఛను అనుకరించాలని కోరుకున్నానా? ఇదిగో, తన ప్రభువు నుండి పారిపోయి, ఒక నీడను సంపాదించుకున్న నీ సేవకుణ్ణి చూడు. ఓ కుళ్ళిపోయిన స్థితీ, ఓ జీవితపు ఘోర వికృతీ, మరణపు అగాధమా! నాకు అనుమతి లేదనే ఒక్క కారణంతోనే, అనుమతించని దానిని నేను ఇష్టపడగలిగానా?
ఈ సంగతులను నా జ్ఞాపకం గుర్తుకు తెస్తున్నా, నా ఆత్మ వాటిని చూసి భయకంపితమవకుండా ఉన్నందుకు ప్రభువుకు నేనేమి ప్రతిఫలమివ్వగలను? ఓ ప్రభువా, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తాను, నీకు కృతజ్ఞతలు చెల్లిస్తాను, నీ నామాన్ని కీర్తిస్తాను; ఎందుకంటే నేను చేసిన ఇంత గొప్ప, ఘోరమైన దుష్కార్యాలను నీవు క్షమించావు. నా పాపాలను మంచులా కరిగింపజేసినది నీ కృపయే, నీ కరుణయే అని ఒప్పుకుంటాను. నేను చేయకుండా ఉన్న ప్రతి చెడు పనికీ కారణం నీ కృపయే అని కూడా ఒప్పుకుంటాను; ఎందుకంటే పాపాన్ని పాపం కోసమే ప్రేమించిన నేను, ఏ చెడు పనిని మాత్రం చేయకుండా ఉండేవాణ్ణి? అవును, అన్నిటినీ నీవు నాకు క్షమించావని ఒప్పుకుంటాను—నా మొండితనంతో నేను చేసిన చెడులనూ, నీ నడిపింపు వల్ల నేను చేయకుండా ఉన్న చెడులనూ. తన బలహీనతను తూచిచూసుకున్న తరువాత కూడా, తన పవిత్రతకూ నిర్దోషిత్వానికీ కారణం తన సొంత బలమేనని చెప్పడానికి ఎవరు సాహసించగలరు? నీ వైపు తిరిగేవారి పాపాలను క్షమించే నీ కరుణ తనకు అంతగా అవసరం కాలేదన్నట్లు, ఆ కారణంగా నిన్ను తక్కువగా ప్రేమించవచ్చా? అందువల్ల, నీ పిలుపు విని, నీ స్వరాన్ని అనుసరించి, నేను నా గురించి గుర్తుచేసుకుంటూ ఒప్పుకుంటున్న సంగతులను చదివి, తాను వాటికి దూరంగా ఉన్నానని గ్రహించే ఎవరైనా నన్ను తృణీకరించకూడదు. నేను రోగంతో బాధపడుతూ ఆ వైద్యుని ద్వారా స్వస్థత పొందాను; అదే వైద్యుని సహాయంతోనే వారికి ఆ రోగం రాలేదు, లేదా మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే, తక్కువగా వచ్చింది. ఇందుకోసం వారు కూడా నిన్ను అంతగానూ, నిజానికి అంతకంటే ఎక్కువగానూ ప్రేమించాలి; ఎందుకంటే పాపం వల్ల కలిగిన అంత తీవ్రమైన క్షయం నుండి నేను ఎవరి ద్వారా స్వస్థత పొందానో, అలాంటి పాపక్షయానికి గురికాకుండా తాము కూడా ఆయన ద్వారానే కాపాడబడ్డామని వారు గ్రహిస్తారు.
ఇప్పుడు తలచుకుంటేనే నాకు సిగ్గు కలిగించే ఆ పనుల వల్ల అప్పుడు నాకు ఏ ఫలం లభించింది—దౌర్భాగ్యుణ్ణైన నాకు! ముఖ్యంగా, దొంగతనాన్ని దొంగతనం కోసమే ప్రేమించిన ఆ పనిలో నాకు ఏమి లభించింది? అది కూడా శూన్యమే; అందుచేత దానిని ప్రేమించిన నేను మరింత దౌర్భాగ్యుణ్ణి. అయినా, ఒంటరిగా ఉంటే నేను అది చేసి ఉండేవాణ్ణి కాదు. అప్పుడు నేను అలా ఉండేవాణ్ణని నాకు గుర్తుంది; ఒంటరిగా అయితే ఎన్నడూ అది చేసి ఉండేవాణ్ణి కాదు. అలాంటప్పుడు, నాతో కలిసి అది చేసిన సహచరుల సాంగత్యాన్ని కూడా ఆ పనిలో నేను ప్రేమించానా? అయితే నేను ప్రేమించినది దొంగతనం ఒక్కటినే కాదన్నమాట. కాదు, నిజానికి నేను ప్రేమించినది మరేమీ కాదు; ఎందుకంటే ఆ సాంగత్యమనే అంశం కూడా శూన్యమే. అసలు వాస్తవంగా ఉన్నది ఏమిటి? నా హృదయాన్ని వెలిగించి, దానిలోని చీకటి మూలలను బయలుపరిచే ఆయన తప్ప నాకు ఎవరు బోధించగలరు? విచారించాలనీ, చర్చించాలనీ, పరిశీలించాలనీ ఇప్పుడు నా మనసులోకి వచ్చిన ఈ విషయం ఏమిటి? అప్పుడు నేను దొంగిలించిన పియర్ పండ్లను ప్రేమించి, వాటిని ఆస్వాదించాలని కోరుకుని ఉంటే, ఆ దొంగతనం చేయడం ఒక్కటే నాకు ఆనందాన్ని పొందడానికి సరిపోయి ఉంటే, నేను ఒంటరిగానే అది చేసి ఉండగలిగేవాణ్ణి. సహచరుల ప్రోత్సాహంతో నా కోరికల దురదను మరింత రగిలించుకోవలసిన అవసరం ఉండేది కాదు. కానీ నా ఆనందం ఆ పియర్ పండ్లలో లేదు గనుక, తోటి పాపుల సాంగత్యం వల్ల జరిగిన ఆ అపరాధంలోనే అది ఉంది.
అయితే ఈ భావం ఏమిటి? నిజంగా అది ఎంతో హేయమైనది; అలాంటి భావం కలిగిన నాకు అయ్యో గతి! అయినా అది ఏమిటి? తన పొరపాట్లను ఎవరు గ్రహించగలరు? మేము ఏమి చేస్తున్నామో ఏమాత్రం ఊహించని, ఆ పనిని ఎంతగానో అసహ్యించుకునే వారిని మోసగించామనే వినోదమే మా హృదయాలను గిలిగింతలు పెట్టినట్లయింది. అలాంటప్పుడు, నేను ఒంటరిగా ఆ పని చేయలేనంతగా నా ఆనందం ఆ స్వభావాన్ని ఎందుకు కలిగి ఉంది? సాధారణంగా ఎవరూ ఒంటరిగా నవ్వరు కాబట్టినా? సాధారణంగా ఎవరూ అలా చేయరు; అయినా ఇంద్రియాలకో మనసుకో ఎంతో హాస్యాస్పదమైనది ఏదైనా తారసపడితే, తమతో మరెవరూ లేకుండా ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు కూడా కొన్నిసార్లు మనుషులు నవ్వును ఆపుకోలేరు. అయినా నేను ఈ పనిని ఒంటరిగా చేసి ఉండేవాణ్ణి కాదు; ఒంటరిగా అయితే ఎన్నడూ చేసి ఉండేవాణ్ణి కాదు. నా దేవా, ఇదిగో నీ సన్నిధిలో నా ఆత్మలోని స్పష్టమైన జ్ఞాపకం: దొంగిలించిన వస్తువు నాకు ఆనందం ఇవ్వలేదు, దొంగిలించాననే విషయమే ఆనందం ఇచ్చిన ఆ దొంగతనాన్ని నేను ఒంటరిగా ఎన్నడూ చేసి ఉండేవాణ్ణి కాదు. ఒంటరిగా అది చేయడం నాకు ఇష్టమూ అయ్యేది కాదు, నేను చేసేవాణ్ణీ కాదు. ఓ స్నేహభావమే లేని స్నేహమా! ఆత్మను అర్థంకాని రీతిలో వలలో వేసే మోసమా! వినోదం కోసమూ విచ్చలవిడితనం వల్లనూ కీడు చేయాలనే దురాశా! నాకు లాభం కలగాలనే ఆశగానీ, ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనే కోరికగానీ లేకుండానే ఇతరులకు నష్టం కలగాలని కోరే దాహమా! అయినా, “పదండి, వెళ్లి ఆ పని చేద్దాం” అని ఎవరైనా అన్నప్పుడు, సిగ్గులేనివారిగా ఉండకపోవడానికే మనం సిగ్గుపడతాం.
అంతగా మెలికలు తిరిగి, చిక్కుపడిన ఆ ముడిని ఎవరు విప్పగలరు? అది జుగుప్సాకరమైనది: దాని గురించి ఆలోచించడమన్నా, దానివైపు చూడటమన్నా నాకు అసహ్యం. కానీ, ఓ నీతీ, ఓ నిర్మలత్వమా, నిన్నే నేను ఆరాటంతో కోరుకుంటున్నాను. పవిత్రమైన కన్నులన్నిటికీ నీవు సుందరంగా, మనోహరంగా కనిపిస్తావు; ఎన్నటికీ విసుగురాని తృప్తిని ప్రసాదిస్తావు. నీలో సంపూర్ణ విశ్రాంతి, కలతలేని జీవితం ఉన్నాయి. నీలో ప్రవేశించేవారు తమ ప్రభువు ఆనందంలోకి ప్రవేశిస్తారు; వారు భయపడరు, సర్వోత్తముడవైన నీలో శ్రేష్ఠంగా నడుచుకుంటారు. ఓ నా దేవా, నేను నీకు దూరమై పతనమయ్యాను; నా యౌవనపు ఈ దినాల్లో, నాకు ఆధారమైన నీకు ఎంతో దూరంగా దారితప్పి తిరిగాను; నాకు నేనే ఒక బంజరు భూమినయ్యాను.