సద్గుణదూతల మహిమలో పాలుపంచుకోవడం
శుద్ధీకరణ మార్గం పరాకాష్ఠకు చేరినప్పుడు, ఆత్మను క్రీస్తు సిలువ జ్ఞానం వైపు నడిపిస్తుంది. ఆ జ్ఞానాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే, సహజమైన అవగాహనలూ అనుభవాలూ క్రమంగా అలౌకిక అవగాహనకూ జ్ఞానానికీ చోటివ్వడం ప్రారంభించాలి. ఆ అలౌకిక వరాలు ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో మరింత ముందుకు సాగిన తరువాతే పరిపూర్ణమవుతాయి; అయినా, వాటిని స్వీకరించడం ఇప్పుడే మొదలవుతుంది. పునీత పౌలు అంతర్దృష్టి ఈ విషయాన్ని స్పష్టం చేయడానికి తోడ్పడుతుంది.
వినాశనమవుతున్నవారికి సిలువ సందేశం మూర్ఖత్వం; కానీ రక్షణ పొందుతున్న మనకు అది దేవుని శక్తి. ఎందుకంటే, “జ్ఞానుల జ్ఞానాన్ని నాశనం చేస్తాను; తెలివైనవారి తెలివిని వమ్ము చేస్తాను” అని వ్రాయబడి ఉంది. జ్ఞాని ఎక్కడ? శాస్త్రి ఎక్కడ? ఈ యుగపు వాదనాపరుడు ఎక్కడ? దేవుడు లోకజ్ఞానాన్ని మూర్ఖత్వంగా చేయలేదా? దేవుని జ్ఞానానుసారం, లోకం తన జ్ఞానం ద్వారా దేవుణ్ణి తెలుసుకోలేదు కాబట్టి, మేము ప్రకటించే సందేశపు మూర్ఖత్వం ద్వారా విశ్వసించేవారిని రక్షించడం దేవునికి ప్రీతికరమైంది. యూదులు సూచక క్రియలను కోరుతున్నారు; గ్రీకులు జ్ఞానాన్ని వెదుకుతున్నారు. అయితే మేము సిలువ వేయబడిన క్రీస్తును ప్రకటిస్తున్నాము. ఆయన యూదులకు అడ్డురాయి, అన్యజనులకు మూర్ఖత్వం. కానీ పిలువబడినవారికి, యూదులైనా గ్రీకులైనా, క్రీస్తు దేవుని శక్తి, దేవుని జ్ఞానం. ఎందుకంటే దేవుని మూర్ఖత్వం మానవుల జ్ఞానం కంటే గొప్పది; దేవుని బలహీనత మానవుల బలం కంటే గొప్పది (1 కొరింథీయులకు 1:18–25, RSV-CE).
జన్మపాప ప్రభావానికి లోనైన సహజ మానవ బుద్ధి క్రీస్తు శ్రమలను, అంటే నిస్వార్థమైన త్యాగప్రేమను, అర్థం చేసుకోదు. మానవ చిత్తం సహజంగా త్యాగప్రేమను ఎంచుకోదు; దైవకృప జోక్యం చేసుకుంటే తప్ప, మన కోరికలూ భావోద్వేగాలూ దానికి విరుద్ధంగానే ఉంటాయి. ఈ దశలో, క్రీస్తు శ్రమలలో పరిపూర్ణంగా వ్యక్తమైన త్యాగప్రేమలోని జ్ఞానాన్ని ఆత్మ గుర్తించడం ప్రారంభించాలి. ఆ ప్రేమను తప్పించుకోవాలనే పతనమైన మానవ స్వభావపు ధోరణులను అధిగమించడానికి ఆ జ్ఞానాన్ని హత్తుకోవాలి. తోటలోని వేదనను, స్తంభానికి కట్టి కొరడాలతో కొట్టడాన్ని, ముళ్ల కిరీటం పెట్టడాన్ని మన పతనమైన మానవ దృక్కోణం నుంచి కాక, దేవుని దృక్కోణం నుంచి అర్థం చేసుకోవాలి. క్రీస్తు శ్రమలను మనం అర్థం చేసుకొని ఎంచుకోవాలి; అప్పుడు మన ఆత్మలోని ప్రతి అంశంతో వాటిని కోరుకోగలం, ప్రేమించగలం, హత్తుకోగలం. ఇది జరగాలంటే, లోతైన అంతరంగ శుద్ధీకరణ జరగాలి.
మూడవ మెట్టు ఆరంభ దశలో ఉన్నవారి శుద్ధీకరణ మార్గాన్ని ముగింపుకు తెచ్చి పరిపూర్ణం చేస్తుంది. అత్యంత దిగువ త్రయంలో అత్యున్నత గణమైన సద్గుణదూతలను ఈ దశతో అనుసంధానించడం సమంజసంగా అనిపిస్తుంది. ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ మూడవ దశలో, ఆత్మ ఎంతో పురోగతి సాధించి, దేవుని చిత్తానికి మరింత గాఢంగా లొంగిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది. మన ప్రభువు తన బహిరంగ పరిచర్యలో అందించిన బోధనలను ఒక వ్యక్తి అర్థం చేసుకొని అంగీకరించి, కొంతకాలం ఆ బోధనలను ప్రార్థనాపూర్వకంగా ధ్యానించిన తరువాత, శుద్ధీకరణ మార్గపు పరిపూర్ణతలోకి ప్రవేశించమని మన ప్రభువు ఆ ఆత్మను ఆహ్వానిస్తారు. ఎవరైనా ఈ స్థాయి పవిత్రతనూ మహిమనూ పొందగలిగినప్పటికీ, ఈ మూడవ మెట్టుకు సంబంధించిన వర్ణనలు మొదట్లో సవాలుగా అనిపించవచ్చు. యేసు జీవించిన మానవ అనుభవాన్ని అనుకరించాలంటే లోతైన హృదయపరివర్తన, నైతిక సద్గుణాల పరిపూర్ణత, దైవచిత్తాన్ని నిశ్చలంగా హత్తుకోవడం, క్రీస్తు సిలువను ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించడం అవసరం.
ఈ దశలో సద్గుణదూతల గణం ఆత్మకు ప్రత్యేకంగా సహాయపడుతుందని భావించడం సమంజసమే. “సద్గుణం” అనే అర్థమున్న “వర్చ్యూ” అనే పేరు లాటిన్ పదమైన విర్టుస్ నుంచి వచ్చింది. అది సాధారణ అర్థంలో “మనిషి” అని అర్థమిచ్చే విర్ అనే పదం నుంచి ఉద్భవించింది. దానికి “ధైర్యం, గౌరవం, ఉదాత్తత కలిగిన వ్యక్తి” అనే అర్థం కూడా ఉండవచ్చు. మన రోజువారీ పనులలో పాలకదూతలు మనకు దిశానిర్దేశం చేస్తారు. ప్రధానదూతలు అత్యంత ముఖ్యమైన సందేశాలను అందిస్తారు, కీలకమైన సమయాల్లో మనకు మార్గనిర్దేశం చేస్తారు, పాపం నుంచీ చెడు నుంచీ మనలను కాపాడతారు. ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు పునాదులైన అలవాట్లు (సద్గుణాలు) పెంపొందడంలో సద్గుణదూతలు మనకు సహాయం చేస్తారు. సమస్త భౌతిక పదార్థంతో సహా విశ్వాన్ని కూడా సద్గుణదూతలు పరిపాలిస్తారు కాబట్టి, మన శారీరక వాంఛలనూ భావోద్వేగాలనూ అదుపులోకి తెచ్చి, వాటిని దేవుని వైపు మళ్లించడంలో కూడా వారు ప్రత్యక్ష పాత్ర పోషిస్తారు.
దేవుడు మనలో నింపే సద్గుణాలన్నిటికీ ఆయనే మూలమైనప్పటికీ, సద్గుణదూతల గణానికి ఉన్న పేరు, సద్గుణాల విలువను అర్థం చేసుకునేలా మన బుద్ధిని వెలిగించడంలో వారు ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తారని సూచిస్తుంది. వివేకం, ధైర్యం, మితత్వం, న్యాయం అనే సహజ ప్రధాన సద్గుణాలు ఆత్మను బలపరుస్తాయి. ఆత్మ తన ప్రార్థనలో మరింత లోతుకు వెళ్లి, దైవకృపకు మరింత సంపూర్ణంగా స్పందిస్తున్న కొద్దీ, దేవుడు విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ అనే దైవసంబంధ సద్గుణాలను ఆత్మలో నింపుతారు. ఈ దశకు ముందు, బాధను ఎంచుకోవడం అవివేకమని భావించి, సిలువ ఎదురైనప్పుడు ఆత్మ భయంతో వెనుదిరిగేది. ఇప్పుడు దైవ అంతర్దృష్టి తన మానవ విచక్షణను మరింత సంపూర్ణంగా నడిపిస్తుండగా, ఆత్మ సిలువను ఎంచుకుంటుంది. ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని ఈ దశలో సిలువను ఉద్దేశపూర్వకంగా హత్తుకోవడం, సమస్త బాధలనూ ఓర్పుతో భరించడం ఉంటాయి కాబట్టి, సద్గుణాలు అత్యవసరమైన సహాయకాలు.
యేసు తన బహిరంగ పరిచర్య కాలంలో తన శ్రమానుభవాన్ని ముందుగానే తెలియజేయడమే కాకుండా, తన అపొస్తలులు కూడా తమ తమ సిలువలను స్వీకరించి తనను అనుసరించాలని చెప్పారని గుర్తుచేసుకోండి: “ఎవరైనా నన్ను అనుసరించాలనుకుంటే, తమను తాము నిరాకరించుకొని, తమ సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను అనుసరించాలి. ఎందుకంటే తమ ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవాలనుకునేవారు దానిని కోల్పోతారు; నా నిమిత్తం తమ ప్రాణాన్ని కోల్పోయేవారు దానిని పొందుతారు. ఒక వ్యక్తి లోకమంతటినీ సంపాదించుకొని, తన ప్రాణాన్ని కోల్పోతే ఏమి ప్రయోజనం? లేదా తన ప్రాణానికి బదులుగా ఏమి ఇవ్వగలరు? ఎందుకంటే మనుష్యకుమారుడు తన తండ్రి మహిమలో తన దూతలతో వస్తాడు; అప్పుడు ప్రతి ఒక్కరికీ వారి క్రియలనుబట్టి ప్రతిఫలం ఇస్తాడు” (మత్తయి 16:24–27).
సిలువ మన జీవితంలోకి ఎన్నో విధాలుగా వస్తుంది. కొందరు ప్రతిరోజూ హింస, ఉద్యోగం కోల్పోవడం, అనారోగ్యం లేదా కుటుంబ సభ్యులతో సంబంధం దెబ్బతినడం వంటి బాధాకరమైన బాహ్య పరిస్థితులను ఎదుర్కొంటారు. అలాంటప్పుడు, ఆ బాహ్య సిలువలకు దైవిక ప్రేమతో ప్రతిస్పందిస్తూ, వాటిని ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించడం ఈ దశలో ఆత్మ శుద్ధికీ ఉన్నతికీ సాధనమవుతుంది. మరికొందరికి దేవుడు నేరుగా అంతరంగ శుష్కతను, ప్రార్థనలో ఆధ్యాత్మిక మాధుర్యం లేకపోవడాన్ని లేదా ఆధ్యాత్మిక ఓదార్పు లేమిని కలిగిస్తారు. సిలువకు చెందిన పునీత యోహాను దీనిని “చీకటి రాత్రి” లేదా “శుద్ధీకరణ” అని పేర్కొంటారు. ఈ అంతరంగ వేదనలు పాప ఫలితాలు కావు; సద్గుణాన్ని మరింతగా పెంపొందించడానికి ఉద్దేశించిన పరీక్షలు. కలకత్తా పునీత మదర్ తెరేసా వంటి కొందరు గొప్ప పునీతులు ఈ అంతరంగ శుద్ధీకరణను అనుభవించారు; మదర్ తెరేసా మిషనరీస్ ఆఫ్ చారిటీ సభ్యురాలిగా గడిపిన జీవితంలో సగానికంటే ఎక్కువ కాలం దీనిని భరించారు. బాహ్యంగా ఆమె చిరునవ్వు దేవుని ప్రేమను ప్రసరింపజేసింది; అంతరంగంలో ఆమె తన ప్రియతముని సిలువను అనుభవిస్తూ జీవించారు.
యేసును ఎరుగనని నిరాకరించిన పునీత పేతురువలె, మనకు ఎదురయ్యే అంతరంగ లేదా బాహ్య సిలువల పట్ల మన తొలి స్పందన తరచుగా భయపడటం, వాటిని తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించడం అవుతుంది. ఆధ్యాత్మిక వికాసంలోని మునుపటి దశలలో, ఇష్టపూర్వక అంగీకారంతోనూ, నిస్వార్థంగా, త్యాగపూర్వకంగా తన ప్రాణాన్ని అర్పించాలనే కోరికతోనూ స్పందించగలిగేంతగా ఆత్మలో సద్గుణం ఇంకా వృద్ధి చెంది ఉండదు. ప్రార్థన, ధ్యానం దేవుని వాక్యంలోని రహస్యాల పట్ల ప్రేరణనూ లోతైన అవగాహననూ అందించడంలో ఫలవంతమైనప్పటికీ, ఈ మూడవ దశ గాఢమైన మార్పుకు సంబంధించిన కాలం. ఈ కాలంలో ఆత్మ, యేసు తన జీవితాన్ని త్యాగార్పణగా సమర్పించిన విధానాన్ని అనుకరించడం ప్రారంభిస్తుంది. మన ప్రభువు తనపై జరిగిన దుష్టకార్యాలను దైవిక ప్రేమతో ఎదుర్కొన్నారు. అలా చేయడం ద్వారా ఆ దుష్టత్వం ఉద్దేశించిన ఫలితాన్ని పొందకుండా చేసి, దానికి బదులుగా అనంతమైన మేలును కలిగించారు.
జపమాలలోని మొదటి మూడు దుఃఖ రహస్యాలు ఈ దశను అర్థం చేసుకోవడానికి తోడ్పడతాయి. తోటలో వేదన చెందుతున్నప్పుడు, త్వరలో తాను బంధింపబడటం, శ్రమలు అనుభవించడం, మరణించడం గురించి యేసుకు పూర్తిగా తెలుసు. తన దైవిక దూరదృష్టితో తాను భరించబోయే ప్రతి బాధనూ ఆయన గ్రహిస్తారు. ప్రార్థనాపూర్వకంగా ఆ శ్రమలను తిలకిస్తూ, తన సంకల్పాన్ని స్వేచ్ఛగా తండ్రి చిత్తానికి అనుగుణంగా చేసుకొని, తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న సమస్తాన్నీ స్వీకరించడానికి నిర్ణయించుకుంటారు. మన ప్రభువు ఎల్లప్పుడూ పరిపూర్ణంగానే ప్రవర్తించినప్పటికీ, తన శ్రమలు సమీపిస్తున్న ఆ క్షణంలోనే తండ్రి చిత్తం ఆయనను గాఢమైన విధేయతను వ్యక్తపరచడానికి ఆహ్వానించింది. స్తంభానికి కట్టి కొరడాలతో కొట్టబడటం, తన పవిత్ర శరీరంలో బాధను అంగీకరించడానికి యేసుకు అవకాశాన్ని ఇస్తుంది. ముళ్ల కిరీటం ధరింపజేయబడటం, అవమానాన్నీ పరిహాసాన్నీ స్వేచ్ఛగా స్వీకరిస్తూ గర్వానికి సంబంధించిన ప్రతి శోధననూ జయించడానికి ఆయనకు అవకాశాన్ని ఇస్తుంది.
మొదటి భాగంలోని ఆరవ, ఎనిమిదవ అధ్యాయాలలో మరింత వివరంగా చెప్పినట్లుగా, సిలువకు చెందిన పునీత యోహాను వర్ణించిన ఇంద్రియాల క్రియాశీల రాత్రి ఈ దశకు సమాంతరంగా ఉంటుంది. ఇది శుద్ధీకరణ పట్ల అవగాహన కలిగి, దానిని లక్ష్యంగా చేసుకొని స్పృహపూర్వక నిర్ణయాలు తీసుకునే కాలం. అవిలా పునీత తెరేసా వర్ణించిన మూడవ నివాసాలు దీనిని ప్రార్థనలో శుష్కతను అనుభవిస్తూ, మౌనంలో దేవుని కోసం శ్రద్ధగా అన్వేషించే కాలంగా చిత్రిస్తాయి. పునీత బొనవెంతురా ఈ దశకు “నడిపించడం” అనే లక్షణాన్ని ఆపాదిస్తారు—ఆత్మ పాపం నుండి దూరంగా, సద్గుణాలలో వృద్ధి వైపుగా మరింత దృఢంగా నడిపించబడుతుంది. అదే సమయంలో, కతోలిక సభ ప్రేషితకార్యంలో మరింత సంపూర్ణంగా పాల్గొనడానికి కూడా ఆత్మ సిద్ధం చేయబడుతుంది.
తోటలో వేదన: ఆధ్యాత్మిక శుద్ధీకరణను అంగీకరించడం
వేరుగా పేర్కొనకపోతే, ఈ ధ్యానంలోని ఉల్లేఖనాలు మత్తయి 26: 36–56, RSV-CE నుండి తీసుకోబడ్డాయి
“అప్పుడు యేసు వారితో కలిసి గెత్సెమని అనే చోటికి వెళ్లి, తన శిష్యులతో, ‘నేను అటు వెళ్లి ప్రార్థన చేసేంతవరకు మీరు ఇక్కడ కూర్చోండి’ అన్నారు. పేతురును, జెబెదయి ఇద్దరు కుమారులను తన వెంట తీసుకువెళ్లి, దుఃఖపడటం, కలత చెందటం ప్రారంభించారు. అప్పుడు ఆయన వారితో, ‘నా ఆత్మ మరణించేంత దుఃఖంతో నిండి ఉంది; మీరు ఇక్కడే ఉండి నాతో కలిసి మేల్కొని ఉండండి’ అన్నారు.”
యేసు “గడియ” వచ్చేసింది. అది ఆయన శ్రమానుభవపు గడియ మాత్రమే కాకుండా, ఆయన మహిమపరచబడే గడియ కూడా. దాని ద్వారా ఆయన పాపాన్నీ మరణాన్నీ జయించి మానవజాతిని విమోచించారు. యూదా తనకు ద్రోహం చేశాడనీ, తనను బంధించడానికి సైనికులు త్వరలోనే వస్తారనీ యేసుకు తన దైవిక అంతర్దృష్టి ద్వారా పూర్తిగా తెలుసు. యేసు తన మానవ ఆత్మలో అనుభవించిన వేదన విచారం కాదు; అది ప్రేమ యొక్క ఒక రూపం.
చెడును ఓడించడానికి మనం అర్పించాలని పిలువబడిన త్యాగాలకు ప్రేమతో ప్రతిస్పందించడమే పవిత్ర దుఃఖం. దేవునిపట్ల ప్రేమలోనూ, ఇతరులపట్ల కనికరంలోనూ పవిత్ర దుఃఖం వేరూని ఉంటుంది. దైవప్రేమ దృష్టితో చూసినప్పుడు పాపం, బాధ, అన్యాయం పట్ల కలిగే ప్రతిస్పందన అది. మన సొంత నష్టాన్ని లేదా బాధను తలచుకొని కుమిలిపోయే స్వార్థపూరిత విచారం అది కాదు.
ఆధ్యాత్మిక దుఃఖానికీ మానవ విచారానికీ మధ్య ఉన్న తేడాను అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం. ప్రేమ పాపాన్ని, చెడును, బాధను ఎదుర్కొన్నప్పుడు తగిన ప్రతిస్పందన పవిత్ర దుఃఖమే. దీనికి భిన్నంగా, పాపం వల్ల విచారం, దిగ్భ్రాంతి, తీవ్ర ఆగ్రహం, కోపం కలుగుతాయి. ఇవి స్పష్టంగా ఆలోచించడానికి, సక్రమంగా పనిచేయడానికి, బాధ ఎదురైనా ప్రేమించడానికి ఒక వ్యక్తికి ఉన్న సామర్థ్యాన్ని తగ్గిస్తాయి. అంతేకాక, ఇవి నిరాశకు దారితీయవచ్చు; నిరాశ అంటే దైవాతీతమైన ఆశ అనే సద్గుణాన్ని కోల్పోవడం.
దీనికి భిన్నంగా, పవిత్ర దుఃఖం ఒక వ్యక్తిని ప్రేమించడానికీ, అంతరంగికమైన లేదా బాహ్యమైన బాధను స్వేచ్ఛగా స్వీకరించడానికీ ప్రేరేపిస్తుంది. యేసు తన శ్రమలలోని బాహ్య దుష్టత్వాన్ని, తన ఆత్మలోని అంతరంగిక శుష్కతను ఎదుర్కొనడానికి సిద్ధపడుతున్నప్పుడు ఆయన పవిత్ర దుఃఖం ఆయన దైవప్రేమకు పరిపూర్ణ వ్యక్తీకరణగా నిలిచింది. ఆ శుష్కతలోనే ఆయన సిలువపై నుండి, “నా దేవా, నా దేవా, నన్నెందుకు విడిచిపెట్టావు…” అని మొరపెట్టుకున్నారు. తోటలో యేసుకు ఉన్న దుఃఖభరిత హృదయంతోనే పాపం, చెడు, అంతరంగిక శుష్కతలకు ప్రతిస్పందించడం మనం నేర్చుకోవాలి. దేవమాత కూడా తన దుఃఖభరిత హృదయంలో దీనిని పరిపూర్ణంగా జీవించారు. భావోద్వేగపరమైన విచారం శాంతినీ ఆనందాన్నీ తగ్గిస్తుంది. ప్రేమతో కూడిన దుఃఖాన్ని సహిస్తూ, దానికి కారణమైన దానిని స్వీకరించినప్పుడు ప్రేమ పెరిగినట్లే, పవిత్ర దుఃఖం శాంతినీ ఆనందాన్నీ పెంచుతుంది. దైవప్రేమతో చెడును లేదా అంతరంగిక బాధను ఎదుర్కోవడం సమృద్ధిగా మంచి ఫలాలను ఇస్తుంది. ఆ చెడు లేదా బాధ ఆత్మకు హాని కలిగించే తన శక్తిని కోల్పోతుంది.
యేసు తనకు అత్యంత సన్నిహితులైన ముగ్గురు సహచరులను—పేతురు, యాకోబు, యోహానులను—తనతో కలిసి ప్రార్థించమని ఆహ్వానించారు. కానీ వారు నిద్రపోయారు. మన ప్రభువు అనుభవిస్తున్న తీవ్రమైన అంతరంగిక బాధను వారు అర్థం చేసుకోలేదు. ఆయన ప్రేమ పరిపూర్ణమైనది కాబట్టి, ఆయన త్వరలో భరించబోయే చెడులో ఇప్పటివరకు జరిగిన పాపాలన్నీ ఇమిడి ఉన్నాయి కాబట్టి, ఆయన పవిత్ర దుఃఖం ఏ మానవ మేధస్సుకైనా, ఏ దేవదూత మేధస్సుకైనా అంతుచిక్కనంత అపారమైనది.
క్రీస్తు జీవితపు వెలుగులో మీ సొంత జీవితాన్ని ధ్యానించండి. ఇతరులు మీకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినప్పుడు మీరు ఎలా ప్రతిస్పందిస్తారు? తరచూ మనం ఆ వ్యక్తిని తిరస్కరించడం ద్వారా ఆ పాపాలను తిరస్కరిస్తాం. మనకు కోపం వస్తుంది, తీవ్ర ఆగ్రహం కలుగుతుంది, వారి పాపాలు కలిగించే బాధను భరించడానికి మనం అంగీకరించము. జరిగిన అపరాధాన్ని మళ్లీ మళ్లీ తలచుకుంటూ, మన ఆలోచనలు దాని చుట్టూనే తిరగవచ్చు; దీనివల్ల కోపం మరింత పెరుగుతుంది. నిజానికి, దైవప్రేమ జ్వాలలతో ఆ పాపాలను చూసి, అవి మనపై మోపే సిలువను మనం అంగీకరించాలి. కానీ అది బాధ కలిగిస్తుంది! ద్వేషాన్ని లేదా ఇతర రూపాల్లోని పాపాన్ని ఎదుర్కొంటూ ప్రేమించడం బాధాకరమే. అయినా మనం ప్రేమనే ఎంచుకొని పవిత్ర దుఃఖాన్ని స్వీకరించాలి. సద్గుణాల దేవదూతల గణం దైవసత్యాలతో మన మనస్సులను ప్రకాశింపజేసి, నైతిక సద్గుణాలలోనూ దైవసంబంధ సద్గుణాలలోనూ ఎదగడానికి మనకు సహాయం చేస్తుంది. ఈ మార్గదర్శకత్వం ద్వారా మనం సిలువ రహస్యాన్నీ, క్రీస్తుతో ఐక్యమై బాధను స్వేచ్ఛగా స్వీకరించడంలోని పరివర్తన శక్తినీ అర్థం చేసుకుంటాం. ధైర్యస్థైర్యం, వివేకం, న్యాయం, మితత్వం అనే సద్గుణాలను మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకున్నకొద్దీ, వాటిని మరింత సులభంగా ఎంచుకోగలుగుతాం. చెడు, బాధ అనే రహస్యాలను మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకున్నకొద్దీ, దేవుడు దైవిక విశ్వాసాన్ని ప్రసాదిస్తారు. ఆ విశ్వాసం ఆశనూ, పవిత్ర దుఃఖంతో సిలువను స్వీకరించడానికి అవసరమైన ప్రేమనూ పెంచుతుంది.
“ఆయన ఇంకొంచెం ముందుకు వెళ్లి, సాష్టాంగపడి, ‘నా తండ్రీ, సాధ్యమైతే ఈ పాత్ర నా నుండి తొలగిపోనిమ్ము; అయినా నా చిత్తప్రకారం కాదు, నీ చిత్తప్రకారమే జరుగనిమ్ము’ అని ప్రార్థించారు.” యేసు ప్రార్థన పరిపూర్ణమైనది. ప్రార్థనలో సాష్టాంగపడటం ద్వారా, మానవునిగా దైవచిత్తానికి తాను ఎంత సంపూర్ణంగా సమర్పించుకున్నారో ఆయన చూపించారు. మన సొంత సిలువలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు వాటిని తప్పించుకోవాలనే శోధన మనకు కలుగుతుంది. పతనమైన మన మానవ స్వభావంలోని ఆ ప్రవృత్తిని కూడా ఆయన గుర్తించి, దానిని అనుభవించడానికి తనను తాను అనుమతించుకున్నారు. “నా తండ్రీ, సాధ్యమైతే ఈ పాత్ర నా నుండి తొలగిపోనిమ్ము” అని ప్రార్థించడం ద్వారా, పతనమైన మానవ స్వభావంలోని ఆ ప్రవృత్తికి లొంగిపోకుండానే దానిని అనుభవించడానికి యేసు తనను తాను అనుమతించుకున్నారు. తద్వారా ఆయన దానిని జయించి, మానవ స్వభావంలో తన సొంత దైవిక బలాన్ని నింపగలిగారు.
మీ జీవితంలో మీరు దూరంగా ఉండే విషయాల గురించి ఆలోచించండి. మీరు తప్పించుకునే అసౌకర్యకరమైన పరిస్థితులు ఉన్నాయా? దేవుడు మీ నుండి కోరుతున్నారని మీకు తెలిసినా, చేయడానికి మీరు సంకోచించే పనులు ఉన్నాయా? మీరు ఇష్టపడక, విమర్శనాత్మక దృష్టితో చూసే వ్యక్తులు ఉన్నారా? తోటలో ఉన్న యేసును ధ్యానించండి. తాను త్వరలో భరించబోయే ప్రతి బాధాకరమైన అనుభవాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ, వాటి నుండి పారిపోకుండా వాటిని ఎదుర్కోవడాన్నే ఆయన ఎంచుకున్నారు. ఆయన అయిష్టంగా గానీ, మనసులో అసంతృప్తితో గానీ అలా చేయలేదు; ప్రార్థనలో సాష్టాంగపడి, సంపూర్ణ నిశ్చయంతో, దృఢసంకల్పంతో, దైవప్రేమతో అలా చేశారు. ఆయన మానవ ఆత్మలోని ప్రతి భావోద్రేకం, కోరిక, స్పందన బాధను అనుభవించాయి. అయినప్పటికీ, తండ్రి దైవచిత్తంతో పరిపూర్ణంగా ఏకీభవించడాన్ని ఆయన స్వేచ్ఛగా ఎంచుకున్నారు; అది వెంటనే ఆయనలో నెరవేరింది. సద్గుణాల దేవదూతల గణం సహాయాన్ని కోరుతూ మనం కూడా అలాగే చేయాలి.
యేసు కొంతసేపు వేదనతో ప్రార్థించిన తరువాత తిరిగి వచ్చి, తన శిష్యులు నిద్రపోతుండటం చూశారు. ఆయన పేతురుతో ఇలా అన్నారు: “మీరు నాతో ఒక్క గంట కూడా మేల్కొని ఉండలేకపోయారా? మీరు శోధనలో పడకుండా మెలకువగా ఉండి ప్రార్థించండి; ఆత్మ సిద్ధంగానే ఉంది, కాని శరీరం బలహీనంగా ఉంది.” పేతురు, యాకోబు, యోహాను మన సొంత పోరాటాలనే ప్రతిబింబిస్తున్నారు. మనకు తరచుగా మంచి సంకల్పాలు ఉంటాయి, కాని మన బలహీనతవల్ల వాటిని ఆచరణలో పెట్టలేకపోతాము. యేసు పేతురును మందలించినప్పటికీ, ప్రేమతో, ప్రోత్సాహంతోనే అలా చేశారు. మన ప్రభువు మనతోనూ అవే మాటలు చెబుతున్నారని మనం వినాలి.
మీరు చేయాలని సంకల్పించుకొని కూడా ఆచరణలో పెట్టని ఏదైనా ఆధ్యాత్మిక కార్యాన్ని లేదా ప్రేమపూర్వక సేవాకార్యాన్ని గుర్తుచేసుకోండి. లేదా మీరు అధిగమించాలని సంకల్పించుకొని కూడా ఇంకా పోరాడుతున్న ఏదైనా దుర్గుణాన్ని గుర్తుచేసుకోండి. యేసు పేతురుతో పలికిన అవే మాటలను మనతోనూ పలుకుతున్నారు. మొదట, ఆయన పేతురును ఒక గంటసేపు ప్రార్థించమని ఆహ్వానిస్తున్నారు. ప్రార్థనలో శ్రద్ధగా నిలకడగా ఉండాలనే ఆహ్వానంగా మనం దీనిని వినాలి. ఎందుకంటే దేవుని ఎదుట సాష్టాంగపడి, శ్రద్ధతో చేసే ప్రార్థన ద్వారానే మన ప్రభువుతో కలిసి, “నా చిత్తప్రకారం కాదు, నీ చిత్తప్రకారమే జరగాలి” అని చెప్పగలుగుతాము. ఉదయాన్నే లేదా నిద్రపోయే ముందు కొన్ని ప్రార్థనలు చేయడం మంచిదే. కాని ఆధ్యాత్మిక జీవితంలోని ఈ దశలో మనం ముందుకు సాగడానికి ప్రతిరోజూ చేసే కొన్ని ప్రార్థనలు మాత్రమే సరిపోవు. తోటలో మన ప్రభువు ఆదర్శంగా చూపినట్లుగా, మన జీవితాలలో ప్రార్థన అత్యంత శ్రద్ధతో చేసే ప్రేమకార్యంగా మారాలి. సుదీర్ఘ ప్రార్థనా సమయాలు, ఆధ్యాత్మిక సాధనలు, పవిత్ర గంటలు, భక్తి సాధనలు, జపమాల, ధ్యానాలు—ఇవన్నీ మన ప్రభువుతో కలిసి మేల్కొని ఉండటానికి మార్గాలు. మనం “మెలకువగా ఉండి ప్రార్థించాలి.” శుద్ధీకరణ మార్గంలోని పరిపూర్ణతలోకి మనం పూర్తిగా ప్రవేశించగలిగేది ఆ విధంగానే.
“ఆయన మరల రెండవసారి వెళ్లి, ‘నా తండ్రీ, నేను దీనిని త్రాగితే తప్ప ఇది తొలగిపోలేకపోతే, నీ చిత్తమే నెరవేరును గాక’ అని ప్రార్థించారు.” యేసు రెండవసారి అదే ప్రార్థన చేసి తిరిగి వచ్చి, తన శిష్యులు మళ్లీ నిద్రపోతుండటం చూశారు. తరువాత మూడవసారి అదే ప్రార్థన చేయడానికి తిరిగి వెళ్లారు. మూడుసార్లు అనేది పరిపూర్ణతకు చిహ్నం. “నీ చిత్తమే నెరవేరును గాక” అనే యేసు ప్రార్థనలోని పరిపూర్ణతను అది సూచిస్తుంది.
తోటలో యేసు చేసిన ప్రార్థనలోని లోతును, తన మానవ చిత్తాన్ని తన దైవ చిత్తంతోనూ తండ్రి చిత్తంతోనూ ఆయన ఎంత నిశ్చయంగా ఏకం చేశారో పూర్తిగా గ్రహించడం కష్టం. యేసు చేసినదానిని అర్థం చేసుకోవడానికి ఏకైక మార్గం మనమూ అలా చేయడమే.
ప్రార్థనలోని, హృదయపరివర్తనలోని, దృఢసంకల్పంలోని ఈ లోతును మీరు ధ్యానిస్తున్నప్పుడు, అది మీ జీవితానికి మించినదిగా, అందుకోలేనిదిగా అనిపించవచ్చు. బలహీనమైన, పాపభరితమైన నా మానవ చిత్తాన్ని దేవుని చిత్తంతో నేను పూర్తిగా ఎలా ఏకం చేయగలను? మన సొంత శక్తితో అది అసాధ్యం. దేవుని కృపవల్ల, సద్గుణదూతల గణం సహాయంవల్ల మాత్రమే మన ప్రార్థన యేసు ప్రార్థనతో పూర్తిగా ఏకం కాగలదు. మనం అనుభవించే ప్రతి విధమైన మానవ పోరాటాన్ని అనుభవించడానికి యేసు తనను తాను అనుమతించుకున్నారు. మన సంకోచం, మన బలహీనత, మన పాపం—వీటన్నిటి నుండీ తాను స్వేచ్ఛగా ఉంటూనే, వాటి బాధను ఆయన అనుభవించారు. మనం అనుభవించేదాన్ని తానూ అనుభవించడానికి అనుమతించుకోవడం ద్వారా, దైవికంగా నిర్దేశితమైన తన మానవ బలాన్ని మన జీవితాలలో పొందడానికి యేసు మనకు వీలు కల్పించారు. తన బలంతో మనం తన దైవ చిత్తాన్ని ఎంచుకోగలిగేలా, ఆయన ఇప్పుడు మనలో నివసించాలని కోరుకుంటున్నారు. మీ చిత్తాన్ని దేవుని చిత్తంతో పూర్తిగా ఏకం చేయడం అసాధ్యమైన పనిగా అనిపిస్తే, అది క్రీస్తులో మాత్రమే సాధ్యమని తెలుసుకోండి.
తోటలో యేసు అనుభవించిన వేదన గురించి లూకా వృత్తాంతంలో మనకు రెండు అదనపు విషయాలు ఇవ్వబడ్డాయి: “పరలోకం నుండి ఒక దేవదూత ఆయనకు కనిపించి, ఆయనను బలపరిచాడు. వేదనలో ఉన్న ఆయన మరింత తీవ్రంగా ప్రార్థించారు; ఆయన చెమట నేలపై పడుతున్న పెద్ద రక్తబిందువులవలె అయింది” (లూకా 22:43–44). అతిపవిత్ర త్రిత్వంలోని రెండవ వ్యక్తికి ఒక దేవదూత సేవ ఎందుకు అవసరమైంది? ఎందుకంటే యేసు సంపూర్ణ మానవుడు, దేవదూతలు మానవులకు సేవ చేస్తారు. దేవునిగా యేసు సమస్త కృపలకు మూలమైనప్పటికీ, మానవునిగా ఆయన దేవదూతల సేవతో సహా మనం లోబడే వాటన్నిటికీ తనను తాను లోబరచుకున్నారు.
యేసు వేదన సమయంలో ఏ దేవదూతల గణం ఆయనకు సేవ చేసిందో పవిత్ర గ్రంథం వెల్లడించనప్పటికీ, ఆ దేవదూత సద్గుణదూతల గణానికి చెందినవాడై ఉండవచ్చని ఊహించడం సహేతుకమే. ఎందుకంటే ధైర్యస్థైర్యం, వివేకం, విశ్వాసం, నిరీక్షణ, దైవప్రేమ వంటి అవసరమైన ప్రతి సద్గుణాన్ని స్వీకరించడానికి మనలను సిద్ధపరిచే బాధ్యత వారిదే. తన సృష్టిప్రాణులలో ఒకరి సేవకు తనను తాను లోబరచుకొని, బలాన్ని, ఓదార్పును అనుభవించడానికి తనను తాను అనుమతించుకోవడం మన ప్రభువు వైపు నుండి ఎంత సుందరమైన వినయకార్యం! “ఆయన చెమట నేలపై పడుతున్న పెద్ద రక్తబిందువులవలె అయింది” అనే అదనపు వివరం, ఆయన ఓదార్పు పొందిన సమయంలో అనుభవించిన తీవ్రమైన అంతరంగ వేదన గురించిన ప్రకటనను మరింత స్పష్టం చేస్తుంది.
మూడుసార్లు ప్రార్థించిన తరువాత, యేసు తన శిష్యుల వద్దకు తిరిగి వచ్చి, “లేవండి, మనం వెళదాం; ఇదిగో, నన్ను అప్పగించబోయేవాడు దగ్గరకు వచ్చాడు” అని అన్నారు. యేసులో భయమూ లేదు, కసీ లేదు. ఆయన సంకల్పం సంపూర్ణంగా స్థిరపడింది. ఇదే మనకు ఆదర్శం. మనకు ఇవ్వబడే ప్రతి సిలువను స్వీకరించాలని మనం దృఢంగా నిశ్చయించుకునేంతగా, మన ఆత్మలలోని ప్రతి ఉద్వేగమూ, కోరికా కృప ద్వారా, ప్రార్థన ద్వారా పూర్తిగా శుద్ధి కావాలి. సిలువకు “అవును” అని చెప్పేలా దేవదూతలు మన బుద్ధిని ప్రకాశింపజేయాలి, దైవజ్ఞానం మనలను ఒప్పించాలి; మన చిత్తం వెంటనే ఆ జ్ఞానానికి లోబడాలి.
యూదా ముద్దుతో మన ప్రభువును అప్పగించినప్పుడు, భటులు యేసును బంధించడానికి ముందుకు రాగా, పేతురు భయంతో, కోపంతో ప్రతిస్పందించారు. ఆయన తన ఖడ్గాన్ని తీసి ప్రధాన యాజకుని సేవకుని చెవిని నరికివేశారు. యేసు వెంటనే పేతురును గద్దించి, ఆ సేవకుని చెవిని స్వస్థపరచి ఇలా అన్నారు: “నీ ఖడ్గాన్ని తిరిగి దాని స్థానంలో ఉంచు; ఖడ్గం పట్టేవారందరూ ఖడ్గంతోనే నశిస్తారు. నేను నా తండ్రిని వేడుకోలేనని అనుకుంటున్నావా? ఆయన వెంటనే పన్నెండు సైనిక దళాలకంటే ఎక్కువమంది దేవదూతలను నా వద్దకు పంపరా? అయితే, ఇలా జరగాలని చెప్పే లేఖనాలు ఎలా నెరవేరుతాయి?”
ఆ మాటలను శ్రద్ధగా ధ్యానించండి. ఒక రోమా సైనిక దళంలో సాధారణంగా సుమారు 3,000 నుండి 6,000 మంది సైనికులు ఉండేవారు. పాత నిబంధనలో, దావీదు రాజు సైన్యంలో ఒక్కొక్కటి 24,000 మంది గల పన్నెండు విభాగాలు ఉండేవి. యేసు “సైనిక దళం” అనే మాటను ఏ అర్థంలో వాడారన్న దానిని బట్టి, ఆయన 36,000 నుండి 288,000 వరకు దేవదూతలను ఉద్దేశించి ఉండవచ్చు. ఆ దృశ్యాన్ని ఊహించండి. పన్నెండు దళాల యోధ దేవదూతలను ఏ భూలోక సైన్యమూ జయించలేదు; వారు బహుశా అధికారములు అనే దేవదూతగణానికి చెందినవారు కావచ్చు. అంత విశాలమైన యోధ సైన్యాన్ని పిలిచే అధికారం యేసుకు ఉన్నప్పటికీ, ఆయన అలా చేయలేదు. దైవప్రేమ పరిపూర్ణతతో పాపాన్ని, మరణాన్ని ఎదుర్కోవడానికి యేసు ఎంత సంపూర్ణంగా, ఎలాంటి అడ్డంకికీ తావివ్వకుండా సిద్ధపడ్డారో చూడండి.
యేసు బంధించబడగానే, శిష్యులు భయంతో పారిపోయారు. బాధను ఇలా ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించడానికి వారు సిద్ధంగా లేరు. యేసు చేసినట్లు చేయడానికి, యేసు ప్రేమించినట్లు ప్రేమించడానికి, యేసు క్షమించినట్లు క్షమించడానికి, తమ ప్రభువుతో కలిసి బాధను అనుభవించడానికి అవసరమైన అవగాహనా, కృపా వారికి ఇంకా లేవు. సిలువ మర్మం మన అంతరంగపు మూలాలనే సవాలు చేస్తుంది.
పవిత్ర గురువారం రాత్రి జరిగిన ఈ సంఘటనలను కృపతో ఎదుర్కోగలిగితే, పవిత్రాత్మతో నింపబడిన తరువాత అపొస్తలులు చేసినదానినే మనమూ చేస్తాము. అయితే, అలా చేయడం చిన్న పని కాదు; ఎంతో లోతైన ప్రార్థన, సద్గుణ సాధన ద్వారానే అది సాధ్యమవుతుంది. యేసు తన శ్రమల ప్రారంభంలో చూపిన ఆదర్శమంతటినీ ధ్యానించడం ద్వారా, మన సొంత బలంతో మన ప్రభువును ఏ కొద్దిగానైనా అనుకరించలేని మన అసమర్థతను గుర్తించి వినమ్రులమవుతాము. అయితే, గాఢమైన ప్రార్థన ద్వారా, కృపను స్వీకరించడానికి మనలను మనం తెరచుకోవడం ద్వారా, యేసు బలం మన బలం కాగలదనే నిరీక్షణ మనకు ఉంది.
స్తంభానికి కట్టి కొరడాలతో కొట్టబడటం: శారీరక బాధను సహించడం
వేరుగా పేర్కొనకపోతే, ఈ ధ్యానంలోని ఉటంకింపులు మార్కు 15:1–15, RSV-CE నుండి తీసుకోబడ్డాయి
“తెల్లవారగానే ప్రధాన యాజకులు, పెద్దలు, ధర్మశాస్త్రులు, మహాసభ అంతా కలిసి సమాలోచన చేశారు; వారు యేసును బంధించి, తీసుకువెళ్లి పిలాతుకు అప్పగించారు. పిలాతు ఆయనను, ‘నీవు యూదుల రాజువా?’ అని అడిగాడు. ఆయన, ‘నీవే అలా అన్నావు’ అని జవాబిచ్చారు. ప్రధాన యాజకులు ఆయనపై అనేక నేరారోపణలు చేశారు. పిలాతు మళ్లీ ఆయనను, ‘నీవు ఏమీ సమాధానం చెప్పవా? వారు నీపై ఎన్ని నేరారోపణలు చేస్తున్నారో చూడు’ అని అడిగాడు. అయితే యేసు మరే సమాధానమూ ఇవ్వలేదు; అందుకు పిలాతు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“పండుగ సమయంలో ప్రజలు కోరిన ఒక ఖైదీని అతడు వారి కోసం విడుదల చేస్తుండేవాడు. తిరుగుబాటులో హత్య చేసినవారై చెరసాలలో ఉన్న తిరుగుబాటుదారులలో బరబ్బా అనే వ్యక్తి ఉన్నాడు. జనసమూహం వచ్చి, ఎప్పటిలాగే తమ కోసం చేయమని పిలాతును అడగసాగింది. అతడు వారికి, ‘యూదుల రాజును మీ కోసం విడుదల చేయమంటారా?’ అని జవాబిచ్చాడు. ఎందుకంటే ప్రధాన యాజకులు అసూయతోనే ఆయనను అప్పగించారని అతడు గ్రహించాడు. అయితే ఆయనకు బదులుగా బరబ్బాను తమ కోసం విడుదల చేయమని అడిగేలా ప్రధాన యాజకులు జనసమూహాన్ని రెచ్చగొట్టారు. పిలాతు మళ్లీ వారితో, ‘అయితే మీరు యూదుల రాజు అని పిలిచే ఈ మనిషిని నేనేమి చేయాలి?’ అన్నాడు. వారు మళ్లీ, ‘అతనిని సిలువ వేయి’ అని కేకలు వేశారు. పిలాతు వారితో, ‘ఎందుకు, ఇతడు ఏ కీడు చేశాడు?’ అన్నాడు. అయితే వారు మరింత బిగ్గరగా, ‘అతనిని సిలువ వేయి’ అని అరిచారు. అందువల్ల పిలాతు జనసమూహాన్ని సంతృప్తిపరచాలని కోరుకొని, వారి కోసం బరబ్బాను విడుదల చేశాడు; యేసును కొరడాలతో కొట్టించి, సిలువ వేయడానికి అప్పగించాడు.”
బలములు అనే దేవదూతగణానికి భౌతిక ప్రపంచాన్ని పాలించే బాధ్యత అప్పగించబడిందని విశ్వసిస్తారు. ఇది విశ్వాన్ని క్రమబద్ధంగా నడిపించడాన్ని సూచించినప్పటికీ, భౌతిక ప్రపంచంలో మానవ శరీరం కూడా భాగమే. కొరడాలతో కొట్టబడినప్పుడు యేసు తీవ్రమైన శారీరక బాధను సహించారు కాబట్టి, మనం శారీరక బాధను అనుభవించే సమయాలలో మనకు సహాయం చేయడంలో బలములు అనే దేవదూతగణం పాత్ర ఉండవచ్చని భావించడం సమంజసమే. యేసు సహించిన తీవ్రమైన శారీరక బాధను మనం ధ్యానిస్తున్నప్పుడు, ఈ విషయాన్ని మననం చేయండి.
పద్నాలుగవ శతాబ్దానికి చెందిన ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిపరురాలైన స్వీడన్ పునీత బ్రిడ్జెట్కు క్రీస్తు, మన ధన్యమాత అనేకసార్లు దర్శనమిచ్చారు. ఈ దర్శనాలు స్వీడన్ పునీత బ్రిడ్జెట్ (బిర్గిట్టా) ప్రవచనాలు, దైవప్రకటనలు అనే గ్రంథంలో నమోదు చేయబడ్డాయి. మొదటి గ్రంథం (I), పదవ అధ్యాయంలో (X), మన ధన్యమాత పునీత బ్రిడ్జెట్తో ఇలా అన్నారు:
నా కుమారుని శ్రమల సమయం వచ్చినప్పుడు, ఆయన శత్రువులు ఆయనను పట్టుకొని, చెంపపైనా మెడపైనా కొట్టారు; ఆయనపై ఉమ్మివేసి, ఆయనను ఎగతాళి చేశారు. తరువాత ఆయనను హింసించే స్తంభం దగ్గరకు తీసుకువెళ్లారు. అక్కడ ఆయన స్వచ్ఛందంగా తన వస్త్రాలను తీసివేసి, స్తంభం చుట్టూ తన చేతులను ఉంచారు. అప్పుడు ఆయన శత్రువులు కనికరం లేకుండా ఆ చేతులను కట్టివేశారు. స్తంభానికి కట్టబడి నిలిచినప్పుడు, ఆయన ఒంటిపై ఏ ఆచ్ఛాదనా లేదు. పుట్టినప్పుడు ఉన్నట్లే నగ్నంగా నిలబడి, తన నగ్నత్వం వల్ల కలిగిన అవమానాన్ని భరించారు.
అప్పుడు నా కుమారుని స్నేహితులందరూ ఆయనను విడిచిపెట్టి పారిపోయారు. ఆయన శత్రువులు అన్ని దిక్కుల నుంచీ అక్కడికి చేరి, ప్రతి మలినానికీ పాపానికీ అతీతమైన ఆయన పవిత్ర దేహాన్ని కొరడాలతో కొడుతూ నిలబడ్డారు. నేను దగ్గరలోనే నిలబడి ఉన్నాను. మొదటి కొరడా దెబ్బకే చనిపోయినదానిలా కుప్పకూలిపోయాను. నాకు స్పృహ తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆయన దేహంపై కొరడాలతో ఎంత తీవ్రంగా కొట్టారంటే, పక్కటెముకలు కూడా కనిపించాయి! అంతకంటే భయంకరమైనది ఏమిటంటే—కొరడాను వెనక్కి లాగినప్పుడు, నాగలి భూమిని చీల్చినట్లుగా అది ఆయన మాంసాన్ని చీల్చి, గాయాల గాడులు చేసింది! నా కుమారుడు అక్కడ రక్తమయమై, గాయాలతో నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన దేహంపై గాయం కాని చోటు గానీ, కొరడాతో కొట్టడానికి మిగిలిన ఆరోగ్యమైన భాగం గానీ ఎక్కడా లేదు. అప్పుడు అక్కడున్న ఒక వ్యక్తి మనసు చలించి, ‘తీర్పు చెప్పకముందే ఆయనను చంపేయబోతున్నారా?’ అని అడిగాడు. వెంటనే ఆయన కట్లు కోసివేశాడు.
తరువాత నా కుమారుడు తిరిగి తన వస్త్రాలను ధరించారు. ఆయన నిలబడి ఉన్న చోటు రక్తంతో నిండిపోవడం నేను చూశాను! నా కుమారుని పాదముద్రలను బట్టి ఆయన ఎక్కడ నడిచారో నాకు తెలిసింది; ఎందుకంటే అక్కడి నేల కూడా రక్తమయమై ఉంది. ఆయన వస్త్రాలు ధరించేంతవరకు కూడా వారు ఆగలేదు; తొందరగా నడవమంటూ ఆయనను తోసి, ఈడ్చుకెళ్లారు. నా కుమారుని ఒక దొంగవలె తీసుకువెళ్తుండగా, ఆయన తన కళ్లలోని రక్తాన్ని తుడుచుకున్నారు…
మొదటి గ్రంథం (I), మొదటి అధ్యాయంలో (I), యేసు కూడా స్తంభం వద్ద తనకు జరిగిన కొరడా దెబ్బల గురించి ఆమెతో ఇలా చెప్పారు:
మహిమకూ దేవదూతలకూ రాజునైన నాకు అందవిహీనమైన, దయనీయమైన చినిగిన బట్టలు తొడిగారు. నేను స్తంభం వద్ద నగ్నంగా నిలబడి, అన్ని రకాల అవమానాలనూ ఎగతాళినీ నా చెవులతో స్వయంగా విన్నాను. నీ చిత్తంకంటే నా చిత్తానికే ఎల్లప్పుడూ ప్రాధాన్యమివ్వు. ఎందుకంటే నీ ఏలికయైన నా తల్లి, ఆది నుంచి అంతం వరకు, నేను కోరినది తప్ప మరేదీ ఎన్నడూ కోరలేదు.
“నీ చిత్తంకంటే నా చిత్తానికే ఎల్లప్పుడూ ప్రాధాన్యమివ్వు…” అంతటి నిస్వార్థమైన మానవ బలియర్పణను ప్రతిఘటించాలనే ఎటువంటి మానవ శోధనకూ లొంగకుండా, తన దైవచిత్తాన్నే ఎంచుకోవడం ద్వారా యేసు దీనికి ఆదర్శంగా నిలిచారు. గెత్సెమనీ తోటలో ఆయన మానవునిగా ఆ నిర్ణయం తీసుకున్నారు. స్తంభం వద్ద కొరడా దెబ్బలు పొందినప్పుడు, ఆ నిర్ణయపు పర్యవసానాలను యేసు అనుభవించడం ప్రారంభించారు.
చెడును ప్రేమతోనూ, బాధను కృపతోనూ ఎదుర్కోవాలని మనం ఎంచుకున్నప్పుడు, ఆ పవిత్ర నిర్ణయపు పర్యవసానాలను స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. ఇతరుల ఆగ్రహాన్ని ఓర్పుతోనూ ప్రేమతోనూ భరించడం, అంతరంగంలో ఆధ్యాత్మిక శుష్కతను అనుభవించినా దేవుని చిత్తానికి విధేయులై ఉండడం ఆ “పర్యవసానాల్లో” భాగంగా ఉంటాయి. మన ప్రభువు ఆదర్శంగా చూపిన ఈ సహన కార్యాన్ని ఇక్కడ మూడవ మెట్టుపై ఉంచడం జరిగింది. ఇది పునీత సిలువ యోహాను బోధనలోని ఇంద్రియాల క్రియాశీల రాత్రికి అనుగుణంగా ఉంటుంది; ఎందుకంటే బాధను స్వీకరించి భరించడానికి ఇక్కడ ఒక స్పృహపూర్వక నిర్ణయం తీసుకోవడం జరుగుతుంది.
తోటలో మన ప్రభువు వేదన అనుభవించినప్పుడు, మీ జీవితంలోని ప్రతి సిలువ విషయమై స్వేచ్ఛగా “నీ చిత్తమే నెరవేరును గాక” అని పలుకుతూ, ప్రార్థనలో ఆయనతో పూర్తిగా ఐక్యమై ఉంటే, ఆ సిలువ బాధలను అనుభవించాల్సిన సమయం వచ్చినప్పుడు వాటిని భరించడానికి మీరు సిద్ధంగా ఉన్నారా? మీ జీవితంలోని కొన్ని నిర్దిష్ట ఉదాహరణలను గుర్తుకు తెచ్చుకోండి. ప్రార్థనలో అంతరంగ ఆధ్యాత్మిక శుష్కత ఎదురైనప్పుడు, అయినా మీరు పట్టుదలతో కొనసాగుతారా? ఇతరుల పాపం కారణంగా మీరు ఒక సిలువను అనుభవిస్తే, ఆ అన్యాయాన్ని స్వీకరించి, ప్రేమతోనూ పవిత్రమైన దుఃఖంతోనూ స్పందిస్తారా? ఏదైనా శారీరక అనారోగ్యంతో గానీ, భారాన్ని మోపే మరేదైనా పరిస్థితితో గానీ బాధపడుతుంటే, ఆ భారాన్ని ధైర్యంగా ఎదుర్కొని, మనస్ఫూర్తిగా స్వీకరిస్తారా? అలా చేయడానికి ఎంతో కృప అవసరం. అయినా, మన ప్రభువు మనలో కార్యం చేయడానికి మనం అనుమతిస్తే అది సాధ్యమే.
అంతకుముందు రాత్రి యేసును బంధిస్తున్నప్పుడు ఆయన పేతురుతో చెప్పిన మాటలను గత ధ్యానం నుంచి గుర్తుచేసుకోండి: “నేను నా తండ్రిని వేడుకోలేనని, ఆయన వెంటనే నాకు పన్నెండు సైన్యదళాలకు మించిన దేవదూతలను పంపరని నీవు అనుకుంటున్నావా?” (మత్తయి 26:53, RSV-CE). ఒక్క క్షణంలో ఆజ్ఞ ఇచ్చి, తన రక్షణకు రమ్మని వేలాదిమంది యోధులైన దేవదూతలను యేసు పిలవగలిగేవారు. వారి ఎదుట రోమా అధికారులూ కాపలాదారులూ ఏమీ చేయలేకపోయేవారు. అలాంటి దృశ్యాన్ని చూసి ప్రధాన యాజకులూ వారి మద్దతుదారులూ భయంతో వణికిపోయేవారు. అయినా యేసు శాంతితోనూ ఓర్పుతోనూ అలా చేయకుండా ఉండిపోయారు. దూషణలను, బూటకపు విచారణను, తప్పుడు నిందలను, స్తంభం వద్ద క్రూరమైన కొరడా దెబ్బలను, మరణశిక్షను స్వీకరించడాన్నే ఆయన ఎంచుకున్నారు.
ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, ఈ క్షణాలలో అధికారాల దూతగణం కంటే శక్తుల దూతగణంపై ఎక్కువగా ఆధారపడవలసిన అవసరాన్ని మనకు ఆదర్శంగా చూపించాలని ఆయన ఎంచుకున్నాడని చెప్పవచ్చు. బాధను తొలగించడానికి కాక, దానిని రూపాంతరం చేయడానికి ప్రేమతో స్వీకరించవలసి వచ్చింది. హింసను ఎదుర్కొన్నప్పుడు దానిని తిరస్కరించడం, ఎదురుదాడి చేయడం లేదా పారిపోవడం అనే శోధన మనకు నిరంతరం ఎదురవుతుంది. మానవ సద్గుణాలు, దైవసంబంధమైన సద్గుణాలు విశాలమైన దృక్పథాన్ని—త్యాగం వెనుకనున్న దైవజ్ఞానాన్ని—చూడటానికి మనకు తోడ్పడతాయి. మీకు అన్యాయంగా కలిగించిన బాధలకు మీరెలా స్పందిస్తున్నారో ధ్యానించండి. మౌనంతో, ధైర్యంతో, అంగీకారంతో, కారుణ్యంతో బాధను స్వీకరించడంలోని విలువను అర్థం చేసుకునేలా శక్తుల దూతగణం మీ మనస్సును ప్రకాశింపజేయాలని ప్రార్థించండి. అప్పుడు అనుగ్రహం మిమ్మల్ని ముంచెత్తి, మన ప్రభువును అనుసరించేలా మిమ్మల్ని రూపాంతరం చేయగలదు. మానవ దృష్టితో చూస్తే ఇది అర్థరహితంగా కనిపిస్తుంది; కానీ దైవజ్ఞానం వెలుగులో ప్రతిదీ స్పష్టమవుతుంది. ఆ జ్ఞానోదయం కోసం ప్రార్థించండి.
ముళ్లకిరీటధారణ: ఆధ్యాత్మిక బాధను సహించడం
వేరుగా పేర్కొనకపోతే, ఈ ధ్యానంలోని ఉద్ధరణలు మత్తయి సువార్త 27:27–31, RSV-CE నుండి తీసుకోబడ్డాయి
“అప్పుడు గవర్నరు సైనికులు యేసును రాజప్రతినిధి భవనంలోకి తీసుకువెళ్లి, సైనిక దళమంతటినీ ఆయన ముందు సమీకరించారు. వారు ఆయన వస్త్రాలు తొలగించి, ఆయనకు ఎర్రని అంగీ తొడిగించారు. ముళ్లతో ఒక కిరీటాన్ని అల్లి ఆయన తలపై ఉంచి, ఆయన కుడిచేతిలో ఒక రెల్లుకర్ర పెట్టారు. ఆయన ముందు మోకరిల్లి, ‘యూదుల రాజా, నీకు జయము!’ అంటూ ఆయనను ఎగతాళి చేశారు. వారు ఆయనపై ఉమ్మివేసి, ఆ రెల్లుకర్రను తీసుకొని ఆయన తలపై కొట్టారు. అలా ఆయనను ఎగతాళి చేసిన తరువాత, ఆ అంగీని తీసివేసి, ఆయన సొంత వస్త్రాలను ఆయనకు తొడిగించి, సిలువ వేయడానికి ఆయనను తీసుకువెళ్లారు.”
తన పవిత్ర శరీరాన్ని క్రూరంగా కొట్టి రక్తసిక్తం చేయడానికి మన దివ్య ప్రభువు ఇష్టపూర్వకంగా అనుమతించడమే సరిపోలేదు; వేదన కలిగించే మరో రకమైన బాధను సహించడానికి కూడా ఆయన తనను తాను అనుమతించుకున్నాడు. ఆయన తీవ్రమైన అవమానాన్ని భరించాడు. యేసు శ్రమలలోని ప్రతి అంశంలాగే, ఆయన పట్ల చూపిన ఎగతాళి కూడా మనల్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేస్తుంది. స్వచ్ఛమైన దైవప్రేమను తప్ప మరేదీ వ్యక్తపరచని ఆయన పట్ల మాత్రమే కాదు, ఏ మనిషి పట్లనైనా మానవులు అంత క్రూరంగా ప్రవర్తించగలరనేది దిగ్భ్రాంతికరమైన విషయం. మన ప్రభువును ఎగతాళి చేసిన సైనికులు మొండిగా ఘోరపాపాన్ని స్వీకరించారు. వారి ప్రవర్తనను చూసి, మనం కూడా ఎప్పుడైనా ఘోరపాపంలో పడిపోతామేమోనన్న పవిత్ర భయం మనలో కలగాలి.
వారి ఎగతాళిని సహించడానికి యేసు తనను తాను ఎందుకు అనుమతించుకున్నాడు? ఎందుకంటే, ఈ అవమానాన్ని ఆయన ఇష్టపూర్వకంగా అంగీకరించడం వల్ల సమస్త పాపాలకు మూలమైన అహంకారాన్ని జయించడం మనందరికీ సాధ్యమవుతుంది. వినయం ద్వారా అహంకారం జయించబడుతుంది. సహజమైన మానవ బుద్ధికి వినయం ఒక సద్గుణమని అర్థం కాదు. దాని సౌందర్యాన్ని, రూపాంతరం చేసే శక్తిని అర్థం చేసుకోవడానికి దైవజ్ఞానం అవసరం. దైవజ్ఞానం లేకపోతే, నిజమైన ప్రేమకు అహంకారం అడ్డుగా నిలుస్తుంది. వినయం ఉన్నప్పుడు, మనస్సు దైవప్రేమను అర్థం చేసుకొని, దానికి ఆటంకంగా ఉన్న స్వార్థాన్ని విడిచిపెడుతుంది.
పునీత ఫౌస్టీనా కోవాల్స్కా తన ఆధ్యాత్మిక అనుభవాల దైవకారుణ్య దినచర్యలో వినయం గురించి మాత్రమే కాక, అవమానాలను ప్రేమతో స్వీకరించినప్పుడు వాటికి ఉండే రూపాంతర శక్తి గురించి కూడా ఇలా చెప్పారు:
ఓ నా యేసూ, అవమానాల కంటే ఆత్మకు మేలు చేసేది మరేదీ లేదు. తనంతట తాను కేవలం దయనీయత, శూన్యత మాత్రమేనని, తనలో ఉన్న మేలు ఏదైనా దేవుని వరమేనని ఆత్మ గుర్తించినప్పుడు, తృణీకారంలోనే ఆనందపు రహస్యం ఉంటుంది. సమస్తమూ తనకు ఉచితంగా ఇవ్వబడిందని, తనకు తానుగా కలిగివున్నది తన దైన్యం మాత్రమేనని ఆత్మ గ్రహించినప్పుడు, ఆ గ్రహింపే దేవుని మహిమ ఎదుట నిరంతరం వినయంతో సాష్టాంగపడే స్థితిలో దానిని నిలిపి ఉంచుతుంది. అటువంటి మనోభావంతో ఉన్న ఆత్మను చూసి, దేవుడు తన అనుగ్రహాలతో దానిని వెంబడిస్తాడు. ఆత్మ తన శూన్యత, అవసరాల అగాధంలో మరింత లోతుగా మునిగిపోతూ ఉండగా, దేవుడు తన సర్వశక్తితో దానిని ఉన్నత స్థితికి చేర్చుతాడు. భూమిపై నిజంగా సంతోషంగా ఉన్న ఆత్మ ఏదైనా ఉంటే, అది నిజంగా వినయముగల ఆత్మ మాత్రమే కాగలదు. మొదట్లో, దీనివల్ల స్వీయప్రేమకు ఎంతో బాధ కలుగుతుంది; కానీ ఆత్మ ధైర్యంగా పోరాడిన తరువాత, దేవుడు దానికి ఎంతో వెలుగును ప్రసాదిస్తాడు. ఆ వెలుగులో ప్రతిదీ ఎంత దయనీయంగా, ఎంత మోసంతో నిండి ఉందో అది చూస్తుంది. దాని హృదయంలో దేవుడు మాత్రమే ఉంటాడు. వినయముగల ఆత్మ తనపై తాను నమ్మకం ఉంచదు; తన నమ్మకమంతటినీ దేవునిపై ఉంచుతుంది. దేవుడు వినయముగల ఆత్మను కాపాడి, దాని అంతరంగ రహస్యాలలోకి ప్రవేశిస్తాడు. ఆ ఆత్మ ఎవరికీ అర్థంకాని, దేనికీ సాటిలేని ఆనందంలో నిలిచి ఉంటుంది (దినచర్య, #593).
మన ప్రభువుపై చూపిన క్రూరత్వం మనల్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసినట్లే, వినయం, అవమానాన్ని ప్రేమతో అంగీకరించడం కూడా సహజమైన మానవ బుద్ధిని అయోమయానికి గురిచేస్తాయి. ఈ లోతైన రహస్యాలను అర్థం చేసుకొని, వాటిని ఆనందంతో స్వీకరించడానికి అవసరమైన జ్ఞానోదయం కోసం శక్తుల దూతగణాన్ని ప్రార్థించడంలో ఎన్నడూ అలసిపోకండి.
యేసును ఎగతాళి చేసి, ఆయన వస్త్రాలను తొలగించి, ముళ్లకిరీటం పెట్టి, ఆయనపై ఉమ్మివేసి, కొట్టి, గేలి చేసినప్పుడు కూడా ఆయన పవిత్ర హృదయంలో ద్వేషం ఏమాత్రం ఉప్పొంగలేదు. ఆయన హృదయం వినయపూర్ణంగా ఉండింది. ద్వేషానికి బదులుగా స్వచ్ఛమైన ప్రేమ, క్రూరత్వానికి బదులుగా కనికరం, హింసకు బదులుగా కారుణ్యం, పాపానికి బదులుగా పవిత్ర దుఃఖం అందించబడ్డాయి. యేసు హృదయంలోని దైవప్రేమను ఆర్పివేసేందుకు ప్రయత్నించేలా సైనికులను పురికొల్పడానికి, ప్రేరేపించడానికి దయ్యాలు తమ శక్తిమేరకు అన్నీ చేసినా, ఆయన తన మానవత్వంలో తన దైవత్వపు పవిత్రతను వ్యక్తపరచడానికి ఒక అవకాశాన్ని కల్పించడంలో మాత్రమే అవి సఫలమయ్యాయి. ప్రేమ విజయం సాధించింది; అహంకారమనే పాపం నాశనమైంది.
మనల్ని ఎగతాళి చేసినప్పుడు, చులకనగా చూసినప్పుడు, పరిహసించినప్పుడు లేదా ఏ విధంగానైనా అవమానించినప్పుడు, మన ప్రభువు కృపతో ప్రతిస్పందించడానికి ఎంతో లోతైన పవిత్రత అవసరం. యేసు చేసినదాన్ని దేవుడు తప్ప మరెవరు చేయగలరు? ఎవరూ చేయలేరు. వినమ్రతను పరిపూర్ణంగా జీవించిన మన ధన్యమాతకు సైతం, ఆ వినమ్రతను సంపూర్ణంగా జీవించడానికి కృప అవసరమైంది.
మన ప్రభువు వినమ్రతను అనుకరించాలనుకుంటే, ఆయన పిలుపును చూసి విస్మయం చెందడానికి మనం మనసు తెరవాలి. ఈ గాఢమైన, నిర్మలమైన ప్రేమలోని అద్భుతమైన మర్మాన్ని మనం ఎదుర్కోవాలి; దానిని బోధించే దైవజ్ఞానానికి మనల్ని మనం తెరచుకోవాలి; మనలో జీవించే యేసు మానవ బలంతో దానిని స్వీకరించాలి. మనంతట మనకు వినమ్రత అసాధ్యం. ఆయనలో సమస్తమూ సాధ్యమే.
యేసుకు ముళ్ల కిరీటం పెట్టడం, ఆయనను పరిహసించడం, ఆయనకు శిక్ష విధించడం గురించి యోహాను సువార్త మరిన్ని వివరాలను అందిస్తుంది. “అప్పుడు పిలాతు యేసును తీసుకువెళ్లి కొరడాలతో కొట్టించాడు. సైనికులు ముళ్లతో ఒక కిరీటాన్ని అల్లి, ఆయన తలపై పెట్టి, ఆయనకు ఊదారంగు వస్త్రాన్ని తొడిగించారు; వారు ఆయన దగ్గరకు వచ్చి, ‘యూదుల రాజా, వందనం!’ అంటూ తమ చేతులతో ఆయనను కొట్టారు” (యోహాను 19:1–3, RSV-CE).
సైనికులకు అది తెలియకపోయినా, వారు వందనం చేస్తున్నది యూదుల రాజుకు మాత్రమే కాదు, విశ్వానికి రాజైనవారికి కూడా. పరిహాసానికి గురై, ముళ్ల కిరీటం ధరించి కూర్చున్న యేసులో ఆయన నిజమైన రాజత్వం వెల్లడవడాన్ని దైవజ్ఞానపు కళ్లతో మనం చూడగలం. ఆయన రాజత్వం లోకసంబంధమైన అధికారం, సంపద లేదా గౌరవాలతో కూడినది కాదు. ప్రజలను తన అధికారానికి లోబరచుకోవాలని చూసే ఆధిపత్య రాజత్వం కాదు. అది అంతరంగ పరివర్తనను కలిగించే రాజత్వం; దాని ద్వారా విశ్వసించే ప్రతి ఆత్మ యేసును రాజుగా పట్టాభిషేకం చేయడానికి ఆహ్వానించబడింది.
ముళ్ల కిరీటం ధరించిన రాజాధిరాజును ప్రార్థనాపూర్వకంగా తిలకిస్తున్నప్పుడు, ఆయన రాజత్వాన్ని మీ జీవితంలోకి స్వాగతిస్తున్నారా? ఆయన దైవిక అధికారానికి లోబడి జీవించాలని ఎంచుకుంటున్నారా? అలా అయితే, అవమానానికి గురవుతున్న ఆయన సమక్షంలో మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకోవాలన్నదే ఆయన మొదటి ఆజ్ఞ. గర్వం, అధికారం, ప్రతిష్ఠ అనే లోక ప్రమాణాలచేత కాకుండా, చెడును కృపతో ఎదుర్కొనే గాఢమైన ప్రేమచేత నడిపించబడటానికి మనమందరం పిలువబడ్డాం. మన ప్రభువు ఆదర్శంగా చూపించిన అదే వినమ్రత మనల్ని నడిపించాలి. అంటే, యేసు మన నిజమైన రాజు అయితే, హింసను ఎదుర్కొన్నప్పుడు కరుణను, బాధను ఎదుర్కొన్నప్పుడు బలాన్ని, మనకు ఎదురయ్యే ప్రతి వ్యక్తి మనతో ఎలా ప్రవర్తించినా ఆ వ్యక్తిపట్ల దైవిక ప్రేమను చూపించడానికి మనం ఎల్లప్పుడూ కృషి చేస్తాం.
“పిలాతు మళ్లీ బయటకు వెళ్లి వారితో, ‘చూడండి, ఇతనిలో నాకు ఏ నేరమూ కనిపించలేదని మీరు తెలుసుకునేలా ఇతనిని మీ ముందుకు తీసుకువస్తున్నాను’ అని చెప్పాడు. అప్పుడు యేసు ముళ్ల కిరీటాన్ని, ఊదారంగు వస్త్రాన్ని ధరించి బయటకు వచ్చాడు. పిలాతు వారితో, ‘ఇదిగో, ఈ మనిషిని చూడండి!’ అన్నాడు. ప్రధాన యాజకులు, అధికారులు ఆయనను చూసి, ‘ఇతనిని సిలువ వేయండి, సిలువ వేయండి!’ అని కేకలు వేశారు. పిలాతు వారితో, ‘మీరే ఇతనిని తీసుకువెళ్లి సిలువ వేయండి, ఎందుకంటే ఇతనిలో నాకు ఏ నేరమూ కనిపించడం లేదు’ అన్నాడు” (యోహాను 19:4–6, RSV-CE).
పరిపూర్ణ వినమ్రతతో ఉన్న యేసు నిశ్చయంగా తిలకించదగినవాడు. యేసు నిజమైన రాజత్వాన్ని వెల్లడించడానికి ముళ్ల కిరీటం ద్వారా జరిగిన పరిహాసాన్ని దైవజ్ఞానం ఉపయోగించుకున్నట్లే, మన ప్రభువుపట్ల పిలాతు చూపించిన చులకన భావాన్ని కూడా అదే విధంగా ఉపయోగించుకుంది. “ఇదిగో, ఈ మనిషిని చూడండి!” అనే ఆ మాటలను ధ్యానించండి. పిలాతు వాటిని పలుకుతున్నప్పుడు, ఆ జనసమూహంలో ఉండి వాటిని వింటే మీరు ఎలా స్పందించేవారో ఆలోచించండి. యేసు గొప్పతనాన్ని చూడటానికి, ఆయనకు మహిమ చెల్లించడానికి, ఆయన నిజంగా ఎవరో దర్శించడానికి, ఆయన కృపలోకి, ప్రేమలోకి ఆకర్షించబడటానికి, ఆయన చిద్రమైన శరీరం, ఆయన అవమానం అనే తెర వెనుక ఉన్నదాన్ని విశ్వాసపు కళ్లతో మనం చూడాలి. ఈ మనిషి దేవుని కుమారుడు, తండ్రికి నిత్యకుమారుడు. యేసు తన దైవత్వాన్ని లోకపు కళ్లకు మరుగుచేస్తూ, విశ్వాసం ఉన్నవారికి తన దివ్యహృదయాన్ని వెల్లడిస్తూ, ఇలా మరుగైన రీతిలో తనను తాను దేవునిగా అందించడానికి సిద్ధపడ్డాడు. మనం కూడా విశ్వాసం ద్వారానే మన ప్రభువును చూడటానికి కృషి చేయాలి; అది మనల్ని దైవజ్ఞానపు వెలుగులోకి నడిపిస్తుంది. అటువంటి రూపంలో ఉన్న ఆయనను తెలుసుకోవడానికి, అర్థం చేసుకోవడానికి, ప్రేమించడానికి మానవ హేతుబుద్ధి మాత్రమే సరిపోదు. అర్థం చేసుకోవడానికి దేవుడు మనలో నింపే విశ్వాసం మనకు అవసరం.
ఉదాహరణకు, దివ్యసత్ప్రసాదంలో మరుగై ఉన్న యేసు సన్నిధిని తీసుకోండి. దైవజ్ఞానం ద్వారానే దివ్యసత్ప్రసాదంలో మరుగై ఉన్న ఆయన సన్నిధిని తిలకించి, ఆయన పరలోక భూలోకాల దేవుడని తెలుసుకోవడం సాధ్యమవుతుంది. దేవుడు ప్రతి వ్యక్తిలోనూ వివిధ రీతుల్లో, వివిధ స్థాయుల్లో సన్నిహితుడై ఉన్నాడు. ఇతరులలో, ముఖ్యంగా మనకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసేవారిలో దేవుణ్ణి చూడగలిగేలా చేసేది కృప వెలుగు మాత్రమే. వారి జీవితాల్లో దేవుని సన్నిధిని గ్రహించి, వారి గౌరవాన్ని, విలువను దర్శించగలిగేలా కృప ఆ తెరను తొలగిస్తుంది.
“యూదులు అతనితో, ‘మాకు ఒక ధర్మశాస్త్రం ఉంది. ఆ ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం ఇతడు మరణించవలసిందే, ఎందుకంటే ఇతడు తనను తాను దేవుని కుమారునిగా చేసుకున్నాడు’ అని జవాబిచ్చారు. పిలాతు ఈ మాటలు విని మరింత భయపడ్డాడు. అతడు మళ్లీ అధికార నివాసంలోకి ప్రవేశించి యేసుతో, ‘నీవు ఎక్కడి నుండి వచ్చావు?’ అని అడిగాడు. అయితే యేసు ఏ జవాబూ ఇవ్వలేదు. అందువల్ల పిలాతు ఆయనతో, ‘నీవు నాతో మాట్లాడవా? నిన్ను విడుదల చేయడానికి నాకు అధికారం ఉందనీ, నిన్ను సిలువ వేయడానికి కూడా నాకు అధికారం ఉందనీ నీకు తెలియదా?’ అన్నాడు. యేసు అతనికి, ‘పైనుండి నీకు ఇవ్వబడి ఉంటే తప్ప, నాపై నీకు ఏ అధికారమూ ఉండేది కాదు. అందుచేత నన్ను నీకు అప్పగించినవానికి మరింత గొప్ప పాపం ఉంది’ అని జవాబిచ్చాడు” (యోహాను 19:7–11, RSV-CE).
యూదుల ధర్మశాస్త్రానికి మూలమూ నెరవేర్పూ యేసే. అందువల్ల యూదులు, “మాకు ఒక ధర్మశాస్త్రం ఉంది. ఆ ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం ఇతడు మరణించవలసిందే, ఎందుకంటే ఇతడు తనను తాను దేవుని కుమారునిగా చేసుకున్నాడు” అని అన్నప్పుడు, తాము ఏమి చెబుతున్నారో గ్రహించకుండానే ఒక ముఖ్యమైన సత్యాన్ని పలికారు. అందరి రక్షణ కోసం దేవుని కుమారుడు మరణించాలని నూతన ధర్మశాస్త్రం నిర్దేశించింది. పరిశుద్ధ త్రిత్వం అలా ప్రకటించినందునే అది అలా ఉండింది. తన దైవిక కార్యలక్ష్యం పూర్తిగా తెలిసిన యేసు, కృపాధర్మశాస్త్రపు ఈ నూతన ఆజ్ఞను అంగీకరించాడు. అయితే ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నవారికి తాము ఏమి చెబుతున్నారో అర్థం కాలేదు.
“దీనితో పిలాతు ఆయనను విడుదల చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ యూదులు, ‘నీవు ఇతణ్ణి విడుదల చేస్తే, నీవు సీజరుకు మిత్రుడవు కావు. తనను తాను రాజుగా చేసుకునే ప్రతివాడూ సీజరుకు విరోధిగా నిలుస్తాడు’ అని కేకలు వేశారు. పిలాతు ఈ మాటలు విని, యేసును బయటకు తీసుకువచ్చి, రాతిపరుపు అని పిలువబడే స్థలంలో న్యాయపీఠంపై కూర్చున్నాడు. ఆ స్థలాన్ని హీబ్రూలో గబ్బతా అంటారు. అది పాస్కా పండుగకు సిద్ధపడే రోజు; సమయం దాదాపు ఆరవ గంట. అతడు యూదులతో, ‘ఇదిగో మీ రాజు!’ అన్నాడు. వారు, ‘ఇతణ్ణి తీసివేయి, తీసివేయి, సిలువ వేయి!’ అని కేకలు వేశారు. పిలాతు వారితో, ‘మీ రాజును నేను సిలువ వేయాలా?’ అన్నాడు. ప్రధాన యాజకులు, ‘సీజరు తప్ప మాకు మరే రాజూ లేడు’ అని జవాబిచ్చారు. అప్పుడు అతడు ఆయనను సిలువ వేయడానికి వారికి అప్పగించాడు” (యోహాను 19:12–16, RSV-CE).
పిలాతుకు మనస్సాక్షి ఉన్నట్లే కనిపిస్తుంది. అతడు కేవలం తనకు తోచినందుకు యేసుకు శిక్ష విధించలేదు; ఆయనను విడుదల చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. పిలాతు ప్రధాన సమస్య ఏమిటంటే, అతడు ఆధ్యాత్మిక, నైతిక అధికారంకంటే లౌకిక అధికారం గురించే ఎక్కువగా ఆలోచించాడు. ఒత్తిడికి తలొగ్గకపోతే తన గురించి సీజరుకున్న అభిప్రాయం దిగజారుతుందని భావించినప్పుడు, అతడు ఆ ఒత్తిడికి లొంగిపోయాడు.
మన అందరి జీవితాల్లోనూ ఇది ఒక సాధారణ శోధన. నైతికంగా సరైనది చేయాలని మనం కోరుకుంటాం. కానీ ఏదైనా విమర్శనో ఎగతాళినో ఎదుర్కొంటే, భయానికి లొంగిపోయి, నిజానికి మనం చేయాలనుకోనిదే చేస్తాం. ఒత్తిడికి గురవుతున్నామని అనిపించడం, ఇతరులు మనల్ని అపార్థం చేసుకోవడం లేదా మనపై తీర్పు చెప్పడం మనపై పెనుభారాన్ని మోపి, “ఎంత మూల్యం చెల్లించైనా శాంతి” కోసం ప్రయత్నించేలా మనల్ని శోధిస్తాయి. అయితే, దైవసత్యానికి చెందిన నైతిక, ఆధ్యాత్మిక సూత్రాలలో దృఢంగా నిలిచి, ఆ సత్యాలపట్ల మన విశ్వసనీయతలో చలించకుండా ఉండగలిగితే, రాజాధిరాజు పాలనలో నిజమైన క్రైస్తవ జీవితాలను గడపగలం. మనం ఒత్తిడికి తలొగ్గినప్పుడు, ఇతరుల లౌకిక అభిప్రాయాలూ, ఆ అభిప్రాయాలు కలిగించే క్షణికమైన, పైపై “ఐక్యతే” మనకు రాజవుతాయి.
యేసు రాతిపరుపు అనే గబ్బతా స్థలంలో నిలిచి ఉండగా, పిలాతు న్యాయపీఠంపై కూర్చుని ఉన్నప్పుడు, నిజానికి ఆ క్షణంలో విచారణను ఎదుర్కొంటున్నది ప్రధాన యాజకులే. పిలాతు న్యాయపీఠం నుండి, “మీ రాజును నేను సిలువ వేయాలా?” అని వారిని అడిగి, వారి సాక్ష్యాన్ని కోరాడు. ప్రధాన యాజకులు, “సీజరు తప్ప మాకు మరే రాజూ లేడు” అని జవాబిచ్చారు. కొట్టబడి, రక్తసిక్తమై, తన మహిమ మరుగున పడిన రూపంలో తమ ఎదుట నిలిచిన రాజాధిరాజును తిరస్కరించడం ద్వారా ప్రధాన యాజకులూ, వారితో చేతులు కలిపినవారందరూ, క్రీస్తు సర్వోన్నత రాజాధికారాన్ని తిరస్కరించేవారందరూ చివరికి తమకు తామే శిక్ష విధించుకుంటారు. విశ్వాసంతో యేసును అంగీకరించే మనం, ఆయనను మన జీవితాలకు ఏకైక రాజుగా కొనియాడుతుండగా, ఈ లోకంలో ఆయనకు విధించబడిన శిక్ష ద్వారా ఆయన సంపాదించిన కృప మనపై కుమ్మరించబడుతుంది.
మూడవ దశ సారాంశం: పరిపూర్ణ శుద్ధీకరణ
సద్గుణాల ద్వారా బలపడిన ఆత్మ, మరింత లోతైన ఆధ్యాత్మిక సాధనలను తన జీవితంలో భాగం చేసుకోవడం ప్రారంభిస్తుంది. ఇది అంతరంగ బలహీనతలతో పోరాడుతూ, నైతిక శ్రేష్ఠత కోసం కృషిచేసే సమయం. ఆత్మ కేవలం క్రియల్లోనే కాకుండా, ఆలోచనల్లోనూ కోరికల్లోనూ సద్గుణాన్ని ఆచరించడం నేర్చుకుంటుంది. ప్రార్థన మరింత ఆత్మపరిశీలనతో, ధ్యానపూర్వకంగా సాగుతుంది; మాటలతో వ్యక్తపరచడాన్ని దాటి, దేవునితో నిశ్శబ్దంగా, హృదయపూర్వకంగా సంభాషించే స్థాయికి చేరుతుంది. దివ్యసంస్కారాల సహాయంతో, ముఖ్యంగా పాపసంకీర్తనం, దివ్యసత్ప్రసాదం సహాయంతో, మన సిలువలను మోస్తూ వాటిని హత్తుకోవాలనే ఆహ్వానాన్ని మనం మరింత పూర్తిగా అర్థం చేసుకుంటాం.
మనం ఇప్పుడే ధ్యానించిన క్రీస్తు జీవిత రహస్యాలు మన సహజమైన బుద్ధికి అంతుచిక్కనివి; వాటిని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి అవసరమైన దైవిక వెలుగు యొక్క లోతు కూడా అంతుచిక్కనిదే. ఆ రహస్యాలను మనం పైపై స్థాయిలో అర్థం చేసుకోగలిగినా, వాటిని వ్యక్తిగతంగా, అనుభవపూర్వకంగా అర్థం చేసుకోవడమంటే మన ప్రభువు జీవించినట్లుగా జీవించడం, ఆయన అనుభవించినదాన్ని అనుభవించడం, ఆయన స్పందించినట్లుగా స్పందించడం. యేసు తన జీవితంలో చూపించిన రహస్యాలతో మిమ్మల్ని మీరు మరింత పూర్తిగా ఐక్యం చేసుకోవడానికి అవసరమైన కృపను పొందేలా, మీకు వెలుగునిచ్చి మిమ్మల్ని సిద్ధపరచమని సద్గుణాలను ఆహ్వానించండి.
ఈ దశకు అవసరమైన కృపకు ఆదర్శాన్ని మొదటి మూడు దుఃఖ రహస్యాలలో చూడవచ్చు:
- తోటలో తీవ్ర వేదన: ఆధ్యాత్మిక శుద్ధీకరణను అంగీకరించడం.
- స్తంభానికి కట్టి కొరడాలతో కొట్టబడటం: శారీరక బాధలను సహించడం.
- ముళ్ల కిరీటం ధరింపజేయబడటం: ఆధ్యాత్మిక బాధలను స్వీకరించడం.
తోటలో యేసు అనుభవించిన తీవ్ర వేదన, స్తంభానికి కట్టబడి కొరడాలతో కొట్టబడటం, ముళ్ల కిరీటం ధరింపజేయబడటం—ఇవన్నీ మనమందరం పిలువబడిన అంతరంగ పరివర్తన ఎంత లోతైనదో మనకు వెల్లడిస్తాయి. దీనికి తగినంత గాఢమైన ప్రార్థన, దేవుని చిత్తానికి నిస్వార్థంగా సమర్పించుకోవడం, యేసు సిలువను ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించడం, మన జీవితాల ద్వారా వ్యక్తమయ్యే అసాధారణమైన దైవప్రేమ అవసరమవుతాయి. నిరంతరం కొనసాగుతూ మరింత లోతుగా సాగే ప్రార్థన, ధ్యానం ద్వారా మనస్సు దైవజ్ఞానంతో నింపబడుతుంది, దైవానుగ్రహం సంకల్పాన్ని బలపరుస్తుంది, ప్రతి సద్గుణం వేగంగా వృద్ధి చెందడం ప్రారంభిస్తుంది. ఈ స్థాయి ఆధ్యాత్మిక పరివర్తనలో ‘సద్గుణాలు’ అనే దేవదూతల గణాన్ని ప్రార్థనలో పిలవడం మనకు ఎంతో సహాయపడుతుంది.
చాలామంది ఈ ఆధ్యాత్మిక ఆదర్శాలను కొంతవరకు స్వీకరించవచ్చు. అయితే, వాటిలో పరిపూర్ణతను సాధించాలంటే దైవానుగ్రహంతో నిరంతరం సహకరించడం ద్వారా వీరోచిత సద్గుణాలు మనలో నాటబడాలి. మన ప్రభువు తన జీవితం ద్వారా చూపించిన ఉన్నత ఆదర్శాలు మనలను నిరుత్సాహపరచనివ్వకూడదు. ఆయనలో ఏదైనా సాధ్యమే అనే ఆశను అవి మన హృదయాలలో నింపనివ్వాలి. సాధారణ మానవులు కూడా మహిమాన్వితంగా పరివర్తన చెందిన జీవితాలను గడపగలరని, లోకంలో దేవుని అనుగ్రహానికి అసాధారణ సాధనాలుగా మారగలరని పునీతులు మనకు చూపించారు.
తరువాత: నాలుగవ దశ కోసం ధ్యానాలు—జ్ఞానప్రకాశం ప్రారంభం: శక్తులనే దేవదూతల గణపు మహిమలో పాలుపంచుకోవడం

మెత్తని అట్టతో పుస్తకం – కిండిల్ ఈ-పుస్తకం – గూగుల్ ప్లే – యాపిల్ బుక్స్ – మరెన్నో!
