తెలుగు

ఆరవ మెట్టుకు సంబంధించిన ధ్యానాలు—పరిపూర్ణ జ్ఞానప్రకాశం

ఆధిపత్య దూతగణ మహిమలో పాలుపంచుకోవడం

పవిత్ర తోమా అక్వినాస్ ఇలా బోధిస్తున్నారు: “మొదట ఇంద్రియాల ద్వారా గ్రహించబడనిది ఏదీ బుద్ధిలో ఉండదు” (డే వెరిటాటే, q. 2 a. 3 arg. 19). ఈ ఇహలోక జ్ఞానంలో సువార్త వృత్తాంతాల గురించి మనం ఇంద్రియాల ద్వారా పొందిన జ్ఞానమంతా ఇమిడి ఉంటుంది. మనం వాటిని చదివి ధ్యానిస్తాము, ప్రసంగాలను వింటాము, హేతుబద్ధంగా నిర్ధారణలకు రావడం ద్వారా దేవుని గురించి ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకుంటాము. విశ్వాసానికి సంబంధించిన కొన్ని సత్యాలను మనం గ్రహించినప్పుడు, ఆ సత్యాలు సంకల్పశక్తి ముందు ఉంచబడతాయి. సంకల్పశక్తి వాటిని మేలైనవిగా ఎంచుకుంటుంది. దానివల్ల విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ వృద్ధి చెందుతాయి.

మన ఇంద్రియాలు, హేతుబద్ధమైన ఆలోచన ద్వారా మనం గ్రహించే సత్యాలు ప్రధానంగా దేవుని గురించిన జ్ఞానానికి సంబంధించినవే గాని, దేవునినే ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడానికి సంబంధించినవి కావు. మన ఇహలోక అవగాహన దేవుని గురించిన కొన్ని సత్యాలను గుర్తించేలా మనలను నడిపించగలిగినా, దేవుని నిజసారం మన సహజ అవగాహనకు అందనిదిగానే ఉంటుంది. అందువల్ల, పరలోక జీవితంలో పరమానందకర దైవదర్శనం ద్వారా ఈ జ్ఞానపూర్ణతను అనుభవించకముందే, దేవుని నిజసారంలో ఆయనను నిజంగా తెలుసుకోవాలంటే, అనుగ్రహంగా మనకు ప్రసాదించబడే ఒక విధమైన గాఢ ఆధ్యాత్మిక ధ్యానసమాధిలోకి మనం ఆకర్షించబడాలి. అనుగ్రహప్రదత్త ధ్యానసమాధి అని పిలువబడే ఈ ధ్యానసమాధి మన ఆత్మలను వాటి సహజ సామర్థ్యాలకు అతీతంగా ఉన్నతపరచి, దివ్యసత్యపు ప్రత్యక్ష జ్ఞానప్రకాశాన్ని స్వీకరించేలా చేస్తుంది. ఆరవ మెట్టులో ఇది నూతనమైన, గంభీరమైన రీతిలో జరుగుతుంది.

ఆరవ మెట్టు ఆధ్యాత్మికంగా పురోగమించినవారి జ్ఞానప్రకాశ మార్గాన్ని పరిపూర్ణం చేస్తుంది. ఈ దశతో సంబంధం కలిగినవారు ఆధిపత్య దూతగణం; మధ్య త్రయంలో వీరిదే అత్యున్నత దూతగణం. ఈ దశలోకి ప్రవేశించే ఆత్మ, నిరంతర ధ్యానసమాధిలో పరలోకం వైపు దృష్టి సారిస్తూ, ఐక్య ప్రార్థనను అనుభవిస్తూనే ఉంటుంది. ఆధిపత్య దూతగణం మనతో గాని, భౌతిక ప్రపంచంతో గాని ప్రత్యక్షంగా వ్యవహరించదని, అయితే దేవుని ధ్యానించడంలోను, పరలోక దూతల శ్రేణులతో సంభాషించడంలోను పూర్తిగా నిమగ్నమై ఉంటుందని పవిత్ర తోమా అక్వినాస్ అభిప్రాయపడ్డారు. అత్యున్నతమైన మూడు దూతగణాలైన సెరాఫీములు, కెరూబీములు, సింహాసనములు దేవుని నిర్మల ప్రేమను, జ్ఞానాన్ని, అధికారాన్ని అత్యంత ప్రత్యక్షంగా ధ్యానించి ప్రకాశింపజేసినప్పటికీ, తాము త్రిత్వం నుండి పొందే జ్ఞానాన్ని ఆధిపత్య దూతగణానికి తెలియజేస్తాయి. లోక విషయాల బాధ్యత అప్పగించబడిన దిగువ ఐదు దూతగణాలకు ఆధిపత్య దూతగణం వాటి మధ్యవర్తిగా వ్యవహరిస్తుంది.

ఆధిపత్య దూతగణ మహిమలో మానవులు పాలుపంచుకోవడం గురించి మనం ఆలోచించినప్పుడు, అటువంటి భాగస్వామ్యం ఏదైనా అనుగ్రహప్రదత్త ధ్యానసమాధి ద్వారా దివ్య రహస్యాలలో పాలుపంచుకోవడమేనని గుర్తిస్తాము. ఆధిపత్య దూతగణం మానవ ఆత్మతో వ్యవహరించడానికి దిగివచ్చే బదులు, ఆ దూతగణపు లోకాతీత ధ్యానసమాధిలో పాలుపంచుకోవడానికి దాని మహిమలోకి ఆరోహించమని మానవ ఆత్మకు ఆహ్వానం లభిస్తుంది.

“ఆధిపత్యం” అనే పేరు ప్రభుతను, లేదా పాలనాధికారాన్ని సూచిస్తుంది. దాని ద్వారా ఈ దూతలు నిర్మలమైన ప్రేమ, జ్ఞానం, అధికారంతో పరలోక దూతల శ్రేణులను పాలిస్తూ, దేవుని చిత్తానికి అత్యున్నత మధ్యవర్తులుగా సృష్టి అంతటిపై ఆధిపత్యాన్ని స్థాపిస్తారు. ఒక మానవ ఆత్మ వారి మహిమాస్థాయిలోకి ఆకర్షించబడినప్పుడు, ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచంపై వారికున్న అధికారంలో ఆ ఆత్మ కూడా పాలుపంచుకుంటుందని, అందరిపైనా దేవుని ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించడంలో శక్తివంతమైన సాధనంగా మారుతుందని భావించడం సమంజసంగా కనిపిస్తుంది. ప్రధానాధిపత్య దూతగణం లోకంలో ప్రత్యక్షంగా కార్యసాధన చేస్తున్నప్పటికీ, ఆధిపత్య దూతగణం పరలోక స్థాయి నుండి పాలిస్తుంది. ఆధ్యాత్మిక రహస్యానుభవ ప్రార్థన ద్వారా ఈ స్థాయిలోకి ప్రవేశించే మానవులు దేవుని ఆధిపత్యానికి సంబంధించిన ఆ మధ్యవర్తిత్వంలో ఎలా పాలుపంచుకుంటారో మనం ప్రార్థనాపూర్వకంగా ఊహించగలం మాత్రమే.

ఈ దశలో మనం పరిశీలించే రహస్యాలు లోకాతీతమైనవి కాబట్టి, అవగాహన కోసం మన ప్రభువు మోక్షారోహణాన్ని ధ్యానిద్దాం. క్రీస్తు మానవ స్వభావం పరలోకంలోకి సంపూర్ణంగా ప్రవేశించిన క్షణాన్ని మోక్షారోహణం సూచిస్తుంది. పరిశుద్ధపరచబడిన ప్రతి ఆత్మ నిర్మల ధ్యానసమాధి ద్వారా ఆయనను అనుసరించాలని అది ప్రేరేపిస్తుంది.

మొదటి భాగంలోని ఆరవ, ఎనిమిదవ అధ్యాయాలలో మరింత వివరంగా చెప్పినట్లుగా, పవిత్ర సిలువ యోహాను ఈ దశను ఆత్మ యొక్క క్రియాశీల రాత్రిలో వివరిస్తారు. ఈ దశలో ఆత్మ దేవునిని కొత్త మార్గాలలో వెదుకుతుంది; దేవునితో ఐక్యమవడానికి ఇహలోక సాధనాలు సరిపోవని గుర్తిస్తుంది; రెండవ మరణం, లేదా శుద్ధీకరణ జరగాలని గ్రహిస్తుంది. ఆరవ నివాసస్థలాలలో, ఆత్మలోని “మృదువైన, సూక్ష్మమైన ప్రేరణలు” ఆత్మ స్వయంగా క్రియాశీలంగా ఏమీ చేయకుండానే దానిని శుద్ధి చేస్తాయని పవిత్ర అవిలా తెరేసా వివరిస్తారు. అంతరంగ పారవశ్యాలు, దివ్యానంద వివశతలు, సమాధిస్థితులు, బుద్ధిగత దర్శనాల రూపంలో వివిధ ధ్యానసమాధి అనుగ్రహాలు లభిస్తాయి. ఇవి “అగ్నిమయ బాణం” అనుభవానికి దారితీస్తాయి; అది ఆధ్యాత్మిక నిశ్చితార్థానికి నడిపిస్తుంది. పవిత్ర బొనవెంతురా ఈ దశకు “ఆజ్ఞాపించడం” అనే లక్షణాన్ని ఆపాదిస్తారు. స్వీయ తృణీకరణ, ఇంద్రియనిగ్రహం ద్వారా సత్యం ఆత్మలో జీర్ణించుకుంటుండగా, దైవానుగ్రహం ఇప్పుడు ఆత్మను పాలిస్తుంది. క్రీస్తు శ్రమల తీవ్రత అర్థమవుతుంది; ఆత్మనంతటినీ ఆవరించే నిరీక్షణ, చివరి ఆధ్యాత్మిక శుద్ధీకరణలోకి ఆయనను అనుసరించేలా ఆత్మను నడిపిస్తుంది.

మోక్షారోహణం: ఉన్నత స్థాయిలకు ఆత్మ ఆరోహణం

ఈ ధ్యానంలోని ఉల్లేఖనాలు RSV-CE అనువాదం నుండి తీసుకోబడ్డాయి

“వారు కూడివచ్చినప్పుడు ఆయనను, ‘ప్రభువా, ఈ సమయంలోనే ఇశ్రాయేలుకు రాజ్యాన్ని తిరిగి స్థాపిస్తావా?’ అని అడిగారు. ఆయన వారితో, ‘తండ్రి తన స్వంత అధికారంతో నిర్ణయించిన కాలాలను గాని, సమయాలను గాని తెలుసుకోవడం మీ పని కాదు. అయితే పవిత్రాత్మ మీపైకి వచ్చినప్పుడు మీరు శక్తిని పొందుతారు; మీరు యెరూషలేములోను, యూదయ అంతటిలోను, సమరియలోను, భూదిగంతాల వరకు నాకు సాక్షులుగా ఉంటారు’ అని చెప్పారు. ఆయన ఈ మాటలు చెప్పిన తరువాత, వారు చూస్తుండగానే ఆయన పైకి ఎత్తబడగా, ఒక మేఘం ఆయనను వారి కంటికి కనబడకుండా కప్పివేసింది” (అపొస్తలుల కార్యములు 1:6–9).

పునరుత్థానుడైన మన ప్రభువు స్వర్గారోహణం చేస్తుండగా, అపొస్తలులు నేలపై నిలబడి పైకి చూస్తున్న దృశ్యాన్ని ప్రార్థనాపూర్వకంగా ఊహించడానికి ప్రయత్నించండి. వారి మనస్సుల్లో ఏ ఆలోచనలు మెదులుతూ ఉండవచ్చు? బహుశా యేసు మళ్లీ దిగివస్తారని వారు ఆశించి ఉండవచ్చు. బహుశా ఆయనను కోల్పోయామనే భావన కలిగి ఉండవచ్చు. బహుశా ఆయనను అనుసరించి వెళ్లాలని కోరుకొని ఉండవచ్చు. ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలోని ఈ ఆరవ మెట్టును పరిశీలిస్తున్నప్పుడు, అపొస్తలుల మనస్సుల్లో, హృదయాల్లో ఉన్న ఈ అంతరంగ స్థితి మనకు ధ్యానించడానికి ఎంతో విషయాన్ని అందిస్తుంది.

యేసు తన పునరుత్థానం తరువాత మరియ మగ్దలేనాకు కనిపించి, “నన్ను పట్టుకొని ఉండకు, ఎందుకంటే నేను ఇంకా తండ్రి వద్దకు ఆరోహణం చేయలేదు; అయితే నా సోదరుల వద్దకు వెళ్లి, నేను నా తండ్రియు మీ తండ్రియు, నా దేవుడును మీ దేవుడును అయిన ఆయన వద్దకు ఆరోహణం చేస్తున్నానని వారికి చెప్పు” (యోహాను 20:15–17) అని చెప్పిన విషయాన్ని గుర్తుచేసుకోండి. ఆ ప్రవచనం నెరవేరింది. వారి కళ్లముందే యేసు తండ్రి వద్దకు ఆరోహణం చేశారు. ఆయన తిరిగి వస్తారని వారు ఆశించి ఉండవచ్చు; అయినప్పటికీ, ఆయన అలా రారని తమ అంతరాత్మలో వారికి తెలిసే ఉండవచ్చు. ఆయన స్వర్గారోహణం ఒక నిర్ణయాత్మకమైన ముగింపు అని, అది యేసుతో తమకున్న భూలోక సంబంధానికి ముగింపునూ, తమ కోసం ఎదురుచూస్తున్న దానికి ఒక కొత్త ఆరంభాన్నీ సూచిస్తోందని వారికి అనిపించి ఉండవచ్చు. అది కొత్తదైన, గాఢమైన, పరివర్తన కలిగించే, పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికమైన సంబంధం. దాని ద్వారా, ఆయన స్వర్గం నుండి వారిని హత్తుకొని ఉన్నట్లే, వారు కూడా ఆయనను హత్తుకొని ఉంటారు.

వారు త్వరలో అనుభవించబోయే ఆ కొత్త ఆరంభం మర్మంతో కప్పబడి ఉంది. యేసు వారితో చివరిగా చెప్పిన మాటలు ఇవి: “అయితే పవిత్రాత్మ మీపైకి వచ్చినప్పుడు మీరు శక్తిని పొందుతారు; యెరూషలేములోను, యూదయ అంతటను, సమరియలోను, భూదిగంతాల వరకును మీరు నాకు సాక్షులుగా ఉంటారు” (అపొస్తలుల కార్యములు 1:8). ఆయన ఉద్దేశమేమిటో వారికి ఇంకా అర్థం కాకపోయినా, తరువాత ఏమి జరగబోతోందనే విషయంలో వారికి తప్పక ఒక పవిత్రమైన కుతూహలమూ ఆశా కలిగి ఉండవచ్చు.

యేసు స్వర్గారోహణాన్ని మనం ధ్యానిస్తున్నప్పుడు, అపొస్తలులతో కలిసి స్వర్గం వైపు దృష్టి సారించడం ప్రయోజనకరం. ఒక ఆత్మ పాపాన్నీ, పాపంతో ముడిపడిన ప్రతి అలవాటుపూర్వక మమకారాన్నీ జయించి, పునరుత్థానపు నూతన జీవితంలో పాలుపంచుకుంటున్నప్పుడు, ఆ ఆత్మ దృష్టి స్వర్గం వైపు మళ్లాలి. మన ప్రభువుతో కలిసి పరలోక రాజ్యానికి ఆరోహణం చేసి, ఐక్య ప్రార్థన ద్వారా అక్కడ ఆయనతో ఉండాలనే నిరీక్షణతో అలా చూడాలి.

యేసు మరియ మగ్దలేనాతో తనను పట్టుకొని ఉండవద్దని చెప్పినప్పుడు, “నేను ఇంకా తండ్రి వద్దకు ఆరోహణం చేయలేదు” అని దానికి కారణాన్ని వివరించారు. ఇప్పుడు యేసు ఆరోహణం చేశారు కనుక, మనం ఒక కొత్త విధంగా ఆయనను హత్తుకొని ఉండాలి. ఆధ్యాత్మిక వికాసపు తొలి దశల్లో, యేసు బహిరంగ పరిచర్య కాలంలో ఉన్న మరియ మగ్దలేనాకు, అపొస్తలులకు మనం సాదృశ్యంగా ఉంటాము. మన విశ్వాసాన్ని అధ్యయనం చేసి నేర్చుకుంటూ, ధ్యానం చేయడం నేర్చుకుంటూ, అపొస్తలిక కార్యాల్లో పాల్గొంటున్నప్పుడు, మనలో ఉత్సాహం కలుగుతుంది; అంతర్దృష్టి లభిస్తుంది. ఇవి మనలో ఆసక్తినీ అంకితభావాన్నీ రేకెత్తిస్తాయి. అయితే, మనం చూసినట్లుగా, మన తొలి హృదయపరివర్తన అనేక ఆధ్యాత్మిక మమకారాలకు దారితీస్తుంది; ఇప్పుడు వాటి నుండి శుద్ధి పొందాలి. దేవుని గురించి మనకున్న భావనపట్ల, మన భావనాత్మక అవగాహనపట్ల, అంతర్దృష్టులపట్ల, ఆయనకు సేవ చేయడం ద్వారా మనం అనుభవించే సంతోషభావాలపట్ల మనం మమకారం పెంచుకుంటాము. ఈ దశలో యేసు మనతో ఇలా అంటున్నారు: “ఆ తొలి అనుభవాలలో దేనినీ ఇక పట్టుకొని ఉండకండి. ఎందుకంటే నేను నా తండ్రి వద్దకు ఆరోహణం చేశాను; మీరు నన్ను అత్యంత శుద్ధమైన నా స్వరూపంలో తెలుసుకునేలా, మీరు నన్ను అనుసరించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.” మన ప్రభువు స్వర్గారోహణంలో మనం ఆయనను ఎలా అనుసరిస్తాము? స్వర్గం వైపు దృష్టి సారించడంతో మనం ప్రారంభిస్తాము. స్వర్గారోహణం చేసిన ఆయనతో పరలోకంలో ఉండాలంటే, ఈ లోకంలోని సమస్త విషయాల పట్ల మనం ఇంకా పూర్తిగా మరణించాలని తెలుసుకొని అలా చేస్తాము.

ఆధిపత్య దూతగణం స్వర్గానికీ భూలోకానికీ మధ్య వారధిగా పనిచేస్తుంది. ఈ దూతలు పైకి పరమ త్రిత్వం వైపు దృష్టి సారించి, పరమానందకర దైవదర్శనపు నిర్మల కాంతిని పొందుతారు. ఈ దశలో, “మొదట ఇంద్రియాల ద్వారా అందనిది ఏదీ బుద్ధిలో ఉండదు” అనే పునీత తోమాసు బోధ ఇక వర్తించదనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే వారు తమ బుద్ధిలో పొందే కాంతి భూలోక సంబంధమైన, ఇంద్రియ సంబంధమైన భావనలన్నిటికీ అతీతమైనది. వారు భూలోకం వైపు కూడా తిరిగి, ప్రేమపూర్వక శ్రద్ధతో దైవచిత్తాన్ని అమలు చేస్తారు. వారి మహిమలో పాలుపంచుకునే పవిత్ర ఆత్మలు కూడా అలాగే చేస్తాయి. ఇందులో భాగంగా, వారు నిర్మలమైన ధ్యానక్రియల్లో నిమగ్నమవుతారు. భూమిపై పంచేంద్రియాల ద్వారా పొందిన ఏ జ్ఞానమూ తెలియజేయలేని దైవమర్మాల ద్వారా వారు జ్ఞానోదయం పొందుతారు. ఆ మర్మాలు తరువాత వారి ద్వారా ఈ లోకంలో, మానవ హేతుబుద్ధి వినియోగానికి ఎంతో అతీతమైన విధాల్లో తెలియజేయబడతాయి. మానవ భాషలో తాము కూడా వ్యక్తపరచలేని మర్మమైన మార్గాల్లో, లోకంపై దేవుని ఆధిపత్యాన్ని స్థాపించడంలో వారు పాలుపంచుకుంటారు.

అవిలాకు చెందిన పునీత తెరేసా ఈ దశలోని అనుభవాన్ని “మధురమైన మరణం” అని పేర్కొంటారు. ఐదవ నివాసాలలో ఆచరించే ఐక్య ప్రార్థనను వివరిస్తూ, ఆమె ఇలా అంటారు:

ఇది ఒక మధురమైన మరణం. ఎందుకంటే శరీరంలో ఉన్నప్పుడు తాను వినియోగించిన శక్తిసామర్థ్యాలను ఆత్మ కోల్పోతుంది. ఇది మధురమైనది, ఎందుకంటే (వాస్తవానికి అలా జరగకపోయినా) దేవునిలో మరింత సంపూర్ణంగా నిలిచి ఉండేందుకు ఆత్మ తన మర్త్య ఆచ్ఛాదనాన్ని విడిచిపెట్టినట్లు అనిపిస్తుంది. ఇది ఎంత సంపూర్ణంగా జరుగుతుందంటే, శ్వాసను కొనసాగించడానికి సరిపడినంత ప్రాణం శరీరంలో మిగిలి ఉంటుందో లేదో నాకు తెలియదు. ఆలోచించి చూస్తే, అలా ఉండదనే నేను నమ్ముతున్నాను. ఏదేమైనా, అది ఇంకా శ్వాసిస్తున్నా, ఆ స్పృహ లేకుండానే శ్వాసిస్తుంది (V.I #3).

మన ప్రభువును అనుసరిస్తూ పరలోక రాజ్యంలోకి ప్రవేశించడం ద్వారానే మనం ఆయన స్వర్గారోహణంలో పాలుపంచుకుంటాం. ప్రార్థనలోనూ దేవునితో సంయోగంలోనూ ఈ లోతును చేరుకునేవారు కొద్దిమందే అయినప్పటికీ, అది పూర్తిగా సాధ్యమే. భూమిపై ఉన్నంతకాలం, దేవునితో అత్యున్నత స్థాయి సంయోగంలో పాలుపంచుకోవడానికి మన శరీరాలకు సామర్థ్యం లేదు. అందువల్ల, మన ప్రభువు నివసించే స్థలానికి ఆరోహణం చేయడానికి, పరిపూర్ణత పొందిన ఆత్మలు ఒక విధంగా తమ శరీరాలను వెనుక వదిలి, ఆత్మస్వరూపంలో పరలోక రాజ్యంలోకి ఆకర్షించబడతాయి. ఈ అనుభవాన్ని గురించి పునీత పౌలు చెప్పిన మాటలను గుర్తుచేసుకోండి: “క్రీస్తులో ఉన్న ఒక వ్యక్తి నాకు తెలుసు. పద్నాలుగు సంవత్సరాల క్రితం అతడు మూడవ ఆకాశానికి కొనిపోబడ్డాడు—శరీరంతోనో, శరీరం వెలుపలనో నాకు తెలియదు; దేవునికే తెలుసు. ఆ వ్యక్తి పరదైసులోకి కొనిపోబడ్డాడని నాకు తెలుసు—శరీరంతోనో, శరీరం వెలుపలనో నాకు తెలియదు; దేవునికే తెలుసు—అక్కడ అతడు చెప్పశక్యం కానివీ, మనిషి పలుకకూడనివీ అయిన విషయాలను విన్నాడు” (2 కొరింథీయులు 12:2–4).

పునీత పౌలు చెప్పే “మూడవ ఆకాశం” అనేది, మన ప్రభువుతో మరింత గాఢమైన సంయోగంలోకి ప్రవేశించడానికి ఒక ఆత్మ ప్రార్థన ద్వారా తాత్కాలికంగా పరలోక రాజ్యంలోకి ఆరోహణం చేసే ఆధ్యాత్మిక మార్మిక అనుభవాన్ని సూచిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. ఈ స్థాయి సంయోగాన్ని గురించి ధ్యానించేటప్పుడు పునీత పౌలు మాటలు సహాయపడతాయి. ఎందుకంటే, “చెప్పశక్యం కానివీ, మనిషి పలుకకూడనివీ అయిన విషయాలను” వినడంగా ఆయన ఆ అనుభవాన్ని వర్ణిస్తారు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, దేవునితో ఈ స్థాయి సహవాసం మానవ భావనలతో వివరించగలిగినదానికి అతీతమైనది. మన ఆత్మల అంతరంగంలో దానిని అనుభవించడం ద్వారా మాత్రమే అర్థం చేసుకోగలం.

యేసు స్వర్గారోహణం చేసిన తరువాత అపొస్తలులు ఆకాశంవైపు చూస్తూ ఉండగా, ఆయనను కోల్పోయామనే భావనను అనుభవించారు. ఈ భావన దైవసంయోగ ప్రార్థనకు ఆరంభ సూచిక. ఎందుకంటే, అది కొత్తదానిలోకి జరిగే పరివర్తన; అంతకుముందు ఆనందించినదాని విషయంలో మరణించడం దానికి అవసరం. ఆత్మ యొక్క ఈ అంధకార రాత్రి అసాధారణమైన వేదన కలిగిస్తుందని, ప్రారంభంలో ఎదురయ్యే ఇంద్రియాల అంధకార రాత్రి కంటే కూడా ఎక్కువ వేదన కలిగిస్తుందని సిలువ పునీత యోహాను వివరిస్తారు. దేవుడు అంతరంగంలో ప్రసాదించే విశ్వాసం, నిరీక్షణ, ప్రేమ ద్వారా మన ప్రభువుతో కలిసి పరలోక రాజ్యంలోకి ఆరోహణం చేయమని ఆత్మకు ఆహ్వానం అందినప్పుడు, తాను కొత్తగా ఒక మరణాన్ని అనుభవించవలసి ఉందని అది గ్రహిస్తుంది. మానవునిలోని ఆధ్యాత్మిక అంశాలైన బుద్ధి, సంకల్పం, జ్ఞాపకశక్తి సంపూర్ణ పరివర్తన చెందాలి. కొత్తదైన, ప్రకృత్యతీతమైన విధంగా తెలుసుకోవడానికీ ప్రేమించడానికీ అవి భూలోక సంబంధమైన తెలుసుకోవడం, జ్ఞాపకం చేసుకోవడం, ప్రేమించడం అనే విధానాలను వెనుక విడిచిపెట్టాలి. ఆత్మ అత్యున్నత దశలలోకి ప్రవేశించేవరకు ఈ కొత్త మరణం పూర్తిగా నెరవేరనప్పటికీ, ఈ కొత్త ఆధ్యాత్మిక శుద్ధీకరణ అనుభవాన్ని గుర్తించడం ద్వారా అది ఇప్పుడే ప్రారంభం కావాలి. ఈ శుద్ధీకరణ ద్వారా పాత స్వరూపం మరణిస్తుంది; అప్పుడు ఆత్మ “మూడవ ఆకాశంలో” దేవుని సన్నిధికి కొనిపోబడగలుగుతుంది.

“అప్పుడు వారు యెరూషలేముకు సమీపంలో, విశ్రాంతిదినాన నడవదగిన దూరంలో ఉన్న ఒలివేతు అనే కొండ నుండి యెరూషలేముకు తిరిగి వచ్చారు. పట్టణంలోకి ప్రవేశించిన తరువాత, తాము బస చేస్తున్న మేడగదిలోకి వెళ్లారు. వారు పేతురు, యోహాను, యాకోబు, అంద్రేయ, ఫిలిప్పు, తోమా, బర్తలోమయి, మత్తయి, అల్ఫయి కుమారుడైన యాకోబు, ఉత్సాహవంతుడైన సీమోను, యాకోబు కుమారుడైన యూదా. వీరందరూ స్త్రీలతోనూ, యేసు తల్లి మరియతోనూ, ఆయన సోదరులతోనూ కలిసి ఏకమనస్సుతో ప్రార్థనలో నిమగ్నమై ఉన్నారు” (అపొస్తలుల కార్యములు 1:12–14).

యేసు స్వర్గారోహణం చేసిన తరువాత, అపొస్తలులు దేవమాతతోనూ మరికొందరు స్త్రీలతోనూ కలిసి యెరూషలేముకు తిరిగి వచ్చి, తాము చివరి భోజనం జరుపుకున్న మేడగదిలోకి వెళ్లారు. అక్కడ వారు “ఏకమనస్సుతో ప్రార్థనలో నిమగ్నమై ఉన్నారు.” దైవసంయోగ ప్రార్థనలో మన ప్రభువుతో కలిసి ఆరోహణం చేయాలనుకుంటే, మన మనోవైఖరి కూడా ఇలాగే ఉండాలి. అంటే మనం ఏకాంత మఠవాసులైన సన్యాసినులుగానో సన్యాసులుగానో మారాలని కాదు; ప్రతిరోజూ, రోజంతా అంతరంగిక ప్రార్థనను అభ్యసించాలని అర్థం. మన మనస్సులు పూర్తిగా దేవునివైపు తిరగాలి; మన సంకల్పాలు ఆయన దివ్య సంకల్పంలో నిరంతరం విశ్రమించాలి. మన జీవితాలలో దేవుని నిరంతర సాన్నిధ్యాన్ని బట్టి ఆనందిస్తూ, ఎడతెగకుండా ఎల్లప్పుడూ ప్రార్థించాలి. మనం చేసే ప్రతిదానిలో ఆయనను ప్రేమిస్తూ, ప్రతి చోటా, ప్రతి వ్యక్తిలోనూ ఆయనను వెదకాలి.

కార్యశీలమైన జీవితం గడిపేవారు కలకత్తా పునీత మదర్ తెరేసాను పరిశీలించండి. ఆమె సన్యాసినిగా ఉండి, ప్రతిరోజూ దివ్యబలిపూజలో పాల్గొంటూ, ప్రతిరోజూ దివ్యసత్ప్రసాద ఆరాధనలో నిమగ్నమయ్యేవారైనప్పటికీ, ఆమె ధ్యాననిష్ఠ జీవితంలో నిరంతర కార్యాచరణ కూడా భాగమై ఉండేది. నిరుపేదలలో నిరుపేదలకు, రోగులకు, అందరూ విడిచిపెట్టినవారికి ఆమె అలుపెరుగక సేవ చేసేవారు. అలా చేస్తూ, ఆమె ప్రతిచోటా యేసు ముఖాన్ని వెదికేవారు; “వేదన కలిగించే పేదల మారువేషంలో” ఆయనను కనుగొన్నానని చెప్పేవారు.

మీ పిలుపు ఏదైనా, మీ రోజు ఎలాంటి పనులతో నిండిపోయినా, ఈ లోకంలో జీవిస్తూనే నిజమైన ధ్యాననిష్ఠను పొందడం సాధ్యమే. యేసు మన చుట్టూ అంతటా ఉన్నారు. పాపులలోనూ పునీతులలోనూ, పేదలలోనూ ధనవంతులలోనూ, బలవంతులలోనూ బలహీనులలోనూ, ప్రతి ఒక్కరిలోనూ, మనం ఎదుర్కొనే ప్రతి పరిస్థితిలోనూ ఆయన ఉన్నారు. ఆయనను కనుగొనడానికి మనం పూర్వపు అనేక భావనలను, అనుభవాలను, ఆధ్యాత్మిక అలవాట్లను విడిచిపెట్టాలి. పాపస్థితిలో ఉన్నవారు నిరంతరం అనుగ్రహస్థితిలో జీవించేలా మారవలసి ఉన్నట్లే, ఈ దశలో అనుగ్రహంతో నిండినవారు పవిత్రంగా జీవించే స్థితి నుండి స్వచ్ఛమైన ధ్యాననిష్ఠలో జీవించే స్థితికి మారాలి.

ఆధ్యాత్మిక జీవితాన్ని ప్రారంభించే వ్యక్తికి ధ్యానశిబిరాల్లో, విచారణ సువార్త ప్రచార కార్యక్రమాల్లో, దైనందిన ప్రార్థనా సమయంలో, అధ్యయనంలో, మరెన్నో మతపరమైన కార్యక్రమాల్లో యేసు దర్శనమిస్తారు. ఇవన్నీ మంచివి, అవసరమైనవి. ఆ వ్యక్తి విశ్వాసం పెరుగుతున్నకొద్దీ, ఆ జ్వాల మరింతగా పెరుగుతూ ఉండేలా దానిని కాపాడుకోవాలి. అయితే, ప్రకాశ మార్గాన్ని పరిపూర్ణం చేసే ఈ ఆధ్యాత్మిక వికాస దశలో, ఆత్మ దేవుని ప్రేమతో ఎంతగా జ్వలించాలంటే, ఆ జ్వాలను ఆర్పడం అసాధ్యం కావాలి. ఆత్మ కొత్త మార్గాల్లో యేసును వెదకడం ప్రారంభించాలి: ఆయనను ఇతరులకు అందించడం, పాపులను ప్రేమించడం, సంకోచించకుండా క్షమించడం, తిరస్కారాన్ని ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ కరుణను పంచడం, ప్రతి కష్టాన్ని ప్రేమతో సహించడం—ఇవన్నీ విరామం లేకుండా, ప్రకృతికి అతీతమైన ఉత్సాహంతో చేయాలి.

ఆధిపత్యదూతలకు సమాంతరంగా ఉండే ఈ పరివర్తన దశలో కీలకమైనది, ఆ మార్పును క్రియాశీలంగా అంగీకరించడం. మిమ్మల్ని ప్రారంభ దశలకు వెనక్కి లాగే దేనినైనా విడిచిపెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. అలవాటుగా మారిన పాపాలన్నిటికీ దూరంగా ఉండండి. వాటి గురించి ఆలోచించడానికి కూడా మీకు మీరు తావివ్వకండి. మిమ్మల్ని మీరు పూర్తిగా మరచి, ఎదుటివారిని మాత్రమే దృష్టిలో ఉంచుకునే కొత్త ప్రేమజీవితంలో శాంతిగా ఉండండి. మన ప్రభువు అపొస్తలుల కంటిచూపుకు అందనంతగా ఆరోహణమవుతుండగా వారు ఆయనవైపు చూస్తూ నిలిచినట్లే, మనం ఇంతకుముందు ఆయనను తెలుసుకుని ప్రేమించిన తీరును విడిచిపెట్టాలి. ప్రార్థన కోసం మనం అపొస్తలులతోను, పవిత్ర స్త్రీలతోను, దేవమాతతోను మేడగదిలో చేరాలి. పునీత పౌలుతోపాటు “మూడవ ఆకాశానికి” కొనిపోబడతామని ఎదురుచూడాలి; అక్కడ మన ప్రభువును కొత్త రీతిలో, మరింత క్రమబద్ధంగా తెలుసుకుంటాము.

ఆరవ మెట్టు సారాంశం: పరిపూర్ణ ప్రకాశం

ఆధిపత్యదూతల మార్గదర్శకత్వంలో ఆత్మ ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వతలో ఉన్నత స్థాయికి చేరుకుంటుంది. దైవిక జ్ఞానం వెలుగులో ప్రపంచాన్ని చూడటం ప్రారంభించి, విశాలమైన విశ్వవ్యవస్థలో తన స్థానాన్ని అర్థం చేసుకుంటుంది. వ్యక్తిగత లాభం కంటే దేవుని మహిమను కోరే ఆకాంక్షే ఆత్మ నిర్ణయాలను, కార్యాలను అంతకంతకూ ఎక్కువగా నడిపిస్తుంది. దేవునితో సంపూర్ణ ఐక్యత కోసం తపిస్తూ, పరలోక వాస్తవాల ముందస్తు రుచిని అనుభవించడం ప్రారంభిస్తుంది; ఇంకా మరెంతో పొందవలసి ఉందని గ్రహిస్తుంది. ఈ లోకం నుండి పరలోకానికి కొనిపోబడాలని ఆత్మ తపిస్తుంది; అయినా అన్నిటికంటే మిన్నగా దేవుని మహిమను, ఆత్మల రక్షణను కోరుకుంటుంది. దైవరాజ్య మహిమల కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఆ రాజ్యం స్థిరంగా స్థాపించబడాలని ఆరాటపడుతుంది.

ఈ దశకు అవసరమైన కృపకు ఆదర్శాన్ని రెండవ మహిమ రహస్యమైన క్రీస్తు మోక్షారోహణంలో కనుగొనవచ్చు; ఇందులో ఆత్మ ఉన్నతమైన స్థాయిలకు ఆరోహణమవుతుంది.

ఈ ప్రయాణంలోని ఆరవ మెట్టులో పాలుపంచుకోవడానికి పిలువబడే దైవిక రహస్యాలు, ప్రకృతికి అతీతమైన వాస్తవాల లోతుల్లోకి ఎంతగా ప్రవేశింపజేస్తాయంటే, ఆత్మ ఒక కొత్త ఆధ్యాత్మిక మరణంలోకి అడుగుపెట్టాలి. అది సుందరమైన మరణమే అయినా, ఆత్మను పూర్తిగా ఆక్రమించుకునేది కూడా. ఎందుకంటే ఐక్య ప్రార్థన క్షణాలను అనుభవించడం ద్వారా, స్థిరమైన ధ్యాన నిష్ఠలో మరింత లోతుకు ప్రవేశించడానికి ఆత్మ సిద్ధమవుతుంది.

ఈ దశ మీ అవగాహనకు అందనిదిగా ఉంటే, మీరు సరైన మార్గంలోనే ఉన్నారు. ఇది నిజంగానే అర్థానికి అందనిది, కనీసం మానవ భావనలకైనా. ఈ లోతైన ఐక్యతను అర్థం చేసుకోవడానికి ఏకైక మార్గం దానిని అనుభవించడమే. అప్పుడు కూడా, ఆ అనుభవాన్ని మానవ భాషలో వ్యక్తపరచలేము. మనమందరం పిలువబడిన ఈ అద్భుతమైన జీవితం విషయంలో శాంతిగా ఉండండి. ఈ మెట్టు వరకు నడిపించే కృపలన్నిటికీ మీరు సంపూర్ణంగా సహకరిస్తే, దేవుడు ఈ జీవితాన్ని మీకు ప్రసాదిస్తారనే ఆశతో ఉండండి.


తరువాత: ఏడవ మెట్టు నుండి తొమ్మిదవ మెట్టు వరకు ధ్యానాలు—ఐక్య మార్గం: సింహాసనదూతలు, కెరూబులు, సెరాఫుల మహిమలో పాలుపంచుకోవడం

విషయ సూచిక

మెత్తని అట్టతో పుస్తకం – కిండిల్ ఈ-పుస్తకం – గూగుల్ ప్లే – యాపిల్ బుక్స్ – మరెన్నో!