తెలుగు

సామాన్య కాలంలో ఇరవయ్యవ వారం

మొత్తం 4 సంపుటాలు కాగితపు అట్టతో కూడిన ముద్రిత పుస్తకాలుగా & ఈ-పుస్తకాలుగా అందుబాటులో ఉన్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!

విషయ సూచిక


దైవిక అవమానం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం A)

“పిల్లల ఆహారాన్ని తీసుకొని కుక్కలకు వేయడం సరికాదు.” ఆమె, “ప్రభువా, దయచూపు. కుక్కలు కూడా తమ యజమానుల బల్లపై నుంచి పడే ముక్కలను తింటాయి కదా” అంది. అప్పుడు యేసు ఆమెకు బదులుగా, “అమ్మా, నీ విశ్వాసం గొప్పది! నీవు కోరినట్లే నీకు జరుగుగాక” అని పలికాడు. మత్తయి 15:26–28

దేవుని కుమారుడు మిమ్మల్ని కుక్కగా పేర్కొంటున్నట్లు ఊహించుకోండి. చాలామందికి అది ఎంతో అవమానకరంగా అనిపిస్తుంది. మరి యేసు అలా ఎందుకు చేశాడు? ఆ స్త్రీ తన ప్రగాఢమైన వినయాన్ని, విశ్వాసాన్ని చేతల్లో వ్యక్తపరచేలా చేయడం ఆయన అలా చేయడానికి ఒక కారణం. ఈ దైవిక అవమాన క్షణం ద్వారా, వీరోచితంగా స్పందించే స్థాయికి ఎదగమని యేసు ఆమెను ఆహ్వానించాడు. ఆమె స్పందనకు ఆయన, “అమ్మా, నీ విశ్వాసం గొప్పది!” అని ప్రశంసించాడు. మనలో ప్రతి ఒక్కరితోనూ అలాగే చేయాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు.

యేసు ఈ స్త్రీని మొదటిసారి కలిసినప్పుడు, ఆమె ఆత్మలోకి చూసి ఆమె విశ్వాసం ఎంత లోతైనదో గ్రహించాడు. దేవుడిగా ఆయనకు ఆమె గురించి అన్నీ తెలుసు—ఆమె బాధ, తన కుమార్తె పట్ల ఆమె ప్రేమ, ఆమె పట్టుదల. తాను ఆ బాలికను స్వస్థపరుస్తానని కూడా ఆయనకు తెలుసు. అయినా ఆయన వెంటనే అలా చేయలేదు. బదులుగా, వేదాంతశాస్త్రంలో దైవిక బోధనావిధానంగా పేర్కొనే పద్ధతిని అనుసరించాడు. ఈ పద్ధతిలో దేవుడు నెమ్మదిగా, శ్రద్ధగా, ఒక ఉద్దేశంతో బోధిస్తాడు. ఈ సందర్భంలో యేసు తన శిష్యులకు—మనకు కూడా—వినయం గురించి, చలించని విశ్వాసం గురించి లోతైన పాఠాన్ని బోధించడానికి ఆ క్షణాన్ని ఉపయోగించుకున్నాడు. ఆయన ఆమెను పరీక్షించాడు; ఆమె ఆ పరీక్షలో అద్భుతంగా నెగ్గింది.

ఈ కలయిక జరిగిన ప్రదేశం కూడా ప్రాముఖ్యమైనదే. అది నేటి లెబనాన్‌లోని తూరు, సీదోను ప్రాంతంలో జరిగింది. అది గ్రీకు భాష మాట్లాడే ప్రజలకు, అన్యదేవతారాధన ఆచారాలకు పేరుగాంచిన అన్యజనుల ప్రాంతం. ఆ స్త్రీ కనానీయురాలని ప్రత్యేకంగా పేర్కొనడం, ఇశ్రాయేలు ప్రాచీన శత్రువులను గుర్తుకు తెస్తుంది. అయినప్పటికీ, సరిగ్గా ఈ బయటి వ్యక్తే—ఆధ్యాత్మిక విశేషాధిక్యాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నట్లు కనిపించే ఈ స్త్రీయే—దేవుడు ఎన్నుకున్న ప్రజలు తమ జీవితాల్లో ప్రతిబింబించవలసిన విశ్వాసానికి ఆదర్శంగా నిలుస్తుంది.

ఆమె మొదట యేసు వద్దకు వచ్చి, “ప్రభువా, దావీదు కుమారుడా, నాపై దయచూపు! నా కుమార్తె దయ్యం వల్ల పీడించబడుతోంది” అని మొరపెడుతుంది. ఆయనను “దావీదు కుమారుడా” అని పిలవడం ద్వారా, ఆయనే మెస్సీయ అని తాను నమ్ముతున్నట్లు వెల్లడిస్తుంది. అయితే యేసు ఏమి చేస్తాడు? ఏమీ చేయడు. ఆయన ఆమెను పట్టించుకోనట్లుగా కనిపిస్తాడు. అది ఆమె పట్ల అసంతృప్తి వల్లనో, శ్రద్ధ లేకనో కాదు. ఆమె పట్టుదలతో నిలిచి ప్రకాశిస్తుందని ఆయనకు పూర్తిగా తెలుసు గనుక, ఆమె విశ్వాసాన్ని పరీక్షిస్తున్నాడు.

విశ్వాసుల జీవితాల్లో ఇలాంటి అనుభవాలను దేవుడు తరచుగా అనుమతిస్తాడు. మనం క్రీస్తును అనుసరిస్తే కష్టాల నుంచి మనకు రక్షణ లభిస్తుందని అనుకోవడం సులభమే. అయితే, తన పరిశుద్ధులను తీర్చిదిద్దడానికి దేవుడు ఉపయోగించే అత్యంత శక్తివంతమైన మార్గాల్లో ఒకటి, వారు పరీక్షలను ఎదుర్కొనేందుకు అనుమతించడం. ఈ పరీక్షలు దేవుడు వారిని విడిచిపెట్టాడనడానికి సూచనలు ఎంతమాత్రమూ కావు; అవి వీరోచిత సద్గుణాన్ని అలవరచుకోమనే ఆహ్వానాలు. అవి దైవిక పరీక్షలు. తన కృపతో మనం భరించగలిగినదానికి మించి దేవుడు ఎన్నడూ అనుమతించడు.

ఇది అయోమయంగా అనిపించినా, అంగీకరించడం కష్టంగా ఉన్నా, మనం స్వయంగా దేవుని కుమారునివైపు చూస్తే చాలు. యేసు పరిపూర్ణుడైనప్పటికీ, ఆయన అవమానపు అత్యంత లోతులను—తిరస్కారాన్ని, హింసను, బాధను, మరణాన్ని—భరించాలన్నదే తండ్రి చిత్తం. ఈ అత్యున్నత “దైవిక బోధనావిధానం” ద్వారా కుమారుడు పాపాన్ని, మరణాన్ని జయించడమే కాక, మనం తనను ఎలా అనుసరించాలో కూడా నేర్పించాడు. మన అవమానాన్ని వినయంగా, మన బలహీనతను బలంగా, మన బాధను పవిత్రీకరణగా మార్చుకోవడం ద్వారా ఆయనను అనుసరించాలని బోధించాడు. ఈ విధంగా దేవుని శక్తి మన బలహీనతలో పరిపూర్ణమవుతుంది (చూ. 2 కొరింథీయులకు 12:9).

ఆ స్త్రీతో సంభాషణ సాగుతున్న కొద్దీ, యేసు దూరంగా ఉన్నట్లే కనిపిస్తుంటాడు. అయినా ఆమె పట్టు విడువదని ఆయనకు తెలుసు. ఆమె విశ్వాసం, తన కుమార్తె పట్ల ఆమెకున్న ప్రేమ ఆమెను పట్టుదలతో నిలిచేలా చేస్తాయి. ప్రతి పరీక్షలోనూ ఆమె వినయంతో పట్టుదలగా కొనసాగుతుంది. అలా చేయడం ద్వారా ఆమె తనకూ, తన కుమార్తెకూ మాత్రమే కాక, ఆ సంభాషణను ప్రత్యక్షంగా చూసిన శిష్యులకూ, నేడు ఆమె కథను చదివే వారందరికీ కూడా కృపను పొందుతుంది.

నిశ్శబ్దం, ఆలస్యం లేదా పరీక్ష ద్వారా మరింత లోతైన విశ్వాసానికి దేవుడు మిమ్మల్ని ఏ విధంగా ఆహ్వానిస్తుండవచ్చో ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఈ స్త్రీలాగే, వీరోచిత వినయంతో, స్థిరమైన నమ్మకంతో ఉండమని ఆయన మిమ్మల్ని పిలుస్తుండవచ్చా? ఆ దైవిక పరీక్షా క్షణాలను స్వీకరించండి. ఎందుకంటే, మీలోనూ, మీ ద్వారానూ ఆయన మహోన్నత కృపాకార్యాలు నెరవేరడానికి తరచుగా అవే సాధనాలవుతాయి.

దివ్య బోధకుడా, మార్గదర్శకుడా, నీవు నీ వాక్కు ద్వారా, నీ కార్యాల ద్వారా, నీ నిశ్శబ్దం ద్వారా కూడా మాకు బోధిస్తావు. పరీక్షలు, శ్రమల మధ్య నీవు మౌనంగా ఉన్నప్పుడు, నీవు నన్ను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టవనే నమ్మకంతో విశ్వాసంలో నిలకడగా ఉండే కృపను నాకు దయచేయి. నీవు అనుమతించే ప్రతి పరీక్షా నీపై మరింత లోతైన నమ్మకం ఉంచమనే ఆహ్వానమని గ్రహించడానికి నాకు సహాయం చేయి. తద్వారా నీ కృప, మహిమ నాలో వెల్లడై, నా ద్వారా ఇతరులకు ప్రకాశించుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


దైవసత్యం పట్ల అభ్యంతరం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం B)

యూదులు, “ఈ మనిషి తన మాంసాన్ని మనకు తినడానికి ఎలా ఇవ్వగలడు?” అని తమలో తాము వాదించుకున్నారు. యేసు వారితో ఇలా అన్నాడు: “నిశ్చయంగా, నిశ్చయంగా మీతో చెబుతున్నాను, మీరు మనుష్యకుమారుని మాంసాన్ని తిని, ఆయన రక్తాన్ని తాగితే తప్ప మీలో జీవం ఉండదు. నా మాంసాన్ని తిని, నా రక్తాన్ని తాగేవారికి నిత్యజీవం ఉంది; అంత్యదినాన నేను వారిని మృతులలోనుండి లేపుతాను.” యోహాను 6:52–54

సువార్త మనలను తొట్రుపాటుకు గురిచేయనివ్వాలి. బహుశా ఇది అయోమయంగా అనిపించవచ్చు. ఆంగ్ల పదం స్కాండల్ అనేది గ్రీకు పదమైన స్కాండలోన్ నుండి వచ్చింది. అది తొట్రుపాటుకు కారణమయ్యే దేనినైనా సూచిస్తుంది—అంటే, ఎంతో గాఢమైనదై, మన లౌకిక అంచనాలకు ఎంతగానో విరుద్ధంగా ఉండి, ఒక నిర్ణయం తీసుకోక తప్పని స్థితిని కలిగించే సవాలు. మనం అవిశ్వాసంతో వెనుకడుగు వేస్తాం లేదా విశ్వాసంతో ముందడుగు వేస్తాం.

పునీత పౌలు కొరింథీయులకు ఇలా రాశారు: “మేము సిలువవేయబడిన క్రీస్తును ప్రకటిస్తున్నాము: ఆయన యూదులకు తొట్రుపాటుకు కారణం (స్కాండలోన్), అన్యజనులకు మూర్ఖత్వం” (1 కొరింథీయులకు 1:23). పైన పేర్కొన్న యోహాను సువార్త భాగానికి కొద్దిసేపటి తరువాత, యేసు, “ఇది మీకు అభ్యంతరంగా ఉందా?” అని అడుగుతారు (గ్రీకులో స్కాండలిజై—“ఇది మిమ్మల్ని తొట్రుపాటుకు గురిచేస్తుందా?”) (యోహాను 6:61). తన శరీరాన్ని తినడం, తన రక్తాన్ని తాగడం గురించి తాను చేసిన బోధనే ఆయన నేరుగా సూచిస్తున్నారు.

ఇలాంటి తొట్రుపాటు ఒక నిర్ణయం తీసుకునేలా చేస్తుంది. దివ్యసత్ప్రసాద రహస్యం వంటి మహిమాన్వితమైన దైవిక రహస్యం మన ముందుకు వచ్చినప్పుడు, విశ్వాసంలో మరింత లోతుగా ప్రవేశించడమో లేదా ఆ రహస్యాన్ని తిరస్కరించి వెళ్లిపోవడమో చేయక తప్పదు.

ఆ రోజు యేసు మాటలు వింటున్న జనసమూహం అలాంటి ఘట్టానికి చేరుకుంది. అప్పటివరకు ఆయన పరలోకపు ఆహారం గురించి, పైనుండి దిగివచ్చిన దాని గురించి, నిత్యజీవం కోసం తనను విశ్వసించడం గురించి మాట్లాడారు. కానీ ఇప్పుడు, ఆశ్చర్యపరిచేంత స్పష్టంగా, లోకానికి జీవం కలగడానికి తన శరీరాన్ని ఇస్తానని ప్రకటిస్తున్నారు. ఒక రూపకంగా కాదు. ఒక ఉపమానంగా కాదు. దైవికమైన, అక్షరార్థమైన వాస్తవంగా.

దాని ఫలితంగా వారు, “ఈ మనిషి తన శరీరాన్ని మనకు తినడానికి ఎలా ఇవ్వగలడు?” అంటూ వాదించుకోవడం మనకు ఆశ్చర్యం కలిగించకూడదు. సువార్త కోరేవి—సంపూర్ణ సమర్పణ, త్యాగపూరిత ప్రేమ, హేతువుకు అతీతమైన రహస్యాలు—ఎంతో విశ్వాసపూరితమైన హృదయాన్ని సైతం తొట్రుపాటుకు గురిచేయవచ్చు. అయినప్పటికీ, ఈ ప్రతిఘటన ఎదురైన క్షణంలోనే యేసు తన బోధను సడలించరు. బదులుగా, దానిని మరింత బలంగా చెబుతారు: “ఆమేన్, ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను, మీరు మనుష్యకుమారుని శరీరాన్ని తిని, ఆయన రక్తాన్ని తాగితే తప్ప, మీలో జీవం ఉండదు.”

ఇక్కడే శుద్ధీకరించబడిన విశ్వాసం ఉదయించాలి. నిజమైన విశ్వాసం అంటే చీకటిలోకి గుడ్డిగా దూకడం కాదు; నిజమై ఉండవచ్చనిపించే దేనినైనా అమాయకంగా నమ్మడం కూడా కాదు. విశ్వాసం దైవప్రకటనతో—దేవుడు మనతో మాట్లాడటంతో—ప్రారంభమవుతుంది. ఆ తరువాత మనం స్వేచ్ఛగా, నమ్మకంతో తెలిపే సమ్మతి వస్తుంది; అది అవగాహనకు దారితీస్తుంది.

దివ్యసత్ప్రసాద రహస్యం ఎంత లోతైనదంటే, ఎంత భక్తివిస్మయాన్ని కలిగించేదంటే, ఎంత గాఢమైనదంటే, దాని చిన్న దర్శనం కూడా ఆత్మను కదిలిస్తుంది. ఆ క్షణంలో, ఈ వరం లేకుండా మనం జీవించలేమని అంగీకరించాలి. మనం దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని విశ్వసించినప్పుడు, ప్రతి దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ మన స్వార్థానికి మరణించి, క్రీస్తులో మరింత పరిపూర్ణంగా జీవించాలనే ఆహ్వానంగా మారుతుంది.

అద్భుతమైన దివ్యసత్ప్రసాద వరాన్ని మీరు నిజంగా అనుభవపూర్వకంగా కలుసుకున్నారా అని ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఈ రహస్యం మిమ్మల్ని మార్చిందా? ఈ పవిత్ర వాస్తవం ఎదుట మీరు భక్తివిస్మయంతో నిలిచారా? దైవప్రకటన మనలను “తొట్రుపాటుకు గురిచేయాలి”; మనలను దూరం చేయడానికి కాదు, ఆ రహస్యంలోకి మరింత లోతుగా ఆకర్షించడానికి. అగాధమైన, అత్యంత మహిమాన్వితమైన దివ్యసత్ప్రసాద వరం మీ హృదయాన్ని కదిలించనివ్వండి. దానికంటే గొప్పది ఏదీ లేదు, ఎందుకంటే అది స్వయంగా క్రీస్తే. ఈ విషయాన్ని గ్రహించి, తొలుత కలిగిన దిగ్భ్రాంతిని దాటి ముందుకు సాగినప్పుడు, మన తొట్రుపాటు కృతజ్ఞతగా, ప్రేమగా మారుతుంది. తద్వారా ఈ వరాన్ని స్వీకరించడానికీ, దాని ద్వారా మరింత సంపూర్ణంగా రూపాంతరం చెందడానికీ మనకు వీలవుతుంది.

దివ్యసత్ప్రసాదంలో ఉన్న నా ప్రభువా, పరలోకం నుండి దిగివచ్చిన సజీవ ఆహారం నీవే. నీ మాటలు నా పరిమిత మనస్సుకు సవాలుగా, తొట్రుపాటు కలిగించేవిగా కూడా ఉన్నాయి; అయినా అవి నిత్యజీవపు మాటలు. నా ఆత్మసంతృప్తి నుండి నన్ను కదిలించు, నాలో పవిత్రమైన భక్తివిస్మయాన్ని రేకెత్తించు, ఈ అగాధమైన రహస్యంలోకి నన్ను మరింత లోతుగా ఆకర్షించు. నీ శరీరరక్తాల విలువను నేను ఎన్నడూ విస్మరించకుందును గాక. స్వచ్ఛమైన విశ్వాసంతో, పశ్చాత్తాపపూరిత ప్రేమతో, కృతజ్ఞతచే రూపాంతరం చెందిన హృదయంతో నిన్ను స్వీకరించే కృపను నాకు అనుగ్రహించు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


భూలోకంలో క్రీస్తు అనుభవించిన ఆవేదనలో పాలుపంచుకోవడం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ ఆదివారం (సంవత్సరం C)

యేసు తన శిష్యులతో ఇలా అన్నారు: “భూమిపై అగ్నిని రగిలించడానికి నేను వచ్చాను; అది ఇప్పటికే ప్రజ్వలిస్తూ ఉంటే ఎంత బాగుండునని నేను కోరుకుంటున్నాను! నేను పొందవలసిన ఒక జ్ఞానస్నానం ఉంది; అది పూర్తయ్యే వరకు నా వేదన ఎంత తీవ్రమైనది!” లూకా సువార్త 12:49–50

మన ప్రభువు ఆవేదన పరిపూర్ణ ప్రేమ యొక్క ఆవేదన. దైవప్రేమ అనే శుద్ధీకరించే అగ్ని మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ సంపూర్ణంగా ఆవరించాలన్నదే ఆయన పవిత్ర కోరిక. ఆయన అతి పవిత్ర హృదయంలో మండుతున్న ఈ ఆకాంక్ష, మన పరివర్తన కోసం దాహంతో ఉన్న దేవుని ప్రగాఢమైన తపనలో వేళ్లూనుకొని ఉంది. ఈ ఆవేదనను అర్థం చేసుకోవడమంటే క్రీస్తు ప్రేమ యొక్క తీవ్రతను అర్థం చేసుకోవడమే. అలాగే, మనం ఆ ప్రేమాగ్నితో ప్రజ్వలింపబడటానికి అనుమతిస్తూ, ఆ జ్వాలను లోకంలోకి తీసుకువెళ్లడం ద్వారా ప్రతిస్పందించాలనే పిలుపును అర్థం చేసుకోవడం కూడా.

ఈ దైవిక ఆకాంక్షను వ్యక్తం చేసిన వెంటనే, యేసు ఆశ్చర్యపరిచే ఒక సత్యాన్ని ప్రకటిస్తారు: “నేను భూమిపై శాంతిని స్థాపించడానికి వచ్చానని మీరు అనుకుంటున్నారా? కాదు, విభేదాన్ని కలిగించడానికే వచ్చానని మీతో చెబుతున్నాను” (లూకా 12:51). మొదట చూసినప్పుడు, ఈ మాటలు శాంతి అధిపతి అనే ఆయన బిరుదుకు విరుద్ధంగా కనిపిస్తాయి. కానీ మన ప్రభువు తన గుర్తింపును నిరాకరించడం లేదు. బదులుగా, ఒకదానికొకటి ఎంతో భిన్నమైన రెండు రకాల శాంతుల మధ్య తేడాను తెలియజేస్తున్నారు:

  • మిథ్యా శాంతి పైపైకి మాత్రమే ఉంటుంది. అది సౌకర్యం కోసం సత్యాన్ని తప్పించుకుంటుంది; రక్షణను పణంగా పెట్టి సామరస్యాన్ని కోరుకుంటుంది.
  • నిజమైన శాంతి పవిత్రత యొక్క ఫలం. అది దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా మారిన హృదయం నుండి వస్తుంది. అది నిజమైన సమాధానాన్ని కలిగించినప్పటికీ, సత్యం పాపాన్ని సవాలు చేసినప్పుడు సంఘర్షణను కూడా కలిగించవచ్చు.

క్రీస్తు అనుచరులమైన మనం ఎంత మూల్యం చెల్లించైనా పైపై సామరస్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి పిలువబడలేదు. దేవుని మహిమే మన ప్రధాన లక్ష్యంగా ఉండాలి; దాని ఫలంగా ఆత్మల రక్షణను—ముందుగా మన సొంత ఆత్మ రక్షణను—కోరుకోవాలి. ఈ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి, మనలో దేవునికి చెందినది కానిదంతటినీ సత్యం, ప్రేమ అనే దివ్యాగ్ని దహించివేయడానికి మనం అనుమతించాలి.

సత్యం అసత్యాన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు, ఆ రెండూ కలిసిపోవు. సత్యం శుద్ధి చేస్తుంది; అది అసత్యంతో రాజీపడలేదు. కాబట్టి సువార్తప్రచారం అంటే నిష్క్రియగా సహజీవనం చేయడం కాదు; చీకటిలోకి వెలుగును ప్రసరింపజేసే క్రియాశీల సాక్ష్యం ఇవ్వడం. దైవప్రేమను ఇంధనంగా చేసుకున్న ఈ వెలుగు ప్రపంచానికి మార్గదర్శక జ్యోతిగా మారుతుంది.

మన సాక్ష్యం ప్రతిఘటనకు దారితీసినప్పుడు మనం ఆశ్చర్యపడకూడదు. ఎందుకు? ఎందుకంటే దైవసత్యాన్ని నిజాయితీగా జీవిస్తూ పంచుకున్నప్పుడు, అది పాపాన్ని బయటపెట్టి పరివర్తనకు పిలుపునిస్తుంది. మన విధానం ఎల్లప్పుడూ దయ, వినయం, సహనం మీద ఆధారపడి ఉండాల్సిందే; అయినా ప్రతిఘటన ఎదురుకావచ్చు—మన కఠినత్వం వల్ల కాదు, సువార్త స్వయంగా మార్పును కోరుతుంది కాబట్టి. కొందరు ఆనందంతో, కృతజ్ఞతతో స్పందిస్తారు; మరికొందరు, విచారకరంగా, తిరస్కరిస్తారు.

యేసు ఇంకా ఇలా అంటున్నారు: “ఇకనుంచి ఐదుగురు ఉన్న ఒక ఇంటిలో విభేదాలు తలెత్తుతాయి; ముగ్గురు ఇద్దరికి వ్యతిరేకంగా, ఇద్దరు ముగ్గురికి వ్యతిరేకంగా ఉంటారు; తండ్రి తన కుమారునికి వ్యతిరేకంగా… తల్లి తన కుమార్తెకు వ్యతిరేకంగా విడిపోతారు…” (లూకా 12:52–53). ఇది బెదిరింపు కాదు, ఒక ఆధ్యాత్మిక వాస్తవం. సువార్తను స్వీకరించేవారికి, దానిని తిరస్కరించేవారికి మధ్య అనివార్యంగా తలెత్తే విభజనను ఎదుర్కోవడానికి క్రీస్తు తన శిష్యులను—మనలను కూడా—సిద్ధం చేస్తున్నారు. క్రీస్తుపట్ల విశ్వసనీయత కుటుంబాలలో కూడా ఉద్రిక్తతకు కారణం కావచ్చు. తిరస్కరణ, శ్రమలు, సిలువతో పరాకాష్ఠకు చేరిన యేసు జీవితంలోనే దీనిని మనం స్పష్టంగా చూస్తాము.

క్రీస్తు ఇప్పుడు తన మానవ స్వభావంలో మహిమాన్వితుడై, బాధలకు అతీతంగా ఉన్నప్పటికీ, తన ఆధ్యాత్మిక దేహమైన కతోలిక సభలో మన ద్వారా ఇంకా బాధపడుతున్నారు. సువార్త నిమిత్తం మనం హింసను, తిరస్కరణను లేదా పవిత్రమైన దుఃఖాన్ని భరించినప్పుడు, ఆయన మన బాధలో పాలుపంచుకుంటూనే ఉంటారు. మన హృదయాలు నిర్మలంగా, మన సాక్ష్యం నిజాయితీగా ఉన్నప్పుడు, ఆయన విమోచన వేదనలో మనం పాలుపంచుకుంటాము. మండే ఉత్సాహంతో ఆత్మలను రక్షించాలని కోరుకునే ప్రేమలో ఇది బాధాకరమైనదైనా అందమైన భాగస్వామ్యం.

మీ ఆత్మలో రగిలించి, మీ ద్వారా ఇతరులకు వ్యాపింపజేయాలని క్రీస్తు తపించే ఆయన ప్రేమజ్వాలను గురించి నేడు ధ్యానించండి. ఈ అగ్ని పవిత్రమైనది, శుద్ధిచేసేది, పరివర్తన కలిగించేది. అది మీ హృదయాన్ని పూర్తిగా ఆవరించి, పాపం నుండి మిమ్మల్ని శుద్ధి చేసిందా? అది మీ ఆత్మను దాటి, మీ సాక్ష్యం ద్వారా ఇతరులకు చేరిందా? ఆయన దివ్యాగ్ని మీలో మండేందుకు వినయంతో అనుమతించండి. మీ విశ్వాసం ఇతరుల హృదయాలలో దైవప్రేమను రగిలించే నిప్పురవ్వగా మారనివ్వండి; ఒక్కొక్క ఆత్మను దేవుని వైపు నడిపిస్తూ ఆయన రాజ్యాన్ని నిర్మించేందుకు తోడ్పడనివ్వండి.

యేసు అతి పవిత్ర హృదయమా, నీ దైవప్రేమాగ్నిని నాలో రగిలించు. సౌకర్యంలోనో రాజీలోనో వేళ్లూనుకున్న తప్పుడు శాంతిని కాక, నీ సత్యానికి విశ్వసనీయంగా ఉండడం ద్వారా మాత్రమే లభించే నిజమైన శాంతిని నేను వెదకుదును గాక. ఆత్మల పరివర్తన కోసం తపించడం ద్వారా, నీకు విశ్వసనీయంగా శిష్యజీవితం గడపడం వల్ల కలిగే పరీక్షలను సహించడం ద్వారా నీ హృదయ వేదనను భరించే ధైర్యాన్ని నాకు అనుగ్రహించు. ప్రభువా, నా హృదయాన్ని ప్రజ్వలింపజేసి, నీ శుద్ధీకరణాగ్నికి నన్ను ఒక మార్గదర్శక జ్యోతిగా చేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


నిత్యజీవం మరియు పరిపూర్ణత

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని సోమవారం

ఒక యువకుడు యేసు దగ్గరకు వచ్చి, “బోధకుడా, నిత్యజీవం పొందడానికి నేను ఏ మంచి పని చేయాలి?” అని అడిగాడు. ఆయన అతనితో, “మంచిని గురించి నన్నెందుకు అడుగుతున్నావు? మంచివాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు. నీవు జీవంలో ప్రవేశించాలనుకుంటే, ఆజ్ఞలను పాటించు” అని జవాబిచ్చారు. మత్తయి 19:16–17

మనమందరం పరలోకంలో నిత్యజీవాన్ని కోరుకుంటాము. కానీ ఈ భూమిపై ఉన్నప్పుడే పరిపూర్ణతను కూడా కోరుకుంటున్నామా? అలా అయితే, దానిని పొందడానికి అవసరమైనది చేయాలని మనం నిజంగా నిశ్చయించుకున్నామా, లేక కొంతవరకు మంచిగా ఉంటే చాలని తృప్తిపడుతున్నామా? నేటి సువార్తలోని ధనవంతుడైన యువకుడు ఇక్కడే కష్టాన్ని ఎదుర్కొన్నాడు.

ఆ యువకుడు ధర్మశాస్త్రాన్ని నిష్ఠగా పాటించేవాడని స్పష్టమవుతుంది. నిత్యజీవానికి మార్గంగా యేసు ఆజ్ఞలను పేర్కొన్నప్పుడు, అతడు, “ఇవన్నీ నేను పాటించాను” అని బదులిచ్చాడు. నైతిక దృష్టితో చూస్తే, అది మెచ్చుకోదగిన విషయమే. దేవుని ధర్మశాస్త్రంపట్ల నిజమైన భక్తిని, నీతిపట్ల ప్రశంసనీయమైన నిబద్ధతను అది వెల్లడిస్తుంది.

అయితే యేసు మోషే ధర్మశాస్త్రాన్ని సమర్థించడానికి మాత్రమే కాక, దానిని నెరవేర్చి ఉన్నత స్థాయికి తీసుకువెళ్లడానికి వచ్చారు. ఆ యువకుడు మరింత తెలుసుకోవాలనే తపనతో, “నాలో ఇంకా ఏమి లోపించింది?” అని అడిగినప్పుడు, తనలోని మరింత లోతైన ఆధ్యాత్మిక ఆకాంక్షను వెల్లడించాడు. అతడు ధర్మశాస్త్రాన్ని నిష్ఠగా పాటించినప్పటికీ, ఇంకా ఏదో ఉందని గ్రహించాడు. దేవునితో మరింత సాన్నిహిత్యం కోసం అతని ఆత్మలో కోరిక చిగురించింది.

ఈ సందర్భంలోనే యేసు పరిపూర్ణత అనే ఆదర్శాన్ని ముందుంచారు: “నీవు పరిపూర్ణతను పొందాలనుకుంటే…” ధర్మశాస్త్రానికి విధేయత పునాదివంటిదే, కానీ అది ఆధ్యాత్మిక జీవితపు పరాకాష్ఠ కాదు. కేవలం విధేయతను దాటి, జీవితాన్ని సమూలంగా మార్చే శిష్యత్వంలోకి, సంపూర్ణ అనాసక్తి మరియు పూర్ణహృదయ సమర్పణ గల జీవితంలోకి యేసు మనలను ఆహ్వానిస్తున్నారు. ఈ అర్థంలో పరిపూర్ణత అంటే ప్రవర్తనలో ఏ లోపమూ లేకపోవడం కాదు, ప్రేమలో సంపూర్ణతను పొందడం. కేవలం పాపాన్ని నివారించడం వల్లనే క్రైస్తవ శిష్యత్వపు లక్ష్యం నెరవేరదు; త్రియేక దేవునితో నిర్మలమైన, మనలను పరివర్తన చెందించే సంబంధంలోకి ప్రవేశించడం ద్వారా అది నెరవేరుతుంది—ఆ సహవాసం మనలను దైవప్రేమలోకి మరింత లోతుగా నడిపిస్తుంది.

ఆ ధనవంతుడైన యువకుడు విచారంతో వెళ్లిపోయాడు, “ఎందుకంటే అతనికి ఆస్తిపాస్తులు ఎన్నో ఉన్నాయి.” అతడు నిత్యజీవాన్ని కోరుకున్నాడు; నైతిక జీవితపు కనీస ప్రమాణాలకు మించినదానికి పిలుపు ఉందని కూడా గ్రహించాడు. కానీ అతని మమకారాలు అతణ్ణి పరిపూర్ణత మార్గంలో నడవనివ్వలేదు.

ఈ పవిత్రమైన కలయిక మనకు అనేక ముఖ్యమైన ఆధ్యాత్మిక పాఠాలను నేర్పుతుంది. మొదటిగా, నిత్యజీవం విధేయతతో ప్రారంభమవుతుంది, కానీ సమర్పణ ద్వారా వికసిస్తుంది. ఈ సువార్త వెలుగులో మనల్ని మనం అడగవలసిన మొదటి ప్రశ్న ఏమిటంటే, ఆ యువకునిలాగే మనం కూడా దేవుని ఆజ్ఞలకు విధేయులమని నిజాయితీగా చెప్పగలమా అనేది. ఆ పునాది లేకుండా, “నాలో ఇంకా ఏమి కొరవడింది?” అని అడగడానికి మనం ఇంకా సిద్ధంగా లేము.

దేవుని కృపతో, పది ఆజ్ఞలకు చిత్తశుద్ధితో విధేయులై జీవించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, మనం మరింత లోతుగా వెళ్లి పరిపూర్ణతను వెదకడానికి సిద్ధమవుతాం. పరిపూర్ణతకు, క్రీస్తుపట్ల మన ప్రేమతో పోటీపడే దేనిపట్లనైనా మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడం అవసరం. మంచివైనా, నైతికంగా మంచీ చెడూ కానివైనా, అవి మన హృదయాల్లో దేవుని స్థానాన్ని ఆక్రమిస్తే అడ్డంకులుగా మారవచ్చు.

ఆ ధనవంతుడైన యువకునికి అతని భౌతిక సంపదే అడ్డంకిగా నిలిచింది. అతని ఆత్మను చూస్తూ, అతని మమకారాలను ఎరిగిన యేసు, అతడు కోరుకున్న మరింత గాఢమైన ఐక్యతకు దారితీసే నిర్దిష్ట మార్గాన్ని ప్రేమతో వెల్లడించాడు: “వెళ్లు, నీకు ఉన్నదంతా అమ్మి పేదలకు ఇవ్వు; అప్పుడు పరలోకంలో నీకు సంపద ఉంటుంది. తరువాత వచ్చి నన్ను అనుసరించు.” భౌతిక సంపద స్వతహాగా చెడ్డది కాదు—పది ఆజ్ఞల్లో ఏదీ దానిని ఖండించదు. కానీ దేవునితో గాఢమైన సాన్నిహిత్యానికి నడిపించే పరిపూర్ణతకు నైతిక పునాది మాత్రమే సరిపోదు; దైవప్రేమతో పోటీపడే దేనినైనా తొలగించడం అవసరం. నిజమైన శిష్యత్వంలో ఎల్లప్పుడూ ఏదీ దాచుకోని సంపూర్ణ హృదయంతో యేసును అనుసరించాలనే పిలుపు ఉంటుంది.

దేవుని ఆజ్ఞలను పాటించడానికి, సంపూర్ణమైన హృదయపూర్వక ప్రేమతో ఆయనకు సర్వస్వం సమర్పించుకోవడానికి మధ్య ఉన్న తేడాను గురించి నేడు ధ్యానించండి. మీరు ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటిస్తున్నట్లయితే, మీలో ఇంకా ఏమి కొరవడింది? మీరు యేసును మరింత పరిపూర్ణంగా అనుసరించగలిగేలా, దేనిని విడిచిపెట్టమని ఆయన మిమ్మల్ని అడుగుతూ ఉండవచ్చు? మీ మమకారాలు ఎక్కడ ఉన్నాయో వెల్లడించమని ఆయనను అడగండి. ఆ తరువాత, విచారంతో వెళ్లిపోకుండా, ఆయన ఎక్కడికి నడిపించినా ఆనందంతో, నమ్మకంతో ఆయనను అనుసరించే ధైర్యం కోసం ప్రార్థించండి.

సకల పరిపూర్ణతల ప్రభువా, నీ పవిత్రత సమస్త అవగాహనకు అతీతమైనది. అయినా నీతో సన్నిహిత ఐక్యతలో జీవించమని నన్ను ఆహ్వానిస్తూ, దయతో నన్ను నీ వైపుకు ఆకర్షిస్తున్నావు. నీ వైపు సాగే నా ప్రయాణానికి అడ్డుపడే ఏ అవరోధాన్నైనా నాకు వెల్లడించమని ప్రార్థిస్తున్నాను. నా ఆత్మలో అత్యంత గాఢమైన కోరికగా నీవు ఉంచిన పరిపూర్ణతకు అడ్డుగా నిలిచే సమస్తాన్ని సమర్పించివేసే కృపను, ధైర్యాన్ని నాకు దయచేయి. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


పేదరికంలోని సంపదలు

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని మంగళవారం

యేసు తన శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: “ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను, ధనవంతుడు పరలోక రాజ్యంలో ప్రవేశించడం కష్టమే. మళ్లీ మీతో చెబుతున్నాను, ధనవంతుడు దేవుని రాజ్యంలో ప్రవేశించడం కంటే ఒంటె సూది రంధ్రం గుండా వెళ్లడం సులభం.” శిష్యులు ఇది విని ఎంతో ఆశ్చర్యపడి, “అలాగైతే ఎవరు రక్షణ పొందగలరు?” అని అడిగారు. మత్తయి 19:23–25

నేటి సువార్త వెలుగులో, మీరు ధనవంతులు కావాలని కోరుకుంటున్నారా? చాలామంది కోరుకుంటారు. పెద్దదైన, అందమైన ఇంటిని కొనాలనే ఆలోచన (లేదా అలాంటి ఇళ్లు అనేకం కొనాలనే ఆలోచన) ఆకర్షణీయంగా ఉండవచ్చు. విలాసవంతమైన సెలవు ప్రయాణాలకు వెళ్తూ, ఖరీదైన కార్లు నడుపుతూ, సుఖజీవితం అని చెప్పుకునే జీవితాన్ని గడపాలనే కోరికను వదులుకోవడం కష్టమే. ఆ కోరికను వదులుకోవడానికి మీరు కృషి చేయాలా?

“బోధకుడా, నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి నేను ఏ మంచి పని చేయాలి?” అనే ప్రశ్నతో తన వద్దకు వచ్చిన ఒక ధనవంతుడైన యువకునితో యేసు ప్రేమతో జరిపిన సంభాషణ ముగిసిన వెంటనే నేటి సువార్త ప్రారంభమవుతుంది. ఆ యువకుని హృదయంలోని మంచితనాన్ని యేసు చూడగలిగాడు, కాబట్టి జ్ఞానంతో అతణ్ణి మరింత లోతుకు నడిపించాడు. ఆజ్ఞలను పాటించమని యేసు చెప్పగా, ఆ యువకుడు తన యౌవనం నుంచీ వాటిని పాటిస్తున్నానని ధ్రువీకరించాడు. తరువాత అతడు ఇలా అడిగాడు: “నాలో ఇంకా ఏమి కొరవడింది?” యేసు అతనికి పరిపూర్ణత మార్గాన్ని ప్రేమతో వెల్లడించాడు: “వెళ్లు, నీకు ఉన్నదంతా అమ్మి పేదలకు ఇవ్వు; అప్పుడు పరలోకంలో నీకు సంపద ఉంటుంది. తరువాత వచ్చి నన్ను అనుసరించు.” ఈ ధనవంతుడైన యువకుడు వినాలనుకున్నది అది కాదు, కాబట్టి అతడు విచారంతో వెళ్లిపోయాడు. యేసు ఈ యువకుణ్ణి ఆహ్వానించిన పరిపూర్ణత, అతడు అంగీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నదానికంటే ఎక్కువగా ఉంది.

మన మొదటి ప్రశ్నకు తిరిగి వద్దాం: మీరు ధనవంతులు కావాలని కోరుకుంటున్నారా? నేటి సువార్తలో, ఆ యువకుడు వెళ్లిపోతున్న సందర్భంలో, యేసు తనకు అత్యంత సన్నిహితులైన వారి వైపు తిరిగి భౌతిక సంపదల ప్రమాదం గురించి వారికి ఒక పాఠం నేర్పుతున్నాడు. ఇది శిష్యులను ఎంతగా దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసిందంటే, వారి ఆశలు భగ్నమైనట్లు కనిపించారు; “అలాగైతే ఎవరు రక్షణ పొందగలరు?” అని అడిగారు.

ఆ ధనవంతుడైన యువకునిలోనూ, దిగ్భ్రాంతితో స్పందించిన శిష్యులలోనూ మనల్ని మనం చూసుకోవాలి. వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ తాము ఊహించగలిగినదానికంటే ఎంతో ఎక్కువ ధనవంతులు కావాలని యేసు కోరుకున్నాడు—కానీ ఈ లోకంలోని క్షణికమైన భౌతిక వస్తువుల విషయంలో కాదు. మన అవసరాలను, మన కుటుంబాల అవసరాలను తీర్చడానికి భౌతిక సంపద అవసరం కాబట్టి అది చెడ్డది కాకపోయినా, డబ్బు, ఆస్తిపాస్తులు మనకు ఏ విధంగానూ సంపూర్ణ సంతృప్తిని ఇవ్వలేవు. అవి మన కోరికలను తాత్కాలికంగా తీర్చి, ఇంద్రియసుఖాలను అందిస్తాయి కాబట్టి మనం డబ్బును, ఆస్తిపాస్తులను ఆస్వాదించవచ్చు. కానీ శాశ్వతమైన ఓదార్పు, సంపూర్ణ సంతృప్తికి మూలం దేవునిలోనూ ఆయన పవిత్ర చిత్తంలోనూ మాత్రమే లభిస్తాయి.

“నేను ధనవంతునిగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నానా?” అనే ప్రశ్నను ఆలోచించేటప్పుడు, మనం ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, గట్టిగా “లేదు!” అని చెప్పాలి. యేసు అంత తీవ్రంగా హెచ్చరించిన దానిని మనం ఎందుకు కోరుకోవాలి? ధనవంతుడు పరలోక రాజ్యంలో ప్రవేశించడం “అసాధ్యం” అని యేసు చెప్పలేదు; అయితే అది “కష్టం” అని మాత్రం చెప్పాడు. కాబట్టి, సంపదలు కలిగి ఉండటాన్ని నిప్పుతో చెలగాటమాడటంతో పోల్చవచ్చు. కాలిపోయే ప్రమాదం చాలా ఉంది. 

డబ్బు విషయంలోనూ అలాగే ఉంటుంది. యేసు నేరుగా చేసిన బోధను, ధనవంతుడైన యువకుని విచారాన్ని బట్టి, మనమందరం కాస్త వెనక్కి తగ్గి డబ్బు, ఆస్తిపాస్తుల పట్ల మన వైఖరులను పరిశీలించుకోవాలి. మన అంతరంగ వైఖరి నిరాడంబరతను, పేదరికాన్ని సైతం కోరుకునేదిగా ఉండాలి. అది దిక్కులేని దారిద్ర్యం కాదు; చాలా కొద్దిగా మాత్రమే కూడబెట్టుకుంటూ, నిరాడంబరంగా, వినయంగా జీవిస్తూ, అదే సమయంలో మనకూ మన కుటుంబానికీ అవసరమైనవి కలిగి ఉండే పేదరికం. మీరు కోరుకునే జీవనశైలి ఇదేనా? ఇటువంటి జీవితం వెనుక ఉన్న వివేకాన్ని, భౌతిక సంపదలతో కూడిన జీవితంలోని ప్రమాదాలను మీరు అర్థం చేసుకుంటున్నారా?

భౌతిక సంపద, సౌకర్యాల పట్ల మీ కోరికలను, వైఖరులను ఈ రోజు ధ్యానించండి. సంపదలను సంతోషానికి మార్గంగా చూస్తున్నారా, లేక ఆధ్యాత్మిక పేదరికంతో వచ్చే స్వేచ్ఛను స్వీకరించడానికి నిజంగా సిద్ధంగా ఉన్నారా అని నిజాయితీగా మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. ధనవంతుడైన యువకునికి యేసు ఇచ్చిన సమూల మార్పుకు పిలుపును భారంగా కాక, ఒక వరంగా పరిగణించండి. మీరు ఇంకా దేనిని పట్టుకొని ఉన్నారో ఆలోచించి, దానిని విడిచిపెట్టేంత ధైర్యాన్ని కలిగి ఉండండి. నిరాడంబరతలో, ఉదారతలో, దేవునిపై మాత్రమే ఉంచే నమ్మకంలో ఆనందాన్ని పొందే హృదయాన్ని పెంపొందించుకోవడానికి కృషి చేయండి. అలా చేయడం ద్వారా, పరలోక రాజ్యం కోసం జీవించే జీవితంలోని సాటిలేని సంపదలను మీరు కనుగొంటారు.

నిజమైన సంపదలకు ప్రభువా, ఈ లోకంలోని క్షణికమైన సంపదలను ఎంతో మించిపోయే నిత్య నిధిని నీలో మాత్రమే మేము కనుగొంటాము. డబ్బు, ఆస్తిపాస్తులతో వచ్చే ప్రమాదాలను గుర్తించి, నిరాడంబరతతోను, అనాసక్తితోను కూడిన జీవితాన్ని స్వేచ్ఛగా ఎంచుకోవడానికి నాకు వివేకాన్ని, బలాన్ని దయచేయి. నన్ను నీవు పిలిచిన పరిపూర్ణతలోనికి నేను ఆకర్షింపబడేలా, నీవు, నీ పవిత్ర చిత్తం మాత్రమే నేను వెదకే నిధిగా ఉండుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


హృదయ గుణం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని బుధవారం

ఆయన వారిలో ఒకనికి ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “‘మిత్రమా, నేను నిన్ను మోసం చేయడం లేదు. సాధారణంగా ఇచ్చే రోజువారీ కూలికి నీవు నాతో ఒప్పుకోలేదా? నీకు రావలసినది తీసుకొని వెళ్ళు. చివరగా వచ్చిన ఇతనికి కూడా నీకు ఇచ్చినంతే ఇవ్వాలని నేను కోరుకుంటే నీకేమిటి? నా సొంత డబ్బుతో నా ఇష్టం వచ్చినట్లు చేసుకునే స్వేచ్ఛ నాకు లేదా? నేను ఉదారంగా ఉన్నందుకు నీవు అసూయపడుతున్నావా?’ ఈ విధంగా, చివరివారు మొదటివారవుతారు, మొదటివారు చివరివారవుతారు.” మత్తయి 20:13–16

ఆర్థిక న్యాయం గురించి, ముఖ్యంగా ప్రేమకు, మానవ గౌరవానికి సంబంధించిన విషయంలో, యేసు తప్పకుండా శ్రద్ధ వహిస్తాడు. అయితే నేటి సువార్త మరింత లోతైన విషయాన్ని వెల్లడిస్తుంది: దేవుని కరుణలోని నిగూఢమైన, ఉదారమైన స్వభావాన్ని. ఈ ఉపమానం కేవలం కూలి చెల్లింపులో న్యాయం గురించి మాత్రమే కాదు; ఇది పరలోక రాజ్యాన్ని, ఇప్పుడూ రాబోయే నూతన ఆకాశములలోను నూతన భూమిలోను రాజుగా దేవుని పరిపాలనను వెల్లడిస్తుంది.

ఈ ఉపమానంలో, భూయజమాని తన ద్రాక్షతోటలో పనివారిని కుదుర్చుకోవడానికి పగటిపూట ఐదుసార్లు బయటికి వెళ్తాడు—తెల్లవారుజామున, తొమ్మిది గంటలకు, మధ్యాహ్నం, మూడు గంటలకు, ఐదు గంటలకు. రోజు ముగిసినప్పుడు, ఒక్క గంట మాత్రమే పనిచేసినవారికి రోజంతా శ్రమించినవారితో సమానమైన కూలి లభిస్తుంది. లోకపు దృష్టితో వింటే, ఇది అన్యాయంగా అనిపించవచ్చు. నిజానికి, మొదట పనికి కుదిరినవారు సణుగుతారు. మానవ దృక్కోణంలో చూస్తే, “అతను కూలి ఇచ్చేది ఇలాగైతే, రేపు నేను ఐదు గంటలకే వస్తాను” అని కూడా అనిపించవచ్చు.

కానీ ఇది కార్మిక ఆర్థికశాస్త్రానికి సంబంధించిన పాఠం కాదు; దేవుని ఉదార హృదయానికి సంబంధించిన పాఠం. ఒక పూర్తి రోజు కూలి అయిన దేనారము, నిత్యజీవమనే ప్రతిఫలానికి సంకేతం. దేవుడు సేవచేసిన గంటల సంఖ్యను బట్టి కృపను అనుగ్రహించడు; తన ఆహ్వానానికి ప్రతి ఆత్మ ఇచ్చే ప్రతిస్పందనలోని లోతును, నిజాయితీని బట్టి అనుగ్రహిస్తాడు.

వ్యక్తిగత తీర్పులో ప్రతి వ్యక్తి దేవుని ఎదుట నిలబడినప్పుడు, దేవుడు సత్కార్యాలను పాపాలతో త్రాసులో తూకం వేయడు. బదులుగా, ఆయన హృదయపు లోతుల్లోకి చొచ్చుకొని చూసి, ఆ వ్యక్తి హృదయపరివర్తన గుణాన్ని బట్టి, ప్రేమకు అనుగుణంగా తీర్పు తీరుస్తాడు. ఎన్నో సంవత్సరాలపాటు నిష్ఠగా దివ్యబలిపూజకు హాజరై, ప్రతిరోజూ ప్రార్థించి, ఇతరులకు సేవచేసిన వ్యక్తి, జీవితంలో తరువాతి దశలో సమూలమైన, నిజాయితీగల హృదయపరివర్తన పొందిన వ్యక్తి అంత లోతుగా కృపకు ప్రతిస్పందించకపోయి ఉండవచ్చు. ఆ తరువాతి వ్యక్తి ఎన్నో సంవత్సరాలు ఆధ్యాత్మిక ఆత్మసంతృప్తిలో, లేదా పూర్తిగా పాపమయమైన స్థితిలో కూడా జీవించినప్పటికీ, గాఢమైన శుద్ధీకరణను అనుభవించి, పవిత్రతలో వేగంగా ఎదిగి, దేవునితో మరింత సన్నిహితమైన ఐక్యతలోకి ప్రవేశించి ఉండవచ్చు.

దేవుని ఉదారత తరచూ న్యాయం గురించిన మన పరిమిత అవగాహనకు అందదు. అయితే ఆయన మార్గాలు మన మార్గాలు కావు (చూ. యెషయా 55:8). ఆయన తీర్పు శ్రమ యొక్క పరిమాణాన్ని బట్టి కాదు, హృదయం యొక్క గుణాన్ని బట్టి ఉంటుంది—ఎంత ఆలస్యమైనా సరే, కృపకు “అవును” అని చెప్పే హృదయాన్ని బట్టి ఉంటుంది.

ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, ఈ రోజును భూమిపై మన జీవితమనే దినంలోని చివరి గంటగా మనలో ప్రతి ఒక్కరం భావించాలి. సమయం తక్కువగా ఉంది; చేయవలసిన పని ఎంతో ఉంది. ద్రాక్షతోట యజమాని కూలీలను వెతుకుతూ మళ్లీ మళ్లీ బయటకు వెళ్లినట్లే, దేవుడు కూడా తన ద్రాక్షతోటలో పనిచేయమని ఆహ్వానిస్తూ ఆత్మలను నిరంతరం వెదుకుతూనే ఉంటాడు. ఆ ద్రాక్షతోటే సభ. అది లోకం మధ్యలో నాటబడి, పరలోక రాజ్యం కోసం ఫలాలను అందిస్తోంది.

దేవుని ద్రాక్షతోటలో పనిచేయాలనే ఆహ్వానాన్ని మీరు ఇప్పటికే అంగీకరించి ఉంటే, ఇది గుర్తుంచుకోండి: మీ అపొస్తలిక కార్యం ఎంత ఫలవంతమైనదో నిర్ణయించేది మీరు సాధించిన పనుల పరిమాణం కాదు, మీ సేవలోని గుణమే. ఆ గుణాన్ని నిర్ణయించేది దేవుడే. అది విశ్వాసంతో జ్వలిస్తూ, కృపచేత శుద్ధిపొంది, ప్రేమతో మండే ఆత్మ నుండి ప్రవహిస్తుంది. అంతేగాని, మొదట వచ్చిన కూలీల్లా అసూయపడుతూ, తన గురించే ఆలోచిస్తూ, ఇతరులకు లభించిన ఆశీర్వాదాల పట్ల ద్వేషం పెంచుకునే ఆత్మ నుండి కాదు.

దేవుని పిలుపుకు మీరు ఎంత సంసిద్ధతతో, ఎంత ఉదారంగా స్పందిస్తున్నారో ఈ రోజు ధ్యానించండి. కేవలం ఆయనను సంతోషపెట్టాలనే కోరికతో, నిర్మలమైన హృదయంతో మీరు పనిచేస్తున్నారా? లేక మీ జీవిత మార్గాన్ని ఇతరుల మార్గంతో పోల్చుకోవాలనే శోధనకు లోనవుతూ, అసూయాద్వేషాలతో పోరాడుతున్నారా? ఆయన ఆహ్వానానికి మీ స్పందన ఎంత పరిపూర్ణంగా ఉంటుందో దానికి తగిన ప్రతిఫలాన్ని ఆయన మీకు ఇస్తాడనే నమ్మకంతో, వినయంతోను, ఆనందంతోను, ప్రేమతోను ఆయనకు సేవచేసే కృపను మన ప్రభువును అడగండి.

అత్యంత ఉదారుడవైన ప్రభువా, నీ మంచితనాన్ని మించినది ఏదీ లేదు; నీ దైవకారుణ్యం ఎన్నటికీ తరగదు. ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఆత్మసంతృప్తితో ఉండిపోయిన వారందరి కోసం, నాతో సహా, నేను ప్రార్థిస్తున్నాను. ప్రభువా, మా వద్దకు రమ్ము. నీ రాజ్యమనే ద్రాక్షతోటలో పనిచేయడానికి మమ్మల్ని మరలా ఆహ్వానించు; నీ పిలుపుకు పూర్ణహృదయంతో స్పందించే కృపను మాకు దయచేయి. నీ ద్రాక్షతోట సమృద్ధిగా, నిత్యమైన ఫలాలను అందించేలా, నీకును ఇతరులకును వినయంతో సేవచేస్తూ నా మనస్సును, హృదయాన్ని, ఆత్మను పూర్తిగా నీకు సమర్పించుదును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


కృపను వస్త్రంగా ధరించడం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని గురువారం

అయితే రాజు అతిథులను కలుసుకోవడానికి లోపలికి వచ్చినప్పుడు, అక్కడ వివాహ వస్త్రం ధరించని ఒక మనిషిని చూశాడు. అతనితో, ‘మిత్రమా, వివాహ వస్త్రం లేకుండా ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?’ అని అడిగాడు. కానీ అతనికి నోటమాట రాలేదు. అప్పుడు రాజు తన పరిచారకులతో, ‘ఇతని కాళ్లూ చేతులూ కట్టి, బయట చీకటిలోకి విసరివేయండి. అక్కడ రోదన, పళ్లు కొరకడం ఉంటాయి’ అన్నాడు. ఆహ్వానితులు అనేకులు, కానీ ఎన్నుకోబడినవారు కొందరే.” మత్తయి 22:11–14

నేటి సువార్త ఉపమానంలోని అనేక అర్థాలలో, వివాహ వస్త్రం లేని అతిథి చిత్రణ బహుశా మనల్ని అత్యంత గంభీరంగా ఆలోచింపజేస్తుంది. రక్షణకు ఆహ్వానం అందుకున్నప్పటికీ, అంతరంగంలో సిద్ధపడని ఆత్మకు అతడు ప్రతీక. విందులో ఉన్నప్పటికీ, అతడు “వివాహ వస్త్రం” ధరించలేదు. ఈ వస్త్రాన్ని ప్రేమతో అలంకరించబడిన పరిశుద్ధపరచే కృపగా సభ పితరులు సాధారణంగా అర్థం చేసుకున్నారు. బాహ్యంగా చూస్తే అతడు అక్కడ ఉండటానికి తగినవానిలా కనిపించవచ్చు; కానీ అంతరంగంలో అతని ఆత్మకు అవసరమైన సంసిద్ధత లేదు.

వివాహ విందు పరలోక రాజ్యాన్ని సూచిస్తుంది—ప్రస్తుతంలో కృపతో జీవించడం, చివరికి మహిమలో దేవునితో నిత్య ఐక్యం పొందడం. ఈ ఆహ్వానం మొదట ఇశ్రాయేలుకు అందింది; ఇప్పుడు సభ ద్వారా అన్ని జాతులకూ అందుతోంది. దేవుడు తన కారుణ్యంతో తన విందుశాలను నింపాలని కోరుకుంటున్నాడు. అందరూ రక్షణ పొందాలన్నది ఆయన చిత్తం. అయితే, ఆయన కారుణ్యంతో సంపూర్ణ సామరస్యంతో పనిచేసే ఆయన న్యాయం, తగిన ఆధ్యాత్మిక సంసిద్ధతను కోరుతుంది.

రాజు అతని వద్దకు వచ్చినప్పుడు, వివాహ వస్త్రం లేని ఆ అతిథికి నోటమాట రాదు. అతడు తనను తాను సమర్థించుకోలేడు; ఆహ్వానం ఉచితంగా అందింది, షరతులు స్పష్టంగా ఉన్నాయి—కృపను వస్త్రంగా ధరించి, ప్రేమతో అలంకరించుకోవాలి. అతనిలో సంసిద్ధత లేకపోవడం వల్ల, అతణ్ణి బయటి చీకటిలోకి విసరివేస్తారు. నిజమైన పశ్చాత్తాపం, ప్రార్థన, కృపలో పునాదిగల జీవితం లేకుండానే తాము రక్షణ పొందామని మితిమీరిన భరోసాతో ఉండేవారి గతి ఏమిటో ఈ సంఘటన వెల్లడిస్తుంది.

నిరంతర హృదయపరివర్తన గానీ, సువార్త ప్రకారం జీవించడానికి నిజాయితీగల కృషి గానీ లేకుండానే పరలోకంలో ప్రవేశించవచ్చనే తప్పుడు నిశ్చయతే మితిమీరిన భరోసా అనే పాపం. దానికి వ్యతిరేకంగా ఈ ఉపమానం బలమైన హెచ్చరికగా నిలుస్తుంది. ఆహ్వానితులలో లెక్కించబడటం మాత్రమే సరిపోదు: దివ్యబలిపూజకు హాజరుకావడం, కతోలికులనే పేరు కలిగి ఉండటం లేదా బాహ్య విధులను నిర్వర్తించడం మాత్రమే చాలవు. క్రీస్తు జీవం అంతరంగం నుండి ప్రకాశించేలా, ప్రతి ఒక్కరూ అంతరంగంలో రూపాంతరం చెంది, కృపను, ప్రేమను ధరించాలి.

సువార్తలో ప్రస్తావించిన పాపాలన్నిటిలో, పవిత్రాత్మకు వ్యతిరేకమైన పాపాలకంటే ఆధ్యాత్మికంగా మరింత ప్రమాదకరమైనవి ఏవీ లేవు—మితిమీరిన భరోసా కూడా వాటిలో ఒకటిగా లెక్కించబడుతుంది (చూ. కతోలిక సభ ధర్మోపదేశ గ్రంథం 1864; మార్కు 3:29). మితిమీరిన భరోసా తీవ్రమైన పాపం. ఎందుకంటే అది దేవుని కారుణ్యంపై నమ్మకాన్ని పాపం చేయడానికి అనుమతిగా వక్రీకరిస్తూ, హృదయపరివర్తన అత్యవసరమనే విషయాన్ని తిరస్కరిస్తుంది. మితిమీరిన భరోసా పశ్చాత్తాపం లేకుండానే రక్షణ లభిస్తుందని అనుకుంటుంది లేదా పశ్చాత్తాపాన్ని నిరవధికంగా వాయిదా వేస్తుంది. అలా హృదయాన్ని కఠినపరుస్తూ, అంతరాత్మను మొద్దుబారుస్తూ, చివరికి మించిపోయిన సమయం ఇక తిరిగిరాని స్థితికి తీసుకెళుతుంది.

పవిత్రాత్మకు విరుద్ధమైన ఆరు పాపాలను గుర్తించిన పునీత తోమస్ అక్వినాస్, మితిమీరిన భరోసా అనేది నిరీక్షణ అనే దైవిక సద్గుణానికి విరుద్ధమని బోధిస్తున్నారు (ST II-II, q. 14, a. 2). నిజమైన నిరీక్షణ దేవుని వాగ్దానాలపైనా అనుగ్రహంపైనా ఆధారపడుతుంది; మితిమీరిన భరోసా నిరీక్షణను పోలి ఉన్నా, దానిలో సారమూ ఆచరణా ఉండవు. ఇతరులపట్ల ప్రేమతో జీవించకుండానే నిత్యజీవాన్ని ఆశించినప్పుడు, లేదా పశ్చాత్తాపం లేకుండానే క్షమాపణ తప్పక లభిస్తుందని నమ్మినప్పుడు ఇది కలుగుతుంది. దేవుని చిత్తానికి విధేయత చూపనివారికి కూడా ఆయన రక్షణను ప్రసాదిస్తారని ఇలా భావిస్తారు. అలా చేయడం ద్వారా, పవిత్రాత్మ రక్షణను కలుగజేయడానికి ఉపయోగించే సాధనాలనే తిరస్కరిస్తారు.

విందు నుండి బయటకు త్రోసివేయబడిన వ్యక్తి గురించి ఈ రోజు ధ్యానించండి. ఆహ్వానం అందుకున్నప్పటికీ, అతడు అనుగ్రహమనే తగిన వస్త్రాన్ని ధరించలేదు. యేసు ఈ ఉపమానాన్ని మనలను ఖండించడానికి కాక, హృదయాన్ని నిరంతరం శుద్ధి చేసుకోవలసిన అవసరాన్ని మనకు గుర్తుచేయడానికి చెబుతున్నారు. అనేక విధాలుగా, ఈ వివాహ విందు మన విచారణ దేవాలయాలకు ఒక ప్రతిరూపం. అక్కడ పవిత్ర దివ్యసత్ప్రసాదంలో గొర్రెపిల్ల విందు నిరంతరం సమర్పించబడుతుంది. అందరూ ఆహ్వానితులే—అయితే వినయం, పశ్చాత్తాపం, విశ్వాసం ద్వారా తగిన విధంగా సంసిద్ధులైనవారు మాత్రమే నిత్య విందు ఆనందంలో సంపూర్ణంగా ప్రవేశించగలరు. యోగ్యంగా దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడం ద్వారా ఆ ఆనందం ఇక్కడే, ఇప్పుడే ప్రారంభమవుతుంది. దివ్యబలిపూజలో మీరు పాల్గొనే తీరును పరిశీలించుకొని, మీ ఆత్మను ప్రేమ సౌందర్యంతో అలంకరించుకోవడానికి కృషి చేయండి. ఎందుకంటే అనుగ్రహమనే ఈ వస్త్రం లేకపోతే, పరలోక నిత్య విందు నుండి మనం బయటకు త్రోసివేయబడతాం.

అత్యంత కరుణామయుడవు, న్యాయవంతుడవు అయిన ప్రభువా, అనుగ్రహ విందులో—ఈ జీవితంలో దివ్యసత్ప్రసాదంలోనూ, పరలోక జీవితంలో పరలోక విందులోనూ—పాలుపంచుకోవడానికి నీవు అందరినీ ఆహ్వానిస్తున్నప్పటికీ, నీ వరాన్ని స్వీకరించడానికి హృదయాలు తగిన విధంగా సంసిద్ధమై ఉండాలని నీ దైవిక న్యాయం కోరుతుంది. పవిత్రీకరణ అనుగ్రహమనే వరాన్ని స్వీకరించడానికి నా హృదయం ఎల్లప్పుడూ తెరచి ఉండేలా, నిరంతర పశ్చాత్తాప అనుగ్రహాన్ని నాకు ప్రసాదించమని ప్రార్థిస్తున్నాను. ఆ అనుగ్రహం నా అంతరంగాన్ని మార్చి, నీవు నన్ను పిలుస్తున్న ప్రేమలో ఫలించునుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


ప్రేమ అనే ఏకైక ధర్మం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని శుక్రవారం

యేసు సద్దూకయ్యులను మౌనులుగా చేశారని పరిసయ్యులు విన్నప్పుడు, వారు ఒకచోట కూడారు. వారిలో ధర్మశాస్త్ర పండితుడొకడు ఆయనను పరీక్షిస్తూ, “బోధకుడా, ధర్మశాస్త్రంలోని ఆజ్ఞలలో అన్నిటికంటే గొప్పది ఏది?” అని అడిగాడు. మత్తయి 22:34–36

ఈనాటి సువార్త సంఘటన యేసు బహిరంగ పరిచర్యలోని చివరి వారంలో, ఆయన విజయోత్సాహంతో యెరూషలేములోకి ప్రవేశించిన కొద్దికాలానికే జరుగుతుంది. ఆ ప్రవేశ సమయంలో జనసమూహాలు ఆయనను మెస్సీయగా, దావీదు కుమారునిగా కీర్తించాయి. ఆ వారం గడుస్తున్నకొద్దీ, ప్రధాన యాజకులు, పెద్దలు, పరిసయ్యులు, హేరోదీయులు, సద్దూకయ్యులు, అలాగే ఈనాటి వాక్యభాగంలోని ధర్మశాస్త్ర పండితుడు వంటి వివిధ మతాధికారుల నుండి యేసు వరుస సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నారు. గమనించదగిన విషయం ఏమిటంటే, ఈ వర్గాలు తరచూ ఒకదానితో ఒకటి విభేదించేవి. లేఖనాలు, సిద్ధాంతాల విషయంలో, ముఖ్యంగా పరిసయ్యులు, సద్దూకయ్యుల మధ్య, తీవ్రమైన భేదాభిప్రాయాలు ఉండేవి. అయినప్పటికీ, తమ వేదాంత వివాదాలను పక్కనపెట్టి, యేసును వ్యతిరేకించడంలో వారు ఏకీభవించారు. ఆయన ప్రతిష్ఠను దెబ్బతీయడానికి, ఆయన అధికారాన్ని బలహీనపరచడానికి వారు తమ ప్రయత్నాలలో ఐక్యమయ్యారు.

ఈనాటి సువార్తలో యేసును ప్రశ్నించిన ధర్మశాస్త్ర పండితుడు బహుశా ఒక శాస్త్రి అయి ఉండవచ్చు—అంటే మోషే ధర్మశాస్త్రంలోనూ, యూద సంప్రదాయంలో దాని వ్యాఖ్యానంలోనూ నిపుణుడు. శాస్త్రులను ధర్మశాస్త్రానికి ప్రామాణిక బోధకులుగా, వ్యాఖ్యాతలుగా పరిగణించేవారు. మతపరమైన, చట్టపరమైన విషయాలలో తరచూ వారిని సంప్రదించేవారు. చట్టపరమైన పత్రాలను తయారు చేయడం కూడా వారి పనిలో భాగమైనప్పటికీ, మోషే ధర్మశాస్త్రాన్ని అధ్యయనం చేయడం, బోధించడం, అన్వయించడం వారి ప్రధాన మతపరమైన బాధ్యత. ఈ శాస్త్రి యేసు వద్దకు నేర్చుకోవడానికి కాక, ఆయనను పరీక్షించడానికి—వేదాంత విషయాలలో ఆయనకు విశ్వసనీయత లేదని బయటపెట్టడానికి—వచ్చాడు. బహుశా ధర్మశాస్త్రంలో యేసుకంటే తాను ఎంతో ఎక్కువ పాండిత్యంగలవాడినని భావిస్తూ, తన గర్వం వల్ల అలా చేసి ఉండవచ్చు. అయితే, ఈ చివరి వారంలో ఆయనను చిక్కులో పడవేయడానికి జరిగిన ఇతర ప్రయత్నాల సందర్భాలలోలాగే, యేసు దైవిక జ్ఞానంతో మాత్రమే కాక, తనను సవాలు చేసేవారిని మౌనులుగా చేసి, ధర్మశాస్త్ర సారాన్ని వెల్లడించే స్పష్టతతో, అధికారంతో సమాధానమిస్తున్నారు.

“బోధకుడా, ధర్మశాస్త్రంలోని ఆజ్ఞలలో అన్నిటికంటే గొప్పది ఏది?” అనే ప్రశ్నకు యేసు రెండు అంశాలతో కూడిన సమాధానం ఇస్తున్నారు: “నీ ప్రభువైన దేవుణ్ణి నీ పూర్ణహృదయంతో ప్రేమించాలి…” మరియు “రెండవది కూడా దానివంటిదే: నిన్ను నీవు ప్రేమించుకున్నట్లే నీ పొరుగువారిని ప్రేమించాలి.” ఏ ఆజ్ఞ అన్నిటికంటే గొప్పది అని మాత్రమే యేసును అడిగినప్పటికీ, ఆయన ఒకటి కాక రెండు ఆజ్ఞలను వెల్లడించినట్లు కనిపిస్తుంది. కానీ నిజంగా ఆయన అలా చేశారా?

వేదాంతపరంగా చూస్తే, యేసు ఆ ప్రశ్నకు సంపూర్ణంగా సమాధానం ఇవ్వడమే కాక, దేవునిపట్ల ప్రేమ, తనపట్ల తనకున్న ప్రేమ, పొరుగువారిపట్ల ప్రేమ ఒకదానితో ఒకటి ఎంతగా ముడిపడి ఉన్నాయంటే, వాటిని ఎక్కువ తక్కువలుగా విభజించలేమని చూపించారు. మీరు దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తే, అది సరైన క్రమంలో మిమ్మల్ని మీరు ప్రేమించుకునే క్రియ కూడా అవుతుంది; అది సహజంగానే ఇతరులపట్ల ప్రేమకు దారితీస్తుంది. అందువల్ల, రెండు అంశాలుగా కనిపించే ఈ సమాధానం ప్రేమలోని ఏకత్వాన్ని వెల్లడిస్తుంది—ఆ ప్రేమపైనే “ధర్మశాస్త్రమంతా, ప్రవక్తల బోధలన్నీ ఆధారపడి ఉన్నాయి.”

నేడు మనం ప్రేమ అనే పదాన్ని అనేక రకాలుగా ఉపయోగిస్తున్నాం. కొన్ని రకాల ప్రేమలు భావోద్వేగంలో లేదా ఆవేశంలో వేళ్లూనుకొని ఉంటాయి; మరికొన్ని కర్తవ్యం, ఆప్యాయతలతో రూపుదిద్దుకున్న స్నేహం లేదా కుటుంబానికి చెందిన సహజ బంధాల నుంచి ఉద్భవిస్తాయి. అయితే యేసు ప్రస్తావించే ప్రేమ మానవ వర్గీకరణలకు అతీతమైనది. అది దివ్యమైన ప్రేమ—అగాపే, లేదా దైవప్రేమ—అది సహజమైన ప్రేమ రూపాలను మించిపోవడమే కాక, వాటిని ఉన్నతపరచి, రూపాంతరం చెందిస్తుంది. మానవ ప్రేమ దైవప్రేమతో ఏకమైనప్పుడు, అది శుద్ధి పొంది, మరింత గాఢమై, సరైన క్రమంలో దేవుని వైపు మళ్లుతుంది. అక్కడి నుంచి అది తిరిగి మనలోకి, మన ద్వారా ఇతరులకు ప్రవహిస్తుంది. ఈ విధంగా, స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు, చివరికి శత్రువుల పట్ల కూడా మనకున్న ప్రేమ, దేవుని పరిపూర్ణమైన, తనను తాను అర్పించుకునే ప్రేమలో భాగస్వామ్యమవుతుంది. అలా, దైవప్రేమతో దేవుణ్ణి ప్రేమించడం ప్రతి సంబంధంలోనూ దైవప్రేమను పుట్టించి, ఆ సంబంధాలను కృపతో కూడిన జీవనంలోకి నడిపిస్తుంది. దైవప్రేమతో జీవించే ఈ సమగ్రమైన, ఏకీకృత కార్యం—దేవుడు దానికి ఆరంభం, మూలం కావడం, ఆ దైవప్రేమ తప్పనిసరిగా ఇతరులకు ప్రవహించడం—ధర్మశాస్త్రాన్ని పరిపూర్ణంగా నెరవేర్చి, మనం పిలువబడిన పవిత్రతను వెల్లడిస్తుంది.

ఈ రోజు మీ ప్రేమ నాణ్యతను, దాని మూలాన్ని గురించి ధ్యానించండి. ఇతరుల పట్ల మీ ప్రేమ, దేవుని పట్ల మీకున్న ప్రేమలో వేళ్లూనుకొని ఉందా? ప్రార్థనలో గడిపిన సమయం నుంచి, కృపచేత శుద్ధి పొందిన హృదయం నుంచి, అన్నిటికన్నా మిన్నగా దేవుణ్ణి మహిమపరచాలనే కోరిక నుంచి మీ ప్రేమ ప్రవహిస్తోందా? కేవలం భావోద్వేగంతోనో, విధిగా భావించో కాక, దైవప్రేమతో ప్రేమించడానికి ప్రయత్నించండి. మీరు అలా చేసినప్పుడు, మీ సంబంధాలు రూపాంతరం చెందడమే కాక, వాటి ద్వారా దేవుడు లోకాన్ని స్పృశించే సాధనాలుగా మారతాయి.

నా ప్రభువా, సమస్త దైవప్రేమకు మూలాధారమా, నా పూర్ణ హృదయాన్ని, ఆత్మను, మనస్సును ఆవరించే దైవప్రేమతో నిన్ను గాఢంగా ప్రేమించేలా నన్ను ఆకర్షించు; ఆ ప్రేమ నన్ను శుద్ధిపరచునుగాక. ఆ దివ్యమైన ప్రేమ నుంచి, నా ద్వారా ఇతరులపై నీ దైవప్రేమను కుమ్మరించు. తద్వారా నా ఉనికి అంతా, నేను చేసే ప్రతి పని, నేను పాటించడానికి పిలువబడిన ఆ ఒక్క మహిమాన్వితమైన ఆజ్ఞను నెరవేర్చునుగాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.


నిజమైన గొప్పతనం

సామాన్యకాలం ఇరవయ్యవ వారంలోని శనివారం

యేసు జనసమూహాలతోను తన శిష్యులతోను ఇలా పలికాడు: “ధర్మశాస్త్ర పండితులు, పరిసయ్యులు మోషే పీఠంపై కూర్చున్నారు. కనుక వారు మీకు చెప్పేవన్నీ చేయండి, పాటించండి; కాని వారి మాదిరిని అనుసరించకండి. ఎందుకంటే వారు బోధిస్తారు గాని ఆచరించరు…” మత్తయి 23:1–3

దేవుని దృష్టిలో నిజంగా గొప్పవారిగా ఉండటమంటే ఏమిటి? గుర్తింపు, విజయం, గౌరవాలకు విలువనిచ్చే లోకంలో, యేసు పూర్తిగా భిన్నమైన దృక్పథాన్ని అందిస్తున్నాడు—అది దీనులను హెచ్చించి, గర్విష్ఠులను తగ్గిస్తుంది.

యేసు తన భూజీవితంలోని చివరి వారంలో దేవాలయంలో పాస్కా పండుగ వేడుకల్లో పాల్గొంటున్న సందర్భంలో నేటి సువార్తలోని సంఘటన జరుగుతుంది. ఆ వారమంతా, దేవుని ప్రజలను నడిపించే బాధ్యత అప్పగించబడిన మతనాయకుల నుంచే ఆయన నిరంతర వ్యతిరేకతను, అసూయను ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ నాయకులు తమ పవిత్ర విధుల నిర్వహణలో ఘోరంగా విఫలమైనప్పటికీ, యేసు వారిని ఆగ్రహద్వేషాలతో కాక, దైవప్రేమతో, వారు హృదయపరివర్తన చెందాలనే కోరికతో మందలిస్తున్నాడు. గమనించదగ్గ విషయమేమిటంటే, ఆయన వారితో నేరుగా మాట్లాడకుండా, జనసమూహాలతోను తన శిష్యులతోను వారి గురించి మాట్లాడుతూ, బహిరంగంగా దిద్దుబాటు చేయడం ద్వారా వారిని తగ్గిస్తున్నాడు. ఇలా చేయడం ద్వారా, తన మాటలు కేవలం చారిత్రక విమర్శ మాత్రమే కాదని యేసు స్పష్టం చేస్తున్నాడు. అవి ప్రతి తరానికీ నిలిచియుండే బోధన; కతోలిక సభకూ, పవిత్రత కోసం కృషి చేసే ప్రతి ఆత్మకూ సర్వకాలాలకు వర్తించే మార్గదర్శకత్వాన్ని అందిస్తున్నాయి.

ధర్మశాస్త్ర పండితులకు, పరిసయ్యులకు చట్టబద్ధమైన అధికారం ఉండేది. వారు “మోషే పీఠంపై కూర్చున్నందున,” ధర్మశాస్త్రానికి అధికారిక వ్యాఖ్యాతలుగా ఉండేవారు. యేసు ఆ పదవిని ఖండించడం లేదు; దానిని చేపట్టినవారి అవినీతిని మాత్రమే ఖండిస్తున్నాడు. నాయకుల జీవితాల్లో లోపాలున్నా, దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి అనుగుణంగా ఉన్న బోధనలను అనుసరించాలని విశ్వాసులకు ఉపదేశించబడింది. నేడు “పేతురు పీఠానికి” అప్పగించబడిన కతోలిక సభ సంస్కారాల, బోధనల ఫలప్రదత పరిచారకుని వ్యక్తిగత పవిత్రతపై కాక, ఆ పదవికి గల దైవాధికారంపై ఆధారపడి ఉంటుందని ఇది మనకు గుర్తుచేస్తుంది.

యేసు ఖండించేది ధర్మశాస్త్ర పండితుల, పరిసయ్యుల కపటత్వాన్నే. వారు సహాయం అందించకుండా భారమైన బరువులను మోపుతారు. వారి మతాచరణ బాహ్యమైనదే గాని, ప్రేమతో ప్రజ్వలించే హృదయాల నుంచి ప్రవహించేది కాదు. వారు బిరుదులను, హోదాను—వినయం లేని గౌరవాన్ని—కోరుకుంటారు. అలా చేస్తూ, తాము పరిరక్షిస్తున్నామని చెప్పుకునే ధర్మశాస్త్రాన్నే వక్రీకరిస్తారు.

యేసు ఈ పైపై మతాచరణకు విరుద్ధంగా నిజమైన పవిత్రతను చూపిస్తున్నాడు. బాహ్య ప్రదర్శనకు బదులుగా అంతరంగ పరివర్తనను ఆయన కోరుతున్నాడు. ఈ సందేశం ప్రవక్తల మాటలను ప్రతిధ్వనిస్తూ, కతోలిక సభ జీవితం అంతటా, ప్రత్యేకించి పునీతుల ప్రకాశవంతమైన సాక్ష్యంలో మారుమోగుతుంది. ఆడంబరం లేదా ప్రతిష్ఠ కాదు, వినయం, నిజాయితీయే నిజమైన శిష్యత్వ మార్గానికి గుర్తులని మనకు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేయబడుతోంది.

ఆయన మందలింపులు తీవ్రంగా ఉన్నప్పటికీ, యేసు సందేశానికి హృదయం ప్రేమే. సేవ, స్వార్థాన్ని మరచిపోవడం, వినయం అనే పునాదులపై నిలిచే మరింత ఉన్నతమైన గొప్పతనాన్ని కనుగొనమని ఆయన మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ పిలుస్తున్నాడు. “మీలో గొప్పవారు మీకు సేవకులుగా ఉండాలి. తమను తాము హెచ్చించుకునేవారు తగ్గించబడతారు; తమను తాము తగ్గించుకునేవారు హెచ్చించబడతారు” (మత్తయి 23:11–12). ఈ మాటల్లో యేసు దేవుని రాజ్యంలోని విరోధాభాస సత్యాన్ని వెల్లడిస్తున్నాడు: వినయంతో దిగిరావడమే మహిమలో పైకి ఎదగడం.

మనం మోషే లేదా పేతురు పీఠంపై కూర్చోకపోయినా, ధర్మశాస్త్ర బోధకుల, పరిసయ్యుల పాపాలు తరచుగా మన హృదయాల్లోనూ ప్రతిధ్వనిస్తాయి. వారి కపటత్వం బాహ్యంగా కనిపించేది—భక్తి ప్రదర్శనలు, బిరుదులపై మక్కువ, కనికరం లేకుండా ఇతరులపై భారాలు మోపడం. వారికున్న అధికారం లేదా హోదా మనకు లేకపోయినా, “కోరికల్లోని కపటత్వం” అని పిలవదగిన దానిని మనం మనలో పెంచుకోవచ్చు. మనం గుర్తింపు కోసం తపిస్తాం, పలుకుబడి కోసం ఆరాటపడతాం, లేదా పవిత్రత కంటే ఇతరుల మెప్పునే మౌనంగా ఎక్కువగా కోరుకుంటాం. ఈ రహస్య కోరికలను ఎన్నడూ కార్యరూపంలో పెట్టకపోయినా, యేసు ఖండించే గర్వాన్ని ప్రతిబింబించే అంతరంగ వైఖరిని అవి వెల్లడిస్తాయి.

వినయంతో, సేవాభావంతో ఉండే బదులు స్వార్థంతో నిండినవిగా లేదా మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకునేవిగా ఉన్న కోరికలు మీ హృదయంలో ఏవైనా ఉన్నాయేమో ఈ రోజు ధ్యానించండి. నిజమైన ప్రేమ ఎల్లప్పుడూ ముందుగా ఇతరుల మేలునే కోరుకుంటుంది. ఆశ్చర్యకరంగా, తనను తాను మరచిపోయే ఈ ప్రేమే మనకు ఘనతను తెచ్చిపెడుతుంది—మన ప్రయత్నం వల్ల కాదు, దేవుని కృప వల్ల. మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకోండి, దేవుడు మిమ్మల్ని హెచ్చిస్తాడు. మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకుంటే, అలా మిమ్మల్ని మీరు హెచ్చించుకోవడమే మీకు దక్కే ఏకైక ప్రతిఫలం అవుతుంది.

పరిపూర్ణ వినయస్వరూపుడవైన ప్రభువా, నీవు దేవుని కుమారుడవు, అతి పవిత్ర త్రిత్వంలో రెండవ దివ్యవ్యక్తివి అయినప్పటికీ, నిన్ను నీవు ఎన్నడూ హెచ్చించుకోలేదు. నీ వినయాన్ని అనుకరించి, అందులో పాలుపంచుకోవడం నాకు నేర్పించు. నీ సిలువపై నన్ను ఎత్తనిస్తూ, నీ కోసమూ ఇతరుల కోసమూ త్యాగపూరితంగా జీవించడానికి నాకు నేర్పించు. ఆ వినయపూర్వకమైన, నిస్వార్థమైన, త్యాగపూరితమైన ప్రేమలో, ఒక రోజు నేను కూడా నీ మహిమలో పాలుపంచుకుందును గాక. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను.

విషయ సూచిక


మొత్తం 4 సంపుటాలు పేపర్‌బ్యాక్ & ఈ-పుస్తక రూపాల్లో లభిస్తున్నాయి!

అమెజాన్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ అండ్ నోబుల్ – ఇంకా మరెన్నో!