தமிழ்

பொதுக்காலத்தின் இருபதாம் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

பொருளடக்கம்


இறைவனால் தாழ்த்தப்படுதல்

பொதுக்காலம் இருபதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)

“பிள்ளைகளின் உணவை எடுத்து நாய்களுக்குப் போடுவது முறையல்ல.” அதற்கு அவள், “ஆண்டவரே, தயவுகூரும்; நாய்களும் தங்கள் உரிமையாளர்களின் மேசையிலிருந்து விழும் துணுக்குகளை உண்கின்றனவே” என்றாள். அப்போது இயேசு அவளிடம் மறுமொழியாக, “அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது! நீர் விரும்பியவாறே உமக்கு நிகழட்டும்” என்றார். மத்தேயு 15:26–28

இறைமகன் உங்களை ஒரு நாய் என்று குறிப்பிடுவதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பெரும்பாலானோருக்கு அது ஆழ்ந்த மனப்புண்ணை ஏற்படுத்தும். அப்படியானால், இயேசு ஏன் அவ்வாறு செய்தார்? அந்தப் பெண் ஆழ்ந்த தாழ்ச்சியையும் நம்பிக்கையையும் செயலால் வெளிப்படுத்தச் செய்வது அதற்கான காரணங்களில் ஒன்று. தாம் அவளைத் தாழ்த்திய இந்தத் தருணத்தின் வழியாக, வீரமிக்க முறையில் பதிலளிக்கும் நிலைக்கு உயர இயேசு அவளுக்கு அழைப்பு விடுத்தார். அவளது பதில், “அம்மா, உமது நம்பிக்கை பெரிது!” என்று அவர் வியந்து கூறத் தூண்டியது. நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இதையே செய்ய அவர் விரும்புகிறார்.

இயேசு இந்தப் பெண்ணை முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே, அவளது ஆன்மாவினுள் நோக்கி, அவளது நம்பிக்கையின் ஆழத்தைக் கண்டார். கடவுளாகிய அவர், அவளைப் பற்றிய அனைத்தையும் அறிந்திருந்தார்—அவளது துன்பம், மகள்மீது அவளுக்கிருந்த அன்பு, அவளது விடாமுயற்சி அனைத்தையும் அறிந்திருந்தார். அந்தச் சிறுமையைக் குணப்படுத்தப்போவதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; ஆயினும் உடனடியாக அவ்வாறு செய்யவில்லை. மாறாக, இறையியல் ‘இறைவனின் கற்பித்தல் முறை’ என்று குறிப்பிடும் வழியை அவர் கையாண்டார். கடவுள் படிப்படியாகவும் கவனமாகவும் ஒரு நோக்கத்துடனும் கற்பிக்கும் முறையே இது. இந்த நிகழ்வில், தாழ்ச்சியையும் அசையாத நம்பிக்கையையும் பற்றிய ஆழமான பாடத்தைத் தம் சீடர்களுக்கும் நமக்கும் கற்பிக்க இயேசு அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்தினார். அவர் அவளைச் சோதித்தார்; அவளும் அந்தச் சோதனையில் சிறப்பாக வெற்றி பெற்றாள்.

இந்தச் சந்திப்பு நிகழ்ந்த இடமும் முக்கியமானது. இன்றைய லெபனானில் உள்ள தீர், சீதோன் பகுதியில் இது நிகழ்ந்தது. கிரேக்க மொழி பேசும் மக்களுக்கும் பிற தெய்வ வழிபாட்டுப் பழக்கங்களுக்கும் பெயர்பெற்ற பிற இனத்தவரின் பகுதி அது. அந்தப் பெண் கானானியப் பெண் என்று குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறாள்; இது இஸ்ரயேலின் பண்டைய எதிரிகளை நினைவூட்டுகிறது. இருப்பினும், இஸ்ரயேல் இனத்தைச் சாராத இவளே—ஆன்மிகச் சிறப்புரிமைகள் மிகக் குறைவாகவே பெற்றிருந்தவளாகத் தோன்றும் இந்தப் பெண்ணே—தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் வாழ்வில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய நம்பிக்கைக்கு முன்மாதிரியாகிறாள்.

அவள் முதலில் இயேசுவை அணுகி, “ஆண்டவரே, தாவீதின் மகனே, என்மீது இரங்கும்! என் மகள் பேயால் வதைக்கப்படுகிறாள்” என்று கதறுகிறாள். அவரைத் “தாவீதின் மகனே” என்று அழைப்பதன் மூலம், அவர் மெசியா என்பதில் தனக்குள்ள நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறாள். ஆனால் இயேசு என்ன செய்கிறார்? எதுவுமே செய்யவில்லை. அவர் அவளைக் கண்டுகொள்ளாதவர்போல் தோன்றுகிறார். அவள்மீது வெறுப்போ அக்கறையின்மையோ கொண்டிருப்பதால் அல்ல; மாறாக, அவள் விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருந்து ஒளிர்வாள் என்பதை முழுமையாக அறிந்தவராய், அவளது நம்பிக்கையைச் சோதிப்பதாலேயே அவ்வாறு செய்கிறார்.

இத்தகைய அனுபவங்களை இறைநம்பிக்கையாளர்களின் வாழ்வில் கடவுள் அடிக்கடி அனுமதிக்கிறார். நாம் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றினால், இடர்பாடுகளிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுவோம் என்று எளிதில் எண்ணிவிடலாம். ஆனால் மாறாக, தம் புனிதர்களை உருவாக்கக் கடவுள் கையாளும் மிக வலிமையான வழிகளில் ஒன்று, அவர்கள் சோதனைகளைக் கடந்து செல்ல அனுமதிப்பதாகும். இந்தச் சோதனைகள் கைவிடப்பட்டதற்கான அடையாளங்கள் அல்ல; மாறாக, வீரமிக்க நற்பண்புகளுடன் வாழ்வதற்கான அழைப்புகள். இவை இறைவன் தரும் சோதனைகள். அவரது அருளால் நாம் தாங்கக்கூடிய அளவைவிட அதிகமாக அவர் ஒருபோதும் அனுமதிப்பதில்லை.

இது குழப்பமாகவோ ஏற்றுக்கொள்ளக் கடினமாகவோ தோன்றினால், இறைமகனையே நாம் நோக்கினால் போதும். இயேசு நிறைவுள்ளவராக இருந்தபோதிலும், புறக்கணிப்பு, துன்புறுத்தல், துயரம், மரணம் ஆகியவற்றின் வழியாக மிக ஆழ்ந்த அவமானங்களை அவர் தாங்க வேண்டும் என்பதே தந்தையின் திருவுளமாக இருந்தது. ஒப்புயர்வற்ற இந்த “இறைவனின் கற்பித்தல் முறை” வழியாக, மகன் பாவத்தையும் மரணத்தையும் வென்றதோடு மட்டுமல்லாமல், நமது அவமானத்தைத் தாழ்ச்சியாகவும், நமது வலுவின்மையை வலிமையாகவும், நமது துன்பத்தைப் புனிதமடைதலாகவும் மாற்றுவதன் மூலம் அவரை எவ்வாறு பின்பற்றுவது என்பதையும் நமக்குக் கற்பித்தார். இவ்வாறு, கடவுளின் வல்லமை நமது வலுவின்மையில் நிறைவை அடைகிறது (ஒப். 2 கொரிந்தியர் 12:9).

அந்தப் பெண்ணுடனான உரையாடல் தொடரும்போது, இயேசு அவளிடமிருந்து விலகியிருப்பவர்போலவே தொடர்ந்து தோன்றுகிறார். ஆயினும், அவள் முயற்சியைக் கைவிடமாட்டாள் என்பதை அவர் அறிவார். அவளது நம்பிக்கையும் மகள்மீது அவளுக்குள்ள அன்பும் அவளை விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருக்கச் செய்கின்றன. ஒவ்வொரு சோதனையிலும் அவள் தாழ்ச்சியுடன் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறாள். இவ்வாறு, தனக்கும் தன் மகளுக்கும் மட்டுமல்லாமல், இந்த உரையாடலைக் கண்ட சீடர்களுக்கும், இன்று அவளது வரலாற்றை வாசிக்கும் அனைவருக்கும் அவள் அருளைப் பெற்றுத் தருகிறாள்.

மௌனம், தாமதம் அல்லது சோதனை வழியாக இன்னும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்கு இறைவன் உங்களை எவ்வாறெல்லாம் அழைக்கக்கூடும் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்தப் பெண்ணைப் போலவே, வீரமிக்க தாழ்ச்சிக்கும் அசையாத நம்பிக்கைக்கும் அவர் உங்களை அழைக்கிறாரோ? இறைவன் உங்களைச் சோதிக்கும் அந்தத் தருணங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், உங்களிலும் உங்கள் வழியாகவும் அவரது அருளின் மிகப் பெரும் செயல்கள் நிறைவேறுவதற்கான வழிகளாக அவையே பெரும்பாலும் அமைகின்றன.

தெய்வீகப் போதகரும் வழிகாட்டியுமானவரே, உமது வார்த்தையாலும் செயல்களாலும், உமது மௌனத்தாலும்கூட நீர் எங்களுக்குக் கற்பிக்கிறீர். சோதனைகளுக்கும் வேதனைகளுக்கும் நடுவில் நீர் மௌனமாக இருக்கும்போது, நீர் என்னை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டீர் என்ற நம்பிக்கையுடன், இறைநம்பிக்கையில் நிலைத்திருக்கும் அருளை எனக்குத் தாரும். நீர் அனுமதிக்கும் ஒவ்வொரு சோதனையும் உம்மீது இன்னும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வைப்பதற்கான அழைப்பு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவும். இதனால் உமது அருளும் மாட்சியும் என்னில் வெளிப்பட்டு, என் வழியாகப் பிறருக்கும் ஒளிரட்டும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இறையுண்மையால் இடறலடைதல்

பொதுக்காலம் இருபதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)

யூதர்கள், “இவர் தமது சதையை நாம் உண்பதற்கு எப்படிக் கொடுக்க முடியும்?” என்று தங்களுக்குள் வாக்குவாதம் செய்தார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “ஆமென், ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: நீங்கள் மானிடமகனின் சதையை உண்டு, அவரது இரத்தத்தைக் குடித்தாலன்றி, உங்களுக்குள் வாழ்வு இல்லை. என் சதையை உண்டு, என் இரத்தத்தைக் குடிப்பவர் நிலைவாழ்வைக் கொண்டுள்ளார்; இறுதி நாளில் நான் அவரை உயிர்த்தெழச் செய்வேன்” என்றார். யோவான் 6:52–54

நற்செய்தியால் நாம் இடறலுக்கு உள்ளாக நம்மையே அனுமதிக்க வேண்டும். இது ஒருவேளை குழப்பமாகத் தோன்றலாம். scandal என்ற ஆங்கிலச் சொல், கிரேக்கச் சொல்லான skandalon என்பதிலிருந்து வருகிறது. இது இடறச் செய்யும் ஒன்றைக் குறிக்கிறது—நமது இவ்வுலக எதிர்பார்ப்புகளுக்கு முற்றிலும் மாறானதும், மிக ஆழமானதுமான ஒரு சவால்; அது நம்மை ஒரு முடிவெடுக்க வைக்கிறது. நாம் நம்ப மறுத்துப் பின்வாங்குகிறோம் அல்லது நம்பிக்கையுடன் முன்னேறுகிறோம்.

புனித பவுல் கொரிந்தியருக்கு இவ்வாறு எழுதினார்: “நாங்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பறைசாற்றுகிறோம்: அவர் யூதர்களுக்கு இடறலாகவும் (skandalon), பிற இனத்தவருக்கு மடமையாகவும் இருக்கிறார்” (1 கொரிந்தியர் 1:23). யோவான் நற்செய்தியிலிருந்து மேலே கொடுக்கப்பட்ட பகுதியைத் தொடர்ந்து சிறிது நேரத்தில், இயேசு, “இது உங்களுக்கு இடறலாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்கிறார் (கிரேக்கத்தில் skandalizei—“இது உங்களை இடறச் செய்கிறதா?”) (யோவான் 6:61). தமது சதையை உண்பதும் தமது இரத்தத்தைக் குடிப்பதும் பற்றிய தமது போதனையையே அவர் நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

இத்தகைய இடறல் ஒரு முடிவெடுக்க நம்மை வற்புறுத்துகிறது. நற்கருணை மறைபொருளைப் போன்ற மகிமைமிக்க இறைமறைபொருள் நம்மை எதிர்கொள்ளும்போது, நம்பிக்கையுடன் அதனுள் இன்னும் ஆழமாக நுழைய வேண்டும் அல்லது அந்த மறைபொருளை நிராகரித்துவிட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்ற நிலைக்கு நாம் தள்ளப்படுகிறோம்.

அன்று இயேசுவுக்குச் செவிமடுத்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டம் அத்தகைய ஒரு தருணத்தை எட்டியது. அதுவரை அவர் விண்ணக உணவைப் பற்றியும், தாம் மேலிருந்து இறங்கி வந்ததைப் பற்றியும், நிலைவாழ்வு பெறத் தம்மில் நம்பிக்கை கொள்வதைப் பற்றியும் பேசியிருந்தார். ஆனால் இப்போது, வியப்பூட்டும் தெளிவுடன், உலகம் வாழ்வு பெறத் தமது சதையைக் கொடுப்பதாக அறிவிக்கிறார். ஓர் உருவகமாக அல்ல. ஓர் உவமையாக அல்ல. மாறாக, தெய்வீகமான, சொற்பொருளிலேயே உண்மையான ஒன்றாக.

இதனால், “இவர் தமது சதையை நாம் உண்பதற்கு எப்படிக் கொடுக்க முடியும்?” என்று அவர்கள் தங்களிடையே வாக்குவாதம் செய்தது நமக்கு வியப்பளிக்கக் கூடாது. முழுமையான சரணடைதல், தியாக அன்பு, பகுத்தறிவைக் கடந்த மறைபொருள்கள் ஆகிய நற்செய்தியின் கோரிக்கைகள், மிகுந்த நம்பிக்கையுள்ள இதயத்தைக்கூட இடறச் செய்யலாம். இருப்பினும், இவ்வாறு எதிர்ப்பு எழும் இந்தத் தருணத்திலேயே இயேசு தமது போதனையை மென்மையாக்கவில்லை. மாறாக, அதை இன்னும் வலியுறுத்துகிறார்: “ஆமென், ஆமென், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: நீங்கள் மானிடமகனுடைய சதையை உண்டு, அவருடைய இரத்தத்தைக் குடித்தாலன்றி, உங்களுக்குள் வாழ்வு இல்லை.”

இங்குதான் தூய்மையாக்கப்பட்ட நம்பிக்கை எழ வேண்டும். உண்மையான நம்பிக்கை என்பது இருளுக்குள் கண்மூடித்தனமாகக் குதிப்பதும் அல்ல; உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்று ஒன்றை வெகுளித்தனமாக நம்புவதும் அல்ல. இறைவன் நம்மிடம் பேசும் இறைவெளிப்பாட்டில்தான் நம்பிக்கை தொடங்குகிறது. அதைத் தொடர்ந்து, சுதந்திரமாகவும் நம்பிக்கையுடனும் நாம் அளிக்கும் இசைவு, நம்மைப் புரிதலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

நற்கருணையின் மறைபொருள் எத்துணை ஆழமானது, எத்துணை வியப்பும் அச்சமும் ஊட்டுவது, எத்துணை பொருட்செறிவு மிக்கது என்றால், அதைப் பற்றிய ஒரு சிறு கண்ணோட்டமே ஆன்மாவை நெகிழச் செய்கிறது. அந்தத் தருணத்தில், இந்தக் கொடையின்றி நம்மால் வாழ முடியாது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நற்கருணையில் நாம் நம்பிக்கை கொள்ளும்போது, ஒவ்வொரு முறையும் நற்கருணை உட்கொள்வது, நமக்கென்று வாழ்வதற்கு இறந்து, கிறிஸ்துவில் இன்னும் முழுமையாக வாழ்வதற்கான அழைப்பாகிறது.

வியப்புக்குரிய நற்கருணைக் கொடையை நீங்கள் உண்மையாகவே சந்தித்திருக்கிறீர்களா என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இந்த மறைபொருள் உங்களை மாற்றியிருக்கிறதா? இந்தப் புனித உண்மையின் முன் வியப்பும் அச்சமும் கலந்த மரியாதையுடன் நின்றிருக்கிறீர்களா? இறைவெளிப்பாடு நம்மை “இடறச்” செய்ய வேண்டும்; நம்மை விலகிச் செல்ல வைப்பதற்காக அல்ல, மாறாக அந்த மறைபொருளுக்குள் நம்மை இன்னும் ஆழமாக ஈர்ப்பதற்காக. அளந்தறிய முடியாத, மிகுந்த மகிமைமிக்க நற்கருணைக் கொடை உங்கள் உள்ளத்தை நெகிழச் செய்யட்டும். அதைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை; ஏனெனில் அது கிறிஸ்துவே. இதை நாம் உணர்ந்து, நமது தொடக்க அதிர்ச்சியைக் கடந்து செல்லும்போது, நமது இடறல் நன்றியுணர்வாகவும் அன்பாகவும் மாறுகிறது. இவ்வாறு இக்கொடையை இன்னும் முழுமையாகப் பெற்றுக்கொள்ளவும், அதனால் உருமாற்றம் அடையவும் நம்மால் முடிகிறது.

நற்கருணையில் எழுந்தருளியுள்ள என் ஆண்டவரே, விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த வாழ்வுள்ள உணவு நீரே. உமது வார்த்தைகள் என் வரம்புக்குட்பட்ட அறிவுக்குச் சவாலாகவும், இடறலாகவும்கூட உள்ளன; ஆயினும் அவை நிலைவாழ்வு அளிக்கும் வார்த்தைகள். எனது தன்னிறைவு மயக்கத்திலிருந்து என்னை உலுக்கி எழுப்பும்; என்னுள் புனிதமான வியப்பையும் அச்சத்தையும் எழச் செய்யும்; அளந்தறிய முடியாத இந்த மறைபொருளுக்குள் என்னை இன்னும் ஆழமாக ஈர்த்துக்கொள்ளும். உமது திருவுடலையும் திருஇரத்தத்தையும் நான் ஒருபோதும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாதிருப்பேனாக. தூய நம்பிக்கையுடனும், மனவருத்தம் நிறைந்த அன்புடனும், நன்றியுணர்வால் உருமாறிய இதயத்துடனும் உம்மைப் பெற்றுக்கொள்ள எனக்கு அருள்தாரும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


கிறிஸ்து இவ்வுலகில் அனுபவித்த மனவேதனையில் பங்குபெறுதல்

பொதுக்காலம் இருபதாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “மண்ணுலகில் தீ மூட்ட வந்தேன்; அது ஏற்கெனவே கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என எவ்வளவாய் விரும்புகிறேன்! நான் பெற வேண்டிய திருமுழுக்கு ஒன்று உள்ளது; அது நிறைவேறும்வரை எனக்கு எத்துணை மனவேதனை!” லூக்கா 12:49–50

நம் ஆண்டவரின் மனவேதனை முழுநிறைவான அன்பின் மனவேதனையாகும். தூய்மையாக்கும் இறையன்பின் நெருப்பால் நாம் ஒவ்வொருவரும் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதே அவரது புனித விருப்பம். அவரது அதிதூய திருஇதயத்தில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் இந்த ஏக்கம், நமது மனமாற்றத்திற்காகத் தாகம் கொண்டுள்ள இறைவனின் ஆழ்ந்த ஏக்கத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. இந்த மனவேதனையைப் புரிந்துகொள்வது என்பது கிறிஸ்துவின் அன்பின் தீவிரத்தைப் புரிந்துகொள்வதாகும்; மேலும், நம்மையே அந்நெருப்பில் பற்றியெரிய அனுமதித்து, அந்தச் சுடரை உலகிற்குள் எடுத்துச் செல்வதன் வழியாகப் பதிலளிப்பதற்கான அழைப்பைப் புரிந்துகொள்வதாகும்.

இந்த இறை ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்திய உடனேயே, இயேசு திடுக்கிடச் செய்யும் ஓர் உண்மையை அறிவிக்கிறார்: “மண்ணுலகில் அமைதியை நிலைநாட்ட வந்தேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? இல்லை, பிளவை உண்டாக்கவே வந்தேன் என உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்” (லூக்கா 12:51). மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, இந்த வார்த்தைகள் ‘அமைதியின் அரசர்’ என்ற அவரது பெயருக்கு முரணாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் நம் ஆண்டவர் தமது அடையாளத்தை மறுக்கவில்லை. மாறாக, முற்றிலும் வேறுபட்ட இருவகை அமைதிகளை அவர் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்:

  • போலியான அமைதி மேலோட்டமானது. அது வசதிக்காக உண்மையைத் தவிர்க்கிறது; மீட்பைப் பணயம் வைத்து இணக்கத்தை நாடுகிறது.
  • உண்மையான அமைதி புனிதத்தின் கனியாகும். அது இறைத்திருவுளத்திற்கு ஏற்றவாறு அமைந்த இதயத்திலிருந்து வருகிறது. அது உண்மையான ஒப்புரவைக் கொண்டுவந்தாலும், உண்மை பாவத்திற்குச் சவால் விடும்போது மோதலையும் ஏற்படுத்தக்கூடும்.

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றும் நாம், என்ன விலை கொடுத்தாவது மேலோட்டமான இணக்கத்தைக் காப்பாற்ற அழைக்கப்படவில்லை. கடவுளின் மகிமையே நமது முதன்மையான நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்; அதன் வழியாக, நமது ஆன்மா தொடங்கி அனைத்து ஆன்மாக்களின் மீட்பையும் நாட வேண்டும். இந்த இலக்கை அடைய, உண்மையும் அன்புமாகிய இறை நெருப்பு, நமக்குள் கடவுளுக்கு உரியதல்லாத அனைத்தையும் எரித்துவிட நாம் அனுமதிக்க வேண்டும்.

உண்மை தவறை எதிர்கொள்ளும்போது, இரண்டும் ஒன்றோடொன்று கலப்பதில்லை. உண்மை தூய்மைப்படுத்துகிறது; பொய்மையுடன் அது சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது. எனவே, நற்செய்தி அறிவித்தல் என்பது செயலற்று இணைந்து வாழ்வதல்ல; மாறாக, இருளுக்குள் ஒளி பாய்ச்சும் செயல்மிக்க சாட்சியமாகும். இறையன்பால் சுடர்விடும் இந்த ஒளி, உலகிற்கு வழிகாட்டும் விளக்காகிறது.

நமது சாட்சியம் எதிர்ப்பைத் தூண்டும்போது நாம் வியப்படையக் கூடாது. ஏன்? ஏனெனில், இறை உண்மையை நாம் மெய்யாக வாழ்ந்து பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, அது பாவத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்து, வாழ்வில் மாற்றத்தை வேண்டுகிறது. நமது அணுகுமுறை எப்போதும் கனிவு, தாழ்ச்சி, பொறுமை ஆகியவற்றில் வேரூன்றியிருக்க வேண்டும் என்றாலும், எதிர்ப்பு எழலாம். அது நமது கடுமையினால் அல்ல; நற்செய்தியே மாற்றத்தைக் கோருவதால்தான். சிலர் மகிழ்ச்சியோடும் நன்றியோடும் அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; வேறு சிலரோ, வருத்தத்திற்குரிய வகையில், அதை நிராகரிப்பார்கள்.

இயேசு தொடர்ந்து கூறுகிறார்: “இனிமேல் ஒரே வீட்டிலுள்ள ஐவர் பிரிந்திருப்பர்; மூவர் இருவருக்கு எதிராகவும், இருவர் மூவருக்கு எதிராகவும் இருப்பர்; தந்தை மகனுக்கு எதிராகவும்… தாய் மகளுக்கு எதிராகவும் பிரிந்திருப்பர்…” (லூக்கா 12:52–53). இது ஓர் அச்சுறுத்தல் அல்ல; ஓர் ஆன்மிக எதார்த்தம். நற்செய்தியை ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும் அதை நிராகரிப்பவர்களுக்கும் இடையே தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்படும் பிளவிற்குக் கிறிஸ்து தம் சீடர்களையும் நம்மையும் தயார்படுத்துகிறார். கிறிஸ்துவுக்கு உண்மையாயிருப்பது குடும்பங்களுக்குள்ளும்கூட பதற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். புறக்கணிப்பு, துன்பம், சிலுவை ஆகியவற்றில் உச்சத்தை அடைந்த இயேசுவின் சொந்த வாழ்விலேயே இதைத் தெளிவாகக் காண்கிறோம்.

கிறிஸ்து இப்போது தமது மனித இயல்பில் மகிமைப்படுத்தப்பட்டவராகவும் துன்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராகவும் இருந்தாலும், தமது மறையுடலாகிய திருஅவையில் நம் வழியாக இன்னும் துன்புறுகிறார். நற்செய்தியின் பொருட்டு நாம் துன்புறுத்தல், புறக்கணிப்பு அல்லது புனிதமான துயரத்தைத் தாங்கும்போது, அவர் தொடர்ந்து நமது வேதனையில் பங்குகொள்கிறார். நமது உள்ளங்கள் தூய்மையாகவும் நமது சாட்சியம் நேர்மையாகவும் இருக்கும்போது, அவரது மீட்பளிக்கும் உள்ளவேதனையில் நாம் பங்குகொள்கிறோம். கொழுந்துவிட்டெரியும் பேரார்வத்துடன் ஆன்மாக்களை மீட்க நாடும் அன்பில் இவ்வாறு பங்குகொள்வது வேதனைமிக்கது, ஆயினும் அழகானது.

கிறிஸ்துவின் அன்பெனும் கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைக் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் அதை மூட்டி, உங்கள் வழியாக மற்றவர்களிடமும் பரவச் செய்ய அவர் ஏங்குகிறார். இந்த நெருப்பு புனிதமானது; தூய்மைப்படுத்துவதும் வாழ்வை மாற்றுவதுமாகும். அது உங்கள் உள்ளத்தை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டு, பாவத்திலிருந்து உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தியுள்ளதா? உங்கள் ஆன்மாவையும் தாண்டி, உங்கள் சாட்சியத்தின் வழியாக மற்றவர்களையும் சென்றடைந்துள்ளதா? அவரது இறை நெருப்பு உங்களுக்குள் எரியத் தாழ்மையுடன் அனுமதியுங்கள். உங்கள் நம்பிக்கை, மற்றவர்களின் உள்ளங்களில் இறையன்பை மூட்டும் தீப்பொறியாகட்டும்; இவ்வாறு ஒவ்வோர் ஆன்மாவாக இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்ப உதவட்டும்.

இயேசுவின் அதிபுனித திருஇருதயமே, உமது இறையன்பின் நெருப்பை எனக்குள் மூட்டியருளும். சுகவாழ்விலோ சமரசத்திலோ வேரூன்றிய போலியான அமைதியை நான் நாடாமல், உமது உண்மைக்கு விசுவாசமாயிருப்பதால் மட்டுமே கிடைக்கும் மெய்யான அமைதியை நாடுவேனாக. ஆன்மாக்களின் மனமாற்றத்திற்காக ஏங்குவதன் வழியாகவும், உமது உண்மையுள்ள சீடராக இருப்பதால் வரும் சோதனைகளைத் தாங்குவதன் வழியாகவும், உமது திருஇருதயத்தின் உள்ளவேதனையைச் சுமக்க எனக்குத் துணிவைத் தந்தருளும். ஆண்டவரே, என் உள்ளத்தைப் பற்றியெரியச் செய்து, உமது தூய்மைப்படுத்தும் நெருப்பை வெளிப்படுத்தும் விளக்காக என்னை மாற்றியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


நிலைவாழ்வும் நிறைவும்

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — திங்கள்

இளைஞர் ஒருவர் இயேசுவை அணுகி, “போதகரே, நிலைவாழ்வைப் பெற நான் என்ன நன்மை செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். அவர் அவரிடம், “நன்மையைப் பற்றி என்னிடம் ஏன் கேட்கிறீர்? நல்லவர் ஒருவரே. நீர் வாழ்வில் நுழைய விரும்பினால், கட்டளைகளைக் கடைப்பிடியும்” என்று பதிலளித்தார். மத்தேயு 19:16–17

விண்ணகத்தில் நிலைவாழ்வு பெற நாம் அனைவரும் விரும்புகிறோம். ஆனால், இவ்வுலகில் வாழும்போதே நிறைவுள்ளவர்களாக விளங்கவும் விரும்புகிறோமா? அப்படியானால், அதை அடைவதற்குத் தேவையானதைச் செய்ய நாம் உண்மையாகவே உறுதிபூண்டுள்ளோமா? அல்லது ஓரளவு நல்லவர்களாக இருப்பதிலேயே மனநிறைவு கொள்கிறோமா? இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் செல்வந்த இளைஞர் இந்த இடத்தில்தான் இடர்ப்பாட்டை எதிர்கொண்டார்.

அந்த இளைஞர் திருச்சட்டத்தை உண்மையுடன் கடைப்பிடித்தவர் என்பது தெளிவாகிறது. நிலைவாழ்வுக்கான வழியாக இயேசு கட்டளைகளைப் பட்டியலிட்டபோது, “இவை அனைத்தையும் நான் கடைப்பிடித்து வந்துள்ளேன்” என்று அவர் பதிலளித்தார். ஒழுக்கநெறியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், அது பாராட்டத்தக்கது. கடவுளின் சட்டத்தின்மீது அவருக்கிருந்த உண்மையான பற்றையும், நீதிநெறியில் வாழ்வதற்கான பாராட்டத்தக்க உறுதிப்பாட்டையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆயினும், இயேசு மோசேயின் திருச்சட்டத்தை உறுதிப்படுத்த மட்டுமல்ல, அதை நிறைவேற்றி உயர்த்தவும் வந்தார். “இன்னும் என்னிடம் குறைவாக இருப்பது என்ன?” என்று அந்த இளைஞர் மேலும் கேட்டபோது, ஆழமான ஓர் ஆன்மிக ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தினார். அவர் திருச்சட்டத்தை உண்மையுடன் பின்பற்றியிருந்தாலும், அதற்கும் மேலாக ஏதோ ஒன்று இருப்பதை உணர்ந்தார். கடவுளுடன் இன்னும் நெருக்கமான உறவுகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் அவரது ஆன்மாவிற்குள் எழுந்தது.

இங்குதான் இயேசு நிறைவு என்னும் உயரிய இலட்சியத்தை அறிமுகப்படுத்தினார்: “நீர் நிறைவுள்ளவராக விரும்பினால்…” திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிதல் அடித்தளமாகும்; ஆனால், அது ஆன்மிக வாழ்வின் உச்சநிலை அல்ல. வெறுமனே கீழ்ப்படிவதையும் கடந்து, முற்றிலும் தம்மைப் பின்பற்றும் சீடத்துவத்திற்கும், முழுமையான பற்றின்மையும் முழு உள்ளத்தோடு தம்மை ஒப்படைத்தலும் கொண்ட வாழ்விற்கும் இயேசு நம்மை அழைக்கிறார். இந்தப் பொருளில், நிறைவு என்பது நடத்தையில் குறையே இல்லாதிருப்பதல்ல; மாறாக, அன்பில் முழுமை பெறுவதாகும். பாவத்தைத் தவிர்ப்பதால் மட்டுமே கிறிஸ்தவச் சீடத்துவத்தின் இலக்கை அடைந்துவிட முடியாது; மாறாக, மூவொரு கடவுளுடன் தூய்மையான, நம்மை மாற்றியமைக்கும் உறவில் நுழைவதன் வழியாகவே அதை அடைகிறோம். இந்த ஒன்றிப்பு, இறையன்பிற்குள் நம்மை மேன்மேலும் ஆழமாக ஈர்த்துச் செல்கிறது.

செல்வந்தரான அந்த இளைஞர் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்; “ஏனெனில் அவரிடம் மிகுந்த செல்வம் இருந்தது.” அவர் நிலைவாழ்வை விரும்பினார்; குறைந்தபட்ச ஒழுக்கநெறிகளின்படி வாழ்வதைத் தாண்டிய ஒன்றுக்கான அழைப்பையும் உணர்ந்தார். ஆனால் அவருடைய பற்றுகள், முழுநிறைவை நோக்கிய பாதையில் அவர் நடப்பதைத் தடுத்தன.

இந்தப் புனிதமான சந்திப்பு, முக்கியமான பல ஆன்மிகப் பாடங்களை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. முதலாவதாக, நிலைவாழ்வு கீழ்ப்படிதலுடன் தொடங்குகிறது; ஆனால் தம்மையே ஒப்படைப்பதன் வழியாக மலர்கிறது. இந்த நற்செய்தியின் ஒளியில் நாம் நம்மையே முதலில் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி இதுதான்: அந்த இளைஞரைப் போல, நாமும் கடவுளின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்கிறோம் என்று நேர்மையாக உறுதிப்படுத்த முடியுமா? அந்த அடித்தளம் இல்லாமல், “என்னிடம் இன்னும் என்ன குறை உள்ளது?” என்று கேட்க நாம் இன்னும் தயாராகவில்லை.

கடவுளின் அருளால், பத்துக் கட்டளைகளுக்கு உண்மையாகக் கீழ்ப்படிந்து நாம் வாழத் தொடங்கியதும், இன்னும் ஆழமாகச் சென்று முழுநிறைவை நாடத் தயாராகிறோம். கிறிஸ்துவின்மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்புக்குப் போட்டியாக நிற்கும் எதன்மீதும் பற்றில்லாமல் இருப்பது முழுநிறைவுக்கு அவசியம். நல்லவையாகவோ, ஒழுக்கநெறியின் அடிப்படையில் நன்மையோ தீமையோ அல்லாதவையாகவோ இருக்கும் காரியங்கள்கூட, நம் இதயங்களில் கடவுளுக்குரிய இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டால் தடைகளாக மாறிவிடும்.

செல்வந்தரான அந்த இளைஞருக்கு, அவருடைய பொருட்செல்வமே தடையாக இருந்தது. அவருடைய ஆன்மாவைக் கண்டு, அவருடைய பற்றுகளை அறிந்த இயேசு, அவர் விரும்பிய ஆழமான இறையுறவுக்கு இட்டுச் செல்லும் குறிப்பிட்ட பாதையை அன்புடன் அவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்: “நீர் போய், உமக்குள்ளவற்றை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடும்; அப்போது விண்ணகத்தில் உமக்குச் செல்வம் இருக்கும். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்.” பொருட்செல்வம் இயல்பிலேயே தீமையானது அல்ல—பத்துக் கட்டளைகளில் எதுவும் அதைக் கண்டிக்கவில்லை. ஆனால் கடவுளுடன் ஆழ்ந்த நெருக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் முழுநிறைவுக்கு, ஒழுக்கநெறி சார்ந்த அடித்தளம் மட்டும் போதாது; இறையன்புக்குப் போட்டியாக நிற்கும் எதையும் அகற்றுவது அவசியம். எந்தத் தயக்கமுமின்றி முழு இதயத்துடன் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கான அழைப்பு, உண்மையான சீடத்துவத்தில் எப்போதும் அடங்கியுள்ளது.

கடவுளின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கும், முழுமையான, முழு இதய அன்புடன் அவரிடம் உங்களையே ஒப்படைப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் திருச்சட்டத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறீர்கள் என்றால், உங்களிடம் இன்னும் என்ன குறை உள்ளது? நீங்கள் இயேசுவை இன்னும் நிறைவாகப் பின்பற்றுவதற்காக, எதைக் கைவிடும்படி அவர் உங்களிடம் கேட்கக்கூடும்? உங்கள் பற்றுகள் எவற்றில் உள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்தும்படி அவரிடம் கேளுங்கள். பின்னர், வருத்தத்துடன் விலகிச் செல்லாமல், அவர் எங்கு வழிநடத்தினாலும் மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அவரைப் பின்பற்றுவதற்கான துணிவை வேண்டி மன்றாடுங்கள்.

அனைத்து முழுநிறைவுகளின் ஆண்டவரே, உமது புனிதம் எல்லாப் புரிதலையும் கடந்தது. இருந்தும், உம்முடன் நெருங்கிய ஒன்றிப்பில் வாழ என்னை அழைத்து, அருளுடன் என்னை உம்மிடம் ஈர்க்கிறீர். உம்மை நோக்கிய என் பயணத்தைத் தடுக்கும் எந்தத் தடையையும் எனக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்று மன்றாடுகிறேன். என் ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த ஏக்கமாக நீர் அதனுள் பதித்துள்ள முழுநிறைவுக்குத் தடையாக நிற்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, என்னையே உம்மிடம் ஒப்படைப்பதற்கான அருளையும் துணிவையும் எனக்குத் தாரும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


ஏழ்மையின் செல்வங்கள்

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — செவ்வாய்

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: செல்வந்தர் ஒருவர் விண்ணரசில் நுழைவது கடினம். மீண்டும் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: செல்வந்தர் ஒருவர் இறையரசில் நுழைவதைவிட, ஒட்டகம் ஊசியின் காதில் நுழைவது எளிது.” இதைக் கேட்ட சீடர்கள் மிகவும் வியப்படைந்து, “அப்படியானால் யார்தான் மீட்புப் பெற முடியும்?” என்று கேட்டார்கள். மத்தேயு 19:23–25

இன்றைய நற்செய்தியின் ஒளியில், நீங்கள் செல்வந்தராக இருக்க விரும்புகிறீர்களா? பெரும்பாலானோர் விரும்புகிறார்கள். பெரிய, அழகான ஒரு வீட்டை வாங்கும் எண்ணம்—அல்லது அப்படிப் பல வீடுகளை வாங்கும் எண்ணம்—கவர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆடம்பரமாக விடுமுறையைக் கழிப்பதும், விலையுயர்ந்த கார்களை ஓட்டுவதுமாக, ‘நல்ல வாழ்க்கை’ என்று சொல்லப்படும் வாழ்வை வாழும் ஆசையைக் கைவிடுவது கடினம். அந்த ஆசையைக் கைவிட நீங்கள் முயல வேண்டுமா?

“போதகரே, நிலைவாழ்வைப் பெற நான் என்ன நன்மை செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்வியுடன் இயேசுவிடம் வந்த செல்வந்தரான ஓர் இளைஞருடன் அவர் அன்பாக உரையாடிய நிகழ்வை உடனடியாகத் தொடர்ந்து இன்றைய நற்செய்தி வருகிறது. அந்த இளைஞரின் இதயத்தில் இருந்த நன்மையை இயேசுவால் காண முடிந்தது; எனவே ஞானத்துடன் அவரை இன்னும் ஆழமாக அழைத்துச் சென்றார். கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும்படி இயேசு கூறியபோது, தம் இளமையிலிருந்தே அவற்றைக் கடைப்பிடித்து வந்ததாக அந்த இளைஞர் உறுதிப்படுத்தினார். பின்னர் அவர், “என்னிடம் இன்னும் என்ன குறை உள்ளது?” என்று கேட்டார். இயேசு முழுநிறைவுக்கான பாதையை அன்புடன் அவருக்கு வெளிப்படுத்தினார்: “நீர் போய், உமக்குள்ளவற்றை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடும்; அப்போது விண்ணகத்தில் உமக்குச் செல்வம் இருக்கும். பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்.” செல்வந்தரான அந்த இளைஞர் கேட்க விரும்பியது இதுவல்ல; எனவே அவர் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். இயேசு அவரை அழைத்த முழுநிறைவை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர் தயாராக இருக்கவில்லை.

நமது முதல் கேள்விக்குத் திரும்புவோம்: நீங்கள் செல்வந்தராக இருக்க விரும்புகிறீர்களா? இன்றைய நற்செய்தியில், அந்த இளைஞர் அங்கிருந்து சென்ற சூழலில், இயேசு தமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களிடம் திரும்பி, பொருட்செல்வத்தின் ஆபத்தைப் பற்றிய ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார். இது சீடர்களுக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியை அளித்ததால், அவர்கள் நம்பிக்கை குலைந்தவர்கள்போல் தோன்றி, “அப்படியானால் யார்தான் மீட்புப் பெற முடியும்?” என்று கேட்டார்கள்.

செல்வந்தரான அந்த இளைஞரிலும், அதிர்ச்சியடைந்த சீடர்களிலும் நம்மையே நாம் காண வேண்டும். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களால் கற்பனை செய்ய முடிவதைவிடப் பெரும் செல்வந்தர்களாக இருக்க வேண்டுமென இயேசு விரும்பினார்—ஆனால் இவ்வுலகின் நிலையற்ற பொருட்களில் அல்ல. நம்முடைய தேவைகளையும் நம் குடும்பங்களின் தேவைகளையும் நிறைவேற்றப் பொருட்செல்வம் அவசியம் என்பதால் அது தீமையானது அல்ல என்றாலும், பணமும் உடைமைகளும் எந்த வகையிலும் நமக்கு நிறைவை அளிக்க முடியாது. அவை நம் ஆசைகளைத் தற்காலிகமாக நிறைவேற்றி, புலன்களுக்கு இன்பம் தருவதால் பணத்தையும் உடைமைகளையும் நாம் அனுபவித்து மகிழலாம். ஆனால் நிலையான ஆறுதலும் நிறைவின் ஊற்றும் கடவுளிலும் அவரது திருவுளத்திலும் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.

“நான் செல்வந்தராக இருக்க விரும்புகிறேனா?” என்ற கேள்வியைச் சிந்திக்கும்போது, “இல்லை!” என்று உறுதியாகச் சொல்ல நாம் தயங்கக்கூடாது. இயேசு இவ்வளவு கடுமையாக எச்சரித்த ஒன்றை நாம் ஏன் விரும்ப வேண்டும்? செல்வந்தர் ஒருவர் விண்ணரசில் நுழைவது “இயலாதது” என்று இயேசு சொல்லவில்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அது “கடினம்” என்று அவர் சொன்னார். எனவே, செல்வம் வைத்திருப்பதை நெருப்புடன் விளையாடுவதற்கு ஒப்பிடலாம். தீக்காயம் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம்.

பணத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் இதுவே உண்மை. இயேசுவின் நேரடியான போதனையையும் செல்வந்த இளைஞனின் வருத்தத்தையும் கருத்தில் கொண்டு, நாம் அனைவரும் சற்றுப் பின்வாங்கி, பணத்தையும் உடைமைகளையும் பற்றிய நமது மனப்பான்மையை ஆராய வேண்டும். எளிமையையும், ஏழ்மையையும்கூட விரும்புவதே நமது உள்ளத்தின் சிறந்த மனநிலையாக இருக்க வேண்டும். இது அடிப்படைத் தேவைகள்கூட இல்லாத வறுமை அல்ல; மாறாக, மிகக் குறைவாகவே சேர்த்துவைத்து, எளிய, தாழ்மையான வாழ்வு வாழ்ந்து, அதேவேளையில் தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் தேவையானவற்றைப் பெற்று மகிழ்வதாகும். இத்தகைய வாழ்க்கை முறையையா நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்? இத்தகைய வாழ்வின் பின்னுள்ள ஞானத்தையும், பொருட்செல்வம் நிறைந்த வாழ்வின் ஆபத்துகளையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களா?

பொருட்செல்வத்தையும் வசதிகளையும் பற்றிய உங்கள் ஆசைகளையும் மனப்பான்மையையும் இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். செல்வத்தை மகிழ்ச்சிக்கான வழியாகக் கருதுகிறீர்களா, அல்லது ஆன்மிக ஏழ்மையால் வரும் சுதந்திரத்தை ஏற்க உண்மையிலேயே திறந்த உள்ளத்துடன் இருக்கிறீர்களா என்று உங்களை நேர்மையாகக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். செல்வந்த இளைஞனுக்கு இயேசு விடுத்த, வாழ்வை வேரோடு மாற்றும் அழைப்பை ஒரு சுமையாக அல்ல, ஒரு கொடையாகக் கருதுங்கள். நீங்கள் இன்னும் எதைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று சிந்தித்து, அதை விட்டுவிடும் துணிவு கொள்ளுங்கள். எளிமையிலும் தாராள மனத்திலும் கடவுளை மட்டுமே நம்புவதிலும் மகிழ்ச்சி காணும் இதயத்தை வளர்த்துக்கொள்ள முயலுங்கள். அவ்வாறு செய்யும்போது, விண்ணரசுக்காக வாழும் வாழ்வின் ஒப்பற்ற செல்வங்களை நீங்கள் கண்டடைவீர்கள்.

உண்மையான செல்வங்களின் ஆண்டவரே, இவ்வுலகின் நிலையற்ற செல்வங்களைவிட மிக மேலான நிலைவாழ்வின் புதையலை உம்மில் மட்டுமே நாங்கள் கண்டடைகிறோம். பணத்தாலும் உடைமைகளாலும் வரும் ஆபத்துகளை உணர்ந்து, எளிமையும் பற்றின்மையும் கொண்ட வாழ்வைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்துகொள்ள எனக்கு ஞானத்தையும் வலிமையையும் தந்தருளும். நான் அழைக்கப்பட்டுள்ள நிறைநிலையை நோக்கி ஈர்க்கப்படும்படி, நீரும் உமது திருவுளமும் மட்டுமே நான் தேடும் செல்வமாக இருப்பீராக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இதயத்தின் தரம்

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — புதன்

அவர் அவர்களுள் ஒருவருக்கு மறுமொழியாக, “‘நண்பரே, நான் உம்மை ஏமாற்றவில்லை. வழக்கமான ஒருநாள் கூலிக்கு நீர் என்னிடம் ஒப்புக்கொள்ளவில்லையா? உமக்குரியதை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடும். கடைசியில் வந்த இவருக்கும் உமக்குக் கொடுத்த அளவே கொடுக்க நான் விரும்பினால் என்ன? எனக்குச் சொந்தமான பணத்தை என் விருப்பப்படி செலவிட எனக்கு உரிமை இல்லையா? நான் தாராள மனத்துடன் இருப்பதால் நீர் பொறாமைப்படுகிறீரா?’ இவ்வாறு, கடைசியானோர் முதன்மையானோராகவும், முதன்மையானோர் கடைசியானோராகவும் இருப்பர்” என்றார். மத்தேயு 20:13–16

பொருளாதார நீதியில், குறிப்பாக அது பிறரன்புடனும் மனித மாண்புடனும் தொடர்புடையதாக இருக்கும்போது, இயேசு நிச்சயமாக அக்கறை கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் இன்றைய நற்செய்தி அதைவிட மிக ஆழமான ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது: கடவுளின் இரக்கத்தில் உள்ள மறைபொருளும் தாராளத்தன்மையும். இந்த உவமை கூலியில் நியாயம் இருப்பதைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; இப்போதும், வரவிருக்கும் புதிய விண்ணுலகிலும் புதிய மண்ணுலகிலும் விளங்கும் விண்ணரசையும், அரசராகக் கடவுள் ஆளும் ஆட்சியையும் வெளிப்படுத்துவதாகும்.

இந்த உவமையில், நில உரிமையாளர் தமது திராட்சைத் தோட்டத்திற்கு வேலையாள்களை அமர்த்துவதற்காக ஒரே நாளில் ஐந்து முறை வெளியே செல்கிறார்—விடியற்காலையிலும், ஒன்பது மணிக்கும், நண்பகலிலும், மூன்று மணிக்கும், ஐந்து மணிக்கும். நாள் முடிவில், ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே வேலை செய்தவர்களும் நாள் முழுவதும் உழைத்தவர்களைப் போலவே அதே கூலியைப் பெறுகிறார்கள். உலகக் கண்ணோட்டத்தில் இதைக் கேட்கும்போது, இது அநீதியாகத் தோன்றலாம். உண்மையில், முதலில் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டவர்கள் முணுமுணுக்கிறார்கள். மனிதக் கண்ணோட்டத்தில், “அவர் இப்படித்தான் கூலி கொடுப்பார் என்றால், நாளை நான் ஐந்து மணிக்கே வருகிறேன்” என்றுகூட ஒருவர் நினைக்கலாம்.

ஆனால் இது தொழிலாளர் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய பாடம் அல்ல; கடவுளின் தாராள இதயத்தைப் பற்றிய பாடம். ஒரு முழு நாளுக்கான கூலியான தெனாரியம், நிலைவாழ்வு என்னும் கைம்மாற்றைக் குறிக்கிறது. ஒருவர் எத்தனை மணி நேரம் பணியாற்றினார் என்பதன் அடிப்படையில் கடவுள் அருளை வழங்குவதில்லை; மாறாக, தமது அழைப்புக்கு ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் அளிக்கும் பதிலின் ஆழத்திற்கும் உண்மைத்தன்மைக்கும் ஏற்பவே வழங்குகிறார்.

ஒவ்வொருவரும் தனித்தீர்ப்பின்போது கடவுள்முன் நிற்கையில், கடவுள் நற்செயல்களையும் பாவங்களையும் தராசின் இரு தட்டுகளில் வைத்து எடைபோடமாட்டார். மாறாக, அவர் இதயத்தின் ஆழத்தை ஊடுருவிப் பார்த்து, ஒருவரது மனமாற்றத்தின் தரத்தைக் கொண்டு, அன்பின் அடிப்படையில் தீர்ப்பிடுகிறார். பல ஆண்டுகளாகத் தவறாமல் திருப்பலியில் பங்கேற்று, நாள்தோறும் செபித்து, பிறருக்குப் பணியாற்றிய ஒருவர், வாழ்வின் பிற்காலத்தில் முழுமையான, உண்மையான மனமாற்றம் அடைந்த ஒருவரைப் போல அவ்வளவு ஆழமாக அருளுக்குப் பதிலளிக்காமல் இருந்திருக்கக்கூடும். பிற்காலத்தில் மனமாற்றம் அடைந்தவர், பல ஆண்டுகளை ஆன்மிகத் தன்னிறைவிலோ, முற்றிலும் பாவம் நிறைந்த நிலையிலோகூட கழித்திருந்தாலும், ஆழ்ந்த தூய்மைப்படுத்துதலுக்கு உட்பட்டு, புனிதத்தில் விரைவாக வளர்ந்து, கடவுளுடன் இன்னும் நெருக்கமான ஒன்றிப்பை அடைந்திருக்கக்கூடும்.

கடவுளின் தாராளத்தன்மை, நீதி குறித்த நமது குறுகிய புரிதலைப் பல வேளைகளில் குழப்புகிறது. ஆனால் அவரது வழிகள் நமது வழிகள் அல்ல (காண். எசாயா 55:8). அவரது தீர்ப்பு உழைப்பின் அளவை அல்ல, இதயத்தின் தரத்தையே சார்ந்தது—எவ்வளவு தாமதமான நேரமாக இருந்தாலும், அருளுக்கு “ஆம்” என்று சொல்லும் இதயத்தின் தரத்தையே சார்ந்தது.

ஒருவகையில், இன்றைய நாளை இவ்வுலகில் நமது வாழ்நாளின் இறுதி மணிநேரமாக நாம் ஒவ்வொருவரும் கருத வேண்டும். காலம் குறுகியது; செய்ய வேண்டிய பணியோ மிகுதி. வேலையாளர்களைத் தேடி நிலக்கிழார் மீண்டும் மீண்டும் வெளியே சென்றதுபோல, கடவுளும் ஆன்மாக்களைத் தொடர்ந்து தேடி, தமது திராட்சைத் தோட்டத்தில் உழைக்க அவர்களை அழைக்கிறார். அந்தத் திராட்சைத் தோட்டமே திருஅவை; அது உலகின் நடுவில் நடப்பட்டு, விண்ணரசுக்காகக் கனி தருகிறது.

கடவுளின் திராட்சைத் தோட்டத்தில் உழைக்கும் அழைப்பை நீங்கள் ஏற்கெனவே ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், இதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: உங்கள் திருத்தூதுப் பணியின் பலன், உங்கள் சாதனைகளின் அளவால் அல்ல, உங்கள் பணியின் தரத்தாலேயே மதிப்பிடப்படுகிறது. அந்தத் தரத்தை நிர்ணயிப்பவர் கடவுளே. விசுவாசத் தீயால் பற்றியெரிந்து, அருளால் தூய்மையாக்கப்பட்டு, அன்பால் சுடர்விடும் ஆன்மாவிலிருந்தே அந்தத் தரம் ஊற்றெடுக்கிறது; முதலில் வேலைக்கு வந்தவர்களைப் போலப் பொறாமை கொண்டு, தன்னையே மையமாகக் கொண்டு, அல்லது பிறர் பெற்ற ஆசிகளை எண்ணி மனக்கசப்பு அடையும் ஒருவரிடமிருந்து அல்ல.

கடவுளின் அழைப்புக்கு நீங்கள் எவ்வளவு மனமுவந்தும் தாராள மனத்துடனும் பதிலளிக்கிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவரை மகிழ்விப்பதை மட்டுமே நாடி, தூய உள்ளத்துடன் உழைக்கிறீர்களா? அல்லது உங்கள் பாதையைப் பிறருடைய பாதையோடு ஒப்பிடும் சோதனைக்கு உள்ளாகி, பொறாமையுடனும் பிறருடைய நலனைக் கண்டு அழுக்காறு கொள்வதுடனும் போராடுகிறீர்களா? அவரது அழைப்புக்கு நீங்கள் அளிக்கும் பதிலின் நிறைவுக்கேற்ப அவர் உங்களுக்குக் கைம்மாறு அளிப்பார் என்ற நம்பிக்கையுடன், தாழ்ச்சியோடும் மகிழ்ச்சியோடும் அன்போடும் அவருக்குப் பணிபுரியும் அருளை நம் ஆண்டவரிடம் கேளுங்கள்.

தாராள மனம் மிகுந்த ஆண்டவரே, உமது நன்மைத்தனத்தை யாராலும் விஞ்ச முடியாது; உமது இறை இரக்கமோ வற்றாதது. தங்கள் ஆன்மிகப் பயணத்தில் தன்னிறைவு அடைந்து மெத்தனமாகிவிட்ட அனைவருக்காகவும்—எனக்காகவும்—நான் வேண்டுகிறேன். ஆண்டவரே, எங்களிடம் வாரும். உமது அரசின் திராட்சைத் தோட்டத்தில் உழைக்க எங்களை மீண்டும் அழைத்தருளும்; உமது அழைப்புக்கு முழு மனத்துடன் பதிலளிக்கும் அருளை எங்களுக்குத் தாரும். உமது திராட்சைத் தோட்டம் மிகுதியான, நிலையான கனிகளைத் தரும்படி, உமக்கும் பிறருக்கும் தாழ்ச்சியுடன் பணிபுரிவதில் என் சிந்தனை, இதயம், ஆன்மா அனைத்தையும் உமக்கு அர்ப்பணிப்பேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அருளை ஆடையாக அணிந்து

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — வியாழன்

அரசர் விருந்தினர்களைச் சந்திக்க உள்ளே வந்தபோது, திருமண ஆடை அணியாத ஒருவனை அங்கே கண்டார். அவர் அவனை நோக்கி, ‘நண்பா, திருமண ஆடை இல்லாமல் நீ இங்கே எப்படி வந்தாய்?’ என்று கேட்டார். அவனோ பதிலளிக்க முடியாமல் மௌனமானான். அப்போது அரசர் தம் பணியாளர்களிடம், ‘இவனுடைய கைகளையும் கால்களையும் கட்டி, வெளியே இருளில் தள்ளுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் இருக்கும்’ என்றார். அழைக்கப்பட்டவர்கள் பலர்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோ சிலர்.” மத்தேயு 22:11–14

இன்றைய நற்செய்தி உவமையின் பல பொருள் அடுக்குகளில், திருமண ஆடை அணியாத விருந்தினரின் உருவகமே ஒருவேளை நம்மை மிகவும் ஆழ்ந்து சிந்திக்க வைப்பதாக இருக்கலாம். மீட்புக்கான அழைப்பைப் பெற்றும், உள்ளார்ந்த விதத்தில் தம்மைத் தயார்படுத்தத் தவறிய ஓர் ஆன்மாவை அவர் குறிக்கிறார். விருந்தில் இருந்தாலும், அவர் “திருமண ஆடையை” அணிந்திருக்கவில்லை; இதைத் திருஅவைத் தந்தையர்கள் பொதுவாக, அன்பால் அணிசெய்யப்பட்ட புனிதமாக்கும் அருள் என்று விளக்கினர். வெளிப்பார்வைக்கு அவர் அங்கிருப்பதற்குத் தகுதியுடையவராகத் தோன்றலாம்; ஆனால் உள்ளத்தில், ஆன்மாவுக்குத் தேவையான மனநிலை அவரிடம் இல்லை.

திருமண விருந்து விண்ணரசைக் குறிக்கிறது—இப்போது அருளில் வாழ்வதையும், இறுதியில் மாட்சியில் கடவுளோடு என்றென்றும் ஒன்றித்திருப்பதையும் அது குறிக்கிறது. இந்த அழைப்பு முதலில் இஸ்ரயேலுக்கு விடுக்கப்பட்டது; இப்போது திருஅவையின் வழியாக எல்லா நாட்டினருக்கும் விடுக்கப்படுகிறது. கடவுள் தமது இரக்கத்தால், தமது விருந்து மண்டபத்தை நிரப்ப விரும்புகிறார். அனைவரும் மீட்புப் பெற வேண்டும் என்பது அவரது திருவுளம். ஆனால், அவரது இரக்கத்தோடு முழுமையான இசைவில் செயல்படும் அவரது நீதி, உரிய ஆன்மிக ஆயத்தத்தைக் கோருகிறது.

அரசர் அவரை எதிர்கொள்ளும்போது, திருமண ஆடை அணியாத அந்த விருந்தினர் பேச்சற்று நிற்கிறார். அவர் எந்தச் சாக்குப்போக்கும் சொல்ல முடியாது; அழைப்பு இலவசமாக வழங்கப்பட்டது, நிபந்தனைகளும் தெளிவாக இருந்தன—நீங்கள் அருளை ஆடையாக அணிந்து, அன்பால் அணிசெய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். அவர் ஆயத்தமின்றி இருந்ததன் விளைவாக, வெளியே இருளில் தள்ளப்படுகிறார். உண்மையான மனந்திரும்புதலும் செபமும் அருளில் வேரூன்றிய வாழ்வும் இல்லாமலேயே தாங்கள் மீட்புப் பெற்றுவிட்டதாகத் துணிகரமாக நம்புவோரின் முடிவை இந்த நிகழ்வு வெளிப்படுத்துகிறது.

துணிகர நம்பிக்கை என்னும் பாவத்திற்கு எதிரான வலிமையான எச்சரிக்கையாக இந்த உவமை அமைகிறது. தொடர்ந்து மனந்திரும்பாமலும் நற்செய்தியின்படி வாழ நேர்மையாக முயலாமலும் விண்ணகத்திற்குள் நுழையலாம் என்ற பொய்யான உறுதிப்பாடே அது. அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுவது மட்டுமே போதாது: திருப்பலியில் பங்கேற்பதோ, கத்தோலிக்கர் என்ற பெயரைத் தாங்குவதோ, வெளிப்புறக் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதோ போதாது. கிறிஸ்துவின் வாழ்வு உள்ளிருந்து ஒளிரும் வகையில், ஒருவர் உள்ளார்ந்த மாற்றம் பெற்று, அருளையும் அன்பையும் ஆடையாக அணிந்திருக்க வேண்டும்.

நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படும் எல்லாப் பாவங்களிலும், தூய ஆவியாருக்கு எதிரான பாவங்களைவிட ஆன்மிக வாழ்வுக்குப் பேராபத்தானவை வேறெவையும் இல்லை—துணிகர நம்பிக்கையும் அவற்றுள் அடங்கும் (காண்க. கத்தோலிக்கத் திருஅவையின் மறைக்கல்வி 1864; மாற்கு 3:29). துணிகர நம்பிக்கை கடுமையானது; ஏனெனில், மனந்திரும்புதலின் அவசரத் தேவையை நிராகரித்து, கடவுளின் இரக்கத்தில் கொள்ளும் நம்பிக்கையைப் பாவம் செய்வதற்கான உரிமையாக அது திரித்துவிடுகிறது. மனந்திரும்பாமலேயே மீட்புக் கிடைக்கும் என்று துணிகர நம்பிக்கை கருதுகிறது; அல்லது மனந்திரும்புதலைக் காலவரையின்றித் தள்ளிப்போடுகிறது. இதனால் இதயம் கடினமடைந்து, மனச்சாட்சி மழுங்கிப்போய், இறுதியில் காலம் கடந்துவிடுகிறது.

தூய ஆவியாருக்கு எதிரான ஆறு பாவங்களைச் சுட்டிக்காட்டும் புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ், துணிகர நம்பிக்கை என்பது இறையியல் நற்பண்பாகிய எதிர்நோக்குக்கு முரணானது என்று கற்பிக்கிறார் (ST II-II, q. 14, a. 2). உண்மையான எதிர்நோக்கு கடவுளின் வாக்குறுதிகளையும் அருளையும் சார்ந்திருக்கிறது; துணிகர நம்பிக்கையோ எதிர்நோக்கைப் போல் தோன்றினாலும், அதில் உண்மையான அடிப்படையும் செயலும் இல்லை. பிறரிடம் அன்புடன் வாழாமல் நிலைவாழ்வை எதிர்பார்க்கும்போதும், மனந்திரும்பாமலேயே மன்னிப்பு உறுதி என்று நம்பும்போதும் இது எழுகிறது. இவ்வாறு ஒருவர், கடவுளின் திருவுளத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கும்கூட அவர் மீட்பு அளிப்பார் என்று துணிகரமாக நம்புகிறார். இப்படிச் செய்வதன் மூலம், தூய ஆவியார் மீட்பை நிறைவேற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தும் வழிகளையே ஒருவர் நிராகரிக்கிறார்.

விருந்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மனிதரைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். அவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அருள் என்னும் தகுந்த ஆடையை அணிந்திருக்கவில்லை. இயேசு இந்த உவமையைத் தீர்ப்பளித்துக் கண்டனம் செய்வதற்காக அல்ல, மாறாக நம் இதயத்தைத் தொடர்ந்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்துவதற்காகவே கூறுகிறார். பல வகைகளில், இந்தத் திருமண விருந்து நமது பங்கு ஆலயங்களுக்கு ஓர் உருவகமாக இருக்கிறது. அங்கு திருநற்கருணையில் ஆட்டுக்குட்டியின் விருந்து தொடர்ந்து வழங்கப்படுகிறது. அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்—ஆனால் தாழ்ச்சி, மனந்திரும்புதல், நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் வழியாகத் தகுந்த உள்ளத் தயாரிப்புடன் இருப்பவர்கள் மட்டுமே நிலையான விருந்தின் மகிழ்ச்சிக்குள் முழுமையாக நுழைய முடியும். நற்கருணையைத் தகுதியுடன் உட்கொள்வதன் வழியாக அந்த மகிழ்ச்சி இங்கேயே, இப்போதே தொடங்குகிறது. திருப்பலியில் நீங்கள் பங்கேற்கும் விதத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்து, அன்பின் அழகால் உங்கள் ஆன்மாவை அணிசெய்ய முயலுங்கள். ஏனெனில் அருள் என்னும் இந்த ஆடையின்றி, விண்ணகத்தின் நிலையான விருந்திலிருந்து நாம் வெளியேற்றப்படுவோம்.

மிகவும் இரக்கமும் நீதியும் உள்ள ஆண்டவரே, இவ்வாழ்வின் நற்கருணை விருந்திலும் மறுவாழ்வின் விண்ணக விருந்திலுமாக அருளின் விருந்தில் பங்கேற்க நீர் அனைவரையும் அழைக்கிறீர். எனினும், உமது கொடையைப் பெறுவதற்கு இதயங்கள் தகுந்த தயாரிப்புடன் இருக்க வேண்டும் என உமது இறைநீதி கோருகிறது. புனிதமாக்கும் அருள் என்னும் கொடையை ஏற்றுக்கொள்ள நான் எப்போதும் திறந்த உள்ளத்துடன் இருக்கும்படி, தொடர்ந்து மனந்திரும்பும் அருளை எனக்கு அளித்தருள வேண்டுகிறேன். அந்த அருள் என் உள்ளத்தை மாற்றி, நீர் என்னை வாழ அழைக்கும் அன்பில் கனிதரச் செய்வதாக. இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அன்பின் ஒரே சட்டம்

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — வெள்ளி

இயேசு சதுசேயரைப் பேச முடியாமல் செய்துவிட்டார் என்று பரிசேயர் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்கள் ஒன்றுகூடினார்கள். அவர்களில் திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவர் அவரைச் சோதிக்கும் நோக்குடன், “போதகரே, திருச்சட்டத்தில் எந்தக் கட்டளை தலைசிறந்தது?” என்று கேட்டார். மத்தேயு 22:34–36

இன்றைய நற்செய்தி நிகழ்வு இயேசுவின் பொதுப்பணியின் இறுதி வாரத்தில் நடைபெறுகிறது. அவர் வெற்றிச் சிறப்புடன் எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது, மக்கள் கூட்டம் அவரை மெசியா என்றும் தாவீதின் மகன் என்றும் ஆர்ப்பரித்து வரவேற்றது. அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகே இந்நிகழ்வு நடந்தது. அந்த வாரம் செல்லச் செல்ல, தலைமைக் குருக்கள், மூப்பர்கள், பரிசேயர், ஏரோதியர், சதுசேயர் எனப் பல்வேறு சமய அதிகாரிகளிடமிருந்து இயேசு தொடர்ச்சியான எதிர்ப்புகளை எதிர்கொண்டார். இன்றைய நற்செய்திப் பகுதியில், திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவர் அவரை எதிர்கொள்கிறார். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இந்தக் குழுவினர் பெரும்பாலும் ஒருவருக்கொருவர் முரண்பட்டிருந்தனர்; குறிப்பாகப் பரிசேயரும் சதுசேயரும் மறைநூல், கோட்பாடு ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த கருத்து வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருந்தனர். ஆயினும், தங்களது இறையியல் விவாதங்களுக்கு அப்பால், இயேசுவை எதிர்ப்பதில் அவர்கள் ஒருமித்தனர். அவர்மீதான நம்பகத்தன்மையைக் குலைக்கவும், அவரது அதிகாரத்தை வலுவிழக்கச் செய்யவும் எடுத்த முயற்சிகளில் ஒன்றிணைந்தனர்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசுவிடம் கேள்வி எழுப்பிய திருச்சட்ட அறிஞர், பெரும்பாலும் ஒரு மறைநூல் அறிஞராக இருந்திருக்கலாம். அதாவது, மோசேயின் திருச்சட்டத்திலும் யூத மரபின்படி அதற்கு விளக்கம் அளிப்பதிலும் வல்லுநராக இருந்திருக்கலாம். மறைநூல் அறிஞர்கள் திருச்சட்டத்தை அதிகாரப்பூர்வமாகக் கற்பிப்பவர்களாகவும் அதற்கு விளக்கம் அளிப்பவர்களாகவும் மதிக்கப்பட்டனர்; சமய மற்றும் சட்ட விவகாரங்களில் அவர்களிடம் அடிக்கடி ஆலோசனை கேட்கப்பட்டது. சட்ட ஆவணங்களைத் தயாரிப்பதும் அவர்களது பணியில் அடங்கியிருந்தாலும், மோசேயின் திருச்சட்டத்தை ஆராய்வதும் கற்பிப்பதும் நடைமுறைப்படுத்துவதுமே அவர்களது முதன்மையான சமயப் பணியாக இருந்தது. இந்தக் குறிப்பிட்ட மறைநூல் அறிஞர் இயேசுவிடம் வந்தது கற்றுக்கொள்வதற்காக அல்ல, அவரைச் சோதிப்பதற்காகவே—இறையியலில் அவர் நம்பகத்தன்மையற்றவர் என்று வெளிப்படுத்துவதற்காகவே. திருச்சட்டத்தில் இயேசுவைவிடத் தான் மிகவும் கற்றறிந்தவர் என்று எண்ணிய அவரது செருக்கு அவரைத் தூண்டியிருக்கலாம். எனினும், இந்த இறுதி வாரத்தில் அவரைச் சிக்கவைக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட மற்ற முயற்சிகளின்போது செய்ததுபோலவே, இயேசு இங்கும் இறைஞானத்துடன் மட்டுமல்லாமல், தம்மை எதிர்த்துக் கேள்வி எழுப்பியவர்களைப் பேச முடியாமல் செய்து, திருச்சட்டத்தின் மையக்கருத்தை வெளிப்படுத்தும் தெளிவுடனும் அதிகாரத்துடனும் பதிலளிக்கிறார்.

“போதகரே, திருச்சட்டத்தில் எந்தக் கட்டளை தலைசிறந்தது?” என்ற கேள்விக்கு இயேசு இரு பகுதிகளாகப் பதிலளிக்கிறார்: “உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் உன் முழு இதயத்தோடும் அன்புகூர வேண்டும்…” என்றும், “இதற்கு இணையான இரண்டாவது கட்டளை: உன்மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர்மீதும் அன்புகூர வேண்டும்” என்றும் கூறுகிறார். திருச்சட்டத்தில் எந்தக் கட்டளை தலைசிறந்தது என்று மட்டுமே இயேசுவிடம் கேட்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர் ஒரு கட்டளைக்குப் பதிலாக இரண்டு கட்டளைகளை வெளிப்படுத்தியதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால், உண்மையில் அவர் அப்படிச் செய்தாரா?

இறையியல் நோக்கில் பார்த்தால், இயேசு அந்தக் கேள்விக்கு முழுமையாகப் பதிலளித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், கடவுள்மீதான அன்பு, தன்மீதான அன்பு, அடுத்திருப்பவர்மீதான அன்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மிகவும் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பதால், அவற்றைப் பெரியது, சிறியது என்று பிரிக்க முடியாது என்பதையும் காட்டினார். நீங்கள் கடவுளிடம் அன்புகூர்ந்தால், அதுவே சரியான ஒழுங்கில் அமைந்த தன்மீதான அன்பின் செயலாகவும் இருக்கிறது; அது இயல்பாகவே பிறர்மீதான அன்புக்கு இட்டுச் செல்கிறது. எனவே, இரு பகுதிகளாகத் தோன்றும் இந்தப் பதில் அன்பின் ஒருமையை வெளிப்படுத்துகிறது—அந்த அன்பையே “திருச்சட்டம் முழுவதும் இறைவாக்கினர் நூல்களும் சார்ந்திருக்கின்றன.”

இன்று நாம் அன்பு என்ற சொல்லைப் பல்வேறு விதங்களில் பயன்படுத்துகிறோம். அன்பின் சில வடிவங்கள் உணர்ச்சியிலோ தீவிரப் பற்றிலோ வேரூன்றியுள்ளன; வேறு சில, கடமையாலும் பாசத்தாலும் வடிவம் பெறும் நட்பு அல்லது குடும்பத்தின் இயல்பான பிணைப்புகளிலிருந்து எழுகின்றன. ஆனால் இயேசு குறிப்பிடும் அன்பு மனித வகைப்பாடுகளைக் கடந்தது. அது தெய்வீக அன்பு—அகாப்பே, அல்லது இறையன்பு—இது அன்பின் இயல்பான வடிவங்களை விஞ்சுவதோடு, அவற்றை உயர்த்தி உருமாற்றவும் செய்கிறது. மனித அன்பு இறையன்புடன் ஒன்றிணையும்போது, அது தூய்மையடைந்து, ஆழம் பெற்று, கடவுளை நோக்கிச் சரியான முறையில் நெறிப்படுத்தப்படுகிறது. அங்கிருந்து அது மீண்டும் நம்மிடம் பாய்ந்து, நம் வழியாகப் பிறரையும் சென்றடைகிறது. இவ்வாறு, நண்பர்கள், குடும்பத்தினர், ஏன் பகைவர்கள்மீதும்கூட நாம் காட்டும் அன்பு, கடவுளின் நிறைவான, தன்னையே கொடுக்கும் அன்பில் பங்கேற்பதாக அமைகிறது. எனவே, இறையன்புடன் கடவுளை அன்புசெய்வது ஒவ்வோர் உறவிலும் இறையன்பைத் தோற்றுவித்து, அந்த உறவுகளை அருள் வாழ்வுக்குள் ஈர்க்கிறது. கடவுளைத் தொடக்கமாகவும் ஊற்றாகவும் கொண்டு, பிறரிடம் பாய்வதை அந்த இறையன்பின் இன்றியமையாத வெளிப்பாடாகக் கொண்ட இந்த ஒருங்கிணைந்த அன்பு வாழ்வு முழுவதும், திருச்சட்டத்தை நிறைவாக நிறைவேற்றி, நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ள புனிதத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

உங்கள் அன்பின் தன்மையையும் அதன் ஊற்றையும் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். பிறர்மீதான உங்கள் அன்பு, கடவுள்மீதான உங்கள் அன்பில் வேரூன்றியுள்ளதா? இறைவேண்டலில் செலவிடும் நேரத்திலிருந்தும், அருளால் தூய்மையாக்கப்பட்ட இதயத்திலிருந்தும், அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளை மாட்சிப்படுத்தும் விருப்பத்திலிருந்தும் உங்கள் அன்பு பொங்கிவருகிறதா? வெறும் உணர்ச்சியாலோ கடமை உணர்வாலோ மட்டுமல்லாமல், இறையன்புடன் அன்புசெய்ய முயலுங்கள். நீங்கள் அவ்வாறு செய்யும்போது, உங்கள் உறவுகள் உருமாற்றம் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், கடவுள் உலகைத் தொடுவதற்கான கருவிகளாகவும் மாறும்.

என் ஆண்டவரே, எல்லா இறையன்பின் ஊற்றே, என் முழு இதயத்தையும் ஆன்மாவையும் மனத்தையும் தழுவும் இறையன்பாகிய, உம்மீதான ஆழமான, தூய்மைப்படுத்தும் அன்புக்குள் என்னை ஈர்த்துக்கொள்ளும். அந்தத் தெய்வீக அன்பிலிருந்து, என் வழியாகப் பிறர்மீது உமது இறையன்பைப் பொழிந்தருளும். இவ்வாறு, நான் இருக்கும் விதமும் நான் செய்யும் அனைத்தும், நான் கடைப்பிடிக்க அழைக்கப்பட்டுள்ள அந்த ஒரே மாட்சிமையான கட்டளையின் நிறைவேற்றமாக அமையட்டும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்!


உண்மையான மேன்மை

பொதுக்காலம் இருபதாம் வாரம் — சனி

இயேசு மக்கள் கூட்டத்தையும் தம் சீடர்களையும் நோக்கி, “மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் மோசேயின் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே, அவர்கள் உங்களுக்குச் சொல்வதையெல்லாம் செய்து கடைப்பிடியுங்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றாதீர்கள். ஏனெனில் அவர்கள் போதிக்கிறார்கள், ஆனால் அதன்படி நடப்பதில்லை…” என்று கூறினார். மத்தேயு 23:1–3

கடவுளின் பார்வையில் உண்மையிலேயே பெரியவராக இருப்பது என்றால் என்ன? அங்கீகாரம், வெற்றி, பெருமை ஆகியவற்றை உயர்வாக மதிக்கும் உலகில், இயேசு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கிறார்—தாழ்ந்தோரை உயர்த்தி, செருக்குற்றோரைத் தாழ்த்தும் கண்ணோட்டம் அது.

இன்றைய நற்செய்தியில் இடம்பெறும் நிகழ்வு, இயேசுவின் மண்ணுலக வாழ்வின் இறுதி வாரத்தில், அவர் கோவிலில் பாஸ்கா விழாக் கொண்டாட்டங்களில் பங்கேற்கும்போது நிகழ்கிறது. அந்த வாரம் முழுவதும், கடவுளின் மக்களை வழிநடத்தும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த சமயத் தலைவர்களிடமிருந்தே அவர் இடைவிடாத எதிர்ப்பையும் பொறாமையையும் எதிர்கொண்டார். இந்தத் தலைவர்கள் தங்கள் புனிதக் கடமைகளில் கடுமையாகத் தவறியபோதிலும், இயேசு அவர்கள்மீதான மனக்கசப்பினால் அவர்களைக் கண்டிக்கவில்லை; மாறாக, இறையன்புடனும் அவர்கள் மனம்மாற வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடனும் கண்டிக்கிறார். அவர் அவர்களிடம் நேரடியாகப் பேசாமல், மக்கள் கூட்டத்திடமும் தம் சீடர்களிடமும் அவர்களைப் பற்றிப் பேசி, பொதுவில் திருத்துவதன் மூலம் அவர்களைத் தாழ்த்துகிறார் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தமது வார்த்தைகள் வெறும் வரலாற்று விமர்சனம் மட்டுமல்ல என்பதை இயேசு தெளிவுபடுத்துகிறார். அவை ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் நிலைத்திருக்கும் போதனையாக அமைந்து, திருஅவைக்கும் புனிதத்தை நாடி முயலும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் எக்காலத்திற்கும் ஏற்ற வழிகாட்டுதலை வழங்குகின்றன.

மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் முறையான அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தனர். “மோசேயின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த” அவர்கள், திருச்சட்டத்திற்கு விளக்கமளிக்கும் அதிகாரப்பூர்வப் பொறுப்பில் இருந்தனர். இயேசு அந்தப் பொறுப்பைக் கண்டிக்கவில்லை; அதில் இருந்தவர்களின் சீர்கேட்டையே கண்டிக்கிறார். தலைவர்களின் வாழ்வு குறைபாடுள்ளதாக இருந்தாலும், கடவுளின் சட்டத்திற்கு இசைவான போதனைகளைப் பின்பற்றுமாறு நம்பிக்கையாளர்களுக்கு அறிவுறுத்தப்படுகிறது. இன்று “பேதுருவின் இருக்கையிடம்” ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள திருஅவையின் அருளடையாளங்களும் போதனைகளும் பயனளிக்கும் ஆற்றல், அவற்றை வழங்கும் திருப்பணியாளரின் தனிப்பட்ட புனிதத்தை அல்ல, அந்தப் பொறுப்பின் தெய்வீக அதிகாரத்தையே சார்ந்துள்ளது என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

இயேசு கண்டிப்பது மறைநூல் அறிஞர்கள் மற்றும் பரிசேயர்களின் வெளிவேடத்தையே. அவர்கள் உதவி செய்யாமல் பெருஞ்சுமைகளைச் சுமத்துகிறார்கள். அவர்களுடைய சமயக் கடைப்பிடிப்பு வெளிப்புறமானதே; அது அன்பால் பற்றியெரியும் இதயங்களிலிருந்து எழுவதில்லை. அவர்கள் பட்டங்களையும் பதவியையும்—தாழ்ச்சியில்லாத பெருமையையும்—நாடுகிறார்கள். இவ்வாறு, தாங்கள் நிலைநாட்டுவதாகக் கூறும் அதே திருச்சட்டத்தைத் திரித்துவிடுகிறார்கள்.

இந்த மேலோட்டமான சமயப்பற்றுக்கு மாறாக, இயேசு உண்மையான புனிதத்தை முன்வைக்கிறார். வெளிப்புறப் பகட்டைக் காட்டிலும் உள்ளார்ந்த மனமாற்றத்திற்கே அவர் அழைப்பு விடுக்கிறார். இந்தச் செய்தி இறைவாக்கினர்களின் வார்த்தைகளை எதிரொலித்து, திருஅவையின் வாழ்விலும், குறிப்பாகப் புனிதர்களின் ஒளிமிக்க சாட்சியத்திலும் தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது. உண்மையான சீடத்துவத்தின் பாதையை அடையாளப்படுத்துவது தாழ்ச்சியும் உண்மைத்தன்மையுமே அன்றி, பிறர் பார்க்கும்படி செய்வதோ பெருமதிப்பைப் பெறுவதோ அல்ல என்பது நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.

இயேசுவின் கண்டனங்கள் கடுமையாக இருந்தாலும், அவரது செய்தியின் மையமாக இருப்பது அன்பே. பணிபுரிதல், தன்னலம் மறத்தல், தாழ்ச்சி ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய உயர்ந்த மேன்மையைக் கண்டறிய அவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறார். “உங்களுள் மிகப் பெரியவர் உங்கள் பணியாளராக இருக்க வேண்டும். தம்மை உயர்த்துவோர் தாழ்த்தப்படுவர்; தம்மைத் தாழ்த்துவோர் உயர்த்தப்படுவர்” (மத்தேயு 23:11–12). இந்த வார்த்தைகளில், இறையாட்சியின் முரண்பாடுபோல் தோன்றும் உண்மையை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார்: தாழ்ச்சியில் இறங்குவதே மாட்சியில் உயர்வதாகும்.

மோசே அல்லது பேதுருவின் பீடத்தில் நாம் அமர்ந்திருக்காவிட்டாலும், மறைநூல் அறிஞர்கள் மற்றும் பரிசேயர்களின் பாவங்கள் நம் இதயங்களிலும் அடிக்கடி எதிரொலிக்கின்றன. அவர்களுடைய வெளிவேடம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது—பக்தியைப் பகட்டாகக் காட்டுதல், பட்டங்களை விரும்புதல், இரக்கமின்றிப் பிறர்மீது சுமைகளைச் சுமத்துதல் ஆகியவற்றில் அது வெளிப்பட்டது. அவர்களுக்கிருந்த அதிகாரமோ அந்தஸ்தோ நமக்கு இல்லாவிட்டாலும், “ஆசையின் வெளிவேடம்” என்று அழைக்கக்கூடிய ஒன்றை நாம் உள்ளத்தில் கொண்டிருக்கலாம். நாம் அங்கீகாரத்திற்காக ஏங்குகிறோம், செல்வாக்கைப் பெறத் துடிக்கிறோம், அல்லது புனிதத்தைவிடப் பிறருடைய பாராட்டை மறைவாக நாடுகிறோம். மறைந்திருக்கும் இந்த ஆசைகள் ஒருபோதும் செயல்வடிவம் பெறாவிட்டாலும்கூட, இயேசு கண்டிக்கும் செருக்கைப் பிரதிபலிக்கும் ஓர் உள்மனப் போக்கை வெளிப்படுத்துகின்றன.

தாழ்மையுடனும் பணிசெய்யும் நோக்குடனும் இருப்பதற்குப் பதிலாக, தன்னலத்தை நாடும் அல்லது தன்னையே உயர்த்திக்கொள்ள விரும்பும் ஆசைகள் உங்கள் இதயத்தில் உள்ளனவா என்று இன்று சிந்தியுங்கள். உண்மையான பிறரன்பு எப்போதும் மற்றவரின் நலனையே முதலில் நாடுகிறது. முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும், தன்னையே மறக்கும் இந்த அன்புதான் நம்மையும் உயர்த்துகிறது—நமது முயற்சியால் அல்ல, கடவுளின் அருளால். உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுங்கள்; கடவுள் உங்களை உயர்த்துவார். உங்களை நீங்களே உயர்த்திக்கொண்டால், அந்தத் தற்பெருமை மட்டுமே உங்களுக்குக் கிடைக்கும் கைம்மாறாக இருக்கும்.

நிறைவான தாழ்மையின் ஆண்டவரே, நீர் இறைமகனாகவும், அதிபுனித மூவொரு கடவுளின் இரண்டாம் ஆளாகவும் இருந்தபோதிலும், ஒருபோதும் உம்மையே உயர்த்திக்கொள்ளவில்லை. உமது தாழ்மையைப் பின்பற்றவும் அதில் பங்குகொள்ளவும் எனக்குக் கற்றுத்தாரும்; உமது சிலுவையில் நான் உயர்த்தப்படுவதற்கு என்னையே ஒப்புக்கொடுத்து, உமக்காகவும் பிறருக்காகவும் தியாக வாழ்வு வாழச் செய்தருளும். தாழ்மையும் தன்னலமின்மையும் தியாகமும் நிறைந்த அந்த அன்பில், நானும் ஒருநாள் உமது மாட்சியில் பங்குபெறுவேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: