ప్రియమైన మాతా, నా వ్రతస్వీకారానికి ముందు చేసిన ధ్యానదీక్ష గురించి మీకు చెప్పాలా? ఓదార్పు పొందడం అటుంచి, పూర్తిగా ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలో, దేవుడు నన్ను విడిచిపెట్టినట్లున్న స్థితిలో ఆ రోజులు గడిపాను. యేసు తన అలవాటు ప్రకారం నా చిన్న పడవలో నిద్రపోయాడు. ఆయనను ప్రశాంతంగా నిద్రపోనిచ్చే ఆత్మలు ఎంత అరుదు! ఈ మంచి గురువు పదేపదే చొరవ చూపుతూ ఎంతగా అలసిపోతున్నాడంటే, నేను ఆయనకు అందించే విశ్రాంతిని ఎంతో ఆత్రుతతో స్వీకరిస్తున్నాడు. నిస్సందేహంగా, నా గొప్పదైన, నిత్యమైన ధ్యానదీక్ష వరకు ఆయన అలా నిద్రపోతూనే ఉంటాడు; అయితే, దీనికి దుఃఖించే బదులు నేను సంతోషిస్తున్నాను.
నిజానికి నేనేమీ పునీతురాలిని కాను; నా ఈ మనఃస్థితే దానిని స్పష్టంగా చూపుతోంది. నా ఆత్మలోని శుష్కతను చూసి నేను సంతోషించకూడదు; దానిని నాలోని భక్తితత్పరత, విశ్వసనీయతల లోపానికి ఆపాదించాలి. ధ్యాన సమయంలోనూ, దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం తరువాత కృతజ్ఞతలు అర్పించే సమయంలోనూ అంత తరచుగా నిద్రపోవడం నాకు బాధ కలిగించాలి. కానీ, నేను బాధపడటం లేదు. చిన్నపిల్లలు నిద్రపోతున్నా, మేలుకొని ఉన్నా తల్లిదండ్రులకు ఒకేలా ప్రియమైనవారని; శస్త్రచికిత్సలు చేయడానికి వైద్యులు తమ రోగులను నిద్రపుచ్చుతారని; చివరగా, “ప్రభువుకు మన నిర్మాణం తెలుసు; మనం ధూళిమాత్రులమని ఆయన గుర్తుంచుకుంటాడు”[1] అని ఆలోచిస్తాను. అయినప్పటికీ, నా ధ్యానదీక్ష పైకి నిష్ఫలంగా కనిపించినా—ఆ తరువాత చేసిన ధ్యానదీక్షలు కూడా అలాగే అనిపించాయి—దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టడానికి, సద్గుణాలను ఆచరించడానికి ఉత్తమమైన మార్గాల గురించి నాకు తెలియకుండానే ఎన్నో అంతరంగ జ్యోతులను పొందాను. మన ప్రభువు నాకు ఆహారాన్ని నిల్వగా ఇవ్వడని, ప్రతి క్షణం ఎప్పటికప్పుడు కొత్తదైన ఆహారంతో నన్ను పోషిస్తాడని నేను తరచూ గమనించాను; అది నాలోకి ఎలా వచ్చిందో తెలియకుండానే నాలో దానిని కనుగొంటాను. నా దీనమైన హృదయంలో దాగి ఉన్న యేసే రహస్యంగా పనిచేస్తూ, ప్రతి సందర్భం ఎదురైనప్పుడు నేను ఏమి చేయాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడో దానిని నాకు ప్రేరేపిస్తున్నాడని నేను సరళంగా నమ్ముతున్నాను.
నా వ్రతస్వీకారానికి కొద్దికాలం ముందు, బ్రదర్ సిమియోను చేతుల మీదుగా పరిశుద్ధ పిత ఆశీర్వాదాన్ని పొందాను. నా జీవితమంతటిలో అత్యంత భయంకరమైన తుఫానును దాటడానికి ఈ అమూల్యమైన ఆశీర్వాదం నిస్సందేహంగా నాకు తోడ్పడింది.
ఆ గొప్ప దినానికి ముందురోజు సాయంత్రం, మామూలుగా అనుభవించే మాధుర్యంతో నిండిపోవడానికి బదులు, నా పిలుపు అకస్మాత్తుగా ఒక కలలాగే అవాస్తవమని నాకు అనిపించింది. అపవాది—ఇది అతని పనే—కార్మెలు మఠజీవితానికి నేను ఏమాత్రం తగనని, నాకు పిలుపు లేని మార్గంలో ప్రవేశించడం ద్వారా నా అధికారిణులను మోసగిస్తున్నానని నాకు గట్టిగా అనిపించేలా చేశాడు. ఆ చీకటి నన్ను ఎంతగా కలవరపెట్టిందంటే, నాకు ఒక్కటే అర్థమైంది—నాకు సన్యాసజీవిత పిలుపు లేదు, నేను తిరిగి లోకంలోకి వెళ్లిపోవాలి. నేను అనుభవించిన వేదనను వర్ణించలేను. ఇంతటి కష్టంలో నేనేమి చేయాలి? ఆలస్యం చేయకుండా ఈ శోధన గురించి నా నవశిష్యల శిక్షణాధికారిణికి చెప్పాలని నిర్ణయించుకొని సరైన మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాను. ప్రార్థనా మందిరం నుంచి బయటకు రమ్మని ఆమెకు కబురు పంపాను. ఎంతో సంకోచంతో ఉన్నప్పటికీ, నా ఆత్మస్థితిని ఆమె ముందు ఒప్పుకున్నాను. అదృష్టవశాత్తూ, ఆమె నాకన్నా స్పష్టంగా పరిస్థితిని గ్రహించింది. నేను చెప్పినది విని మనసారా నవ్వి, నా ఆందోళనను పూర్తిగా తొలగించింది. నా వినయపూర్వక అంగీకారంతో అపవాది వెంటనే పారిపోయాడు; నేను మాట్లాడకుండా చేసి, ఆ విధంగా తన ఉచ్చుల్లోకి నన్ను లాగాలన్నదే అతని కోరిక. కానీ ఇప్పుడు అతణ్ణి ఉచ్చులో పడవేసే వంతు నాదైంది. ఎందుకంటే, నన్ను నేను మరింత పూర్తిగా తగ్గించుకోవడానికి, ప్రియమైన మాతా, మీకు కూడా అంతా చెప్పాను. మీ ఓదార్పు మాటలు నాలో మిగిలి ఉన్న చివరి భయాలను కూడా పారదోలాయి.
సెప్టెంబరు 8 ఉదయం శాంతి తరంగం నా ఆత్మను ముంచెత్తింది. “అవగాహననంతటినీ మించిన ఆ శాంతిలో,”[2] నేను నా పవిత్ర వ్రతాలను స్వీకరించాను.
నేను అడిగిన అనుగ్రహాలు ఎన్నో. నేను నిజంగా ఒక రాణినని అనుభూతి చెందాను. ఆ హోదాను ఉపయోగించుకొని, రాజు పట్ల కృతజ్ఞత లేని ఆయన ప్రజల కోసం ఆయన నుంచి ప్రతి అనుగ్రహాన్నీ కోరుకున్నాను. ఎవరినీ మరచిపోలేదు. భూమిపై ఉన్న ప్రతి పాపీ మనఃపరివర్తన పొందాలని; ఆ రోజున ఉత్తరించే స్థలంలోని బందీలందరూ విడుదల కావాలని కోరుకున్నాను. నా కోసం నేను కోరుకున్నవి రాసిన ఈ లేఖను నా హృదయంపై ఉంచుకున్నాను:
“ఓ యేసూ, నా దివ్య వరుడా, నా జ్ఞానస్నాన వస్త్రం ఎన్నడూ మలినం కాకుండా అనుగ్రహించు. అతి చిన్న తప్పునైనా బుద్ధిపూర్వకంగా చేసి నా ఆత్మను మలినం చేసుకోనివ్వడం కంటే, నన్ను ఈ లోకం నుంచి తీసుకువెళ్ళు. నిన్ను తప్ప మరేదీ నేను ఎన్నడూ వెదకకుండా, పొందకుండా ఉందును గాక! సృష్టిలోని సమస్తమూ నాకు ఏమీ కానట్లుగా, నేనూ వాటికి ఏమీ కానట్లుగా ఉందును గాక! ఈ లోకానికి చెందిన ఏదీ నా శాంతిని భంగం చేయకుండును గాక!
“ఓ యేసూ, నేను అడిగేది శాంతిని మాత్రమే. . . . శాంతిని, అన్నిటికన్నా మిన్నగా ప్రేమను. . . .
అవధులు లేని ప్రేమను. యేసూ, నీ కోసం నేను వేదసాక్షిగా
మరణించాలని అడుగుతున్నాను; ఆత్మలోనైనా శరీరంలోనైనా నాకు వేదసాక్షిత్వాన్ని ప్రసాదించు. లేదా, రెండింటిలోనూ
దానిని నాకు ప్రసాదించు.
“నా ప్రతిజ్ఞలను సంపూర్ణంగా నెరవేర్చేలా అనుగ్రహించు; ఎవరూ నా గురించి ఆలోచించకుండా ఉండేలా; ఒక చిన్న ఇసుక రేణువులా నేను కాళ్లకింద తొక్కబడి, మరచిపోబడేలా అనుగ్రహించు. ఓ నా ప్రియతమా, సృష్టిలోని దేనివల్లా ఆటంకమో అడ్డంకో కలగకుండా, నాలో నీ పవిత్ర చిత్తాన్ని ఎల్లప్పుడూ సంపూర్ణంగా నెరవేర్చేందుకు నన్ను నేను నీకు సమర్పించుకుంటున్నాను.”
ఈ మహిమాన్వితమైన దినం ముగింపులో, ఆచారం ప్రకారం నా గులాబీల కిరీటాన్ని మన మాత పాదాల చెంత ఉంచినప్పుడు, నాలో ఏమాత్రం విచారం లేదు. కాలం నా ఆనందాన్ని ఎన్నటికీ తగ్గించలేదని నాకు అనిపించింది.
అది మరియమాత జననోత్సవ దినం. యేసుకు వధువుగా మారడానికి ఎంత సుందరమైన పండుగ! అప్పుడే జన్మించిన చిన్నారి పవిత్ర కన్య తన చిన్న పుష్పాన్ని చిన్నారి యేసుకు సమర్పించింది. ఆ రోజు అన్నీ చిన్నవే, నేను పొందిన కృపలు తప్ప—రాత్రివేళ నక్షత్రాలతో మెరిసే అందమైన ఆకాశాన్ని తిలకిస్తూ, త్వరలోనే పరలోకానికి ఎగిరివెళ్లి, నిత్యానందంలో నా దివ్య వరునితో ఐక్యమవుతానని తలచుకుంటూ నేను అనుభవించిన శాంతిసంతోషాలు తప్ప.
సెప్టెంబరు 24న నా ముసుగు స్వీకార వేడుక జరిగింది. ఈ పండుగ నిజంగానే కన్నీటిలో కప్పబడి ఉంది. తన చిన్నారి రాణిని దీవించడానికి రాలేనంతగా నాన్నగారు అనారోగ్యంతో ఉన్నారు; అధ్యక్షత వహించవలసిన మోన్సిన్యోర్ హ్యుగోనిన్ చివరి క్షణంలో రాలేకపోయారు. ఇంకా ఇతర కారణాలవల్ల కూడా ఆ రోజు బాధాకరంగా గడిచింది. అయినా వీటన్నిటి మధ్య నా ఆత్మ గాఢమైన శాంతితో నిండి ఉంది. ఆ రోజు నేను నా కన్నీటిని ఆపుకోలేకపోవడం మన ప్రభువుకు ఇష్టమైంది; ఆ కన్నీటిని ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేదు. అంతకంటే ఎంతో కఠినమైన పరీక్షలను ఒక్క కన్నీటిబొట్టైనా కార్చకుండా నేను భరించానన్నది నిజమే; అయితే అప్పుడు ప్రత్యేక కృపలు నాకు తోడయ్యాయి. ఈ రోజున మాత్రం యేసు నన్ను నాకే విడిచిపెట్టాడు; వెంటనే నా బలహీనతను బయటపెట్టుకున్నాను.
నేను ముసుగు స్వీకరించిన ఎనిమిది రోజుల తరువాత నా బంధువు జీన్ గెరిన్, డాక్టర్ లా నీల్ను వివాహం చేసుకుంది. ఆ తరువాత ఆమె మమ్మల్ని చూడటానికి వచ్చినప్పుడు, తన భర్తపట్ల ఆమె చూపే చిన్నచిన్న శ్రద్ధలన్నిటి గురించి విని నా హృదయం పులకించింది. అప్పుడు నేనిలా అనుకున్నాను: “నా ప్రియుడైన యేసుకోసం నేను చేసేదానికంటే, లోకంలో జీవించే ఒక స్త్రీ తన భర్తకోసం ఎక్కువ చేస్తుందని ఎన్నటికీ అనిపించుకోకూడదు.” నూతన ఉత్సాహంతో నిండిపోయి, దివ్య పరిణయబంధం ద్వారా నన్ను గౌరవించడానికి దయచూపిన నా పరలోక వరుణ్ణి, రాజాధిరాజును సంతోషపెట్టడానికి మునుపెన్నటికంటే ఎక్కువ శ్రద్ధతో కృషిచేయడం మొదలుపెట్టాను.
ఆ వివాహ ప్రకటన పత్రాన్ని చూసిన తరువాత, సరదాగా ఈ క్రింది ఆహ్వానాన్ని రచించాను. నన్ను ఎంతో బలంగా తాకిన సత్యాన్ని—మన దివ్య ప్రభువు వధువుకున్న బిరుదులతో పోలిస్తే భూలోక వివాహబంధాలన్నిటి వైభవం శూన్యమేనన్న సత్యాన్ని—నవశిక్షణలో ఉన్న సోదరీమణులకు స్పష్టంగా తెలియజేయడానికి దానిని వారికి చదివి వినిపించాను.
“సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు, పరలోక భూలోకాల సృష్టికర్త, విశ్వ సార్వభౌమ పాలకుడు, అలాగే పరలోక రాజసభకు రాణియైన మహిమాన్విత కన్య మరియమ్మ, తమ మహోన్నత కుమారుడు, రాజాధిరాజు, ప్రభువులకు ప్రభువు అయిన యేసుకూ, చిన్నారి తెరేస్ మార్టిన్కూ జరిగే ఆధ్యాత్మిక పరిణయాన్ని మీకు ప్రకటిస్తున్నారు. ఆమె దివ్య వరుడు తన పవిత్ర బాల్యపు రాజ్యాన్ని, తన శ్రమల రాజ్యాన్ని ఆమెకు కట్నంగా ప్రసాదించాడు. ఇప్పుడు ఆమె ఆ రాజ్యాలకు యువరాణి, ప్రభురాలు. ఆ రాజ్యాల నుండే ఆమెకు బాలయేసుకు, పవిత్ర వదనానికి చెందిన అనే కులీన బిరుదులు లభించాయి. సెప్టెంబరు 8, 1890న కర్మెలు పర్వతంపై జరిగిన వివాహ విందుకు మిమ్మల్ని ఆహ్వానించడం సాధ్యం కాలేదు—పరలోక రాజసభకు మాత్రమే ప్రవేశం లభించింది. అయితే రేపు, అనగా నిత్యత్వపు దినాన జరిగే వివాహ విందుకు హాజరుకావలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాము. అప్పుడు దేవుని కుమారుడైన యేసు సజీవులకూ మృతులకూ తీర్పు తీర్చడానికి తన మహిమా వైభవంతో ఆకాశ మేఘాలలో వస్తాడు.
“ఆ ఘడియ ఇంకా నిశ్చయంగా తెలియదు కాబట్టి, సిద్ధంగా ఉండి మెలకువగా వేచియుండవలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాము.”[3]
ఇక ఇప్పుడు, మాతా, నేను ఇంకా ఏమి చెప్పగలను? మీ చేతుల ద్వారానే నన్ను నేను మన ప్రభువుకు సమర్పించుకున్నాను. చిన్నప్పటి నుండీ మీరు నన్ను ఎరుగుదురు—నా రహస్యాలను నేను వ్రాయవలసిన అవసరముందా? నా సన్యాస జీవిత కథను ఇంతటితో ముగిస్తున్నందుకు నన్ను క్షమించండి.
నా వ్రతసమర్పణ తరువాత జరిగిన సామూహిక ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలలో నాకు గొప్ప అనుగ్రహాలు లభించాయి. సాధారణంగా బోధనలతో కూడిన ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలు నాకు ఎంతో కష్టంగా అనిపిస్తాయి. అయితే ఈసారి మాత్రం అందుకు పూర్తి భిన్నంగా జరిగింది. ఎంతో బాధ అనుభవించవలసి వస్తుందని ముందుగానే భావించి, భక్తిశ్రద్ధలతో నవదిన ప్రార్థన చేసి నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకున్నాను. ఆ మంచి గురువుగారికి సన్యాసినుల ఆత్మలకు మార్గదర్శనం చేయడం కంటే పాపులను పరివర్తన చెందించడం బాగా తెలుసునని చెప్పుకునేవారు. అలాగైతే నాలో ఎంతో పాపం ఉండి ఉండాలి; ఎందుకంటే ఈ పవిత్ర సన్యాసి ద్వారా దేవుడు నాకు ఎంతో ఓదార్పును ప్రసాదించాడు. ఆ సమయంలో నేను ఎన్నో రకాల అంతరంగ పరీక్షలను అనుభవిస్తున్నాను; వాటిని ఎవరికీ వివరించలేకపోయాను. కానీ అకస్మాత్తుగా నా ఆత్మను పూర్తిగా విప్పి చెప్పగలిగాను. ఆ గురువుగారు నన్ను అద్భుతంగా అర్థం చేసుకున్నారు. నా స్థితిని అంతర్దృష్టితో గ్రహించినట్లుగా అనిపించారు. నేను ముందుకు సాగాలని ఎంతోకాలంగా కోరుకున్నా, అప్పటివరకు ధైర్యం చేయలేకపోయిన ఆ నమ్మకం, ప్రేమల మహాసముద్రంలో ఆయన నన్ను తెరచాపలన్నీ విప్పిన నావలా ముందుకు నడిపించారు. నా లోపాలు మంచివాడైన దేవుణ్ణి బాధపెట్టడం లేదని ఆయన నాకు చెప్పారు. ఇంకా ఇలా అన్నారు: “ఈ క్షణంలో నేను ఆయన స్థానంలో ఉన్నాను. మీ ఆత్మపట్ల ఆయన ఎంతో ప్రసన్నంగా ఉన్నారని ఆయన తరఫున మీకు హామీ ఇస్తున్నాను.” ఈ ఓదార్పు మాటలు నన్నెంత సంతోషపెట్టాయో! లోపాలు పవిత్ర హృదయాన్ని బాధపెట్టకుండా ఉండడం సాధ్యమేనని ఇంతకుముందెన్నడూ ఎవరూ నాకు చెప్పలేదు. ఈ హామీ నన్ను ఆనందంతో నింపి, ఈ జీవితపు ప్రవాసాన్ని సహనంతో భరించడానికి తోడ్పడింది. అది నా అంతరాంతరాల ఆలోచనలకు ప్రతిధ్వని కూడా అయింది. నిజానికి ప్రభువు తల్లి కంటే ఎక్కువ వాత్సల్యంగలవాడని నాకు చాలాకాలంగా తెలుసు. ఒకరికంటే ఎక్కువమంది తల్లుల హృదయాల లోతులను నేను తెలుసుకున్నాను. తన బిడ్డ ఆలోచన లేకుండా చేసే చిన్నచిన్న తప్పులను క్షమించడానికి తల్లి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటుందని నాకు తెలుసు. ఈ మధురమైన అనుభవం నాకు ఎన్నిసార్లు కలిగిందో! నా తల్లి ఇచ్చిన ఒక్క ముద్దు నా హృదయాన్ని తాకినంతగా ఏ మందలింపూ తాకగలిగేది కాదు. నా స్వభావం అటువంటిది: భయం నన్ను ముడుచుకుపోయేలా చేస్తుంది; ప్రేమ మధురమైన ఏలుబడిలో మాత్రం నేను ముందుకు సాగడమే కాదు—ఎగిరిపోతాను.
ఈ సంతోషకరమైన ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలు ముగిసిన రెండు నెలల తరువాత, మా పూజనీయ సంస్థాపకురాలు, పునీత తెరేసాకు చెందిన మాత జెనివీవ్, పరలోక కర్మెల్లో ప్రవేశించడానికి మా చిన్న మఠాన్ని విడిచివెళ్లారు. ఆమె మరణ సమయంలో నాకు కలిగిన అనుభూతులను గురించి చెప్పే ముందు, అనుకరించలేనిది కాకుండా, సరళమైన, మరుగున ఉన్న సద్గుణాల ఆచరణలోనే ఇమిడివున్న పవిత్రతగల ఒక ఆత్మతో కొన్నేళ్లు కలిసి జీవించడం ఎంత ఆనందకరమో మీకు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. ఆమె ఒకటి కంటే ఎక్కువ సందర్భాలలో నాకు గొప్ప ఓదార్పుకు మూలమయ్యారు.
ఒక ఆదివారం ఆమెను చూడటానికి రోగుల గదికి వెళ్లాను. కానీ అక్కడ ఇద్దరు వయోవృద్ధ సన్యాసినులు ఉండటంతో మెల్లగా వెనుదిరుగుతుండగా, ఆమె నన్ను పిలిచి, ఏదో ప్రేరణ పొందినట్లుగా ఇలా అన్నారు: “ఆగు, బిడ్డా, నీకు ఒక్క మాట చెప్పాలి. నీవు ఎప్పుడూ నన్ను ఒక ఆధ్యాత్మిక పుష్పగుచ్ఛం అడుగుతుంటావు కదా; ఈ రోజు నీకు దీనిని ఇస్తున్నాను: శాంతితోను ఆనందంతోను ప్రభువును సేవించు. మన దేవుడు శాంతికి దేవుడని గుర్తుంచుకో.”
నేను ఆమెకు నిరాడంబరంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపి, గది నుండి బయటకు వచ్చాను. దాదాపు కన్నీళ్లు వచ్చేంతగా నా హృదయం కదిలిపోయింది. నా ఆత్మ స్థితిని దేవుడు ఆమెకు వెల్లడించాడని నాకు నిశ్చయమైంది. ఆ రోజు నేను తీవ్రమైన పరీక్షలకు గురై, దుఃఖంలో మునిగిపోయే స్థితికి చేరుకున్నాను. ఆ చీకటి ఎంత దట్టంగా ఉందంటే, దేవుడు నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడో లేదో కూడా నాకు తెలియలేదు. కాబట్టి, ప్రియమైన మాతా, ఈ అంధకారం తరువాత నాకు ఎంతటి వెలుగు, ఓదార్పు కలిగాయో మీరు అర్థం చేసుకోగలరు.
మరుసటి ఆదివారం, నా గురించి ఆమెకు ఏదైనా దైవప్రకటన కలిగిందా అని అడిగాను. అయితే అలాంటిదేమీ కలగలేదని ఆమె నాకు స్పష్టం చేశారు. దీనివల్ల ఆమెపట్ల నా ఆరాధనాభావం మరింత పెరిగింది. ఎందుకంటే యేసు ఆమె ఆత్మలో ఎంత సన్నిహితంగా జీవిస్తూ, ఆమె మాటలను, చేతలను నడిపిస్తున్నాడో అది చూపించింది. అలాంటి పవిత్రతే నాకు అత్యంత నిజమైనదిగా, అత్యంత పరిశుద్ధమైనదిగా అనిపిస్తుంది. నేను కోరుకునే పవిత్రత అదే; ఎందుకంటే అందులో ఏ భ్రమకూ తావు లేదు.
ఈ గౌరవనీయ మాత తమ ప్రవాసాన్ని ముగించిన రోజున నాకు ఎంతో ప్రత్యేకమైన అనుగ్రహం లభించింది. మరణశయ్య వద్ద ఉండటం నాకు అదే మొదటిసారి. ఆ దృశ్యం తన సౌందర్యంతో నన్ను ముగ్ధపరచినప్పటికీ, రెండు గంటలపాటు మేలుకొని ఉండటంతో నాకు బాగా నిద్రమత్తు వచ్చింది. దీనికి నేను బాధపడ్డాను. కానీ ఆమె ఆత్మ పరలోకానికి ఎగిరిపోయిన క్షణంలో నా భావాలన్నీ పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఒక్క క్షణంలోనే వర్ణించలేని ఆనందంతోను ఆధ్యాత్మిక ఉత్సాహంతోను నిండిపోయాను. మా ఆశీర్వదిత సంస్థాపకురాలి ఆత్మ, తాను అప్పటికే అనుభవిస్తున్న ఆనందంలో నాకూ భాగం ఇచ్చినట్లనిపించింది—ఎందుకంటే ఆమె నేరుగా పరలోకానికి వెళ్లారని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది. కొంతకాలం క్రితం నేను ఆమెతో ఇలా అన్నాను: “ప్రియమైన మాతా, మీరు ఉత్తరించే స్థలానికి వెళ్లరు.” “వెళ్లననే ఆశిస్తున్నాను,” అని ఆమె మృదువుగా సమాధానమిచ్చారు. అంత వినయంతో నిండిన ఆశను దేవుడు తప్పక వమ్ము చేయడు. ఆయన దానిని వమ్ము చేయలేదనడానికి మేము పొందిన ఎన్నో వరాలే నిదర్శనం.
మా ప్రియమైన మాతకు చెందిన వస్తువులలో ఏదో ఒకటి పొందాలని సోదరీమణులు తొందరపడ్డారు. నా దగ్గర ఎంత అమూల్యమైన పవిత్ర అవశేషం ఉందో మీకు తెలుసు. ఆమె మరణవేదనలో ఉన్నప్పుడు, అందమైన వజ్రంలా మెరుస్తున్న ఒక కన్నీటిబొట్టును నేను గమనించాను. ఈ భూమిపై ఆమె కార్చిన ఆ చివరి కన్నీటిబొట్టు రాలిపోలేదు; ఆమె భౌతికకాయాన్ని ప్రార్థనా గానస్థలంలో ఉంచినప్పుడు కూడా అది మెరుస్తూ నాకు కనిపించింది. సాయంత్రం కాగానే, చిన్న నారగుడ్డ ముక్కతో, ఎవరి కంటా పడకుండా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లే ధైర్యం చేశాను. అలా ఒక పునీతురాలి చివరి కన్నీటిబొట్టు నా దగ్గర ఉండటం ఇప్పుడు నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇస్తోంది.
నేను నా కలలకు ఎలాంటి ప్రాముఖ్యత ఇవ్వను. నిజానికి, వాటికి ప్రత్యేకమైన అర్థం ఉండటం చాలా అరుదు. అయితే, రోజంతా దేవుని గురించే ఆలోచించే నా మనస్సు, నిద్రలో ఆయనపై మరింతగా ఎందుకు నిలవదా అని తరచూ ఆశ్చర్యపడుతుంటాను. సాధారణంగా అడవులు, పూలు, సెలయేళ్లు, సముద్రం, దాదాపు ఎప్పుడూ ముద్దులొలికే పిల్లలు నా కలల్లో కనిపిస్తారు; లేదా నేనెన్నడూ చూడనటువంటి పక్షులను, సీతాకోకచిలుకలను వెంటాడుతుంటాను. అయితే నా కలలు కొన్నిసార్లు కవితాత్మకంగా ఉన్నా, అవి ఎన్నడూ ఆధ్యాత్మిక మార్మిక అనుభవాలుగా ఉండవు.
అయితే మాత జెనెవీవ్ మరణించిన తరువాత ఒక రాత్రి, నాకు మరింత ఓదార్పునిచ్చే కల వచ్చింది. ఆమె తనకు చెందిన వస్తువులలో ఏదో ఒకటి మా ఒక్కొక్కరికీ ఇస్తున్నట్లు నాకు అనిపించింది. నా వంతు వచ్చేసరికి ఆమె చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి. నాకేమీ దక్కదేమోనని భయపడ్డాను. కానీ ఆమె ప్రేమతో నావైపు చూసి, మూడుసార్లు ఇలా అన్నారు: “నా హృదయాన్ని నీకు వదిలివెళ్తున్నాను.”
దివ్యప్రేమమయమైన ఆ మరణం సంభవించిన సుమారు ఒక నెల తరువాత, 1891 సంవత్సరం ముగిసే సమయంలో, మా మఠసమాజంలో ఇన్ఫ్లుయెంజా మహమ్మారి తీవ్రంగా వ్యాపించింది. నాకు అది స్వల్పంగానే సోకింది; మరో ఇద్దరు సోదరీమణులతో కలిసి నేను తిరుగుతూ పనులు చేయగలిగాను. ఆ దుఃఖదినాలన్నిటిలో మా కార్మెల్ మఠం ఉన్న హృదయవిదారకమైన స్థితిని ఊహించుకోవడం అసాధ్యం. తమ శరీరాలను అతి కష్టంగా ఈడ్చుకుంటూ తిరగగలిగినవారే అత్యంత తీవ్రంగా బాధపడుతున్నవారికి సేవచేశారు. మా చుట్టూ ఎటుచూసినా మరణమే కనిపించింది. ఒక సోదరి తుదిశ్వాస విడిచిన వెంటనే, మేము ఆమెను వదిలి వెళ్లవలసి వచ్చేది.
ఉపాధ్యక్ష మాత మరణంతో నా పంతొమ్మిదవ పుట్టినరోజు దుఃఖమయమైంది. ఆమె మరణవేదనలో ఉన్నప్పుడు, రోగుల సంరక్షణ బాధ్యత వహించే సోదరితో కలిసి నేను సేవచేశాను. వెంటవెంటనే మరో ఇద్దరు మరణించారు. ఇప్పుడు సాక్రిస్టీ పనులన్నీ నేనొక్కదాన్నే చేయవలసి వచ్చింది. వాటన్నిటినీ ఎలా చేయగలిగానో అని కొన్నిసార్లు ఆశ్చర్యపడుతుంటాను.
ఒక ఉదయం, నిద్రలేచే వేళకు, సోదరి మగ్దలేను ఇక లేరనే ముందస్తు భావన నాకు కలిగింది. నిద్రగదుల విభాగమంతా చీకటిగా ఉంది; ఎవ్వరూ తమ గది నుంచి బయటకు రావడం లేదు. అయినా సోదరి మగ్దలేను గదిలోకి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఆమె దుస్తులు ధరించే ఉన్నారు, కానీ తన మంచంపై మరణించి పడి ఉన్నారు. నాకు ఏమాత్రం భయం కలగలేదు. సాక్రిస్టీకి పరుగెత్తి, త్వరగా ఒక ఆశీర్వదించిన కొవ్వొత్తిని తెచ్చాను; ఆమె తలపై గులాబీపూల కిరీటాన్ని ఉంచాను. ఈ విషాదమంతటి మధ్య దేవుని హస్తాన్ని నేను అనుభవించాను; ఆయన హృదయం మమ్మల్ని కనిపెట్టుకొని ఉందని నాకు తెలుసు. మా ప్రియమైన సోదరీమణులు ఎలాంటి పెనుగులాటా లేకుండా ఈ జీవితాన్ని విడిచి మరింత ఆనందమయమైన జీవితానికి వెళ్లిపోయారు. వారి ముఖాల్లో పరలోక ఆనందం ప్రకాశించింది; వారు కేవలం ప్రశాంతమైన నిద్రను ఆస్వాదిస్తున్నట్లే కనిపించారు. సుదీర్ఘమైన, పరీక్షలతో నిండిన ఆ వారాలన్నిటిలో ప్రతిరోజూ దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించే అనిర్వచనీయమైన ఓదార్పు నాకు లభించింది. అది ఎంత మధురంగా ఉండేదో! యేసు చాలా కాలంపాటు నన్ను అతిగా ముద్దుచేసే బిడ్డలా చూసుకున్నారు; తనకు మరింత విశ్వాసపాత్రులైన వధువులను అలా చూసుకున్న కాలం కంటే కూడా ఎక్కువ కాలంపాటు అలా చేశారు. ఇన్ఫ్లుయెంజా ఆగిపోయిన తరువాత కూడా ఎన్నో నెలలపాటు ఆయన ప్రతిరోజూ నా దగ్గరకు వచ్చారు. మఠసమాజానికి ఈ ప్రత్యేక అనుమతి లభించలేదు. ఈ అనుగ్రహాన్ని నేను అడగలేదు; అయినా రోజురోజుకీ నా ప్రియునితో ఐక్యమవడం నాకు చెప్పలేనంత ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.
పవిత్ర పాత్రలను తాకడానికి, మన ప్రభువును ఉంచబోయే పీఠపు నారవస్త్రాలను సిద్ధం చేయడానికి అనుమతి లభించడం నాకు ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చింది. నేను భక్తిలో మరింతగా ఎదగాలని భావించాను. డీకన్లకు వారి అభిషేక సమయంలో చెప్పే ఈ మాటలను తరచూ గుర్తుచేసుకునేదాన్ని: “ప్రభువు పాత్రలను మోసే మీరు పవిత్రులై ఉండండి.”
ప్రియమైన మాతా, దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించిన తరువాత నేను చేసే కృతజ్ఞతా ప్రార్థనల గురించి మీకు ఏమి చెప్పగలను? అంత తక్కువ ఓదార్పును నేను మరే సమయంలోనూ అనుభవించను. అయితే నేను ఆశించవలసింది ఇదే. మన ప్రభువును స్వీకరించాలని నేను కోరుకునేది నా సంతృప్తి కోసం కాదు, కేవలం ఆయనకు సంతోషాన్ని ఇవ్వడానికే.
నేను నా ఆత్మను ఒక బంజరు నేలగా ఊహించుకొని, చెత్తకుప్పల వంటి నా లోపాలను తొలగించి, ఆ నేలపై పరలోకానికి తగిన ఒక అద్భుతమైన మందసాన్ని నిర్మించి, తన సొంత ఆభరణాలతో దానిని అలంకరించమని మన ధన్యమాతను వేడుకుంటాను. తరువాత దేవదూతలను, పునీతులందరినీ వచ్చి ప్రేమగీతాలు పాడమని ఆహ్వానిస్తాను. తనకు ఇంత ఘనమైన స్వాగతం లభించడం చూసి యేసు ఎంతో సంతోషిస్తున్నట్లు నాకు అనిపిస్తుంది; నేనూ ఆయన ఆనందంలో పాలుపంచుకుంటాను. కానీ ఇదంతా పరధ్యానాలు, కునికిపాట్లు నన్ను బాధించకుండా ఆపదు. గానమండపంలో నా కృతజ్ఞతా ప్రార్థనను అంత పేలవంగా చేసినందున, రోజంతా దానిని కొనసాగించాలని నేను తరచూ నిశ్చయించుకుంటాను.
ప్రియమైన మాతా, నా మార్గం భయంతో కూడిన మార్గం కాదని మీరు గ్రహిస్తున్నారు కదా. నన్ను నేను ఎల్లప్పుడూ సంతోషపరచుకోగలను, నా లోపాలనుంచి మేలు పొందగలను. మన ప్రభువే స్వయంగా ఈ మార్గంలో నన్ను ప్రోత్సహిస్తున్నారు. ఒకసారి, నా సాధారణ అలవాటుకు భిన్నంగా, దివ్యసత్ప్రసాద బల్లను సమీపించినప్పుడు నాకు కలత కలిగింది. ఎన్నో రోజులుగా సరిపడినన్ని హోస్తియాలు లేకపోవడంతో, నాకు ఒక హోస్తియాలోని చిన్న భాగం మాత్రమే లభించేది. ఆ ఉదయం నేను అవివేకంగా ఇలా అనుకున్నాను: “ఈ రోజు కూడా ఇలాగే జరిగితే, యేసుకు నా హృదయంలోకి రావాలనే ఆసక్తి లేదని అనుకుంటాను.” నేను దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించే కంచె దగ్గరకు వెళ్లాను. ఎంతటి ఆనందం నాకోసం ఎదురుచూస్తోంది! గురువు ఒక్క క్షణం తటపటాయించి, తరువాత నాకు రెండు పూర్తి హోస్తియాలను ఇచ్చారు. ఇది మధురమైన సమాధానం కాదా?
నేను కృతజ్ఞతలు తెలుపుకోవలసిన విషయాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. ప్రభువు నా కొరకు ఏమి చేశాడో మీకు ఎంతో నిష్కపటంగా చెబుతాను. ఆయన సొలొమోను రాజుపై చూపిన కారుణ్యాన్నే నాపైనా చూపాడు. నా కోరికలన్నీ నెరవేరాయి; పరిపూర్ణతను పొందాలనే నా కోరికలే కాక, ఆచరణలో కాకపోయినా సిద్ధాంతరీత్యానైనా వ్యర్థమైనవని నాకు తెలిసిన కోరికలు కూడా నెరవేరాయి. సిస్టర్ ఆగ్నెస్ ఆఫ్ జీసస్ను నేను ఎల్లప్పుడూ నా ఆదర్శంగా భావించాను; ప్రతి విషయంలోనూ ఆమెలా ఉండాలని కోరుకున్నాను. ఆమె ఎంతో సుందరమైన చిన్న చిత్రాలను గీసేవారు, అందమైన కవితలు రాసేవారు. ఇది నాలో చిత్రలేఖనం నేర్చుకోవాలనీ,[4] నా చుట్టూ ఉన్నవారికి కొంత మేలు చేయడానికి నా ఆలోచనలను కవితలలో వ్యక్తపరచాలనీ కోరిక కలిగించింది. అయితే ఈ సహజ ప్రతిభలను ప్రసాదించమని నేను అడగదలచుకోలేదు; నా కోరిక నా హృదయంలోనే దాగి ఉండిపోయింది.
యేసు కూడా ఈ దీనమైన చిన్న హృదయంలో దాగి ఉన్నాడు. గతించిపోయే ప్రతిదీ ఎంత వ్యర్థమో మరోసారి నాకు చూపడానికి ఆయన ఇష్టపడ్డాడు. మఠ సమాజమంతా ఎంతో ఆశ్చర్యపడేలా, నేను అనేక చిత్రాలను గీయగలిగాను; కొందరి ఆత్మలకు సహాయపడిన కవితలను కూడా రాయగలిగాను. సొలొమోను, “తన చేతులు చేసిన పనులన్నిటినీ, తాను వ్యర్థంగా శ్రమించిన ప్రయాసలన్నిటినీ పరిశీలించి, సమస్తంలోనూ వ్యర్థతను, మనోవేదనను చూసినట్లే,”[5] మరుగున ఉండటంలోనూ, సృష్టించబడిన వస్తువుల గురించి పూర్తిగా తెలియకుండా ఉండటంలోనూ మాత్రమే భూమిపై సంతోషం ఉందని అనుభవం నాకు చూపించింది. ప్రేమ లేకపోతే అత్యంత గొప్ప కార్యాలు కూడా ఏ విలువా లేనివని నేను గ్రహించాను. మన ప్రభువు నాపై సమృద్ధిగా కుమ్మరించిన ఈ వరాలు నాకు ఏ హానీ చేయకపోగా, నన్ను ఆయనవైపు ఆకర్షించాయి; ఆయన ఒక్కడే మార్పులేనివాడనీ, నా కోరికల అపారమైన అగాధాన్ని నింపగలిగేది ఆయన ఒక్కడేననీ నేను చూశాను.
నా కోరికల గురించి చెబుతున్నాను కాబట్టి, దివ్య గురువు దయతో తీర్చిన మరికొన్ని భిన్నమైన కోరికల గురించి కూడా మీకు చెప్పాలి: నా సన్యాస వస్త్రధారణ రోజున మంచు కురవాలనే కోరిక వంటి చిన్నపిల్లల కోరికలు అవి. ప్రియమైన మాతా, నాకు పూలంటే ఎంత ఇష్టమో మీకు తెలుసు. పదిహేనేళ్ల వయసులో నన్ను నేనే నిర్బంధించుకున్నప్పుడు, వసంత సంపదలతో మెరిసే పచ్చిక బయళ్లలో విహరించే ఆనందాలను శాశ్వతంగా విడిచిపెట్టాను. అయితే కర్మెలు మఠంలో ప్రవేశించిన తరువాత నాకు లభించినన్ని పూలు అంతకుముందెన్నడూ నాకు లేవు. లోకంలో యువకులు తమకు నిశ్చితార్థమైన యువతులకు అందమైన పూలగుత్తులను కానుకగా ఇస్తారు; యేసు కూడా నన్ను మరచిపోలేదు. ఆయన బలిపీఠం కోసం నాకు ఎంతో ఇష్టమైన పూలన్నీ సమృద్ధిగా లభించాయి: కార్న్ఫ్లవర్లు, పాపీ పూలు, మార్గరెట్ పూలు—ఒక్క చిన్న నేస్తం మాత్రమే లోటుగా ఉండేది, ఊదారంగు వెచ్ పువ్వు. దానిని మళ్లీ చూడాలని నేను ఎంతో ఆశపడ్డాను. చివరకు అది కూడా వచ్చి నన్ను ఆనందపరచింది; తన ప్రేమ కోసం సమస్తాన్నీ విడిచిపెట్టినవారికి దేవుడు అతి గొప్ప విషయాలలోనే కాక అతి చిన్న విషయాలలో కూడా, ఈ జీవితంలోనే నూరింతలు ఇస్తాడని చూపించింది.
అయితే అన్నిటికన్నా నాకు ప్రియమైనదీ, అనేక కారణాలవల్ల నెరవేరడం అత్యంత కష్టమైనదీ అయిన ఒక కోరిక మాత్రం తీరలేదు. సెలీన్ లిసియూలోని కర్మెలు మఠంలో ప్రవేశించడం చూడాలన్నదే ఆ కోరిక. అయినప్పటికీ, నా ఆరాటాన్ని త్యాగంగా అర్పించి, నాకు ప్రియమైన నా సోదరి భవిష్యత్తును దేవునికే అప్పగించాను. అలా జరగవలసి ఉంటే, ఆమెను ఎంతో దూర దేశాలకు పంపినా నాకు సమ్మతమే; కానీ అన్నిటికన్నా మిన్నగా, నాలాగే ఆమె కూడా యేసుని వధువు కావాలని కోరుకున్నాను. నాకు ఎన్నడూ తెలియనైనా తెలియని ప్రమాదాలను ఆమె లోకంలో ఎదుర్కొంటోందని తెలిసి నేను ఎంతో బాధపడ్డాను. ఆమె పట్ల నాకున్న అనురాగం సోదరి అనురాగం కంటే తల్లి అనురాగంలా ఉండేది; ఆమె ఆత్మ శ్రేయస్సు పట్ల ఎంతో ఆందోళనతో నిండిపోయాను.
ఒక సాయంత్రం ఆమె మా అత్తగారితోనూ, వారి పిల్లలతోనూ కలిసి ఒక నృత్యవిందుకు వెళ్లవలసి వచ్చింది. ఎందుకో నాకు తెలియదు, కానీ మామూలుకన్నా ఎక్కువగా ఆందోళన చెంది, ఆమె నృత్యం చేయకుండా అడ్డుకోమని మన ప్రభువును వేడుకుంటూ ఎన్నో కన్నీళ్లు కార్చాను. సరిగ్గా అదే జరిగింది; ఎందుకంటే సాధారణంగా ఆమె ఎంతో లావణ్యంగా నృత్యం చేసేదైనా, ఆ సాయంత్రం తన చిన్న వధువు నృత్యం చేయడానికి ఆయన అనుమతించలేదు. అందరూ ఆశ్చర్యపడేలా, ఆమెతో నృత్యం చేయవలసిన యువకుడు కూడా ఆ యువతితో గంభీరంగా అటూ ఇటూ నడవడం తప్ప మరేమీ చేయలేకపోయాడు. పాపం, ఆ యువకుడు తికమకపడి అక్కడినుంచి మెల్లగా జారుకున్నాడు; ఆ సాయంత్రం మళ్లీ కనిపించడానికి ధైర్యం చేయలేదు. ఈ అసాధారణ సంఘటన మన ప్రభువుపై నాకున్న నమ్మకాన్ని పెంచింది; ఆయన అప్పటికే నా సోదరి నుదుటిపై తన ముద్ర వేశాడని నాకు స్పష్టంగా చూపించింది.
జూలై 29, 1894న, ఎంతో పవిత్రంగా జీవించి, ఎన్నో కష్టాలను అనుభవించిన మా నాన్నగారిని దేవుడు తన వద్దకు పిలుచుకున్నాడు. ఆయన జీవితంలోని చివరి రెండేళ్లలో పూర్తిగా పక్షవాతానికి గురయ్యారు; అందువల్ల మా మేనమామ ఆయనను తన ఇంటికి తీసుకువెళ్లి, అత్యంత ఆప్యాయంగా సంరక్షించారు. నాన్నగారు పూర్తిగా నిస్సహాయ స్థితికి చేరుకున్నారు; అనారోగ్యంతో ఉన్న ఆ కాలమంతటిలో ఒక్కసారి మాత్రమే మమ్మల్ని చూడటానికి రాగలిగారు. అది ఎంతో విషాదకరమైన కలయిక. విడిపోయే వేళ, మేము వీడ్కోలు చెబుతుండగా, ఆయన కన్నులెత్తి పైకి చూపిస్తూ, కన్నీళ్లు నిండిన స్వరంతో ఇలా అన్నారు: “పరలోకంలో!”
ఇప్పుడు ఆయన దేవుని సన్నిధిలో ఉన్నందున, ఆయనకు ఓదార్పునిచ్చిన దేవదూతను ఈ లోకంలో నిలిపి ఉంచిన చివరి బంధాలు తెగిపోయాయి. దేవదూతలు ఈ భూమిపై నిలిచిపోరు; తమకు అప్పగించిన కార్యాన్ని పూర్తిచేయగానే, వెంటనే పరలోకానికి తిరిగి వెళ్తారు. అందుకే వారికి రెక్కలు ఉన్నాయి. అందువల్ల సెలీన్ కార్మెల్ ఆశ్రమానికి ఎగిరివెళ్లాలని ప్రయత్నించింది; కానీ అడ్డంకులు అధిగమించలేనివిగా కనిపించాయి. ఒకరోజు పరిస్థితులు అంతకంతకూ క్షీణిస్తున్నప్పుడు, దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణ తరువాత మన ప్రభువుతో ఇలా అన్నాను: “ప్రియమైన యేసూ, మా నాన్నగారు అనుభవించిన కష్టాలు ఆయనకు శుద్ధిలోక శుద్ధీకరణగా ఉపయోగపడాలని నేను ఎంత ప్రగాఢంగా కోరుకున్నానో నీకు తెలుసు. నా కోరిక నెరవేరిందో లేదో తెలుసుకోవాలని తపిస్తున్నాను. నాతో మాట్లాడమని నిన్ను అడగడం లేదు; నాకు ఒక సూచన మాత్రమే కావాలి. సెలీన్ ప్రవేశాన్ని సిస్టర్ ఎన్. ఎంతగా వ్యతిరేకిస్తున్నారో నీకు తెలుసు; ఆమె తన వ్యతిరేకతను ఉపసంహరించుకుంటే, దానిని నీ సమాధానంగా భావిస్తాను. ఈ విధంగా మా నాన్నగారు నేరుగా పరలోకానికి వెళ్లారని నాకు తెలుస్తుంది.”
తన సృష్టిప్రాణుల హృదయాలను తన చేతిలో ఉంచుకొని, తన చిత్తానుసారం వాటిని మలిచే దేవుడు, తన అనంత కరుణతో, మాటలకు అందని ఆదరణతో దిగి వచ్చి, ఆ సిస్టర్ మనసును మార్చడానికి అనుగ్రహించాడు. నా కృతజ్ఞతా ప్రార్థన తరువాత నాకు మొదట ఎదురైన వ్యక్తి ఆమే. కళ్లలో కన్నీళ్లతో ఆమె సెలీన్ ప్రవేశం గురించి మాట్లాడారు; ఇప్పుడు దానిని ఆమె ఎంతో ప్రగాఢంగా కోరుకుంటున్నారు. కొద్దికాలానికే బిషప్పుగారు అడ్డంకులన్నిటినీ తొలగించారు. అప్పుడు, ప్రియమైన మాతా, ఏ సంకోచమూ లేకుండా, ప్రవాసంలో ఉన్న ఆ దీన చిన్నారికి మీరు మన తలుపులు తెరవగలిగారు.[6]
ఇప్పుడు యేసును వెర్రిప్రేమగా అనిపించేంతగా ప్రేమించడం తప్ప నాకు మరే కోరికా మిగలలేదు! నన్ను ఆకర్షించేది ప్రేమ ఒక్కటే. ఇప్పుడు నేను బాధనూ కోరుకోవడం లేదు, మరణాన్నీ కోరుకోవడం లేదు; అయినా రెండూ నాకు అమూల్యమైనవే. ఆనంద సందేశవాహకాలుగా వాటిని ఎంతోకాలం ఆహ్వానించాను. నేను ఎంతో బాధపడ్డాను; నా చిన్న పడవ నిత్యత్వపు తీరానికి నిజంగా చేరువైందని భావించాను. చిన్ననాటి నుండే ఈ చిన్న పువ్వు తన వసంతకాలంలోనే కోయబడుతుందని ఊహించుకున్నాను; ఇప్పుడు, నన్ను నేను సంపూర్ణంగా దేవునికి అప్పగించుకునే మనోభావమే నాకు మార్గదర్శి. నాకు మరో దిక్సూచి లేదు. నా ఆత్మ విషయంలో దేవుని సంకల్పాలు పరిపూర్ణంగా నెరవేరాలని తప్ప, మరేదైనా ఆత్రుతతో ఎలా అడగాలో నాకు తెలియదు. మన పితయైన సిలువ యోహాను గారి గీతంలోని ఈ మాటలను నేను పలకగలను:
“నా మిత్రుని మధుశాలలో తనివితీరా త్రాగాను; మళ్లీ బయటికి వచ్చినప్పుడు,
ఈ మైదానమంతటి గురించీ నాకేమీ తెలియలేదు; ఇదివరకు నేను మేపే మందను
పోగొట్టుకున్నాను. నా ఆత్మనూ, దాని సంపదనంతటినీ ఆయన సొంతమయ్యేలా ఇచ్చేశాను; ఇక
నా మందను నేను మేపను; ఇతర పనులన్నీ ముగిశాయి; ఇప్పుడు నా సాధన అంతా
ప్రేమ ఒక్కటే.”[7]
లేదా, మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే:
“ప్రేమ ఆధిపత్యాన్ని నేను ఎరిగినప్పటి నుండి అది నాలో ఎంతగా పనిచేసిందంటే, నాలో ఉన్నదంతా, మంచైనా చెడైనా, తాను కోరే లక్ష్యానికి లోబడేలా చేస్తుంది; త్వరలోనే నా ఆత్మను తన స్వరూపంలోకి మార్చివేస్తుంది.”[8]
ప్రేమ మార్గం ఎంతో మధురమైనది. మనం పతనమై, అనుగ్రహానికి అవిశ్వాసపాత్రంగా ప్రవర్తించవచ్చన్నది నిజమే; కానీ ప్రతిదానినీ మేలుకు ఎలా ఉపయోగించాలో తెలిసిన ప్రేమ, యేసుకు అప్రీతికరమైనదంతా త్వరగా దహించి, హృదయంలో గాఢమైన, వినమ్రమైన శాంతిని మాత్రమే మిగులుస్తుంది. సిలువ యోహాను గారి రచనల ద్వారా నాకు ఎన్నో ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానవెలుగులు లభించాయి. నాకు పదిహేడు, పద్దెనిమిది సంవత్సరాల వయస్సులో అవే నా ఏకైక ఆహారంగా ఉండేవి; కానీ ఆ తరువాత, ఇప్పుడు కూడా, ఆధ్యాత్మిక రచయితలందరి రచనలూ నాలో స్పందననూ ఆధ్యాత్మిక సాంత్వననూ కలిగించడం లేదు. ఒక పుస్తకం ఎంత అందంగా, హృదయాన్ని తాకేదిగా ఉన్నా, నా హృదయం స్పందించదు. అర్థం చేసుకోకుండానే చదువుతాను; లేదా అర్థమైనా ధ్యానించలేను. నా నిస్సహాయ స్థితిలో పవిత్ర లేఖనాలూ, క్రీస్తు అనుకరణ నాకు ఎంతో సహాయపడుతున్నాయి; వాటిలో నిజమైన, స్వచ్ఛమైన, దాగి ఉన్న మన్నాను కనుగొంటాను. అయితే ప్రార్థనా సమయంలో నాకు అత్యధిక సహాయం లభించేది సువార్తల నుండే; నా దీనమైన ఆత్మకు కావలసినదంతా వాటి నుండే పొందుతాను. వాటిలో ఎప్పటికప్పుడు కొత్త జ్ఞానవెలుగులనూ, దాగి ఉన్న మర్మార్థాలనూ కనుగొంటున్నాను. “దేవుని రాజ్యం మనలోనే ఉంది”[9] అని నాకు తెలుసు; దానిని నేను అనుభవించాను. మన ఆత్మలకు బోధించడానికి మన ప్రభువుకు పుస్తకాలుగానీ బోధకులుగానీ అవసరం లేదు. గురువులకే గురువైన ఆయన, మాటల శబ్దమేదీ లేకుండానే మనకు బోధిస్తాడు. ఆయన మాట్లాడటం నేనెన్నడూ వినలేదు; అయినా ఆయన నాలో ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. ఆయన అక్కడే ఉండి, ఎల్లప్పుడూ నాకు దారిచూపుతూ, ప్రేరణనిస్తున్నాడు; నాకు అవసరమైన సరిగ్గా ఆ సమయంలోనే, అంతవరకు కనిపించని జ్ఞానవెలుగులు నాలో ప్రసరిస్తాయి. సాధారణంగా ఇది నా ప్రార్థనల సమయంలో కాకుండా, దైనందిన విధుల మధ్యలో జరుగుతుంది. అయితే కొన్నిసార్లు, ఈ సాయంత్రంలాగే, ఏ ఆధ్యాత్మిక సాంత్వనా లేకుండా గడిచిన ధ్యానం ముగింపులో నాకు ఒక ఓదార్పు వాక్యం లభిస్తుంది: “ఇదిగో, నేను నీకిచ్చే గురువు; నీవు చేయవలసినదంతా ఆయన నీకు నేర్పుతాడు. ప్రేమ విజ్ఞానం ఇమిడి ఉన్న జీవగ్రంథాన్ని నీవు చదవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. . . .”[10]
ప్రేమ విజ్ఞానం! ఈ మాటలు నా ఆత్మలో ఎంత మధురంగా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి! ఆ విజ్ఞానాన్ని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను. పరమగీతంలోని వధువులాగా, దానికోసం నా సర్వస్వాన్నీ ఇచ్చివేసి కూడా, “నేను ఏమీ ఇవ్వలేదనే అనుకుంటున్నాను.”[11] ఇన్ని అనుగ్రహాల తరువాత, “ప్రభువు మంచివాడు, ఆయన కరుణ నిరంతరం నిలిచి ఉంటుంది”[12] అని కీర్తనకారునితో కలిసి నేను పాడకూడదా?
అందరికీ ఇటువంటి అనుగ్రహాలు లభిస్తే, ఎవరూ దేవునికి భయపడరని, కానీ ఆయనను అపరిమితంగా ప్రేమిస్తారని నాకు అనిపిస్తుంది; ఎవరూ ఉద్దేశపూర్వకంగా అతి స్వల్పమైన తప్పును కూడా చేయరు—అదీ ప్రేమవల్లనే గానీ భయంవల్ల కాదు.
అయితే ఆత్మలన్నీ ఒకేలా ఉండలేవు. దేవునిలోని ప్రతి పరిపూర్ణతకు దాని ప్రత్యేక గౌరవం లభించాలంటే, అవి ఒకదానికొకటి భిన్నంగా ఉండటం అవసరం. నాకు ఆయన తన అనంత కారుణ్యాన్ని ఇచ్చాడు; వర్ణనాతీతమైన ఈ అద్దంలోనే నేను ఆయన ఇతర గుణాలను ధ్యానిస్తాను. అందులో అవన్నీ ప్రేమతో ప్రకాశిస్తున్నట్లు నాకు కనిపిస్తాయి. బహుశా మిగిలిన గుణాలకన్నా ఎక్కువగా ఆయన న్యాయం ప్రేమను ధరించుకున్నట్లు నాకు అనిపిస్తుంది. మన ప్రభువు న్యాయవంతుడని, అంటే మన బలహీనతను పరిగణనలోకి తీసుకుంటాడని, మన స్వభావంలోని దౌర్బల్యాన్ని సంపూర్ణంగా ఎరుగునని తలచుకోవడం ఎంత ఆనందం! అలాంటప్పుడు నేను దేనికి భయపడాలి?
తప్పిపోయిన కుమారుని పాపాలను ఎంతో ప్రేమతో క్షమించడానికి దయచూపే అనంత న్యాయవంతుడైన దేవుడు, “ఎల్లప్పుడూ ఆయనతోనే ఉండే” నా పట్ల కూడా న్యాయంగా ఉండడా?[13]
1895 సంవత్సరంలో, యేసు తాను ప్రేమించబడాలని ఎంతగా కోరుకుంటున్నాడో మునుపెన్నడూ లేనంతగా గ్రహించే కృప నాకు లభించింది. ఒకరోజు, పాపులకు ఉద్దేశించిన శిక్షను తామే స్వీకరించి, వారినుండి దానిని తొలగించేందుకు దేవుని న్యాయానికి తమను తాము బలిగా సమర్పించుకునేవారి గురించి ఆలోచించాను. ఆ సమర్పణ గొప్పదీ, ఉదారమైనదీ అని నాకు అనిపించింది; కానీ అలా సమర్పించుకోవాలనే ఆకర్షణ మాత్రం నాకు ఏమాత్రం కలగలేదు. “ఓ నా దివ్య గురువా,” అని నా హృదయాంతరాళం నుండి మొరపెట్టుకున్నాను, “నీ న్యాయానికి మాత్రమే సంపూర్ణ దహనబలులు లభించాలా? నీ కరుణామయ ప్రేమకు కూడా అవి అవసరం లేదా? అన్ని వైపులా అది నిర్లక్ష్యానికి, తిరస్కారానికి గురవుతోంది . . . నీవు ఆ ప్రేమను సమృద్ధిగా కురిపించాలనుకునే హృదయాలు నీ బాహువులలోకి, నీ అనంత ప్రేమ అనే అగాధ అగ్నికుండంలోకి తమను తాము అప్పగించుకునే బదులు, సృష్టింపబడిన వాటివైపు తిరిగి, అక్కడ క్షణకాలం నిలిచే దయనీయమైన తృప్తిలో తమ సంతోషాన్ని వెదుకుతున్నాయి.
“ఓ నా దేవా! తృణీకరించబడుతున్న నీ ప్రేమ నీ హృదయంలోనే దాగి ఉండాలా? నీ ప్రేమకు సంపూర్ణ దహనబలులుగా తమను తాము సమర్పించుకునే ఆత్మలు నీకు దొరికితే, నీవు వారిని త్వరగా దహించివేస్తావని నాకు అనిపిస్తుంది; నీ హృదయంలో బంధించబడిన అనంత వాత్సల్యపు జ్వాలలు వెలువడేందుకు అనుమతించడం నీకు ఎంతో ప్రీతికరంగా ఉంటుంది.
“భూలోకానికి సంబంధించిన నీ న్యాయానికే తృప్తి కలగవలసి ఉంటే, “నీ కారుణ్యం పరలోకాల వరకు వ్యాపిస్తుంది” కనుక, నీ కరుణామయ ప్రేమ ఆత్మలను ప్రజ్వలింపజేయాలని మరెంతగా కోరుకుంటుందో కదా?[14] ఓ యేసూ! ఆ ఆనందకరమైన బలిగా నన్ను ఉండనివ్వు—దైవప్రేమాగ్నితో నీ సంపూర్ణ దహనబలిని దహించివేయి!”
ప్రియమైన మాతా, 1895 జూన్ 9న నేను ఆ ఆత్మసమర్పణ చేసిన వెంటనే నా ఆత్మను ముంచెత్తిన ప్రేమను, లేదా మరింత సరిగ్గా చెప్పాలంటే కృపాసముద్రాలను, మీరు ఎరుగుదురు. ఆ రోజు నుండి ప్రేమ నాలోకి చొచ్చుకుపోయి, నన్ను చుట్టుముట్టి ఉంది. ప్రతి క్షణం ఈ కరుణామయ ప్రేమ నన్ను నూతనపరుస్తూ, శుద్ధిపరుస్తూ, నా ఆత్మలో పాపపు జాడ ఏదీ మిగలనివ్వడం లేదు. నేను ఉత్తరింపుస్థలానికి భయపడలేను; పవిత్ర ఆత్మలతో కలిసి ఆ ప్రాయశ్చిత్త స్థలంలో ప్రవేశించడానికి కూడా నాకు యోగ్యత లేదని నాకు తెలుసు. అయితే ఉత్తరింపుస్థలపు అగ్నికన్నా ప్రేమాగ్ని మరింతగా పవిత్రపరుస్తుందని కూడా నాకు తెలుసు. మనకు నిష్ప్రయోజనమైన బాధ కలగాలని యేసు కోరుకోలేడని నాకు తెలుసు; నాలో ఉన్న కోరికలను నెరవేర్చడానికి ఆయనకు ఇష్టం లేకపోతే, వాటిని ఆయన నాలో ప్రేరేపించేవాడు కాదు. ______________________________
[1] కీర్తన 102[103]:14.
[2] ఫిలిప్పీయులకు 4:7.
[3] ఆంగ్ల పాఠకులకు ఈ లేఖ శైలి వింతగా అనిపించవచ్చు. ఫ్రాన్స్లో ఉన్నతవర్గపు తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల వివాహాన్ని స్నేహితులకు తెలియజేయడానికి వ్రాసే మర్యాదాపూర్వకమైన, పాతకాలపు విలక్షణ శైలిలోని లేఖలను ఇది చాలా దగ్గరగా అనుసరిస్తుంది. ఇటువంటి “వివాహ ప్రకటన” లేఖలు మూడవ లేదా నాలుగవ స్థాయి బంధుత్వం వరకు ఉన్న బంధువుల పేర్లతో జారీ చేయబడతాయి. [సంపాదకుడు]
[4] తెరేస్ ఈ కోరికను తన బాల్యదినాల నుండే హృదయంలో దాచుకుంది. తరువాతి జీవితంలో ఆమె ఈ అంతరంగ విషయాన్ని వెల్లడించింది: “చిత్రలేఖన పాఠాలు మొదలుపెట్టాలని నాన్న సెలీన్తో చెప్పిన రోజున నా వయస్సు పది సంవత్సరాలు. నాకు చాలా అసూయ కలిగింది. అప్పుడు ఆయన నావైపు తిరిగి, ‘ఏమ్మా, చిట్టి రాణీ, నువ్వు కూడా చిత్రలేఖనం నేర్చుకోవాలనుకుంటున్నావా?’ అని అడిగారు. ‘అవును, నాకు నిజంగా నేర్చుకోవాలని ఉంది’ అని నేను చెప్పబోతుండగా, సెలీన్కు ఉన్నంత ఆసక్తి నాకు లేదని మరీ అంది. ఆమె మాటే నెగ్గింది. మన ప్రభువు కోసం గొప్ప త్యాగం చేయడానికి ఇదొక అద్భుతమైన అవకాశమని భావించి, నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు; నేర్చుకోవాలని నాకు ఎంత ఆత్రుతగా ఉండేదంటే, అప్పుడు నేను మౌనంగా ఎలా ఉండగలిగానో ఇప్పటికీ ఆశ్చర్యపోతాను.”
[5] ప్రసంగి 2:11.
[6] సెలీన్ 1894 సెప్టెంబర్ 14న మఠంలో ప్రవేశించి, అవిలా పునీత తెరేసాకు చెందిన సిస్టర్ జెనెవీవ్ అనే పేరును స్వీకరించింది.
[7] ఆధ్యాత్మిక గీతం: చరణాలు 18 మరియు 20.
[8] దైవస్తుతి గీతం.
[9] లూకా 17:21.
[10] ధన్యురాలు మార్గరెట్ మేరీకి మన ప్రభువు ఇచ్చిన దివ్యప్రకటన.
[11] పరమగీతం 8:7.
[12] కీర్తన 103[104]:1.
[13] లూకా 15:31.
[14] చూడండి: కీర్తన 35[36]:6.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక