శ్రమకాలం నుంచి వాయిదా వేయబడిన మంగళవార్త పండుగను జరుపుకున్న 1888 ఏప్రిల్ 9, సోమవారాన్ని నేను కార్మెల్లో ప్రవేశించే రోజుగా నిర్ణయించారు. ముందు రోజు సాయంత్రం, చివరిసారిగా నేను కూర్చోబోయే భోజనబల్ల చుట్టూ మేమంతా చేరాము. ఇటువంటి వీడ్కోళ్లు స్వతహాగానే హృదయవిదారకమైనవి. నన్ను ఎవరూ పట్టించుకోకపోతే బాగుండునని నేను కోరుకున్న ఆ సమయంలోనే, విడిపోవడంలోని బాధను మరింత పెంచడానికా అన్నట్లు, అందరూ నాపై ఎంతో ఆప్యాయతను కురిపించారు.
మరుసటి ఉదయం, నా బాల్యం ఆనందంగా గడిచిన ఇంటిని చివరిసారిగా చూసుకొని, కార్మెల్కు బయలుదేరాను. అక్కడ మేమంతా దివ్యబలిపూజలో పాల్గొన్నాము. దివ్యసత్ప్రసాదం స్వీకరించిన వేళ, యేసు మా హృదయాలలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అన్ని వైపుల నుంచీ వెక్కిళ్లు వినిపించాయి. నేను ఒక్క కన్నీటిబొట్టు కూడా రాల్చలేదు. కానీ అందరికంటే ముందుగా ఆశ్రమ ద్వారం వైపు నడుస్తున్నప్పుడు నా గుండె ఎంత బలంగా కొట్టుకుందంటే, నేను చనిపోబోతున్నానా అని అనిపించింది. ఆ క్షణంలోని వేదన ఎంతటిదో! దానిని అర్థం చేసుకోవాలంటే అనుభవించి ఉండాలి. నా ప్రియమైన వారందరినీ ఆలింగనం చేసుకొని, నాన్నగారి ఆశీర్వాదం కోసం మోకరిల్లాను. ఆయన కూడా మోకరిల్లి, కన్నీళ్ల మధ్య నన్ను ఆశీర్వదించారు. జీవితపు వసంతంలోనే ఉన్న తన బిడ్డను ఈ వృద్ధుడు దేవునికి అర్పించడం దేవదూతలను ఆనందపరిచే దృశ్యం. చివరికి కార్మెల్ తలుపులు నా వెనుక మూసుకున్నాయి. . . . ప్రియమైన అమ్మా, మీ చేతులలో నాకు స్వాగతం లభించింది. బయటి ప్రపంచం ఊహించలేనంత అంకితభావం, ప్రేమ కలిగిన మరో కుటుంబపు ఆలింగనాలు నాకు లభించాయి.
చివరికి నా కోరికలు నెరవేరాయి. నా ఆత్మను నింపిన లోతైన, మధురమైన శాంతిని నేను వర్ణించలేను. ఇక్కడ నేను గడిపిన ఎనిమిదిన్నర సంవత్సరాల జీవితంలో ఈ శాంతి నాతోనే నిలిచింది. అత్యంత తీవ్రమైన పరీక్షల మధ్యలో కూడా అది నన్ను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టలేదు.
ఆశ్రమంలోని ప్రతిదీ నాకు ఆనందం కలిగించింది, ముఖ్యంగా మా చిన్న గది.[1] నన్ను ఎడారికి తీసుకువెళ్లినట్లుగా ఊహించుకున్నాను. నా సంతోషం ప్రశాంతంగా, నిర్మలంగా ఉండేదని మళ్లీ చెబుతున్నాను—నా చిన్న పడవ సాగుతున్న నిశ్చల జలాలను అతి స్వల్పమైన గాలి కూడా కదిలించలేదు; నీలాకాశాన్ని ఏ మేఘమూ చీకటి చేయలేదు. నేను అనుభవించిన కష్టాలన్నిటికీ పూర్తి ప్రతిఫలం లభించినట్లు అనిపించింది. “ఇక నేను ఎప్పటికీ ఇక్కడే ఉంటాను” అని పదేపదే అనుకునేదాన్ని. నాది క్షణికానందం కాదు; తొలి భ్రమల్లా అది మసకబారిపోలేదు. దేవుడు తన కనికరంతో నన్ను ఎల్లప్పుడూ భ్రమల నుంచి కాపాడాడు. సమర్పిత జీవితం నేను ఆశించినట్లుగానే ఉంది; త్యాగం నాకు ఎన్నడూ ఆశ్చర్యం కలిగించలేదు. అయినా మొదటి నుంచీ నా దారిలో గులాబీలకంటే ముళ్లే ఎక్కువగా ఉన్నాయని మీకు బాగా తెలుసు.
మొదటిగా, నా ఆత్మకు దైనందిన ఆహారంగా ఆధ్యాత్మిక శుష్కత అనే రొట్టె లభించేది. అంతేకాక, ప్రియమైన అమ్మా, మీకు తెలియకుండానే మీరు నాతో చాలా కఠినంగా వ్యవహరించడానికి మన ప్రభువు అనుమతించాడు. మీరు నన్ను కలిసినప్పుడల్లా నాలో తప్పులు పట్టేవారు. ఒకసారి ఆశ్రమ నడవాలో నేను ఒక సాలెగూడును తీయకుండా వదిలేశాను. అప్పుడు సమాజమంతటి ముందు మీరు నాతో అన్న మాటలు నాకు గుర్తున్నాయి: “మన ఆశ్రమ నడవాలను ఊడ్చేది పదిహేనేళ్ల పిల్ల అని ఇట్టే తెలిసిపోతోంది. ఇది సిగ్గుచేటు! వెళ్లి ఆ సాలెగూడును తీసివేయి, ఇకముందు మరింత జాగ్రత్తగా ఉండు.”
ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వం కోసం అరుదుగా మీతో ఒక గంట గడిపే అవకాశాలు వచ్చినప్పుడు, దాదాపు ఆ సమయమంతా మీరు నన్ను మందలిస్తున్నట్లే అనిపించేది. అన్నిటికంటే నాకు ఎక్కువ బాధ కలిగించింది ఏమిటంటే, నా లోపాలను ఎలా సరిదిద్దుకోవాలో నాకు అర్థమయ్యేది కాదు. ఉదాహరణకు, పనులలో నా నెమ్మదితనం, బాధ్యతలను పూర్తిగా నిర్వర్తించకపోవడం వంటి లోపాలను మీరు తప్పకుండా ఎత్తిచూపేవారు.
ఒకరోజు నాకొక ఆలోచన వచ్చింది. నా అలవాటు ప్రకారం ఖాళీ సమయాన్ని ప్రార్థనలో గడపడం కంటే పనిలో గడపడాన్నే మీరు తప్పకుండా కోరుకుంటారని అనిపించింది. అందుకే కనీసం కళ్లైనా పైకెత్తకుండా ఎంతో శ్రద్ధగా కుట్టుపని చేశాను. ఈ విషయం ఎవరికీ ఎప్పుడూ తెలియలేదు. ఎందుకంటే మన ప్రభువుకు నమ్మకంగా ఉండి, ఆయన ఒక్కడే చూసేలా పనులు చేయాలని నేను కోరుకున్నాను.
నేను ప్రవేశార్థినిగా ఉన్నప్పుడు, మా శిక్షణ బాధ్యురాలు ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం నాలుగున్నరకు తోటలో కలుపు తీయడానికి నన్ను పంపేవారు. అది నిజమైన తపశ్చర్యగా ఉండేది. ప్రియమైన అమ్మా, దారిలో మీరు ఎదురుపడడం దాదాపు ఖాయం కాబట్టి అది మరింత కష్టంగా ఉండేది. ఒకసారి మీరు ఇలా అన్నారు: “నిజంగా, ఈ పిల్ల అసలు ఏ పనీ చేయడం లేదు. ప్రతిరోజూ నడకకు వెళ్లితీరాల్సిన నవశిష్యురాలిని గురించి మనమేమనుకోవాలి?” అయినా, ప్రియమైన అమ్మా, అంత దృఢమైన, విలువైన శిక్షణ ఇచ్చినందుకు మీ పట్ల నాకు ఎంత కృతజ్ఞత ఉందో! అది వెలకట్టలేని కృపావరం. బయటి ప్రపంచం నమ్మినట్లుగా నేను సమాజమంతటికీ కేవలం ముద్దుబిడ్డగా మాత్రమే ఉండి ఉంటే, నా పరిస్థితి ఏమై ఉండేది? బహుశా నా పెద్దల వ్యక్తిత్వంలో మన ప్రభువును చూసే బదులు, వారిని కేవలం మానవ వ్యక్తులుగానే చూసి ఉండేదాన్ని. లోకంలో ఉన్నప్పుడు ఎంతో జాగ్రత్తగా కాపాడబడిన నా హృదయం, ఆశ్రమంలో మానవ అనురాగపు వలలో చిక్కుకొని ఉండేది. అదృష్టవశాత్తూ, మీ మాతృసహజమైన వివేకం అటువంటి విపత్తు నుంచి నన్ను కాపాడింది.
ఈ విషయంలోనే కాదు, ఇతరమైన, మరింత చేదైన శోధనల్లోనూ, వేదన మొదటి నుంచే తన బాహువులను నా వైపు చాపిందనీ, నేను దానిని నా హృదయానికి హత్తుకున్నాననీ నిజంగా చెప్పగలను. నా వ్రతదీక్షకు ముందు జరిగిన గంభీరమైన విచారణలో, ఆచారం ప్రకారం, నేను కార్మెలులో చేరడానికి గల కారణాన్ని ఇలా ప్రకటించాను: “ఆత్మలను రక్షించడానికి, ముఖ్యంగా గురువుల కోసం ప్రార్థించడానికి నేను వచ్చాను.” తగిన సాధనాలను స్వీకరించకుండా లక్ష్యాన్ని చేరుకోలేము. మన ప్రభువు సిలువ ద్వారానే నాకు ఆత్మలను ప్రసాదిస్తాడని నాకు తెలియజేశాడు కాబట్టి, నాకు ఎన్ని సిలువలు ఎదురైతే, వేదన పట్ల నా ఆకర్షణ అంత బలపడింది. ఐదేళ్లపాటు ఇదే నా మార్గంగా ఉండింది; అయితే అది నాకు మాత్రమే తెలుసు. నేను యేసుకు సమర్పించాలని కోరుకున్న పుష్పం సరిగ్గా ఇదే—తన పరిమళాన్ని పరలోకం కోసమే దాచుకునే మరుగైన పుష్పం.
నేను చేరిన రెండు నెలల తరువాత, నా ఆత్మలో దైవానుగ్రహం చేస్తున్న కార్యాలను చూసి ఫాదర్ పిషోన్ ఆశ్చర్యపోయారు. నా భక్తి చిన్నపిల్లల భక్తిలాంటిదనీ, నా మార్గం సులభమైనదనీ ఆయన భావించారు. నా హృదయాన్ని విప్పి చెప్పడం నాకు అత్యంత కష్టంగా ఉండకపోయి ఉంటే, ఈ సత్పురుషులైన గురువుతో నా సంభాషణ నాకు ఎంతో ఓదార్పునిచ్చి ఉండేది. అయినప్పటికీ నేను సమగ్ర పాపసంకీర్తన చేశాను. ఆ తరువాత ఆయన నాతో ఇలా అన్నారు: “దేవుని, ధన్య కన్యమాత, దేవదూతల, సకల పునీతుల సమక్షంలో నేను ప్రకటిస్తున్నాను: మీరు ఎన్నడూ మరణకరమైన పాపం చేయలేదు. మీ వైపు నుంచి ఏ పుణ్యార్హతా లేకుండానే దేవుడు మీకు అంత ఉదారంగా ప్రసాదించిన వరాలకు ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుకోండి.”
నా వైపు నుంచి ఏ పుణ్యార్హతా లేకుండానే! అది నమ్మడం కష్టమేమీ కాలేదు. నా బలహీనత, అపరిపూర్ణత నాకు పూర్తిగా తెలుసు కాబట్టి, నా హృదయం కృతజ్ఞతతో పొంగిపొర్లింది. నా జ్ఞానస్నాన వస్త్రాన్ని మలినపరచుకొని ఉంటానేమోనన్న భయంతో నేను కలత చెందాను. మా మాత పునీత తెరేసా కోరుకున్నట్లుగా జ్ఞానమూ పవిత్రతా కలిగిన ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శి నోటి నుంచి వచ్చిన ఈ భరోసా, దేవుని నుంచే వచ్చినట్లు అనిపించింది. ఫాదర్ పిషోన్ ఇంకా ఇలా అన్నారు: “మన ప్రభువే ఎల్లప్పుడూ మీ శ్రేష్ఠాధికారిగా, మీ నవశిక్షణ గురువుగా ఉండుగాక!” నిజంగానే ఆయన ఎల్లప్పుడూ అలాగే ఉన్నాడు; నా ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శిగా కూడా ఉన్నాడు. ఇలా చెప్పడంలో, నేను నా అధికారులతో మనసు విప్పి మాట్లాడలేదని సూచించడం నా ఉద్దేశం కాదు. విషయాలను దాచుకోవడానికి బదులు, నేను ఎల్లప్పుడూ తెరిచిన పుస్తకంలా ఉండటానికి ప్రయత్నించాను.
మా శిక్షణాధ్యక్షురాలు నిజమైన పునీతురాలు; తొలి కార్మెలు సన్యాసినులకు పరిపూర్ణ ప్రతిరూపం. పని ఎలా చేయాలో ఆమె నాకు నేర్పవలసి ఉండటంతో, నేను దాదాపు ఎప్పుడూ ఆమె పక్కనే ఉండేదాన్ని. ఆమె దయను మాటల్లో చెప్పలేను. నేను ఆమెను ప్రేమించి, గౌరవించాను. అయినా నా ఆత్మ వికసించలేదు. నా అంతరంగాన్ని వివరించలేకపోయాను; మాటలు దొరికేవి కావు. అందువల్ల ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శనం పొందే సమయం నిజమైన రక్తసాక్షి వేదనగా మారింది.
వయసులో పెద్దవారైన సన్యాసినుల్లో ఒకరు నా భావాలను అర్థం చేసుకున్నట్లు అనిపించింది. ఎందుకంటే ఒకసారి వినోద సమయంలో ఆమె నాతో ఇలా అన్నారు: “బిడ్డా, మీ అధికారులకు చెప్పడానికి నీకు పెద్దగా ఏమీ ఉండదని నాకు అనిపిస్తోంది.” “అలా ఎందుకు అనుకుంటున్నారు, ప్రియమైన మాతా?” అని అడిగాను. “ఎందుకంటే నీ ఆత్మ ఎంతో సరళమైనది; కానీ నీవు పరిపూర్ణతను పొందినప్పుడు ఇంకా సరళమవుతావు. దేవునికి ఎంత దగ్గరవుతామో, అంత సరళమవుతాము.”
ఆ మంచి మాత చెప్పింది నిజమే. అయినప్పటికీ, నా హృదయాన్ని విప్పి చెప్పుకోవడంలో నేను ఎదుర్కొన్న గొప్ప కష్టం సరళత్వం నుండి వచ్చినదే అయినా, అది నిజమైన పరీక్షగా ఉండేది. అయితే ఇప్పుడు, నా సరళత్వాన్ని కోల్పోకుండానే, నా ఆలోచనలను ఎంతో సులభంగా వ్యక్తపరచగలుగుతున్నాను.
మన ప్రభువే నాకు ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శిగా వ్యవహరించాడని నేను ఇదివరకే చెప్పాను. ఫాదర్ పిషోన్ నా మార్గదర్శి అయిన కొద్దికాలానికే ఆయన అధికారులు ఆయనను కెనడాకు పంపించారు. ఆయన నుంచి నాకు సంవత్సరానికి ఒక్కసారి మాత్రమే కబురు అందేది. అందుచేత, కార్మెలు పర్వతంపై నాటబడిన ఈ చిన్న పుష్పం ఇప్పుడు త్వరగా మార్గదర్శులకే మార్గదర్శి అయినవాని వైపు తిరిగింది. ఆయన కన్నీళ్లను, ఆయన అమూల్య రక్తాన్ని సేదతీర్చే మంచుబిందువులుగానూ, ఆయన ఆరాధనీయ వదనాన్ని ప్రకాశవంతమైన సూర్యునిగానూ పొంది, ఆయన సిలువ నీడలో వికసించింది.
అప్పటివరకు నేను పవిత్ర వదన సౌందర్యాలను గుర్తించలేదు; వాటిని నాకు వెల్లడించింది నా ప్రియమైన మాత, యేసు అగ్నెస్. తన సోదరీమణుల్లో కార్మెలులో మొదట చేరింది ఆమెనే అయినట్లే, మన దివ్య వరుని వదనంలో దాగివున్న ప్రేమ రహస్యాలను మొదట గ్రహించింది కూడా ఆమెనే. తరువాత ఆమె వాటిని నాకు చూపించారు. అప్పుడు నిజమైన మహిమ దేనిలో ఉందో మునుపెన్నటికన్నా బాగా అర్థం చేసుకున్నాను. “రాజ్యం ఈ లోకానికి చెందినది కాదు”[2] అని చెప్పిన ఆయన, కోరుకోదగిన ఏకైక రాజరికం “ఎవరికీ తెలియకుండా, ఏమీ కానివారిగా ఎంచబడుతూ”[3] ఉండటంలోనూ, తనను తాను తగ్గించుకోవడంలోని ఆనందంలోనూ ఉందని నాకు బోధించాడు. భూమిపై ఎవరూ నన్ను గొప్పగా ఎంచకుండా ఉండేందుకు, నా ముఖం కూడా యేసు వదనం వలె “మరుగున పడినట్లుగా, తృణీకరించబడినట్లుగా ఉండాలని”[4] కోరుకున్నాను. బాధపడాలనీ, మరచిపోబడాలనీ నేను తపించాను.
దివ్య గురువు నన్ను ఎల్లప్పుడూ నడిపించిన మార్గం అత్యంత కరుణామయమైనది. ఆయన నాలో ఏ కోరికనూ ప్రేరేపించి, దానిని తీరకుండా ఎన్నడూ విడిచిపెట్టలేదు. అందుకే ఆయన చేదు పాత్ర నాకు ఎల్లప్పుడూ మాధుర్యంతో నిండినదిగా అనిపించింది.
మే నెల చివరలో మా అక్కల్లో పెద్దదైన మారీ మఠవ్రతాలను స్వీకరించింది. ఆమె ఆధ్యాత్మిక వివాహదినాన ఆమెకు గులాబీల కిరీటం పెట్టే భాగ్యం మా బెన్యామీనైన చిట్టచెల్లెలు తెరేస్కు లభించింది. ఈ ఆనందకరమైన వేడుక తరువాత మళ్లీ మాకు కష్టాలు ఎదురయ్యాయి. నాన్నకు మొదటిసారి పక్షవాతం వచ్చినప్పటి నుంచి ఆయన చాలా త్వరగా అలసిపోతున్నారని మేము గ్రహించాము. మా రోము ప్రయాణంలో ఆయన నీరసించిపోయి, బాధపడుతున్నట్లు నేను తరచూ గమనించాను. అయితే, అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా, పవిత్రతా మార్గంలో ఆయన సాధిస్తున్న పురోగతిని గమనించాను; తన సహజ స్వభావంలోని ఆవేశాన్ని పూర్తిగా అదుపులో పెట్టుకోగలిగారు. లోకసంబంధమైన విషయాలేవీ ఆయన ప్రశాంతతను భంగపరచలేకపోయాయి. మీకు ఒక ఉదాహరణ చెబుతాను.
మా పుణ్యయాత్రలో పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా రోజుల తరబడి రైలులో ప్రయాణించాము. కాలక్షేపం కోసం మా తోటి ప్రయాణికులు పేకాట ఆడేవారు; అప్పుడప్పుడు చాలా గోల చేసేవారు. ఒకరోజు మమ్మల్ని కూడా వారితో ఆడమని అడిగారు. కానీ ఆ ఆట గురించి మాకు అంతగా తెలియదని చెప్పి మేము నిరాకరించాము. మాకు కాలం భారంగా అనిపించలేదు—నిజానికి, మా కళ్లముందు ఆవిష్కృతమవుతున్న అందమైన దృశ్యాలను ఆస్వాదించడానికి ఆ సమయం చాలా తక్కువగా అనిపించింది. కొద్దిసేపటికి వారి చిరాకు స్పష్టంగా బయటపడింది. అప్పుడు మా ప్రియమైన నాన్న ప్రశాంతంగా మా తరఫున మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. మనం పుణ్యయాత్రలో ఉన్నాము కాబట్టి, మన సమయాన్ని మరింత ఎక్కువగా ప్రార్థనకు కేటాయించవచ్చని సూచించారు.
ఆటగాళ్లలో ఒకరు వయసుకు ఇవ్వవలసిన గౌరవాన్ని మరచి, ఆలోచన లేకుండా బిగ్గరగా, “దేవునికి కృతజ్ఞతలు, పరిసయ్యులు అరుదుగానే ఉన్నారు!” అన్నారు. నాన్న ఒక్క మాట కూడా బదులివ్వలేదు; ఆయన సంతోషించినట్లే కనిపించారు. తరువాత ఆయన ఆ వ్యక్తితో కరచాలనం చేసే అవకాశం చూసుకొని, ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడారు. దాంతో, తాను అన్న అమర్యాదకరమైన మాటలు ఆయనకు వినిపించి ఉండవని గానీ, కనీసం వాటిని మరచిపోయి ఉంటారని గానీ ఆ వ్యక్తి అనుకొని ఉండాలి.
క్షమించే ఈ అలవాటు ఆయనకు ఆ రోజునే మొదలుకాలేదు; ఇతరుల పట్ల ప్రేమలేని మాట ఒక్కటి కూడా ఆయన నోటి నుంచి ఎన్నడూ రాలేదని మా అమ్మ, ఆయనను ఎరిగిన వారందరూ సాక్ష్యమిచ్చారు.
అలాగే, ఆయన విశ్వాసం, ఉదారత ఎలాంటి పరీక్షనైనా తట్టుకోగలిగేవి. నేను వెళ్లిపోయిన విషయాన్ని తన స్నేహితుల్లో ఒకరికి ఆయన ఇలా తెలియజేశారు: “నా చిట్టి రాణి తెరేస్ నిన్న కార్మెల్ మఠంలో ప్రవేశించింది. ఇలాంటి త్యాగాన్ని దేవుడు మాత్రమే అడగగలడు; అయితే ఆయన నాకు ఎంత గొప్పగా సహాయం చేస్తున్నాడంటే, కన్నీళ్ల మధ్య కూడా నా హృదయం ఆనందంతో పొంగిపొర్లుతోంది.”
ఈ నమ్మకమైన సేవకుడు తన సుగుణాలకు తగిన ప్రతిఫలాన్ని తప్పక పొందవలసి ఉంది. ఆయనే స్వయంగా ఆ ప్రతిఫలాన్ని కోరుకున్నారు. ఒకసారి ఆయన మాతో ఇలా చెప్పిన సంభాషణ మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది: “పిల్లలారా, నేను ఇప్పుడే అలెన్సోన్ నుంచి తిరిగి వచ్చాను. అక్కడ నోత్ర్ దామ్ దేవాలయంలో నాకు ఎంతటి కృపలు, ఓదార్పులు లభించాయంటే, నేను ఇలా ప్రార్థించాను: ‘నా దేవా, ఇది చాలా ఎక్కువ, అవును, నేను ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నాను; ఇలాగైతే నేను పరలోకానికి చేరుకోలేను. నీ కొరకు కొంత బాధను అనుభవించాలని కోరుకుంటున్నాను’—అని నన్ను నేను ఒక…” బలిగా అనే మాట ఆయన పెదవులపైనే ఆగిపోయింది. మా ముందు ఆ మాట పలకడానికి ఆయన సాహసించలేదు, కానీ మాకు అర్థమైంది. ప్రియమైన మాతా, మాకు ఎదురైన పరీక్ష కథ మీకు తెలుసు; దానిలోని దుఃఖకరమైన వివరాలను నేను మళ్లీ గుర్తుచేయనవసరం లేదు.
ఇక నా మఠవస్త్రధారణ దినం దగ్గరపడింది. అందరి అంచనాలకు భిన్నంగా, నాన్న రెండోసారి వచ్చిన పక్షవాతం నుంచి కోలుకున్నారు. బిషప్పుగారు ఆ వేడుకను జనవరి 10న జరపాలని నిర్ణయించారు. నిజంగా ఎంతోకాలం వేచి ఉండవలసి వచ్చింది, కానీ ఇప్పుడు ఎంత అందమైన పండుగ! ఏ లోటూ లేదు, మంచు కూడా కురిసింది.
ప్రియమైన మాతా, నాకు మంచు అంటే ఎంత ఇష్టమో మీతో చెప్పడం గుర్తుందా? నేను చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడే దాని తెల్లదనం నన్ను ముగ్ధురాలిని చేసేది. మంచుపై నాకు అంత మక్కువ ఎందుకు కలిగింది? బహుశా, శీతాకాలపు చిన్న పువ్వునైన నా కళ్లకు, ఈ భూమి మొదటిసారి తన అందమైన తెల్లని ఆవరణాన్ని కప్పుకొని కనిపించడం వల్ల కావచ్చు. అందుకే, నా మఠవస్త్రధారణ దినాన భూమి కూడా నాలాగే మచ్చలేని తెలుపుతో అలంకరించుకొని ఉండాలని కోరుకున్నాను. వాతావరణం వసంతకాలంలా ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా ఉండటంతో, ఇక మంచు కురుస్తుందని ఆశించే సాహసం కూడా చేయలేకపోయాను. వేడుక రోజు ఉదయం కూడా ఏ మార్పూ లేకపోవడంతో, నా చిన్నపిల్ల కోరిక నెరవేరడం అసాధ్యమని దానిని వదులుకున్నాను. నాన్న నన్ను కలుసుకోవడానికి మఠ ఆవరణ ద్వారం దగ్గరకు వచ్చారు. ఆయన కళ్లనిండా నీళ్లు ఉన్నాయి. నన్ను గుండెలకు హత్తుకొని, “ఆహా! ఇదిగో నా చిట్టి రాణి!” అని అన్నారు. తరువాత ఆయన తన చేయిని నాకు అందించగా, మేము భక్తులందరికీ ప్రవేశమున్న ప్రార్థనాలయంలోకి వేడుకగా ప్రవేశించాము. అది ఆయన విజయదినం, భూమిపై ఆయన జరుపుకున్న చివరి పండుగ; ఇప్పుడు ఆయన త్యాగం సంపూర్ణమైంది, ఆయన పిల్లలు దేవునికి చెందారు.[5] తాను కూడా తరువాత లోకాన్ని విడిచి కార్మెల్ మఠంలో చేరాలని కోరుకుంటున్నట్లు సెలీన్ అప్పటికే ఆయనకు మనసు విప్పి చెప్పింది. అది విని ఆయన ఆనందానికి అవధులు లేకపోయాయి. “మనం దివ్యసత్ప్రసాద సన్నిధికి వెళ్దాం,” అని ఆయన అన్నారు, “దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన కృపలన్నిటికీ, తన వధువులను నా ఇంటి నుంచి ఎన్నుకొని నాకు ప్రసాదించిన గౌరవానికీ ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుదాం. నా పిల్లలను అడగడం ద్వారా దేవుడు నిజంగా నన్ను ఎంతో గౌరవించాడు. నా దగ్గర ఇంతకన్నా శ్రేష్ఠమైనది ఏదైనా ఉంటే, దానిని ఆయనకు అర్పించడానికి పరుగెత్తేవాణ్ణి.” ఆ మరింత శ్రేష్ఠమైనది ఆయనే, “దేవుడు ఆయనను సంపూర్ణ దహనబలిగా స్వీకరించాడు; కొలిమిలోని బంగారంలా ఆయనను పరీక్షించి, తనకు యోగ్యునిగా కనుగొన్నాడు.”[6]
ప్రార్థనాలయంలో జరిగిన కార్యక్రమం తరువాత నేను మళ్లీ మఠంలోకి ప్రవేశించాను. అప్పుడు పీఠాధిపతిగారు తే దేయుం. స్తుతిగీతాన్ని ఆలపించడం ప్రారంభించారు. ఈ కృతజ్ఞతా గీతాన్ని వ్రతదీక్షల సందర్భంలో మాత్రమే పాడతారని గురువులలో ఒకరు ఆయనకు తెలియజేశారు. అయితే, అప్పటికే ప్రారంభించినందున దానిని చివరివరకు కొనసాగించారు. ఇతర సంతోషకరమైన రోజులన్నీ ఈ పండుగలో ఒక్కటిగా కలిసినప్పుడు, ఈ పండుగ సంపూర్ణంగా జరగడం సముచితమే కదా?
నేను మళ్లీ మఠాంతర ప్రాంగణంలో అడుగుపెట్టిన క్షణమే, పూలు, దీపాల మధ్య నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందిస్తున్న బాలయేసు విగ్రహంపై నా చూపు పడింది; తరువాత మధ్య ప్రాంగణం వైపు తిరిగి చూడగా, వాతావరణం అంత చల్లగా లేకపోయినా, అది మంచుతో కప్పబడి ఉండడం చూశాను. యేసు ఎంత సున్నితమైన శ్రద్ధ చూపించాడు! తన చిన్న వధువు అతి చిన్న కోరికను కూడా తీర్చుతూ, ఆయన ఆమెకు దీనిని సైతం పంపించాడు. తన ప్రియురాలిని సంతోషపెట్టడానికి ఒక్క మంచురేకునైనా కురిపించగల శక్తిమంతుడైన సృష్టిప్రాణి ఎక్కడ ఉన్నాడు?
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. అప్పటినుంచి నా కోరిక గురించి విన్న చాలామంది, ఈ సంఘటనను నా మఠవస్త్రధారణ దినాన జరిగిన “చిన్న అద్భుతం” అని వర్ణించారు; నాకు మంచు అంటే అంత ఇష్టం ఉండడం వారికి వింతగా అనిపించింది. అది మరీ మంచిది; మంచువలె తెల్లని లిల్లీ పూలను ప్రేమించే కన్యల వరుడు, తనను తాను తగ్గించుకొని చూపే అద్భుతమైన ఆదరణను అది మరింతగా వెల్లడిస్తుంది. కార్యక్రమం తరువాత పీఠాధిపతిగారు లోపలికి వచ్చారు. ఆయన తన తండ్రివంటి వాత్సల్యాన్ని ఎన్నో విధాలుగా నాకు చూపించారు. గురువులందరి సమక్షంలో, నేను బయెకు వెళ్లి ఆయనను కలిసిన విషయం గురించి, రోమ్ ప్రయాణం గురించి మాట్లాడారు; ఆయనను కలవడానికి వెళ్లేముందు నేను నా జుట్టును ఎలా పైకి ముడివేసుకున్నానో కూడా వారికి చెప్పడం మరిచిపోలేదు. తరువాత నా తలపై చేయి ఉంచి, ఆప్యాయంగా నన్ను ఆశీర్వదించారు. త్వరలోనే మన ప్రభువు సమస్త పునీతుల ఎదుట నాపై కురిపించబోయే ప్రేమలాలనలను నా మనసు వర్ణించలేని మాధుర్యంతో తలచుకుంది. ఈ ఓదార్పునిచ్చే ఆలోచన పరలోక ఆనందాన్ని ముందుగానే రుచిచూపింది. జనవరి 10 నా ప్రియమైన నాన్నగారికి విజయదినమని ఇప్పుడే చెప్పాను. దానిని మ్రానికొమ్మల ఆదివారం క్రీస్తు యెరూషలేములో ప్రవేశించిన పండుగతో పోలుస్తాను. మన దివ్య బోధకుని విషయంలో జరిగినట్లే, ఆయన విజయదినం తరువాత సుదీర్ఘమైన దుఃఖదినాలు వచ్చాయి; యేసు వేదన ఆయన దివ్యమాత హృదయాన్ని ఛేదించినట్లే, ఈ లోకంలో మేము అందరికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన మా నాన్నగారి అవమానాలు, బాధలు మా హృదయాలను లోతుగా గాయపరిచాయి. . . . 1888 జూన్ నెలలో, ఆయనకు మళ్లీ పక్షవాతం వస్తుందేమోనని మేము భయపడుతున్నప్పుడు, నేను మా నవశిష్యురాళ్ల శిక్షకురాలితో ఇలా చెప్పి ఆమెను ఆశ్చర్యపరిచాను: “అమ్మా, నేను ఎంతో బాధపడుతున్నాను; అయినా ఇంకా ఎక్కువ బాధను భరించగలనని నాకు అనిపిస్తోంది.” మా కోసం వేచివున్న పరీక్షను అప్పుడు నేను ముందుగా ఊహించలేదు. నా మఠవస్త్రధారణ దినానికి ఒక నెల తరువాత, ఫిబ్రవరి 12న, మా ప్రియమైన నాన్నగారు అంత చేదైన పాత్రను అంతగా త్రాగవలసి వస్తుందని నాకు తెలియదు. ఇంకా ఎక్కువ బాధను భరించగలనని నేను ఇక అనలేదు. మా దుఃఖాన్ని మాటలు వ్యక్తం చేయలేవు; దానిని ఇక్కడ వర్ణించడానికి కూడా నేను ప్రయత్నించను.
పరలోకంలో, ఈ ప్రవాసపు చీకటి రోజులను తలచుకుంటూ ఆనందిస్తాము. అయినా, మా నాన్నగారు వేదసాక్షివంటి యాతనను అనుభవించిన ఆ మూడు సంవత్సరాలే మా జీవితాలలో అత్యంత మధురమైనవి, అత్యంత ఫలవంతమైనవి అని నాకు అనిపిస్తుంది. అత్యున్నతమైన ఆధ్యాత్మిక పారవశ్యాలకు బదులుగా కూడా నేను వాటిని వదులుకోను. అంత అమూల్యమైన నిధిని పొందినందుకు నా హృదయం కృతజ్ఞతతో ఇలా ఎలుగెత్తి పలుకుతుంది: “నీవు మమ్మల్ని బాధలకు గురిచేసిన రోజులనుబట్టి మేము సంతోషించాము.”[7] ఈ చేదు సిలువ అమూల్యమైనది, మధురమైనది. మా హృదయాలు కృతజ్ఞతతో నిండిన ప్రేమ నిట్టూర్పులను మాత్రమే వెలువరించాయి. మేము ఇక నడవలేదు—పరిపూర్ణతా మార్గంలో పరుగెత్తాము, ఎగిరిపోయాము.
లేయోనీ, సెలీన్ లోకంలో జీవిస్తున్నప్పటికీ, ఇక లోకానికి చెందినవారు కారు. వారు రాసిన ఉత్తరాలు, ఎంతో ఆదర్శప్రాయమైన దైవచిత్త అంగీకారంతో నిండి ఉండేవి. సెలీన్తో నేను ఎంత అద్భుతమైన సంభాషణలు జరిపానో! కార్మెల్ మఠపు కటకటాలు మమ్మల్ని వేరుచేయడానికి బదులుగా, మరింత సన్నిహితంగా కలిపాయి: ఒకే ఆలోచనలు, ఒకే కోరికలు, మన ప్రభువు పట్ల, ఆత్మల పట్ల ఒకే ప్రేమ మా జీవిత సారమయ్యాయి. భూలోక విషయాలకు సంబంధించిన ఒక్క మాట కూడా మా సంభాషణలో చోటుచేసుకోలేదు; పూర్వపు రోజులలో మేము ఆరాటంతో పరలోకం వైపు కన్నులెత్తి చూసినట్లే, ఇప్పుడు మా హృదయాలు కాలానికి, స్థలానికి అతీతమైన ఆనందాల కోసం తపించాయి. నిత్యానందం కోసం, ఈ భూమిపై బాధపడటానికీ, తృణీకరింపబడటానికీ మేము సిద్ధపడ్డాము.
నా బాధ పరాకాష్ఠకు చేరినట్లు అనిపించినా, బాధను భరించాలనే నా ఆకర్షణ తగ్గలేదు. త్వరలోనే నా హృదయం భరించవలసిన పరీక్షలలో నా ఆత్మ కూడా పాలుపంచుకుంది. నా ఆధ్యాత్మిక శుష్కత పెరిగింది. పరలోకంలోగానీ, భూమిపైనగానీ నాకు ఓదార్పు దొరకలేదు; అయినా, నేను ఎంతగానో దాహంతో కోరుకున్న ఈ శ్రమల జలాల మధ్య, మానవులందరిలోకీ అత్యంత ఆనందం నాకు కలిగింది.
ఈ విధంగా నా నిశ్చితార్థ కాలం గడిచింది; నాకు అది ఎంతో సుదీర్ఘమైన కాలం. ఆ సంవత్సరం చివరిలో, ప్రియమైన అమ్మా, మన సభాధికారి స్పష్టంగా నిషేధించినందున, నా వ్రతదీక్ష గురించి ఇంకా ఆలోచించకూడదని మీరు నాకు చెప్పారు. అందువల్ల నేను మరో ఎనిమిది నెలలు వేచి ఉండవలసి వచ్చింది. మొదట్లో అలాంటి త్యాగాన్ని అంగీకరించడం నాకు చాలా కష్టంగా అనిపించింది. కానీ కొద్దికాలంలోనే దివ్యజ్యోతి నా ఆత్మలోకి ప్రసరించింది.
ఈ కాలంలో నా ధ్యానాల కోసం సురిన్ రచించిన ఆధ్యాత్మిక జీవితపు పునాదులు అనే గ్రంథాన్ని ఉపయోగిస్తున్నాను. ఒకరోజు ప్రార్థనలో, వ్రతదీక్ష చేయాలనే నా ఆతురతలో ఎంతో స్వీయప్రేమ కలిసివుందని నాకు స్పష్టమైంది; నేను మన ప్రభువుకు చెందినదానిని, ఆయనను ఓదార్చి సంతోషపెట్టే చిన్న ఆటవస్తువును కాబట్టి, ఆయన నా చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం కాదు, నేనే ఆయన చిత్తాన్ని నెరవేర్చాలి. పెళ్లిరోజున వధువు శోభాయమానంగా అలంకరించుకోకపోతే వరునికి ప్రీతికరంగా ఉండదని కూడా అర్థమైంది. కానీ నేను ఏమి సిద్ధం చేసుకున్నాను? అందుకే మన ప్రభువుతో ఇలా అన్నాను: “నా వ్రతదీక్ష దినాన్ని త్వరగా రప్పించమని నిన్ను అడగను. నీవు కోరినంతకాలం వేచి ఉంటాను. అయితే, నా తప్పిదమేదైనా నీతో నా ఐక్యతను ఆలస్యం చేస్తే మాత్రం భరించలేను. వజ్రాలు, అమూల్య రత్నాలతో అలంకరించిన వివాహ వస్త్రాన్ని శ్రద్ధగా సిద్ధం చేసే పనిని చేపడతాను. అది తగినంత వైభవంగా ఉందని నీవు భావించినప్పుడు, నన్ను నీ వధువుగా స్వీకరించకుండా నిన్ను ఏదీ ఆపలేదని నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు.”
కొత్త ఉత్సాహంతో ఆ పనిని చేపట్టాను. సన్యాస వస్త్రధారణ చేసిన రోజు నుండి సన్యాస జీవిత పరిపూర్ణత గురించి, ముఖ్యంగా పేదరిక వ్రతం గురించి, నాకు సమృద్ధిగా జ్ఞానవెలుగు లభించింది. ప్రవేశార్థిగా ఉన్నప్పుడు, వాడుకోవడానికి మంచి వస్తువులు ఉండాలని, అవసరమైనవన్నీ చేతికి అందుబాటులో సిద్ధంగా ఉండాలని కోరుకునేదాన్ని. యేసు నన్ను ఓపికగా భరించాడు; ఎందుకంటే ఆయన తన వెలుగును కొద్దికొద్దిగా ప్రసాదిస్తాడు. నా ఆధ్యాత్మిక జీవిత ప్రారంభంలో, దాదాపు పద్నాలుగేళ్ల వయసులో, రాబోయే రోజుల్లో పరిపూర్ణత యొక్క నిజమైన అర్థాన్ని ఇంతకన్నా స్పష్టంగా ఎలా గ్రహించగలనని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకునేదాన్ని. అప్పటికే దానిని పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్నానని అనుకునేదాన్ని. కానీ ఈ మార్గంలో ముందుకు సాగేకొద్దీ గమ్యానికి మరింత దూరంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుందని త్వరలోనే తెలుసుకున్నాను. ఇప్పుడు ఎల్లప్పుడూ అపరిపూర్ణంగానే ఉండటానికి సమ్మతించాను; అందులో ఆనందాన్ని కూడా పొందుతున్నాను.
మన ప్రభువు నాకు నేర్పిన పాఠాల విషయానికి తిరిగి వస్తాను. ఒక సాయంత్రం రాత్రి ముగింపు ప్రార్థన తరువాత, దీపాలు ఉంచే అరల్లో మా దీపం కోసం వెదికాను, కానీ కనిపించలేదు. అది “మహామౌన” సమయం కావడంతో దానిని తిరిగి తెచ్చుకోలేకపోయాను. ఒక సోదరి దానిని తనదిగా భావించి తీసుకెళ్లిందని ఊహించాను; అది నిజమే. అయితే ఆ సాయంత్రం కొంత పని చేసుకోవాలని ఎంతో ఆశ పెట్టుకున్నాను. ఈ పొరపాటు వల్ల గంటంతా చీకట్లో గడపాలా? అనుగ్రహపు అంతరంగ వెలుగు లేకపోయుంటే, నిస్సందేహంగా నా మీద నేనే జాలిపడి ఉండేదాన్ని. కానీ ఆ వెలుగుతో, బాధపడటానికి బదులు సంతోషపడ్డాను. పేదరికమంటే సౌకర్యవంతమైనవే కాక అవసరమైనవి కూడా లేకుండా ఉండటమని ఆలోచించాను. ఇలా బయట చీకటి ఉన్నా, నా ఆత్మ దైవికమైన కాంతితో ప్రకాశిస్తున్నట్లు అనుభవించాను.
ఈ కాలంలో అందవిహీనంగా, అసౌకర్యంగా ఉన్నవాటిపట్ల నాకు తీవ్రమైన ఆకాంక్ష కలిగింది. అందువల్ల మా గది నుండి అందమైన చిన్న జగ్గును తీసివేసి, దాని స్థానంలో అంచు విరిగిన పెద్ద జగ్గును ఉంచినప్పుడు ఎంతో సంతోషించాను. నన్ను నేను సమర్థించుకోకుండా ఉండటానికి కూడా ఎంతో ప్రయత్నించాను. కానీ అది చాలా కష్టంగా అనిపించింది; ముఖ్యంగా మా నవశిష్యుల శిక్షకురాలి విషయంలో. ఆమె నుండి ఏ విషయమూ దాచడం నాకు ఇష్టం ఉండేది కాదు.
నా మొదటి విజయం గొప్పదేమీ కాదు, కానీ దాని కోసం నేను ఎంతో కష్టపడవలసి వచ్చింది. ఒక కిటికీ వెనుక ఉంచిన చిన్న పాత్ర పగిలిపోయి కనిపించింది. దానిని అక్కడ ఎవరు పెట్టారో ఎవరికీ తెలియదు. అయితే మా నవశిష్యుల శిక్షకురాలు అసంతృప్తి చెందారు. దానిని అలా వదిలిపెట్టిన తప్పు నాదేనని భావించి, నాకు బొత్తిగా క్రమశిక్షణ లేదని, ఇకముందు మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని చెప్పారు. బదులేమీ చెప్పకుండా నేలను ముద్దుపెట్టుకుని, మరింత శ్రద్ధగా ఉంటానని మాటిచ్చాను. సద్గుణంలో నా పురోగతి ఎంత తక్కువగా ఉండేదంటే, ఈ చిన్న త్యాగాలు కూడా నాకు ఎంతో కష్టంగా ఉండేవి. తీర్పు దినాన అన్నీ వెల్లడి అవుతాయనే ఆలోచనతో నన్ను నేను ఓదార్చుకోవలసి వచ్చేది.
అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా, ఎవరికీ తెలియకుండా చిన్నచిన్న సద్గుణ కార్యాలు చేయడానికి ప్రయత్నించాను. అలా, సోదరీమణులు మరిచిపోయి వదిలేసిన పైవస్త్రాలను మడతపెట్టడంలో ఆనందించాను; వారికి సహాయపడటానికి సాధ్యమైన ప్రతి అవకాశాన్నీ వెదికాను. తపశ్చర్య పట్ల గొప్ప ఆకర్షణ దేవుడు నాకు ఇచ్చిన వరాలలో ఒకటి. కానీ దానిని తీర్చుకోవడానికి నాకు అనుమతి లేదు. నా స్వీయప్రేమను అణచుకోవడమే నాకు అనుమతించిన ఏకైక నిగ్రహ సాధన. శారీరక తపశ్చర్య వల్ల కలిగే మేలు కంటే ఇది నాకు ఎంతో ఎక్కువ మేలు చేసింది.
అయితే, నా వివాహ వస్త్రాన్ని సిద్ధం చేసుకోవడంలో మన మరియమాత నాకు సహాయపడ్డారు. అది పూర్తికాగానే అడ్డంకులన్నీ తొలగిపోయాయి; నా వ్రతదీక్షకు సెప్టెంబరు 8, 1890 తేదీని నిర్ణయించారు.
ఈ కొద్దిమాటల్లో నేను రాసినదంతా వివరంగా చెప్పాలంటే ఎన్నో పుటలు అవసరమవుతాయి. కానీ ఆ పుటలను ఈ భూమిపై ఎవరూ ఎన్నడూ చదవరు. . . . ______________________________
[1] సన్యాసినులు పేదరిక స్ఫూర్తితో, వ్యక్తిగత ఆస్తిని సూచించే నా అనే పదాన్ని వాడకుండా ఉంటారు; అందుకే ఇకముందు “మా దీపం,” “మా చేతిరుమాలు” అనే మాటలు కనిపిస్తాయి. [సంపాదకులు.]
[2] యోహాను 18:36.
[3] క్రీస్తు అనుసరణ, I, ii. 3.
[4] యెషయా 53:3.
[5] లెయోనీ తన సున్నితమైన ఆరోగ్యానికి మించిన కఠిన నియమాలుగల సన్యాస సంఘంలో చేరడంతో, తన తండ్రి వద్దకు ఇంటికి తిరిగిరావలసి వచ్చింది. తరువాత ఆమె కేన్లో విజిటేషన్ సంఘ సన్యాసినిగా చేరి, సిస్టర్ ఫ్రాన్సెస్ తెరేసా అనే పేరును స్వీకరించింది.
[6] చూడండి: జ్ఞానగ్రంథం 3:5,6.
[7] కీర్తనలు 89[90]:15.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక