4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!
அன்பைப் பெறுதலும் வெளிப்படுத்துதலும்
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
இயேசு தம் திருத்தூதர்களிடம் கூறினார்: “என்னைவிடத் தந்தையையோ தாயையோ மிகுதியாக நேசிப்பவர் எனக்குத் தகுதியற்றவர். என்னைவிட மகனையோ மகளையோ மிகுதியாக நேசிப்பவர் எனக்குத் தகுதியற்றவர். தம் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்பற்றாதவரும் எனக்குத் தகுதியற்றவர்.” மத்தேயு 10:37–38
மறைநூல் அறிஞர் ஒருவர் இயேசுவை அணுகி, கட்டளைகளுள் முதன்மையானது எது என்று அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: “‘உன் முழு இதயத்தோடும், முழு ஆன்மாவோடும், முழு மனத்தோடும், முழு வலிமையோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்புகூர்வாயாக.’ இரண்டாவது கட்டளை இதுவே: ‘உன்மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர்மீதும் அன்புகூர்வாயாக.’ இவற்றைவிட மேலான கட்டளை வேறெதுவும் இல்லை” (மாற்கு 12:30–31).
இன்றைய நற்செய்தியும் இதைப் போன்றதொரு போதனையை வழங்குகிறது: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நாம் கடவுளை நேசிக்க வேண்டும்—தந்தை, தாய், மகன் அல்லது மகளைவிடவும் அதிகமாக நேசிக்க வேண்டும். கடவுள்மீதுள்ள அன்பையும் குடும்பத்தினர்மீதுள்ள அன்பையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டுவதன் மூலம், இயேசு குடும்பப் பாசத்தின் மதிப்பைக் குறைக்கவில்லை; மாறாக, முதலில் கடவுளை நேசிப்பதே பிறரை உண்மையாக நேசிப்பதற்கான ஒரே வழி என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்.
புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ் இவ்வாறு கற்பிக்கிறார்: “அன்பின் அடிப்படையில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகவும் மற்ற அனைவருக்கும் முன்பாகவும் கடவுள் நேசிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், மகிழ்ச்சியின் ஊற்றாக அவர் நேசிக்கப்படுகிறார்; நமக்கு அடுத்திருப்பவரோ, அந்த மகிழ்ச்சியில் நம்மோடு பங்குபெறுபவராக நேசிக்கப்படுகிறார்” (இறையியல் தொகுப்பு II-II, Q.26, A.2). வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பேரின்பத்தின்—ஒரே உண்மையான மகிழ்ச்சியின்—இறுதிக் காரணமும் ஊற்றும் கடவுளே என்பதால், முதலில் அவரையே நேசிக்க வேண்டும். நம் குடும்பத்தினரையும் நமக்கு அடுத்திருப்பவர்களையும் நேசிக்க நாம் அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர்களைக் கடவுளோடு தொடர்புபடுத்தி—இறைமகிழ்ச்சியை நம்மோடு இணைந்து பெறுபவர்களாக—நேசிக்க வேண்டும் என்பதே கிறிஸ்தவ அன்பு விதிக்கும் நெறி.
இந்த நற்செய்தி நமக்குச் சவாலாக இருப்பதற்கான ஒரு காரணம் இதுவே: நமது இயல்பான பாச உணர்வுகள் நல்லவையாக இருந்தாலும், அவை தெய்வீக அன்பால் உருமாற்றப்பட வேண்டும். நம் பெற்றோரையும் பிள்ளைகளையும் நேசிப்பது இயல்பானதே—இந்தப் பாச உணர்வுகளோடுதான் கடவுள் நம்மைப் படைத்துள்ளார். விலங்குகள்கூட இயல்புணர்வால் தம் குட்டிகளைப் பராமரிக்கின்றன. ஆனால் இயேசு நம்மை இன்னும் மேலான ஒன்றிற்கு அழைக்கிறார்: வெறும் உணர்வுசார்ந்த பற்றுதலையோ கடமையையோ கடந்து, தெய்வீக அன்பால் நிறைவுபெறும் அன்பிற்கு அழைக்கிறார். அவரது போதனை இயல்பான அன்பை மறுப்பதில்லை; மாறாக, அதைத் தூய்மைப்படுத்தி, உயர்த்தி, மிக மேலான நன்மையாகிய கடவுளையே நோக்கி வழிநடத்துகிறது.
தம்மைவிடத் “தந்தை அல்லது தாயை” அல்லது “மகன் அல்லது மகளை” அதிகமாக நேசிப்பதைப் பற்றி இயேசு பேசும்போது, நமது உணர்வுகளில் சில வேளைகளில் நாம் அனுபவிக்கும் உள்மனப் போராட்டத்தையே எடுத்துரைக்கிறார். இயல்பான பாசம் ஆன்மிக அன்பால் உருமாற்றப்படாதபோது, நாம் மற்றொருவரிடம் காட்டும் அன்பு நன்மையைவிடத் தீமையையே அதிகமாக விளைவிக்கக்கூடும். முறையற்ற பாசம், மிக மேலான நன்மையாகிய கடவுளின் இடத்தில், உணர்வுசார்ந்த பற்றுதல் மற்றும் மனித ஆறுதல் ஆகிய குறைவான நன்மைகளை வைக்கிறது. நம் அன்புக்குரியவர்கள் கடவுளின் திருவுளத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும்போது, தவறாக வழிநடத்தப்படும் பாசத்தால் நாம் அவர்களின் தவறை ஆதரித்து, அதன் மூலம் உண்மையான பேரின்பம் இல்லாத நிலையில் அவர்களை உறுதிப்படுத்தும்போதுதான் உண்மையான ஆபத்து எழுகிறது.
உண்மையான அன்பின் அடித்தளம் இதுவே: நமக்கும் நம் அன்புக்குரியவர்களுக்கும் நிறைவான மகிழ்ச்சியின் ஊற்று கடவுள் மட்டுமே. கடவுள்மீது நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை, பிறரை நாம் நேசிக்கும் விதத்தை உருமாற்றுகிறது. இனியும் நாம் அவர்களது இவ்வுலக வசதியையோ உணர்வுநலனையோ மட்டுமே நாடுவதில்லை; மாறாக, எல்லா ஏக்கங்களையும் நிறைவேற்ற வல்ல ஒரே இறைவனாகிய நித்திய நன்மையை நோக்கி அவர்களை வழிநடத்துகிறோம்.
நாம் முதலில் கடவுளை நேசிக்கும்போது, நமது உறவுகள் அனைத்தும் தூய்மைப்படுத்தப்படுகின்றன. பிறரை வெறும் மனிதப் பாசத்தால் மட்டும் நேசிப்பதற்குப் பதிலாக, கடவுளின் அன்பினாலேயே அவர்களை நேசித்து, அவர்களது இறுதி நன்மையாகிய இறைவனில் நிலைவாழ்வை நாடுகிறோம். தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட இந்த அன்பு மனிதப் பாசத்தை விலக்குவதில்லை; மாறாக, அதை உயர்த்தி வழிநடத்துகிறது. இவ்வாறு, நம் அன்பு வெறும் உணர்ச்சிமயமானதாக இல்லாமல், தெய்வீக அன்பின் வழியாக உண்மையிலேயே உருமாற்றம் அளிப்பதாக இருப்பதை உறுதிசெய்கிறது.
உங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள்—மிக உயர்ந்த அன்பினால் நேசிக்கும்படி கடவுள் உங்களை அழைக்கும் அந்த மனிதர்களைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். உங்கள் பாச உணர்வுகள் முறையாக அமைந்துள்ளனவா? அல்லது கடவுள் உங்களுக்குள் வளர்க்க விரும்பும் அன்போடு அவை சில வேளைகளில் போட்டியிடுகின்றனவா? அப்படியானால், உங்கள் இதயத்தைக் கடவுளை நோக்கித் திருப்புங்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவரை நேசிக்க முயலுங்கள். உங்கள் ஆழ்ந்த அன்பும் ஏக்கமும் அவரையே நோக்கியிருக்கட்டும். கடவுள் முதலிடம் பெறும்போது, அவரது அன்பு உங்களை உள்ளிருந்து உருமாற்றும். இதனால் நீங்கள் பிறரை இயல்பான பாசத்தால் மட்டுமல்லாமல், கிறிஸ்துவின் அன்பினாலேயே நேசித்து, அவரோடு ஒன்றித்திருப்பதன் நிலையான மகிழ்ச்சிக்கு அவர்களை வழிநடத்த முடியும்.
நிறைவான அன்பின் ஆண்டவரே, உமது அன்பு தூய்மையானது, புனிதமானது, எல்லா அறிவுக்கும் அப்பாற்பட்டது—அது மிகவும் பரந்து விரிந்து, அனைத்தையும் தழுவுவதால், அதன் ஆழத்தை என்னால் ஒருபோதும் முழுமையாக அறிய இயலாது. ஆண்டவரே, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நான் உம்மை நேசிக்கும்படி, இந்த அன்பிற்குள் என்னை ஈர்த்துக்கொள்ளும். அந்த அன்பிலிருந்து, உமது திருஇதயத்தின் அன்பு என்வழியாகப் பிறரிடம் பாய்ந்தோடச் செய்யும்; இவ்வாறு அவர்களை நேசிப்பதில் நான் உம்மை நேசிப்பேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
குணமளிக்கும் பரிவு
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கினால் வருந்திய பெண் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பல மருத்துவர்களிடம் சென்று மிகுந்த துன்பத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தார்; தம்மிடம் இருந்த அனைத்தையும் செலவழித்திருந்தார். ஆனாலும் அவருக்கு எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை; அவரது நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. அவர் இயேசுவைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, கூட்டத்தினிடையே அவருக்குப் பின்னால் வந்து அவரது மேலுடையைத் தொட்டார். “அவருடைய ஆடைகளைத் தொட்டாலே நான் குணமடைவேன்” என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டார். மாற்கு 5:25–28
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கினால் துன்புற்ற அந்தப் பெண், யூதச் சமூகத்தில் சடங்குமுறைப்படி தீட்டுள்ளவராகக் கருதப்பட்டார். அவரது உடல் நோய், சமூக வாழ்விலிருந்தும் சமய வாழ்விலிருந்தும் அவரைத் தனிமைப்படுத்தியது (காண்க. லேவியர் 15:25–27). பிறரைத் தொடுவதற்கு அவருக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது; அவருடன் தொடர்புகொண்ட எவரும் தீட்டுள்ளவராகிவிட்டார். இதனால் சமூக வாழ்விலிருந்தும் கோவில் வழிபாட்டிலிருந்தும் அவர் இன்னும் அதிகமாகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார்.
இந்த நற்செய்தி நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் அவரது துன்பத்தின் ஆழத்தை நாம் உணர வேண்டும். பாவத்தால் காயமடைந்து, மனித வழிமுறைகளால் மட்டுமே உண்மையான குணமடைதலைக் காண இயலாத, வீழ்ச்சியுற்ற மனிதகுலத்தின் பரந்த துயரநிலையை அவரது நோய் அடையாளப்படுத்துகிறது. துன்பம் நமக்குள் பிறரது வலியை உணரும் மனதை எழுப்ப வேண்டும்; பிறரிடமுள்ள துன்பத்தைக் கண்டுணர்ந்து, பரிவோடு அதில் பங்குகொள்ள நம்மை அழைக்க வேண்டும். அவரைப் போலவே சிலர் தாங்கள் செய்த எந்தத் தவறும் காரணமின்றித் துன்புறுகின்றனர்; வேறு சிலரோ பாவத்தால் விளையும் துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றனர். பாவம் கண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்றாலும், பாவி அன்புகூரப்படவும் இரக்கத்துடனும் பரிவுடனும் அணுகப்படவும் வேண்டும். நம் ஆண்டவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் இதே திறந்த மனத்துடன் நோக்குகிறார்.
இந்தப் பரிவுக்கு இயேசுவே நிறைவான முன்மாதிரி. நம்மிடையே நடமாடவும், நமது துன்பத்தில் முழுமையாகப் பங்குகொள்ளவும் அவர் மனித இயல்பை ஏற்றார்; இறுதியில் சிலுவையில் அந்தத் துன்பத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். நற்செய்திகள் முழுவதிலும், பிறரது துன்பத்தை ஆழமாக உணர்ந்து அவர் மனமிரங்குவதைக் காண்கிறோம். பெருந்திரளான மக்கள் அவரைச் சுற்றிக் கூடியபோது, “ஆயனில்லாத ஆடுகளைப்போல் அவர்கள் துன்புற்று ஆதரவின்றி இருந்ததால், அவர் அவர்கள்மீது மனமிரங்கினார்” (மாற்கு 9:36). அவரது பணியை இயக்கியது தன்னலமல்ல; ஆன்மாக்கள் குணமடைய வேண்டும் என்று உண்மையாகவே விரும்பிய இதயமே.
இன்றும் பலர் வெளிப்பார்வைக்கு அமைதியாகத் தோன்றினாலும், உள்ளத்தில் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலர் அமைதியாக இருப்பதுபோல் காட்டிக்கொண்டு, தனிமையாலும் ஒதுக்கப்பட்ட நிலையாலும் ஏற்பட்ட காயங்களை மறைக்கிறார்கள். அந்தப் பெண்ணின் வெளிப்படையான நோயைக் கடந்து அவரது உள்ளத்தைக் கண்ட இயேசு, ஒவ்வோர் ஆன்மாவின் மறைவான போராட்டங்களையும் காண்கிறார்; உண்மையான குணமளிப்பை வழங்க ஏங்குகிறார். நாமும் அவ்வாறே செய்ய அவர் நம்மை அழைக்கிறார்.
அந்தப் பெண்ணின் உள்ளார்ந்த எண்ணங்களை அறிந்துகொள்ள நற்செய்தி நமக்கு ஓர் அரிய வாய்ப்பை அளிக்கிறது: “நான் அவரது ஆடைகளைத் தொட்டாலே குணமடைவேன்.” இது அவரது நம்பிக்கையின் ஆழத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது—தாழ்மையானதும், மறைவானதும், அதேவேளையில் கிறிஸ்துவின் வல்லமையில் உறுதிகொண்டதுமான நம்பிக்கை அது. உண்மையான நம்பிக்கையின்றி இயேசுவை நெருக்கிய மக்கள் கூட்டத்தைப் போலல்லாமல், அவருடனான மிகச் சிறிய தொடுதல்கூடப் போதுமானது என்று நம்பி, அவர்கள் நடுவிலிருந்து அவர் நம்பிக்கையுடன் கையை நீட்டினார். நாம் துன்பங்களை அனுபவிக்கும்போது நமக்குத் தேவைப்படும் எதிர்நோக்கை அவர் அழகாக வெளிப்படுத்தினார்.
இந்தப் பெண்ணில் நம்மையே கண்டு, அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும். பாவத்தினாலோ, துன்பத்தினாலோ, உள்ளார்ந்த போராட்டங்களினாலோ, நாம் ஒவ்வொருவரும் தனிமையை அனுபவிக்கிறோம். அவரது வாழ்க்கை நிகழ்வு நமக்குப் பாடம் கற்பிக்கும்படி, கடவுள் தமது ஞானத்தில் அவரது நீண்டகாலத் துன்பத்தை அனுமதித்தார். பிறரால் போற்றப்படுபவர்கள்கூட, யாருக்கும் புலப்படாத சுமைகளைச் சுமக்கலாம். அத்தகைய வேளைகளில், நமக்குள்ளேயே முடங்கிக்கொள்ளும் சோதனை நமக்கு ஏற்படலாம். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக விடுதலை பெறுவதற்குத் தம்மை நாடும்படி கடவுள் நம்மை அழைக்கிறார்.
இந்தப் பெண் வெளிப்படுத்திய நம்பிக்கையை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். துன்பம் விரக்தியாக மாற அவர் அனுமதிக்கவில்லை; தனிமையே தன் கதி என்றும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவருடனான மிகக் குறுகிய நேரத் தொடுதல்கூடத் தன்னை மீண்டும் நலம்பெறச் செய்யும் என்ற உறுதியுடன், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு இயேசுவைத் தேடினார். அச்சங்களையும் ஐயங்களையும் கடந்து, அவரது இரக்கத்தைத் தழுவிக்கொள்ள நம்பிக்கையுடன் நாம் முன்வரும்போது குணமடைதல் தொடங்குகிறது என்பதை, கிறிஸ்துவுடன் அவர் கொண்ட சந்திப்பு நமக்குக் கற்பிக்கிறது. கிறிஸ்து மட்டுமே உண்மையான புதுவாழ்வை அளிக்கிறார் என்பதை அறிந்து, நம் வாழ்வில் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும் கவனச்சிதறல்களையும் நிச்சயமற்ற நிலைகளையும் கடந்து செல்ல அவரது முன்மாதிரி நம்மை ஊக்குவிக்க வேண்டும். குணமடைவோம் என்ற எதிர்நோக்குடன் மட்டுமல்லாமல், அவரது பரிவு ஒருபோதும் பொய்த்துப் போகாது என்ற உறுதியுடனும் அவரை அணுகத் தீர்மானியுங்கள். அவரது அன்பை நாம் ஏற்றுக்கொண்டதும், அந்த அன்பு நமது துன்பத்தையே நாம் அவருக்கு இன்னும் நெருங்கிச் செல்வதற்கான வழியாக மாற்றுகிறது.
மிகுந்த பரிவும் இரக்கமும் உள்ள ஆண்டவரே, என் துன்பத்தில் நீர் என்னை நோக்கும்போது, உமது இதயம் எனக்காக மனமிரங்குகிறது. என் ஒவ்வொரு துயரத்தையும் நீர் காண்கிறீர்; உமது நிறைவான அன்பினால் என்னைக் குணப்படுத்தி, மீண்டும் உமது அருள் நிலைக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறீர். உமது அன்பு ஒருபோதும் பொய்த்துப் போகாது என்பதை அறிந்து, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் நான் எப்போதும் உம்மிடம் திரும்புவேனாக. ஆண்டவரே, நற்செய்தியில் வரும் அந்தப் பெண்ணைப் போல, குணமளிக்கும் உமது தொடுதலுக்காக ஏங்கி, உம்மை நோக்கி என் கையை நீட்டுகிறேன். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
அளவுமீறிய உணர்ச்சியை நிதானப்படுத்துதல்
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
அவர் விண்ணேற்றம் அடையும் நாட்கள் நிறைவடையவிருந்தபோது, எருசலேமுக்குச் செல்ல உறுதியுடன் முடிவு செய்து, தமக்கு முன்னே தூதர்களை அனுப்பினார். வழியில் அவர்கள் ஒரு சமாரியக் கிராமத்திற்குள் சென்று, அங்கே அவரை வரவேற்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் அவர் எருசலேமை நோக்கிப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்ததால், அங்கிருந்தவர்கள் அவரை வரவேற்கவில்லை. இதைக் கண்ட சீடர்களான யாக்கோபும் யோவானும், “ஆண்டவரே, வானத்திலிருந்து நெருப்பு இறங்கி இவர்களை அழித்துவிடுமாறு நாங்கள் கட்டளையிட வேண்டுமா?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு திரும்பி அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார்; பின்னர் அவர்கள் வேறொரு கிராமத்திற்குச் சென்றார்கள். லூக்கா 9:51–56
யாக்கோபும் யோவானும் சகோதரர்கள். திருத்தூதர்களாவதற்கு முன்பு, அவர்கள் தங்கள் தந்தை செபதேயுவுடன் மீன்பிடித் தொழில் செய்துவந்தார்கள். அவர்களைப் போலவே மீன்பிடித் தொழில் செய்து, பின்னர் திருத்தூதர்களான சகோதரர்கள் பேதுருவுக்கும் அந்திரேயாவுக்கும் அவர்கள் நண்பர்களாகவும் இருந்தார்கள். இயேசு அவர்களை அழைத்த அந்தக் கணத்திலிருந்தே அவர்களது வாழ்க்கை பெரிதும் மாறியிருந்தது. அவர்கள் இறைப்பற்றுள்ள யூதர்களாக இருந்தபோதிலும், இன்னும் புனிதர்களாகவில்லை. அவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருந்தது; ஆன்மிக வளர்ச்சியும் மனமாற்றமும் அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டன.
யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரின் வாழ்வில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையை இன்றைய நற்செய்தி நம் முன் வைக்கிறது. நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மெசியா இறுதியாக வந்துவிட்டார் என்பதாலும், தம்முடைய திருத்தூதர்களாக அவர் தங்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார் என்பதாலும் அவர்கள் பெரும் உற்சாகம் கொண்டிருந்தனர். எத்தகைய பெருமை! எத்தகைய பேறு! ஆயினும், அவர்களுடைய ஆர்வம் இன்னும் இறையருளால் முழுமையாக மாற்றம் பெறவில்லை. எனவே, புறக்கணிப்பை எதிர்கொண்டபோது, இரக்கம் காட்டுவதற்குப் பதிலாகக் கோபமடைந்து தீர்ப்பிட்டனர்.
சமாரியர்களுக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையே ஆழமாக வேரூன்றிய பகைமை இருந்தது. சமாரியர்கள் ஐந்நூலை மட்டுமே (திருவிவிலியத்தின் முதல் ஐந்து நூல்கள்) ஏற்றுக்கொண்டனர். எருசலேமில் வழிபடுவதை நிராகரித்து, அதற்குப் பதிலாகக் கெரிசிம் மலையில் வழிபடுவதை விரும்பினர். இறையியல் சார்ந்த இந்தப் பிளவு பல நூற்றாண்டுகளாகப் பகைமையை வளர்த்தது. இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் ஒரு சமாரிய ஊரின் வழியாகச் சென்றபோது, இந்தப் பிளவை நேரடியாக எதிர்கொண்டனர். இயேசு எருசலேமை நோக்கிப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்ததால், சமாரியர்கள் அவரை வரவேற்க மறுத்தனர். இந்தப் புறக்கணிப்பு யாக்கோபையும் யோவானையும் புண்படுத்தி, வழிவழியாக அவர்களிடம் வந்திருந்த தப்பெண்ணத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியது. வாக்களிக்கப்பட்ட மெசியாவையே நிராகரிக்கச் சமாரியர்களுக்கு என்ன துணிச்சல்! இதற்குப் பதிலடியாக, இறைவாக்கினர் எலியா அகசியா அரசனின் தூதர்கள்மீது நெருப்பு இறங்கச் செய்ததுபோல, தாங்களும் வானத்திலிருந்து அவர்கள்மீது நெருப்பு இறங்கச் செய்ய விரும்பினர் (ஒப்பிடுக. 2 அரசர்கள் 1:10-12). ஆனால் இயேசு உடனே அவர்களைக் கடிந்துகொண்டு, தமது பணி பழிவாங்கும் பணி அல்ல, மாறாக இரக்கமும் மீட்பும் அளிக்கும் பணி என்பதை அவர்களுக்குக் கற்பித்தார்.
இந்த நிகழ்வு எல்லாச் சீடர்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை உணர்த்துகிறது. நீதியின்மீது பேரார்வம் கொள்வது நல்லதே; ஆனால் அது இறையன்பால் நெறிப்படுத்தப்பட வேண்டும். யாக்கோபும் யோவானும் தங்கள் இளமைத் துடிப்பில் இயேசுவின் அரசாட்சியின் தன்மையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர். அவர் தம் பகைவர்களை அழிக்க வரவில்லை; பொறுமையாலும் தியாகத்தாலும் அவர்களது மனங்களை வென்றெடுக்கவே வந்தார். அவர் அவர்களைக் கடிந்துகொண்டது நீதியை நிராகரிப்பதற்காக அல்ல; அழிவை நாடாமல் மனமாற்றத்தை நாடும் மேலான வழிக்கு அவர்களை அழைப்பதற்காகவே. இயேசுவை நிராகரித்ததில் சமாரியர்கள் தவறு செய்திருந்தாலும், அவர்கள் பின்னர் மனமாறுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை நம் ஆண்டவர் கைவிடவில்லை; அவர்களில் சிலர் மனமாறவும் செய்தனர்.
நம் சொந்த வாழ்விலும், குறிப்பாக நம் ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில், புறக்கணிப்பையோ எதிர்ப்பையோ சந்திக்கும்போது நாம் பெரும்பாலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் செயல்படுகிறோம். பொறுமையை எளிதில் கோபம் ஆட்கொள்கிறது; ஒப்புரவை நாடுவதற்குப் பதிலாகப் பழிவாங்குதலை நாடுகிறோம். பிறர் நம்மைப் புறக்கணிப்பதால் நாமும் அவர்களைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்பதையே அன்று யாக்கோபும் யோவானும் கற்றுக்கொண்ட பாடம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. இத்தகைய உணர்ச்சித் தூண்டுதல்களைக் கடந்து உயர்ந்து, நற்பண்பின் வழியாக மட்டுமே கிடைக்கும் மேலான நன்மையை நாட நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.
புனிதத்தை நோக்கிய பயணம் மனமாற்றத்தின் பயணமாகும்; அளவுக்கு மீறிய உணர்ச்சிகளை நெறிப்படுத்துவது அந்த மாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இதைச் செய்வது சவாலானது. ஏனெனில் நமது இயல்பான, சீர்குலைந்த உணர்வுகளைக் கடந்து மிக உயர்ந்த நிலைக்குச் செல்ல இறைவனின் இரக்கம் நம்மை அழைக்கிறது. புறக்கணிக்கப்படும்போது கோபப்படுவதும், அநீதியை எதிர்கொள்ளும்போது கடிந்துகொள்வதும் எளிது. இறையருள் நம் இயல்புகளை மாற்றியமைக்க அனுமதிப்பதற்குக் காலமும் செபமும் பொறுமையும் தேவை.
நீங்கள் யாரைக் குறைகூறவும் கடிந்துகொள்ளவும் முனைகிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். யாக்கோபிலும் யோவானிலும் உங்களையே காண முயலுங்கள். நீங்கள் புறக்கணிக்கப்படும்போதோ தவறாக நடத்தப்படும்போதோ எவ்வாறு பதிலளிக்கிறீர்கள்? தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறீர்களா? கண்டிப்பான நீதியை நாடுகிறீர்களா? அப்படியானால், இயேசு யாக்கோபையும் யோவானையும் கடிந்துகொண்டதுபோல உங்களையும் அன்போடு கடிந்துகொள்ள அனுமதியுங்கள். அந்தக் கடிந்துரையை ஏற்றுக்கொண்டு அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அவருடைய இரக்கம் உங்கள் இதயத்தை உருவாக்கி, இன்னும் நிறைவான அன்பை நோக்கி உங்களை வழிநடத்த அனுமதியுங்கள்.
இரக்கமுள்ள என் ஆண்டவரே, புறக்கணிப்பை மாண்புடனும் பரிவுடனும் மன்னிப்புடனும் ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம், அதன் வேதனையை நீக்கிச் சமாரியர்களை மனமாற்றத்திற்கு அழைத்தீர். எனக்கு அநீதி இழைக்கப்படும்போது, புண்பட்ட என் செருக்கைக் கடந்து உயர நான் அடிக்கடி போராடுகிறேன். எல்லா மக்களும் உமது அருள் விருந்திற்கு வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை எப்போதும் கொண்டவனாய், பொறுமையுடனும் அன்புடனும் நான் பதிலளிக்க, இரக்கமுள்ள உமது இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
சீடத்துவம் வேண்டி நிற்பவை
பொதுக்காலத்தின் பதின்மூன்றாம் வாரம் திங்கள்
இயேசு தம்மைச் சுற்றி மக்கள் கூட்டத்தைக் கண்டபோது, மறுகரைக்குச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார். மறைநூல் அறிஞர் ஒருவர் அவரை அணுகி, “போதகரே, நீர் எங்குச் சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின்பற்றுவேன்” என்றார். இயேசு அவரிடம், “நரிகளுக்குப் பதுங்குக் குழிகளும் வானத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு. மானிடமகனுக்கோ தலைசாய்க்கக்கூட இடமில்லை” என்று பதிலளித்தார். மத்தேயு 8:18–20
இயேசு கலிலேயக் கடலின் வடக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள கப்பர்நாகுமில் இருந்தார். அங்கிருந்தபோது சீமோனின் மாமியாரையும் வேறு பலரையும் குணமாக்கினார்; இதனால் மக்களிடையே பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அவர் அங்கேயே தங்கி, மக்கள் கூட்டத்தின் தேவைகளைக் கவனிப்பார் என்று ஒருவர் எதிர்பார்க்கலாம். ஆயினும் அவர் “மறுகரைக்குச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார்.”
இயேசு பெருந்திரளான மக்களுக்குப் பணிபுரிந்தாலும், புகழ் பெறுவது அவரது பணியின் நோக்கமல்ல. தமது போதனையின் வழியாகவும், இறுதியில் சிலுவையில் தமது உயிரைக் கையளிப்பதன் வழியாகவும் இறையாட்சியைத் தொடங்கி வைத்து, தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றவே அவர் வந்தார்.
இயேசு மக்களிடையே பெற்றிருந்த செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தும் அவர்களது பரபரப்பு, அவரது பணிக்குத் தடையாகவும் அமைகிறது. சில வேளைகளில், பரபரப்பு நம்பிக்கையின் ஆழமான உண்மையைக் காணவிடாமல் நம்மைக் குருடாக்கி, தவறான காரணங்களுக்காகக் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றவோ அவரைவிட்டு விலகவோ வழிவகுக்கிறது. வியப்பூட்டும் நிகழ்வுகளால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களை அல்ல, தம்மை மெசியா என நம்பி அறிக்கையிடும் சீடர்களையே இயேசு நாடினார். ஆகவே, சிறிது காலம் அவர் அவர்களைவிட்டு விலகிச் சென்றார்.
அவர் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது, மறைநூல் அறிஞர் ஒருவர், “போதகரே, நீர் எங்குச் சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின்பற்றுவேன்” என்றார். “நல்லது! இயேசு ஒரு மறைநூல் அறிஞரின் மனதை வென்றுவிட்டார்!” என்று சீடர்கள் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் நம் ஆண்டவர் வேறுவிதமாகப் பதிலளித்தார்: “நரிகளுக்குப் பதுங்குக் குழிகளும் வானத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு. மானிடமகனுக்கோ தலைசாய்க்கக்கூட இடமில்லை.”
இது ஒரு குறைகூறல் அல்ல, மாறாக ஒரு தெளிவுபடுத்தல். அந்த மறைநூல் அறிஞர் உண்மையாகவே இயேசுவைப் பின்பற்ற வேண்டுமென்றால், சீடராக வாழ்வதற்குக் கொடுக்க வேண்டிய விலையை அவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. உற்சாகம் தணிந்துவிடும். நல்ல நோக்கங்கள் தளர்ந்துவிடும். ஆனால் சிலுவையில் வேரூன்றிய நம்பிக்கை நிலைத்திருக்கும்.
இயேசுவின் பதில், சீடத்துவம் கோரும் முழுமையான அர்ப்பணிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது—உலகம் தரும் பாதுகாப்பில் பற்றின்றி இருத்தல், வசதிகளை விட்டுவிடுதல், ஏழ்மையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல். அவர் தம்மை “மானிடமகன்” என்று குறிப்பிடுவது முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஆட்சியுரிமையும் மாட்சியும் முழுவதுமாகத் தமக்கே உரியவை என்று அவர் தம்மை அடையாளப்படுத்துகிறார் (தானியேல் 7:13-14). இருந்தபோதிலும், அவரது பணி முழுமையான ஏழ்மையையும் புறக்கணிப்பையும் ஏற்க வேண்டியதாயிருந்தது. அந்த மறைநூல் அறிஞர் அவரைப் பின்பற்ற விரும்பினால், முரண்பாடாகத் தோன்றும் இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது: அனைத்தையும் பெற, அனைத்தையும் கைவிட வேண்டும்.
இயேசுவைப் பின்பற்றுவது இவ்வுலகில் தனக்குக் கைம்மாறையும் நிலையான வாழ்வையும், தன்னுடன் இருப்பவர்களிடையே உயர்ந்த நிலையையும்கூட பெற்றுத் தரும் என்று அந்த மறைநூல் அறிஞர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் கிறிஸ்துவின் பதில் அந்த மாயையைத் தகர்க்கிறது. உண்மையான சீடத்துவம், இவ்வுலக வாழ்வின் பாதுகாப்பின்மையையும் துன்பங்களையும் ஏற்றுக்கொள்வதை உள்ளடக்கியது. இயேசு தமது ஞானத்தில், அந்த மறைநூல் அறிஞரின் தவறான எதிர்பார்ப்புகளை உணர்ந்திருக்கலாம்; எனவே, அவர்மீது கொண்ட அன்பினால், தம்மைப் பின்பற்றுவதற்கு என்ன தேவை என்பதைத் தெளிவாகக் கூறியிருக்கலாம்.
“நீர் எங்குச் சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின்பற்றுவேன்” என்ற மறைநூல் அறிஞரின் கூற்று நம் உள்ளத்திலும் எதிரொலித்தால், நம்மைத் தடுக்கும் ஒவ்வொரு இடையூறையும் களைந்து, எந்தத் தயக்கமுமின்றி நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்ற நாமும் தயாராக இருக்க வேண்டும். இயேசு நம்மை “எங்கு” வழிநடத்திச் சென்றாலும், அவரைப் பின்பற்ற நாம் உண்மையிலேயே விருப்பமுள்ளவர்களாக இருக்கிறோமா என்பதே உண்மையான கேள்வி.
பெரும்பாலும், வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத நிபந்தனைகளுடனேயே நாம் சீடத்துவத்தை அணுகுகிறோம். வசதி, வெற்றி அல்லது பாதுகாப்பு குறித்த நமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்றதாக இருக்கும்போது மட்டுமே கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறோம். ஆனால் இயேசு நம்மை அதையும் கடந்து செல்ல அழைக்கிறார்: தவ வாழ்வைத் தழுவவும், எளிமையாக வாழவும், நமது இலட்சியங்களையும் விருப்பங்களையும் தியாகம் செய்யவும், அளவுகடந்த பற்றுகளைத் துறக்கவும், பிறருக்காக நம் உயிரைக் கொடுக்கவும் அழைக்கிறார். புறக்கணிக்கப்பட்டவரும் துன்புறும் ஊழியருமான இயேசு, நமது மீட்புக்காக அனைத்தையும் கொடுத்தார். அவரைப் பின்பற்றுவது என்பது அதே தியாகப் பாதையை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.
“நீர் எங்குச் சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின்பற்றுவேன்” என்ற மறைநூல் அறிஞரின் வார்த்தைகளை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதையே உங்கள் செபமாக்குங்கள். உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: கடவுள் என்ன கேட்டாலும் அதைச் செய்யும் அளவுக்கு என் உறுதி ஆழமானதா? முழு அர்ப்பணிப்புடன் சீடராக வாழ்வது தகுந்த பயனுடையதே என்று நம்புங்கள். நிபந்தனைகளின்றிக் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற அஞ்சாதீர்கள்; ஏனெனில், அவருக்காக அனைத்தையும் இழப்பதில், அவரில் அனைத்தையும் பெறுவீர்கள். அவரது திருப்பாடுகளில் முழுமையாகப் பங்குபெறுவது நிலைவாழ்வின் மாட்சிக்கு வழிவகுக்கிறது.
முழுமையான அர்ப்பணிப்பின் ஆண்டவரே, உமது தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக இவ்வுலக வசதிகளையும் மதிப்பையும் முற்றிலும் துறந்து, நிறைவான தியாக வாழ்வு வாழ்ந்தீர். சீடத்துவம் உண்மையில் என்ன கோருகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு அருள் தாரும். நீர் என்னை எங்கு வழிநடத்திச் சென்றாலும் உம்மைப் பின்பற்ற உறுதிகொள்கிறேன்; அந்தப் பாதை எப்போதும் உமது சிலுவைக்கே இட்டுச் செல்கிறது என்பதை அறிவேன். அங்கே, உம்முடன் ஒன்றித்து, பிறருக்காக என் வாழ்வை ஒப்புக்கொடுக்கிறேன். உமக்காக அனைத்தையும் இழப்பதில், உம்மில் அனைத்தையும் பெறுவேன் என்று நம்புகிறேன். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
பழிவாங்கும் புயலை நிராகரித்தல்
பொதுக்காலத்தின் பதின்மூன்றாம் வாரம் செவ்வாய்
இயேசு ஒரு படகில் ஏறியபோது, அவருடைய சீடர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள். திடீரெனக் கடலில் கடும்புயல் எழுந்தது; அலைகள் படகை மூழ்கடித்துக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் அவர் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, எங்களைக் காப்பாற்றும்! நாங்கள் அழியப்போகிறோம்!” என்று கூறி அவரை எழுப்பினார்கள். அவர் அவர்களிடம், “நம்பிக்கை குன்றியவர்களே, ஏன் இவ்வளவு அஞ்சுகிறீர்கள்?” என்றார். பின்னர் அவர் எழுந்து, காற்றையும் கடலையும் கடிந்துகொண்டார்; மிகுந்த அமைதி நிலவியது. மத்தேயு 8:23–26
இயேசுவின் போதனைகளையும் செயல்களையும் அவற்றின் நேரடிப் பொருளில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றாலும், தொடக்ககாலத் திருச்சபைத் தந்தையர்கள் அவற்றில் இன்னும் ஆழமான, அடையாளப் பொருளும் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்—இதுவே திருவிவிலியத்தின் ஆன்மிகப் பொருள் எனப்படுகிறது. இறை ஏவுதலால் அருளப்பட்ட கடவுளின் வார்த்தையாகிய நற்செய்தி நூல்கள், எல்லையற்ற ஆழத்தையும் ஞானத்தையும் கொண்டுள்ளன. இயேசுவின் வார்த்தைகளிலும் செயல்களிலும் காணப்படும் செய்தியை நம் வாழ்வின் எந்தப் பகுதிக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம்; நாம் விடைகாணப் போராடும் எந்தக் கேள்விக்கும் அது பதிலளிக்க முடியும்.
அத்தகைய கேள்விகளில் ஒன்று, வாழ்வின் புயல்களை நாம் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறோம் என்பதாகும். சில புயல்கள் நோய், துன்புறுத்தல் அல்லது எதிர்பாராத சோதனைகள் வழியாக வெளிப்புறத்திலிருந்து நம்மைத் தாக்குகின்றன. புயல் தொடங்கும்போது, நாம் பெரும்பாலும் அச்சத்துடனும் கவலையுடனும் எதிர்வினையாற்றுகிறோம். பாவத்தால் ஏற்படுவதைப் போல, நாமே புயலை உருவாக்கியிருக்கும்போது, அந்தச் சோதனை பெரும்பாலும் இன்னும் கடுமையாக இருக்கும். அச்சமும் கவலையும் பெரும்பாலும் வாழ்வின் புயல்களால் ஏற்படும் தீய விளைவுகளாக இருந்தாலும், இன்னும் கொடிய மற்றொரு விளைவும் தோன்றலாம்: பழிவாங்குவதற்கு இட்டுச் செல்லும் கோபம்.
இந்தப் பகுதியைப் பற்றிய தமது மறையுரையில் புனித அகுஸ்தினார் இத்தகைய ஓர் ஆழ்ந்த புரிதலை வழங்குகிறார்: “நீங்கள் ஓர் அவமதிப்பைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்—அதுவே காற்று; உங்களுக்குக் கோபம் எழுகிறது—அதுவே அலை. காற்று வீசி அலைகள் எழும்போது, கப்பல் ஆபத்தில் இருக்கிறது; அதுபோலவே, அவமதிப்புகள் உங்கள் உள்ளத்தைக் கலக்கும்போது, உங்கள் ஆன்மா அலைக்கழிக்கப்பட்டு ஆபத்துக்குள்ளாகிறது” (புதிய ஏற்பாடு குறித்த மறையுரை 63, 2).
நாம் ஒவ்வொரு நாளும் பாவமுள்ள மனிதர்களுடன் வாழ்ந்து பழகுவதால், அவமதிப்பு என்னும் “காற்றை” நாம் தவிர்க்க முடியாமல் அனுபவிப்போம்; அது கோப உணர்வுகள் என்னும் “அலைக்கு” வழிவகுக்கலாம். அவ்வாறு நிகழும்போது எழும் கேள்வி இதுதான்: அந்தக் கோப உணர்வை நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? கோபத்தைத் தூண்டும் அவமதிப்புகள் உண்மையான ஆன்மிக ஆபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்று அகுஸ்தினார் எச்சரிக்கிறார். அவர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்: “ஓர் அவமதிப்பைக் கேட்டதும் நீங்கள் பழிவாங்க விரும்பினால், உங்களுக்குள் புயல் வலுக்கிறது. இதோ, நீங்கள் பழிவாங்கினால், வெற்றி பெற்றுவிட்டதாக நினைக்கலாம்—ஆனால் பிறருக்கு ஏற்பட்ட தீங்கில் மகிழ்வதன் மூலம், நீங்களே கப்பல் சிதைவுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறீர்கள்.”
நாம் அனைவருமே ஏதோ ஒரு தருணத்தில், பழிவாங்க முயன்று நமக்குள் ஒரு புயல் பெரிதாக எழ அனுமதித்திருக்கிறோம்; அது தவிர்க்க முடியாமல் நமது வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. கோபம் அறிவுக்குப் பொருந்தாத வாக்குவாதங்களாகவோ, தீர்ப்பிடுதலாகவோ, கண்டனமாகவோ, பேசாமல் புறக்கணிப்பது போன்ற மறைமுகத் தாக்குதலாகவோ மாறும்போது, நமது “படகு” மூழ்கத் தொடங்குகிறது.
காற்றும் அலைகளும் திருத்தூதர்களை அலைக்கழித்து அச்சத்துக்கு உள்ளாக்கியதுபோலவே, கோபமும் நம்மை அலைக்கழித்து, பழிவாங்கத் தூண்டி, நிலைமையை மேலும் மோசமாக்குகிறது. அத்தகைய தருணங்களில் ஒரே ஒரு தீர்வுதான் உள்ளது: திருத்தூதர்களோடு சேர்ந்து, “ஆண்டவரே, எங்களைக் காப்பாற்றும்! நாங்கள் அழிந்துபோகிறோம்!” என்று கதறி மன்றாடுவதே அது.
புயலாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சோதனையின் நடுவில் எவ்வளவு பொருத்தமான மன்றாட்டு இது! தங்களோடு இருந்து, தங்களது அழைப்புக்காகக் காத்தவாறு உறங்கிக்கொண்டிருந்த இறைமகனின் உடனிருப்பைத் திருத்தூதர்கள் புறக்கணித்திருந்தால், புயல் தொடர்ந்து வீசியிருக்கும்; அவர்களது படகும் உடைந்து சிதறியிருக்கக்கூடும். ஆனால் நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் போவதைக் கண்டு அவர்கள் கதறி மன்றாடினார்கள்.
இயேசு விழித்தெழுந்தபோது, முதலில் அவர்களை மென்மையாகக் கடிந்துகொண்டு, “நம்பிக்கை குன்றியவர்களே, ஏன் அஞ்சுகிறீர்கள்?” என்றார். கோபத்தையும் பழிவாங்குதலையும் பற்றிய நமது ஒப்புமைக்கு இதைப் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, “கோபம் உங்களை ஆட்கொண்டு ஒரு புயலாகப் பெரிதாக எழ ஏன் அனுமதித்தீர்கள்?” என்று நம் ஆண்டவர் கேட்பதை நாம் கேட்கலாம். நமது பாவத்தால் ஏற்பட்ட புயலை இயேசு தமது இரக்கத்தால் அமைதிப்படுத்த முடியும். என்றாலும், ஆழமான, நிலையான நம்பிக்கை, தொடக்கத்தில் நமக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பு நமக்குள் வேரூன்றுவதற்கு முன்பே அதை மன்னிக்க உதவுகிறது; இவ்வாறு அது கோபமாகவும் பழிவாங்கும் எண்ணமாகவும் வளர்வதைத் தடுக்கிறது.
உங்களைக் கோபத்துக்குத் தூண்டும் தொடக்கநிலைக் “காற்று” ஏதேனும் உள்ளதா என்று இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். மன்னிக்கவும், பதிலுக்கு இரக்கம் காட்டவும் முடிவு செய்யுங்கள். உங்கள் இதயத்தில் ஏற்கெனவே ஒரு புயல் உருவாகிக்கொண்டிருந்தால், திருத்தூதர்களைப் போல இயேசுவை நோக்கிக் கதறி மன்றாடுங்கள். சில வேளைகளில் நம் ஆண்டவர் உறங்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அவர் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கிறார். அச்சமும் கோபமும் எழத் தொடங்கும் கணமே அவற்றை விலக்கிவிடுங்கள்; அவை எழுந்துவிட்டால், நம்பிக்கையுடன் அவரை அழைத்து, “ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்! நான் அழிந்துபோகிறேன்!” என்று மன்றாடுங்கள். அவர் புயலை அமைதிப்படுத்துவார்.
உறங்கும் என் ஆண்டவரே, உமது வார்த்தையை நம்பி அதற்குக் கீழ்ப்படிய என்னை அழைத்தவாறு, நீர் எப்போதும் என்னோடு இருக்கிறீர் என்பதை நான் அறிவேன். சோதனை வேளைகளில் நான் பிரமாணிக்கமாய் நிலைத்திருந்து, பழிவாங்குவதற்குப் பதிலாக இரக்கத்தைத் தேர்ந்துகொள்ள என்னை வலுப்படுத்தும். என் பாவத்தால் புயல்கள் எழும்போது, ஆண்டவரே, என்னை மன்னித்து, எனக்குள் வீசும் புயலை அமைதிப்படுத்தும்; என் நம்பிக்கைக் குறைவால் ஏற்பட்ட காயங்களைக் குணப்படுத்தும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
விடுதலை பெறுதல்!
பொதுக்காலத்தின் பதின்மூன்றாம் வாரம் புதன்
இயேசு கதரேனர் பகுதிக்கு வந்தபோது, கல்லறைகளிலிருந்து வந்த பேய்பிடித்த இருவர் அவரை எதிர்கொண்டனர். அவர்கள் மிகவும் கொடியவர்களாக இருந்ததால், அந்த வழியாக யாரும் செல்ல முடியவில்லை. அவர்கள், “இறைமகனே, உமக்கும் எங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு? குறித்த காலம் வருமுன்னே எங்களை வதைக்க இங்கு வந்தீரா?” என்று கத்தினார்கள். மத்தேயு 8:28–29
மலைப்பொழிவை ஆற்றி, தம் சொந்த மக்களிடையே பல புதுமைகளைச் செய்தபின், இயேசு கலிலேயக் கடலைக் கடந்து பிற இனத்தவரின் பகுதிக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டுப் பயணிக்கிறார். அது பிற தெய்வங்களை வழிபட்ட தெக்கப்போலி பகுதியிலிருந்த கதரா நகருக்கு அருகிலுள்ள கதரேனர் பகுதி. இஸ்ரயேலுக்கு அப்பாலும் மீட்பைக் கொண்டுசெல்லும் தமது பணியை அவருடைய இந்தத் தேர்வு வலியுறுத்துகிறது.
இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் அந்த இடத்திற்கு வந்தது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததல்ல. அது கல்லறைகள் நிறைந்த பாழடைந்த பகுதி; அக்கல்லறைகள் மரணம், தீட்டு, ஆன்மிக வறட்சி ஆகியவற்றின் அடையாளங்களாக இருந்தன. யூதச் சட்டத்தின்படி, கல்லறைகளைத் தொடுவது ஒருவரைச் சடங்கு முறைப்படி தீட்டுள்ளவராக்கியது (ஒப்பிடுக. எண்ணிக்கை 19:16). ஆன்மிகக் கண்ணோட்டத்தில், மனித ஆன்மாவின்மீது பாவம் சுமத்தும் தனிமை, வெறுமை, உயிரற்ற நிலை ஆகியவற்றை இந்தக் கல்லறைகள் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
பேய்பிடித்தவர்கள் “மிகவும் கொடியவர்களாக இருந்ததால், அந்த வழியாக யாரும் செல்ல முடியவில்லை” என்ற குறிப்பு, கடுமையான பாவத்தின் விளைவுகளை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. தீமை ஆதிக்கம் செலுத்தவும் அழிக்கவும் முயல்கிறது; அது தனிமைப்படுத்துகிறது, உறவுகளைச் சிதைக்கிறது, அமைதியாக இணைந்து வாழ்வதை இயலாததாக்குகிறது. ஒருவருடைய ஆன்மாவில் தீமை தங்குதடையின்றி ஆட்சி செய்ய அனுமதிப்பதால் ஏற்படும் பேரழிவான விளைவுகளை இந்தப் பகுதி எடுத்துக்காட்டுகிறது: அது கட்டுக்கடங்காததாகவும் வன்முறை மிக்கதாகவும் அழிவை ஏற்படுத்துவதாகவும் மாறுகிறது. தீமை ஒருபோதும் அமைதிக்கு வழிவகுப்பதில்லை; மாறாக, குழப்பம், தனிமை, அச்சம் ஆகியவற்றுக்கே வழிவகுக்கிறது.
இந்தப் பகுதிக்குள் நுழைவதன் மூலம், பாவத்தாலும் தீமையின் ஒவ்வொரு தாக்குதலாலும் நாம் அனைவரும் அனுபவிக்கும் தனிமையிலும் வறட்சியிலும் நுழையத் தாம் விரும்புவதை நம் ஆண்டவர் வெளிப்படுத்துகிறார். நாம் மிகவும் மோசமான நிலையில், எளிதில் தாக்குதலுக்கு ஆளாகக்கூடிய நிலையில் இருக்கும்போதே, தீயவனின் பிடியிலிருந்தும் அவனுடைய அழிவுச் செயல்கள் அனைத்திலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்க அவர் நம்மிடம் வருகிறார்.
இந்த இரு மனிதர்களும் இயேசுவைக் காணும்போது, அவர்களைப் பிடித்திருந்த பேய்கள் உடனடியாக அவரை இறைமகன் என அறிந்துகொண்டு, தங்கள்மீது அவருக்குள்ள அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. அவை அவரை அறிந்துகொள்வது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு முக்கியமான ஆன்மிகக் கேள்வியை எழுப்புகிறது: நானும் என் வாழ்வில் கிறிஸ்துவின் உடனிருப்பை உணர்கிறேனா? பாவத்தின்மீதும் தீமையின்மீதும் அவருக்குள்ள இறை அதிகாரத்தை நான் உணர்ந்திருக்கிறேனா? என்னை விடுவிக்க அவர் கொண்டுள்ள விருப்பத்திலும் வல்லமையிலும் நான் நம்பிக்கை வைக்கிறேனா?
“குறித்த காலம் வருமுன்னே எங்களை வதைக்க இங்கு வந்தீரா?” என்று பேய்கள் இயேசுவைக் கேட்கும்போது, தங்களுடைய இறுதி முடிவான நித்திய நரகத் தண்டனையைப் பற்றி அவை முழுமையாக அறிந்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. தங்களது வீழ்ச்சிக்குப் பிறகும் பேய்கள் வானதூதர்களுக்குரிய இயல்பான ஆற்றல்களைத் தக்கவைத்திருப்பதால், அவை இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தன. அவற்றின் அசாதாரண அறிவாற்றலும், வஞ்சக எண்ணங்களை நுட்பமாக மனத்தில் புகுத்தி மனிதர்களைச் சோதித்து, இறைவனின் உண்மையிலிருந்து நம்மைத் தொடர்ந்து விலகச் செய்யும் திறனும் இந்த ஆற்றல்களில் அடங்கும்.
தங்கள் நித்திய முடிவு என்ன என்பதைத் தீய ஆவிகள் தெளிவாக அறிந்திருப்பதால், தாங்களே அனுபவிக்கும் அதே நம்பிக்கையிழப்புக்குள் நம்மையும் இட்டுச் செல்லத் தங்கள் அறிவாற்றலையும், மனத்தில் எண்ணங்களைத் தூண்டும் வல்லமையையும் பயன்படுத்த முயல்கின்றன. நிலைவாழ்வு குறித்த நம்பிக்கை அவற்றுக்கு இல்லை. கடவுள் மீதும் மனிதகுலத்தின் மீதும் கொண்ட வெறுப்பினால், பாவத்திலிருந்து நம்மால் தப்பிக்க முடியாது என்றும், நம்பிக்கை முற்றிலும் போய்விட்டது என்றும், துயரமே நம் கதியாகிவிட்டது என்றும் நம்மை நம்பவைத்து, தங்களுடைய நம்பிக்கையற்ற நிலைக்கு நம்மையும் கொண்டுவர முயல்கின்றன.
நம் ஆண்டவரால் மட்டுமே இந்தத் தீய ஆவிகளின் பொய்களைத் தகர்க்க முடியும். நம்பிக்கையிழப்பு, தனிமை, பாவம் ஆகியவற்றின் சங்கிலிகளை கிறிஸ்துவால் மட்டுமே அறுத்தெறிய முடியும். பேய்பிடித்த இந்த இருவரையும் விடுவிப்பதன் வழியாக, நமக்கும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டுமென்ற தமது ஆழ்ந்த ஏக்கத்தை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார். தீமையின் மிகக் கொடிய விளைவுகள்மீது தமக்குள்ள அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துவதன் வழியாக, நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு தீமையின்மீதும்—ஒவ்வொரு பாவம், சோதனை, மனத்தை அழுத்தும் எண்ணம், குழப்பம், குறிப்பாக நம்பிக்கையிழப்பு ஆகிய அனைத்தின்மீதும்—தமக்குள்ள முழுமையான அதிகாரத்தை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார்.
பேய்பிடித்த இந்த இருவரையும் அவர்களது அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரே நோக்கத்திற்காக இயேசு கலிலேயக் கடலைக் கடந்து செல்லத் தீர்மானித்ததை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதே உறுதியுடன் நம் ஆண்டவர் உங்களை நோக்கி வருகிறார். உங்களை ஒடுக்குவது எது? எந்த எண்ணங்கள் உங்களை அச்சத்திற்கோ நம்பிக்கையிழப்பிற்கோ இழுக்கின்றன? எந்தப் பாவங்களோடு நீங்கள் வழக்கமாகப் போராடுகிறீர்கள்? நீங்கள் அனுபவிக்கும் எல்லா விதமான தனிமையிலும் ஆன்மிக வறட்சியிலும் இயேசு நுழைய விரும்புகிறார். அவரைத் தேடுங்கள்; அவர் வரும்போது அவரைக் கண்டுணருங்கள்; அவருடைய அதிகாரத்தில் உங்களுக்குள்ள நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுங்கள்; உங்களை விடுவிப்பதன் மூலம் தமது ஆழ்ந்த விருப்பத்தை அவர் நிறைவேற்ற இடமளியுங்கள்.
வல்லமைமிக்க ஆண்டவரே, தீமையின்மீது உமக்கு முழு அதிகாரமும் உண்டு. என் வலுவின்மையில் உம்மை நோக்கிக் கூக்குரலிட்டு, உமது இரக்கத்திற்காக மன்றாடுகிறேன். ஆண்டவரே, என்னை விடுவித்து, தீயோனிடமிருந்து என்னைக் காத்தருளும். என் பாவங்களை மன்னித்து, உம்மோடும் உமது பிள்ளைகள் அனைவரோடும் இன்னும் ஆழ்ந்த ஒன்றிப்புக்கு என்னை மீண்டும் கொண்டுவந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
வழக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் வாரம் வியாழக்கிழமை
இயேசு படகில் ஏறி மறுகரைக்குச் சென்று, தம் சொந்த ஊருக்கு வந்தார். அங்கே முடக்குவாதமுற்ற ஒருவரை மக்கள் படுக்கையில் கிடத்தி அவரிடம் கொண்டுவந்தனர். இயேசு அவர்களுடைய நம்பிக்கையைக் கண்டு, முடக்குவாதமுற்றவரிடம், “மகனே, துணிவுடன் இரு; உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன” என்றார். மத்தேயு 9:1–2
பேய்பிடித்திருந்த இருவரை விடுவிக்கக் கலிலேயக் கடலைக் கடந்து விரைவாகச் சென்று வந்தபின், இயேசுவும் சீடர்களும் இயேசுவின் “சொந்த ஊருக்கு” திரும்புகிறார்கள். அது பெரும்பாலும் கப்பர்நாகுமாக இருந்திருக்கலாம். அந்த மீன்பிடிக் கிராமம் பேதுரு, அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரின் சொந்த ஊராகவும், இயேசு இன்னும் திருத்தூதராக அழைத்திராத மத்தேயுவின் சொந்த ஊராகவும் இருந்திருக்கக்கூடும்.
கப்பர்நாகுமில் இயேசு வாழ்ந்த சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கையைப் பற்றி நற்செய்திகள் அதிகம் கூறாவிட்டாலும், கலிலேயாவில் அவர் ஆற்றிய பணிக்கு இந்தச் சிற்றூர் ஒரு மையமாக விளங்கியது என்பது தெளிவாகிறது. சாதாரண மனித வாழ்வுகள் அசாதாரணமான இறையருளைச் சந்திக்கும் இடமாக அது மாறியது. கடவுளின் மீட்பு வாக்குறுதி நிறைவேறி வெளிப்படுவதற்கான மையமாகத் தங்கள் கிராமம் மாறும் என்பதையும், அங்கிருந்தே மெசியாவின் போதனைகள் உலகெங்கும் பரவும் என்பதையும் கப்பர்நாகுமில் மிகச் சிலரே உணர்ந்திருக்கக்கூடும்.
இன்றைய நற்செய்தியில் முடக்குவாதமுற்றவரின் பாவங்களை இயேசு மன்னித்ததும், அதைத் தொடர்ந்து அவரை அற்புதமாகக் குணப்படுத்தியதும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. அதே அளவு முக்கியமானது, இச்செயல்கள் நிகழ்ந்த சூழலும் ஆகும். பல வகைகளில், கப்பர்நாகும் நமது சொந்த ஊர்கள், இல்லங்கள், அன்றாட வாழ்வு, தொழில்கள், சமூகங்கள், குடும்பங்கள் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. இறைமகன் நம் உலகிற்குள் வந்தது, வெளிப்படையான மாட்சிமையோடு நிகழவில்லை; அது தாழ்மையானதாகவும் மறைவானதாகவும் சாதாரணமானதாகவும் இருந்தது. தொடக்கத்தில், பெத்லகேமில் இயேசுவின் பிறப்பு விலங்குகள் தங்கும் இடத்தில் நிகழ்ந்தது; அவர் தீவனத் தொட்டியில் கிடத்தப்பட்டார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, ஏரோதால் ஏற்படவிருந்த மரணத்திலிருந்து மயிரிழையில் தப்பி, குழந்தையாகவே எகிப்தில் அகதியானார். பின்னர், யூதேயா மற்றும் கலிலேயாவின் பிற பகுதிகளிலிருந்த மக்களால் முக்கியத்துவமற்றதாகக் கருதப்பட்ட நாசரேத்து என்னும் சிற்றூரில் இயேசு வளர்ந்தார். யோசேப்பிடமிருந்து தச்சுத் தொழிலைக் கற்றார்; யூதர்களின் திருவிழாக்களுக்காக எருசலேமுக்குத் திருப்பயணங்கள் மேற்கொண்டார்; மற்ற பிள்ளைகளையும் இளைஞர்களையும் போலவே வாழ்ந்தார்.
இயேசு தமது பொதுப்பணியைத் தொடங்கிய பிறகும் தாழ்மையும் எளிமையும் நிறைந்த வாழ்க்கையையே தொடர்ந்து வாழ்ந்தார். சீடர்கள் குழுவுடன் பல நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்களுக்குக் கால்நடையாகச் சென்று போதித்த ஒரு பயணப் போதகராக அவர் இருந்தார். உணவுக்கும் தங்குமிடத்திற்கும் இறைப் பராமரிப்பையே நம்பியிருந்தார்; அவருக்குச் சொந்தமானவை மிகச் சிலவே. எல்லா நிலைகளையும் பின்னணிகளையும் சேர்ந்த மக்களோடும் பரிவுடன் பழகினார்.
சாதாரணப் பார்வைக்கு இயேசு ஒரு சாதாரண மனிதராகவே தெரிந்தார். தந்தையின் பார்வையிலோ, அவர் தாழ்மையை ஆடையாக அணிந்த இறைமகனாக இருந்தார்; அவரது உண்மையான மாட்சி பலரது கண்களுக்கு மறைந்திருந்தது.
இயேசுவின் தாழ்மையான, எளிமையான, சாதாரண வாழ்க்கை ஆழ்ந்த பொருள் கொண்டது. தந்தை தம் மகனை அரச மாட்சிமையோடும் உலக அதிகாரத்தோடும் அனுப்பி, அனைவரும் போற்றும் ஓர் உலக அரசராக அவரை நிலைநிறுத்தியிருக்க முடியும். ஆயினும், அவர் தாழ்மையையே தேர்ந்தெடுத்தார். ஏனெனில், அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணத் தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் இயேசு மனித வாழ்வைப் புனிதப்படுத்தி, அன்றாட வேலைகளையும் சந்திப்புகளையும் அவரோடு ஒன்றிப்பதற்கான பாதைகளாக மாற்றினார். இயேசுவின் வாழ்வோடு—அவருடைய நற்பண்பு, உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு, அக்கறை, தாராள மனம் ஆகியவற்றோடு—ஒன்றித்து நாம் சாதாரணச் செயல்களில் ஈடுபடும்போது, நமது அன்றாடச் செயல்கள் அசாதாரணமான இறையருளால் நிறைகின்றன.
சாதாரண மனித வாழ்வுகள் அசாதாரணமான இறையருளைச் சந்திக்கும் இடமாக நாம் மாறுவதன் மூலம், கப்பர்நாகும் மக்கள் இயேசுவின் அசாதாரணமான அருளை எதிர்கொண்ட அதே பார்வையில், நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு சாதாரணப் பகுதியையும் காண அழைக்கப்படுகிறோம். ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும், ஒவ்வொரு உரையாடலிலும், கடமையிலும், செயலிலும் இயேசு நமக்காகக் காத்திருக்கிறார். கப்பர்நாகுமில் இருந்ததுபோலவே, அவர் தாழ்மையை ஆடையாக அணிந்திருக்கிறார்; பெரும்பாலும் உடனடியாகக் கண்டுணர முடியாதபடி மறைந்திருக்கிறார். நம்பிக்கையோடு, சாதாரணமானவற்றில் நாம் அவரைப் பகுத்துணர்ந்து, அவரது தாழ்மையான உடனிருப்பைக் கண்டுகொண்டு, அவரை அன்புசெய்து, அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
இன்று கப்பர்நாகூம் மக்களைப் பற்றிச் சிந்தித்து, அவர்களிடையே நீங்களும் இருப்பதாகக் காணுங்கள். மிகவும் சாதாரணமானவராகத் தோன்றிய ஒருவர், இத்தகைய அருளுடன் போதித்து, மன்னித்து, குணமளித்ததைக் கண்டிருந்தால் நீங்கள் எவ்வாறு நடந்துகொண்டிருப்பீர்கள்? நமது அன்றாட வாழ்க்கை எவ்வளவு சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அதே ஆண்டவர் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார். அவரைத் தேடுங்கள்; உங்கள் “ஊருக்குள்” அவரை அழையுங்கள். உங்கள் அன்றாடப் பணிகளை அவர் புனிதப்படுத்தவும், சாதாரண நிலையிலிருந்து அருளின் அசாதாரண வாழ்வுக்குள் உங்களை அழைத்துச் செல்லவும் அவரை அனுமதியுங்கள்.
மறைந்திருக்கும் என் ஆண்டவரே, நீர் எனக்குள்ளும் என்னைச் சுற்றிலும் இருக்கிறீர். ஆயினும், என் அன்றாட வாழ்வின் சாதாரணச் சூழல்களில் உமது தாழ்மையான உடனிருப்பைப் பல வேளைகளில் நான் உணரத் தவறுகிறேன். உம்மை அடையாளம் கண்டுகொள்ள விசுவாசக் கண்களையும், உம்மை அன்புசெய்ய ஆவலுள்ள இதயத்தையும், உம்மை உண்மையுடன் பின்தொடர வலிமையையும் எனக்குத் தந்தருளும். இதனால் நான் செய்வதனைத்தும் உமது அருளால் நிறைந்து, உமது நித்திய மாட்சிக்காக அர்ப்பணிக்கப்படுவதாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
எதிர்பாராத சீடர்கள்
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை
இயேசு அவ்வழியே சென்றபோது, சுங்கச் சாவடியில் மத்தேயு என்னும் ஒருவர் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். அவரிடம், “என்னைப் பின்தொடர்” என்றார். அவரும் எழுந்து இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்தார். மத்தேயு 9:9
வரி தண்டுபவராக இருந்த மத்தேயுவை யூதச் சமூகத்தினரில் பெரும்பாலோர் இகழ்ந்தனர். ஒடுக்குமுறை செலுத்திய உரோமை அதிகாரிகளுடன் இணைந்து செயல்பட்டதால், அவர் துரோகியாகவும் பாவியாகவும் கருதப்பட்டார். தீட்டுள்ளவராகக் கருதப்பட்ட அவர், உள்ளூர்த் தொழுகைக்கூடத்தில் வரவேற்கப்பட்டிருக்க மாட்டார். வரி தண்டுவது அதிக வருமானம் தரும் தொழிலாக இருந்ததால் மத்தேயு செல்வந்தராக இருந்திருக்கலாம். ஆயினும், அவரது செல்வமோ உரோமையரிடமிருந்து பெற்ற சலுகைகளோ அவருக்கு நிறைவைத் தர முடியவில்லை. அவை அவருக்கு நிறைவைத் தந்திருந்தால், “என்னைப் பின்தொடர்” என்ற இயேசுவின் எளிய கட்டளையைக் கேட்டவுடன் அவர் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டுச் சென்றிருக்கவே மாட்டார்.
மத்தேயுவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் பின்னணியையும் பற்றி வேறு அதிகம் தெரியாவிட்டாலும், குடும்பத்தையும் விசுவாசத்தையும்விடச் செல்வத்திற்கும் அந்தஸ்திற்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் எவருக்கும் அவர் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறார் என்பதை நாம் அறிவோம். பொருட்செல்வத்திலும் உலகப் பதவிகளிலுமே முதன்மையாக நிறைவைத் தேடுவோர், தவிர்க்க முடியாமல் தனிமையையும் பிறரிடமிருந்து பிரிந்து நிற்கும் நிலையையும் அனுபவிக்கின்றனர். இது மனித வாழ்வில் தப்பிக்க முடியாத ஓர் உண்மை.
இயேசு மத்தேயுவைச் சந்தித்தபோது, அவரது உள்ளத்தின் நொறுங்கிய நிலையையும் மறைவான போராட்டங்களையும் உணர்ந்தார். மத்தேயுவின் வெளிப்படையான அந்தஸ்து, நேர்த்தியான ஆடை, செல்வம் ஆகியவற்றைக் கடந்து, கிறிஸ்து நேரடியாக அவரது இதயத்தை நோக்கினார். “என்னைப் பின்தொடர்” என்ற அவரது இரண்டு எளிய சொற்கள் மத்தேயுவின் உள்ளத்தை ஆழமாக ஊடுருவி, உடனடியான, அடியோடு மாற்றம் தரும் பதில்செயலுக்கு அவரைத் தூண்டின.
சுங்கச் சாவடியை விட்டு வெளியேறியபின், மத்தேயு தமது வீட்டில் இயேசுவுக்கும், ஏற்கெனவே அழைக்கப்பட்டிருந்த மற்றச் சீடர்களுக்கும் விருந்தளித்தார். அவர்களுள் பேதுரு, அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரும் இருந்தனர். இவர்கள், மத்தேயு வரி தண்டிய அதே கப்பர்நாகூம் ஊரைச் சேர்ந்த மீனவர்கள். அவர்களுக்கிடையே நடந்த உரையாடல்களைப் பற்றி நற்செய்தி எதுவும் கூறவில்லை. ஆயினும், மத்தேயுவை அழைத்து அவரது வீட்டிற்குள் செல்ல இயேசு எடுத்த முடிவைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தவர்களுள் இச்சீடர்களும் இருந்திருக்கலாம் என்று கருதுவது நியாயமானதே. கப்பர்நாகூம் சிறிய ஊராக இருந்ததால், மத்தேயு அவர்களிடமிருந்து நேரடியாகவே வரி தண்டியிருக்கலாம்; அது அவர்களிடையே பதற்றத்தையோ மனக்கசப்பையோ உருவாக்கியிருக்கவும் கூடும்.
மத்தேயுவிடமிருந்தும், இயேசு தம்மைச் சுற்றி ஒன்றுசேர்த்த பல்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த திருத்தூதர்களிடமிருந்தும் நாம் நிறையக் கற்றுக்கொள்ளலாம். மத்தேயுவைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, உங்கள் சொந்த “சுங்கச் சாவடியை” எண்ணிப்பாருங்கள். அதாவது, பாவத்தால் உங்கள் இதயத்தில் நீங்களே உருவாக்கிக்கொண்ட இடங்களையும், அப்பாவங்களின் விளைவுகளான பற்றுகள், அச்சங்கள், உலகியல் ஆசைகள் ஆகியவற்றில் சிக்கியிருப்பதாக நீங்கள் உணரும் நிலைகளையும் எண்ணிப்பாருங்கள். மத்தேயுவின் வாழ்வில் நடந்ததுபோலவே, உங்கள் வாழ்விலும் மேலோட்டமான உலகியல் அளவுகோல்களைக் கடந்து, உங்கள் ஆழ்ந்த ஆன்மிகத் தேவைகளைக் கிறிஸ்து நேரடியாகவும் தெளிவாகவும் காண்கிறார்.
புனித மத்தேயுவே தமது மனமாற்றத்தைத் தமது நற்செய்தியில் எடுத்துரைக்கிறார் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். இயேசு இருவரைப் பேய்ப்பிடியிலிருந்து விடுவித்த நிகழ்வுக்குச் சற்றுப் பின், பல புதுமைகளுக்கு இடையே தமது வரலாற்றை அவர் அமைத்துள்ளார். இவ்வாறு அமைத்திருப்பது, மத்தேயு தமது மனமாற்றத்தை ஒரு புதுமையான நிகழ்வாகக் கருதியதைக் குறிப்பதாகப் புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ் கருத்துத் தெரிவிக்கிறார். உண்மையில், பாவம், நிராகரிப்பு, தனிமை, பொருளாசை ஆகியவற்றால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட வாழ்விலிருந்து, அடியோடான மனமாற்றமும் மெசியாவுக்குத் தாழ்மையான பணியும் நிறைந்த வாழ்வுக்கு மாறியபோது, தமது ஆன்மாவில் நிகழ்ந்த புதுமையான மாற்றத்தை மத்தேயுவால் மட்டுமே முழுமையாக உணர்ந்திருக்க முடியும்.
பிற்காலத்தில் மத்தேயு தமது நற்செய்தியை எழுதும்போது, தமது வாழ்வையும் மனமாற்றத்தையும் பற்றிச் சிந்தித்திருப்பார். மெசியா தம்மைத் தனிப்பட்ட முறையில் தேர்ந்தெடுத்து, தமது திருத்தூதர்களுள் ஒருவராக்கியதை எண்ணி அவர் நிச்சயமாக வியந்திருப்பார். எவ்வளவு எதிர்பாராத, அசாதாரணமான அருள்!
மத்தேயு தமது மனமாற்றத்திற்குப் பிறகு உடனடியாக அளித்த விருந்தைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். அந்தக் கூட்டத்தில், கடவுள் தமது திருஅவைக்குள் எத்தகையோரை விரும்புகிறார் என்பதைக் காட்டும் அடையாளங்களாக மத்தேயுவும் மற்றத் திருத்தூதர்களும் நிற்கின்றனர். பிரிந்து நிற்போர், இகழப்படுவோர், நிராகரிக்கப்படுவோர், பிறரை ஒடுக்கியவர்கள்கூட எனப் பாவிகளைக் கடவுள் முனைந்து தேடுகிறார். முன்பு ஒருவருக்கொருவர் முரண்பட்டிருந்த மக்களை அவர் ஒன்றிப்புக்கு அழைத்து, ஒற்றுமையை நோக்கிச் செல்லுமாறு வலியுறுத்துகிறார். இந்த ஒற்றுமையை அடைவதற்கு, ஒருசார்பான மனப்போக்குகள், கசப்புணர்வு, பழைய மனத்தாங்கல்கள், முற்சார்பு எண்ணங்கள், பிரிவினையை வளர்க்கும் அனைத்தையும் கைவிட வேண்டும். கடவுள் பலரைத் தம்மிடம் அழைத்து, தமது உடலாகிய திருஅவையின் உறுப்பினர்களாக அவர்களை ஒன்றிணைக்கிறார். மீட்கப்பட்டோரின் இந்தச் சமூகத்தில் உங்களைக் காணுங்கள்—தம்மையே நீதிமான்களாகக் கருதுவோர் நடுவில் அல்ல, மாறாக இரக்கம், தாழ்மை, நன்றியுணர்வு, ஒப்புரவு ஆகியவற்றால் ஒன்றிணைக்கப்பட்ட ஒரு குடும்பத்திற்குள் உங்களைக் காணுங்கள்.
மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, வெளித்தோற்றத்தைக் கடந்து, எங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் நோக்கங்கள், விருப்பங்கள், மனக்காயங்கள், குழப்பங்கள் ஆகியவற்றை நீர் காண்கிறீர். நாங்கள் சுமக்கும் பாவமும் இருளும் இருந்தபோதிலும், எங்கள் விடுதலையை நீர் ஏங்குகிறீர்; ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் மென்மையாகவும் அதேவேளை உறுதியாகவும், “என்னைப் பின்தொடர்!” என்று அழைக்கிறீர். புனித மத்தேயுவைப் போல நானும் உமது அழைப்பிற்கு உடனடியாகவும் முழு இதயத்தோடும் பதிலளிப்பேனாக. என்னை மட்டுமல்ல, எல்லா மக்களையும்—நான் பழகுவதற்குச் சிரமப்படுவோரையும், சில வேளைகளில் என்னுடன் முரண்படுவோரையும்கூட—உம்மிடம் ஈர்த்துக்கொள்வதற்காக உமக்கு நன்றி. உமது அன்பிலும் இரக்கத்திலும் அமைதியிலும் எங்களை ஒன்றிணைத்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
வரவிருக்கும் நித்தியத் திருமணம்
பொதுக்காலம் பதின்மூன்றாம் வாரம் சனிக்கிழமை
யோவானின் சீடர்கள் இயேசுவை அணுகி, “நாங்களும் பரிசேயர்களும் அடிக்கடி நோன்பிருக்கிறோம்; உம் சீடர்கள் நோன்பிருப்பதில்லையே, ஏன்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “மணமகன் தங்களோடு இருக்கும்வரை திருமண விருந்தினர்கள் துக்கம் கொண்டாட முடியுமா? மணமகன் அவர்களிடமிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் நாள்கள் வரும்; அப்போது அவர்கள் நோன்பிருப்பார்கள்” என்றார். மத்தேயு 9:14–15
எசாயா 54:5 மற்றும் ஓசேயா 2:16–20 ஆகிய பகுதிகளில், இஸ்ரயேலை மணந்துகொள்ளும் தெய்வீக மணமகனாகக் கடவுள் சித்தரிக்கப்படுகிறார். இந்த உருவகத்தைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், கடவுளுக்கும் அவரது மக்களுக்கும் இடையே ஒரு புதிய உறவை ஏற்படுத்தும் மணமகன் தாமே என்பதை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார்; இவ்வாறு தமது தெய்வீக அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த உறவு, தொடக்கத்தில் துயரத்தால் அல்ல, மகிழ்ச்சி, நெருக்கம், கொண்டாட்டம் ஆகியவற்றால் சிறப்பிக்கப்படுகிறது.
ஆயினும், இயேசு உடனடியாக ஆழ்ந்து சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு கருத்தையும் சேர்க்கிறார்: “மணமகன் அவர்களிடமிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் நாள்கள் வரும்; அப்போது அவர்கள் நோன்பிருப்பார்கள்.” இந்த இறைவசனம், அவர் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் திருப்பாடுகளையும் இறப்பையும், அவரது திருப்பாடுகளில் நாம் உள்ளார்ந்த விதத்தில் பங்கேற்பதையும் நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் எதிர்கொள்ள அழைக்கப்படும் இழப்புணர்வுக்கும் செய்ய அழைக்கப்படும் தியாகங்களுக்கும் தேவையான தயாரிப்பை, அந்தத் தருணங்களுக்காக நோன்பு நம்மில் உருவாக்குகிறது.
அனைவரும் திருமணத்தை விரும்புகிறார்கள்; குறிப்பாக, இணைந்து கனிதரும் வாழ்வை வாழ எதிர்நோக்கும் நம்பிக்கை நிறைந்த மக்களின் திருமணக் கொண்டாட்டத்தை விரும்புகிறார்கள். மணமகள் ஆலயத்தின் நடுப்பாதையில் நடந்து வரும்போது, அவளது முகம் மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்கிறது; மணமகனோ பீடத்தருகே ஆவலுடன் காத்திருக்கிறான். புனிதமான திருமணம், கிறிஸ்துவும் அவரது மணமகளாகிய திருஅவையும் இறுதியில் அடையவிருக்கும் நிறைவைப் பிரதிபலிக்கிறது. பிரமாணிக்கம், ஒன்றிப்பு, கனிதரும் தன்மை, ஆறுதல், நிலைத்தன்மை ஆகிய அனைத்தும், நம்மை அன்பு செய்யும் கடவுளோடு நாம் பகிர்ந்துகொள்ள அழைக்கப்படும் உறவொன்றிப்பின் கூறுகளாகும்.
திருமணத்தின் இந்த அழகிய கூறுகள், வரவிருப்பவற்றை இறைவாக்காக முன்னறிவிக்கின்றன; குறிப்பாக, புதிய விண்ணையும் புதிய மண்ணையும் தோற்றுவிக்க மணமகன் மாட்சியுடன் திரும்பி வரும்போது நிகழவிருப்பவற்றை முன்னறிவிக்கின்றன. விண்ணகத்தில் நாம் அடையவிருக்கும் இறுதி ஒன்றிப்பை நோக்கிய நமது மண்ணகத் திருப்பயணத்தின்போது, அருளின் வழியாக நாம் அனுபவிக்க அழைக்கப்படுவதையும் இவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அது மகிழ்ச்சி, நெருக்கம், கொண்டாட்டம் ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய கடவுளுடனான உறவாகும்.
இந்தத் திருப்பயணத்தின்போது, மணமகன் சில வேளைகளில் “எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்.” ஆன்மிகப் பொருளில், கிறிஸ்து சில சமயங்களில் தமது ஆறுதலளிக்கும் உடனிருப்பு ஆன்மாவிலிருந்து விலக்கப்பட அனுமதிக்கிறார் என்பதே இதன் பொருள். அவர் நம்மைக் கைவிடுவதால் இவ்வாறு செய்வதில்லை; மாறாக, தமது ஞானத்தில், சோதனைகள் வழியாக நாம் நற்பண்பிலும் நம்பிக்கையிலும் ஆன்மிக முதிர்ச்சியிலும் வளர வேண்டுமென விரும்புவதாலேயே இவ்வாறு செய்கிறார். இத்தகைய தூய்மைப்படுத்துதல், கிறிஸ்துவின் திருப்பாடுகளில் நாம் பங்கேற்பதாகும். அது ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, மீண்டும் புதுப்பிக்கிறது. கிறிஸ்துவின் புதிய வாழ்வில் பங்கேற்கும்படி, அவரோடும் அவரிலும் முழுமையாக இறப்பதன் வழியாக, நாம் எத்தகைய புதிய படைப்பாக இருக்க அழைக்கப்பட்டுள்ளோமோ, அத்தகைய படைப்பாக நம்மை மாற்றுகிறது.
அருளால் கிடைக்கும், உணரக்கூடிய ஆறுதல்கள் குறையும்போது, ஆன்மா ஆவிக்குரிய நோன்பை அனுபவிக்கிறது. தொடக்கத்தில் வேதனை அளித்தாலும், இந்த நோன்பு இன்னும் ஆழமான இறைவேண்டலின் வழியாகக் கிறிஸ்துவைத் தேடுவதற்கான அவசர உணர்வை அதிகரிக்கிறது. கடவுளின் ஆறுதலளிக்கும் உடனிருப்பை நாம் எப்போதும் உணர்ந்துகொண்டே இருந்தால், நமது அன்பு தன்னலமிக்கதாக மாறக்கூடும்; அதாவது, அவர் நமக்கு ஆறுதலளிக்கிறார் என்பதற்காக மட்டுமே நாம் அவரை அன்பு செய்யக்கூடும்.
பழைய ஏற்பாட்டில், நோன்பு முதன்மையாக மனமாற்றத்தின் வெளிப்புற வெளிப்பாடாக இருந்தது. சோதனைகள், ஆன்மிக வறட்சி, இழப்பு ஆகியவற்றின்போது ஆன்மாவை வலுப்படுத்தும் ஆன்மிகப் பயிற்சியாக இயேசு நோன்பை மாற்றுகிறார். வாரந்தோறும் உணவு விலக்கைக் கடைப்பிடிப்பது போன்ற வழக்கமான நோன்புப் பழக்கங்கள், நமது உள்ளார்ந்த வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்தி, ஆறுதல் இல்லாதபோதும் கடவுளை அன்பு செய்ய நமக்கு உதவுகின்றன.
மணமகன் “எடுத்துச் செல்லப்படும்போது,” நமது ஆன்மிகப் புலன்கள் கூர்மையடைகின்றன; கிறிஸ்துவுக்கான நமது ஏக்கம் மேலும் தீவிரமடைகிறது. இவ்வாறு, கிறிஸ்து நம்மோடு இல்லாததுபோல் தோன்றுவது, அவரோடு இன்னும் நெருக்கமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பாக மாறுகிறது. அது மேலும் ஆழமான, தன்னலமற்ற அன்பை நோக்கி நம்மை வழிநடத்துகிறது; அதாவது, கிறிஸ்துவை அவருக்காக மட்டுமே தூய உள்ளத்துடன் தேடச் செய்கிறது.
கடவுள் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றும்போது நீங்கள் எவ்வாறு செயல்படுகிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அதிக நம்பிக்கையோடும் இறைவேண்டலோடும் அவரை நோக்கித் திரும்புகிறீர்களா, அல்லது அவரிடமிருந்து விலகுகிறீர்களா? கடவுள் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றும்போதோ, உங்கள் இறைவேண்டல் வறட்சியாக உணரப்படும்போதோ, அந்தத் தருணங்களின் மதிப்பை உணர்கிறீர்களா? ஆவிக்குரிய நோன்பை நம்பிக்கையோடும் வலிமையோடும் ஏற்க உங்களைப் பயிற்றுவிக்கும் வகையில், உடல்சார்ந்த நோன்பு முறைகளிலும் பிற தவச் செயல்களிலும் ஈடுபட உறுதிகொள்ளுங்கள். வரவிருக்கும் நிலைவாழ்வின் திருமண விருந்துக்காக உங்கள் இதயத்தைத் தயாரிக்கும் தூய அன்பின் செயலாக ஆவிக்குரிய நோன்பு அமையட்டும்.
என் ஆண்டவரே, திருஅவையின் மணமகனே, உம் மகன்களும் மகள்களுமாகிய எங்கள் ஒவ்வொருவரையும், உம்மோடு தூய ஒன்றிப்பிலும் பிரமாணிக்கத்திலும் நிலைத்திருக்கும் நித்தியத் திருமண உறவுக்கு அழைக்கிறீர். உமது திருப்பாடுகளில் பங்கேற்க என்னை அனுமதிப்பதன் வழியாக என்னை உருவாக்கித் தூய்மைப்படுத்தும். இதனால் என் அன்பு புனிதமாவதாக; நீர் என்னை அன்பு செய்யும் அதே அன்பினால் நானும் உம்மை அன்பு செய்வேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!
