4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!
உங்கள் ஆன்மாவின் ஏற்புத்திறன்
பொதுக்காலம் முப்பத்துமூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
இயேசு தம் சீடர்களுக்கு இந்த உவமையைக் கூறினார்: “பயணம் செல்லவிருந்த ஒருவர் தம் பணியாளர்களை அழைத்து, தம் உடைமைகளை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தார். ஒவ்வொருவருடைய திறமைக்கும் ஏற்ப, ஒருவருக்கு ஐந்து தாலந்தும், மற்றொருவருக்கு இரண்டும், மூன்றாமவருக்கு ஒன்றும் கொடுத்தார். பின்னர் அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார்.” மத்தேயு 25:14–15
இயேசு தமது பொதுப்பணியின் இறுதிக்கட்டத்தில் வழங்கிய இறுதிக்கால உரையிலிருந்து (மத்தேயு 24–25) இன்றைய உவமை எடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது இறுதித் தீர்ப்பைப் பற்றிப் பேசுகிறது; நம் இறை எஜமானரின் மறுவருகைக்காகக் காத்திருக்கும் நாம் விழிப்புடனும் பிரமாணிக்கத்துடனும் வாழ்ந்து, ஆன்மிகக் கனிகளைத் தர அழைக்கிறது. திருவழிபாட்டு ஆண்டின் இறுதியை நெருங்கி, அடுத்த வார இறுதியில் கிறிஸ்து அரசர் பெருவிழாவை எதிர்நோக்கியிருக்கும் இவ்வேளையில், கடவுளின் இறுதித் தீர்ப்பைப் பற்றிய இந்த இறுதிக்கால நினைவூட்டல் மிகவும் பொருத்தமானது.
பயணம் புறப்படுவதற்கு முன், ஓர் எஜமானர் தம் உடைமைகளைத் தம் பணியாளர்களிடம், “அவரவர் திறமைக்கு ஏற்ப” ஒப்படைப்பதுடன் இந்தக் கதை தொடங்குகிறது. இந்த உருவகத்தில், இயேசு தம்மையே எஜமானராக வெளிப்படுத்துகிறார்; அவர் விண்ணேற்றம் அடைவதுடன் அவரது பயணம் தொடங்குகிறது. நாணய அலகான தாலந்துகள், கடவுள் தமது அரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்காக ஒவ்வோர் ஆன்மாவிடமும் ஒப்படைக்கும் ஆன்மிகக் கொடைகள், அருள்கள், அருட்கொடைகள், வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன.
இது ஆழமான ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்தக் கொடைகள் ஏன் வெவ்வேறு அளவுகளில் வழங்கப்படுகின்றன? ஓர் ஆன்மா ஐந்து தாலந்துகளையும், மற்றொன்று இரண்டு தாலந்துகளையும், இன்னொன்று ஒரே ஒரு தாலந்தையும் பெறுவது ஏன்? கடவுள் தமது இரக்கத்தைப் பகிர்ந்தளிப்பதில் அநீதியாக நடந்துகொள்கிறாரா? ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் தனக்குள் குடியிருக்கும் எல்லையற்ற கடவுளை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன் கொண்டிருந்தாலும், அனைவரும் அவரது அருளோடு ஒரே அளவில் ஒத்துழைப்பதில்லை என்னும் மறைபொருளில்தான் இதற்கான பதில் அடங்கியுள்ளது.
அவிலா புனித தெரேசா, தமது தலைசிறந்த ஆன்மிகப் படைப்பான ஆன்மக் கோட்டை என்னும் நூலின் தொடக்கப் பக்கங்களில் இந்த உண்மையை அழகாகச் சிந்திக்கிறார். ஆன்மா ஒரு மாட்சிமைமிக்க கோட்டையைப் போன்றது என்றும், அதன் மிக உள்புற அறையில் கடவுள் குடியிருக்கிறார் என்றும் அவர் கற்பிக்கிறார். ஆன்மிக வாழ்வு என்பது இந்தக் கோட்டையின் பல “உறைவிடங்கள்” வழியாகச் செல்லும் ஒரு பயணம்; ஏற்கெனவே உள்ளே குடியிருப்பவரோடு ஒன்றிப்பதை நோக்கி மேலும் மேலும் நெருங்கிச் செல்லும் பயணம். கடவுள் நமக்குள் இருப்பதால் ஆன்மா “பேரழகும்” “மிகுந்த ஏற்புத்திறனும்” கொண்டது என்று புனித தெரேசா உறுதிப்படுத்துகிறார் (I.I #2). ஒவ்வோர் ஆன்மாவிலும் கடவுள் ஏற்கெனவே அனைத்து ஆன்மிகச் செல்வங்களையும்—நமக்குத் தேவையான ஒவ்வோர் அருளையும் கொடையையும்—வைத்துள்ளார். இருப்பினும், அந்தச் செல்வங்களை நாம் எந்த அளவுக்கு அனுபவிக்கிறோம் என்பது—ஐந்து தாலந்துகளாகவோ, இரண்டாகவோ, ஒன்றாகவோ—இறைவேண்டல், தூய்மைப்படுதல், உருமாற்றம் ஆகியவற்றின் அகப்பயணத்தை மேற்கொள்ள நாம் கொண்டுள்ள விருப்பத்தைப் பொறுத்தது.
அப்படியானால், கடவுள் தமது இரக்கத்தைப் பகிர்ந்தளிப்பதில் அநீதியாக நடந்துகொள்கிறாரா? நிச்சயமாக இல்லை. நம் ஒவ்வொருவராலும் அந்த இரக்கத்தை நிறைவாகப் பெற்றுக்கொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவும் முடியும். இது எந்த அளவுக்கு நிகழ்கிறது என்பதை இன்றைய உவமை வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளையில், அலட்சியத்தாலும் தன்னிறைவு மனப்பான்மையாலும் இத்தகைய கொடைகளை இழக்க நேரிடும் என்ற சிந்திக்க வைக்கும் உண்மையையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது.
ஐந்து மற்றும் இரண்டு தாலந்துகள் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியாளர்கள், தங்களுக்குள் குடியிருக்கும் கடவுளின் அருளோடு முனைப்புடன் ஒத்துழைப்பவர்களைக் குறிக்கின்றனர். அந்த ஒத்துழைப்பு ஆன்மிக உருமாற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் வழிவகுத்து, பெற்றுக்கொண்ட கொடைகளை இரட்டிப்பாக்குவதுடன், இன்னும் மிகுதியாகக் கனிதர ஆன்மாவை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.
இதற்கு மாறாக, தான் பெற்ற ஒரே தாலந்தைப் புதைத்துவைத்த பணியாளர், எல்லையற்ற கடவுள் தங்களுக்குள் இருந்தபோதிலும், அவரது அருளுக்குத் தங்களைத் திறக்காமல் இருப்பவர்களைக் குறிக்கிறார். தாலந்தைப் புதைப்பது என்பது அச்சம், சோம்பல் அல்லது அக்கறையின்மை காரணமாக இறைக்கொடைகளை மறைத்து வைத்து, அவற்றைப் புறக்கணிப்பதாகும். அதன் விளைவு கடுமையானது: “அவனிடமிருந்து அந்தத் தாலந்தை எடுத்து, பத்துத் தாலந்துகள் உள்ளவனுக்குக் கொடுங்கள். ஏனெனில், உள்ளவர் ஒவ்வொருவருக்கும் இன்னும் கொடுக்கப்படும்; அவர் செல்வம் பெருகும்… பயனற்ற இந்தப் பணியாளனை வெளியே இருளில் தள்ளுங்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் இருக்கும்” (மத்தேயு 25:28–30).
இந்தப் பணியாளர்களிடையே காணப்படும் கூர்மையான வேறுபாடுகளை இன்று சிந்தித்து, இவர்களில் யார் உங்களை மிகச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கிறார் என்பதைத் தாழ்மையுடன் எண்ணிப்பாருங்கள். நீங்கள் ஆன்மிகச் செல்வம் நிறைந்தவராக இருக்க வேண்டுமென்று கடவுள் விரும்புகிறார். உங்களுக்குள் குடிகொண்டிருக்கும் அவரது உடனிருப்பிலிருந்து பெருக்கெடுக்கும் அருள் என்னும் அகச்செல்வத்தை நீங்கள் பயன்படுத்த வேண்டுமென்று அவர் விரும்புகிறார். உங்களிடம் உள்ள ஒவ்வோர் ஆன்மிகக் கொடையையும் பெருக்கி, தமது மாட்சிக்காகவும் ஆன்மாக்களின் மீட்புக்காகவும் அவற்றைப் பயன்படுத்த அவர் விரும்புகிறார். கடவுள் உங்களுக்கு அளித்துள்ள அனைத்துடனும் ஒத்துழைக்க நீங்கள் அக்கறையுடன் உழைக்கத் தயாரா? அளவுகடந்த ஆன்மிகச் செல்வத்தை விரும்புகிறீர்களா? அல்லது கடவுளின் அழைப்புகளைப் புறக்கணித்துச் சோம்பலுடன் இருக்கிறீர்களா? அருளில் செல்வம் பெருகத் தீர்மானியுங்கள்—அப்போது இயேசு மாட்சியுடன் திரும்பி வரும்போது, அது இருளும் அழுகையும் பற்கடிப்பும் நிறைந்த நாளாக அல்லாமல், பெருமகிழ்ச்சியின் நாளாக இருக்கும்.
மிகவும் தாராளமுள்ள ஆண்டவரே, உமது அருள்களை எங்களுக்கு அளவுகடந்து வழங்க நீர் விரும்புகிறீர். உமது தாராள மனத்திற்காக நான் எப்போதும் என் உள்ளத்தைத் திறந்து வைத்திருக்கவும், என் வாழ்வில் அருளுடன் விளங்கும் உமது உடனிருப்போடு முழுமையாக ஒத்துழைக்கவும் வேண்டுகிறேன். என் ஒத்துழைப்பு அக்கறைமிக்கதாக இருக்கட்டும்; இதனால் என் ஆன்மாவின் ஏற்புத்திறன் அதிகரித்து, உமது மாட்சியைப் பன்மடங்காக வெளிப்படுத்துவதாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
வேதனையில் அருள்
பொதுக்காலம் முப்பத்துமூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)
இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “அந்நாள்களில் அந்த வேதனைக்குப் பின் கதிரவன் இருண்டுவிடும்; நிலா தன் ஒளியைக் கொடுக்காது; விண்மீன்கள் வானிலிருந்து விழுந்துகொண்டிருக்கும்; வான்வெளியில் உள்ள ஆற்றல்கள் அசைக்கப்படும். அப்போது ‘மானிடமகன் மேகங்களிடையே’ மிகுந்த வல்லமையோடும் மாட்சியோடும் வருவதை அவர்கள் காண்பார்கள். அப்போது அவர் வானதூதர்களை அனுப்பி, தாம் தேர்ந்துகொண்டவர்களை நான்கு திசைகளிலிருந்தும், மண்ணுலகின் எல்லைமுதல் விண்ணுலகின் எல்லைவரை கூட்டிச் சேர்ப்பார்.” மாற்கு 13:24–27
இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி, இறுதிக்காலத்தையும் தமது இரண்டாம் வருகையையும் பற்றி இயேசு ஆற்றிய உரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. மரபுவழியாக, “கதிரவன்,” “நிலா,” “விண்மீன்கள்” ஆகியவை அரசர்கள், பேரரசுகள், சமய அதிகாரிகள் போன்ற உலக அதிகாரங்களைக் குறிப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளன. அவை இருளடைவது, கிறிஸ்து மாட்சியுடன் ஒளிவீசி வருவதற்குமுன் இந்த உலக அமைப்புகள் வீழ்ச்சியடைவதைக் குறிக்கிறது. படைக்கப்பட்ட உலகம் நிலையானதல்ல என்பதை இந்த அண்டவெளி அடையாளங்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. இறையாட்சி மட்டுமே நிலைத்திருக்கும்.
இறைமகனும் மானிடமகனுமான கிறிஸ்து மாட்சியுடனும் பேரொளியுடனும் வல்லமையுடனும் மீண்டும் வருவார் என்பது நம் நம்பிக்கையின் மையமான ஒரு மறைக்கோட்பாடு. ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் நம்பிக்கை அறிக்கையில் இதை நாம் அறிக்கையிடுகிறோம்: “வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பு வழங்க அவர் மாட்சியுடன் மீண்டும் வருவார்; அவரது ஆட்சிக்கு முடிவே இராது.” இயேசுவின் இரண்டாம் வருகை, எவரும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத வகையில் பேரரச மாட்சியுடன் நிகழும். அப்போது அவர் நடுவராகவும் அரசராகவும் தோன்றுவார்; இது அவர் தாழ்மையுடன் வந்த முதல் வருகையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கும்.
புதிய விண்ணையும் புதிய மண்ணையும் நிறுவுவதற்காகக் கிறிஸ்து மீண்டும் வருவதைச் சிந்திப்பது அச்சமூட்டுவதாகவும் வியப்பூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது. விவிலியக் காலம் முதல் இன்றுவரை, இந்த நிகழ்வு எப்போது நடைபெறும் என்று பலர் ஊகித்து வந்துள்ளனர். இயேசு கூறுகிறார்: “இவையெல்லாம் நிகழும்வரை இத்தலைமுறை ஒழிந்துபோகாது என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” இந்தச் சொற்கள் பல விளக்கவுரையாளர்களைக் குழப்பியுள்ளன. நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டால், அவர் யாரிடம் பேசினாரோ அந்தத் தலைமுறை மறைவதற்கு முன்பே அவரது இரண்டாம் வருகை நிகழும் என்று இவை சுட்டிக்காட்டுவதுபோல் தோன்றுகிறது. ஆயினும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியும் அவரது வருகைக்காக நாம் இன்னும் காத்திருக்கிறோம். இயேசு தெளிவுபடுத்துகிறார்: “ஆனால் அந்த நாளையோ நேரத்தையோ பற்றி தந்தைக்குத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரியாது; விண்ணகத் தூதருக்கும் தெரியாது, மகனுக்கும் தெரியாது.”
அவரது இரண்டாம் வருகை வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் நிகழும் என்றாலும், இப்போதே அந்த நாளை மனத்தில் கொண்டு வாழ நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். இறுதிக்காலத்தில் கதிரவன், நிலா, விண்மீன்கள் இருளடைவதுபோலவே, சோதனைக் காலங்களில் நம் ஆன்மாவின் ஆற்றல்களான அறிவாற்றல், விருப்பாற்றல், உணர்வுகள் ஆகியவையும் இருளடையவோ அசைவுறவோ கூடும். இவை நம்மை இன்னும் ஆழ்ந்த தூய்மைப்படுத்துதலுக்கும் இறையருளைச் சார்ந்து வாழ்வதற்கும் வழிநடத்துகின்றன. இவ்வாழ்வில் நாம் தாங்கும் வேதனைமிகு ஒவ்வொரு துன்பமும், இருள்சூழ்ந்த ஒவ்வொரு தருணமும், ஆன்மீக வாழ்வில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு அசைவும், கிறிஸ்துவின் இறுதி வெளிப்பாட்டில் நாம் பங்குபெறுவதாக மாறக்கூடும். இத்தருணங்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவையோ மனமின்றிச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியவையோ அல்ல; மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அழைப்புகள். அருளின் வழியாக அவர் வருவதற்கு நாம் நம்மைத் திறந்துகொடுத்தால் போதும்; நம்முள் நுழைந்து நம்மை உருமாற்றத் தயாராக அவர் ஏற்கெனவே நம் இதயக் கதவருகில் இருக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளங்கள் இவை.
கடவுளுக்கு உண்மையுடன் இருப்பது துன்பத்திலிருந்து நம்மைக் காக்கும் என்ற தவறான நம்பிக்கையில் நாம் அடிக்கடி விழுந்துவிடுகிறோம். ஆனால் பல நேரங்களில் இதற்கு நேர்மாறாகவே நிகழ்கிறது. கடவுள் துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் தண்டனையாக அல்ல, அருளைப் பெறுவதற்கான வழியாகவே பலமுறை அனுமதிக்கிறார். அவை இன்னும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்கும் தூய்மைப்படுத்துதலுக்கும் கிறிஸ்துவுடனான ஒன்றிப்புக்கும் விடுக்கப்படும் அழைப்புகள். துன்பத்தையும் மீறி மட்டுமல்ல, பெரும்பாலும் துன்பத்தின் வழியாகவே அவரது மாட்சி வெளிப்படுகிறது. இருள் முடிவல்ல; கிறிஸ்துவின் ஒளி பீறிட்டெழும் நுழைவாயில் அது.
இங்கே, இப்போதே இயேசுவின் வாழ்விலும் இறப்பிலும் உயிர்ப்பிலும் பங்குபெற நாம் அழைக்கப்படுவதுபோல, ஒவ்வொரு நாளும் அவரது அருளைச் செயலூக்கத்துடன் ஏற்று, அதற்கு மறுமொழி அளிப்பதன் வழியாக அவரது இரண்டாம் வருகையை எதிர்நோக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம். அவரது பெயரால் நாம் மன்னிக்கும்போதும், அன்பு செய்யும்போதும், மனவுறுதியுடன் நிலைத்திருக்கும்போதும், செபிக்கும்போதும், தியாகம் செய்யும்போதும், நற்செய்தி அறிவிக்கும்போதும், பணிசெய்யும்போதும், வரவிருக்கும் அரசரை வரவேற்கிறோம். தன்னலத்திற்குப் பதிலாக அன்பையும், அச்சத்திற்குப் பதிலாக நம்பிக்கையையும், மனமுறிவிற்குப் பதிலாக எதிர்நோக்கையும் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவரது நிலையான இறையாட்சி நம்மிடையே உதயமாவதை விரைவுபடுத்துகிறோம். நம் வாழ்வில் அருள் வெற்றிபெற நாம் இடமளிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், தொடக்கத் திருஅவையின் முழக்கத்தை எதிரொலிக்கிறோம்: மாரனாத்தா—ஆண்டவராகிய இயேசுவே, வாரும்!
நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகள், கடவுள் உங்களோடு இல்லை என்பதற்கான அடையாளங்களாக அல்லாமல், அவர் அருகில் இருக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளங்களாக இருக்கக்கூடும் என்பதை இன்று சிந்தியுங்கள். துன்பங்களின் நடுவில் கிறிஸ்துவின் வருகையை உணர்ந்தறியும் அருளைக் கேளுங்கள். அனைத்தும் இருளாகத் தோன்றும்போது, உங்கள் கண்களை விண்ணகத்தை நோக்கி உயர்த்துங்கள். ஏனெனில் மானிடமகன் அருகில், கதவருகில் இருக்கிறார்; அவரது மாட்சி கதிரவனைவிடப் பேரொளியுடன் விளங்கும்—இன்றும் என்றென்றும்.
என்றும் எங்களுடன் இருக்கும் ஆண்டவரே, கன்னி மரியாவிடமிருந்து பிறந்து, ஒரு குழந்தையின் தாழ்மையுடன் நீர் வந்தீர். ஒருநாள் வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பு வழங்கவும், முடிவில்லாத உமது அரசை நிறுவவும் மாட்சியுடனும் பேரொளியுடனும் மீண்டும் வருவீர். இன்று அருளின் வழியாக எங்களிடம் வருகிறீர்; குறிப்பாக, நீர் அனுமதிக்கும் சோதனைகள் மற்றும் துன்பங்களின் நடுவில் வருகிறீர். உமது ஒவ்வொரு வருகையிலும் நான் உம்மை ஏற்றுக்கொள்ளவும், பாவம் மற்றும் இறப்பின் இருளை நீர் மட்டுமே ஊடுருவுகிறீர் என்பதை அறிந்துகொள்ளவும் அருளும். அருளும் இரக்கமும் நிறைந்த உமது அரசில் நிலையான ஒளியை நீர் மட்டுமே உதிக்கச் செய்கிறீர். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
எத்தகைய விலை கொடுக்க நேர்ந்தாலும், அன்பில் உண்மை
பொதுக்காலம் முப்பத்துமூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
“நாட்டுக்கு எதிராக நாடும் அரசுக்கு எதிராக அரசும் எழும். பல்வேறு இடங்களில் கடுமையான நிலநடுக்கங்களும் பஞ்சங்களும் கொள்ளைநோய்களும் ஏற்படும்; வானிலிருந்து அச்சமூட்டும் காட்சிகளும் வல்லமைமிக்க அடையாளங்களும் தோன்றும். ஆனால் இவையெல்லாம் நிகழ்வதற்குமுன், அவர்கள் உங்களைப் பிடித்துத் துன்புறுத்துவார்கள்; தொழுகைக்கூடங்களிலும் சிறைகளிலும் உங்களை ஒப்படைப்பார்கள்; என் பெயரின் பொருட்டு அரசர்கள் மற்றும் ஆளுநர்கள்முன் உங்களை இழுத்துச் செல்வார்கள். இது நீங்கள் சான்று பகர்வதற்கு வழிவகுக்கும்.” லூக்கா 21:10–13
கிறிஸ்துவைப் பற்றிச் சான்று பகர்வது நமது அடிப்படைக் கடமைகளுள் ஒன்று. கிறிஸ்தவராக வாழ்வது என்பது தனிப்பட்ட இறைவேண்டலோடும் பக்தி முயற்சிகளோடும் நின்றுவிடுவதல்ல; அது நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கூறிலும் ஊடுருவ வேண்டும். நற்செய்தி, தனது இயல்பிலேயே, மனிதரை முழுமையாக—அவரது உள்ளம், செயல்கள், சொற்கள் அனைத்தையும்—அகத்திலும் புறத்திலும் உருமாற்றுகிறது.
இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி இயேசுவின் பொதுப்பணி நிறைவடையும் தறுவாயில் இடம்பெறுகிறது. காலத்தின் முடிவில் நிகழப்போவதை வெளிப்படுத்தும் அவரது இறுதிக்கால உரையின் ஒரு பகுதியாக இது அமைகிறது. இயற்கையில் ஏற்படும் கொந்தளிப்புகளைக் குறித்து இயேசு கூறுகிறார்: “பெரும் நிலநடுக்கங்களும் பஞ்சங்களும் கொள்ளைநோய்களும் ஏற்படும்… வானத்திலிருந்து மாபெரும் அடையாளங்களும் தோன்றும்.” தனிப்பட்ட வாழ்வில் நேரிடவிருக்கும் துன்புறுத்தலைக் குறித்தும் அவர் எச்சரிக்கிறார்: தம்மைப் பின்பற்றுவோர் தமது பெயரின் பொருட்டே பிடிக்கப்படுவார்கள், சிறையில் அடைக்கப்படுவார்கள், தீர்ப்புக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள். இது அச்சமூட்டுவதாகத் தோன்றினாலும், இயேசு ஆறுதலளிக்கும் இந்த உண்மையையும் கூறுகிறார்: “இது நீங்கள் சான்று பகர்வதற்கு வழிவகுக்கும்.”
நமது அச்சங்களை மேலும் தணிக்க அவர் கூறுகிறார்: “உங்கள் சார்பில் என்ன பதில் சொல்வது என்று முன்கூட்டியே தயாரிக்க வேண்டாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், உங்கள் எதிரிகள் அனைவரும் எதிர்த்து நிற்கவோ மறுத்துரைக்கவோ இயலாதபடி பேசும் ஞானத்தை நானே உங்களுக்குக் கொடுப்பேன்.” வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் கிறிஸ்துவுக்காகத் துன்புற்று, துன்புறுத்தலின் நடுவே அவருக்குச் சான்று பகரும்போது, அவர் நம்மைக் கைவிடமாட்டார். மாறாக, தேவையான வேளையில் இறைஞானத்தையும் வலிமையையும் அளித்து, நம் வழியாக அவரே பேசுவார்.
இந்த வார்த்தைகளை நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொண்டால், வாழ்வோருக்கும் இறந்தோருக்கும் தீர்ப்பளிக்கக் கிறிஸ்து மாட்சியுடன் மீண்டும் வரவிருக்கும், நமக்குத் தெரியாத அந்த நாளையும் வேளையையும் நோக்கி அவை நம் கவனத்தைத் திருப்புகின்றன. அந்த நாளுக்கு முந்தைய காலம் கடுமையான துன்புறுத்தலால் குறிக்கப்படுவதாகத் தோன்றுகிறது; அவரது மறு வருகைக்கு முன்பு உலகிற்கு வழங்கப்படும் சான்று பகர்தலுக்கும் அருளுக்கும் உரிய இறுதி வாய்ப்பாக அது அமையும்.
ஆனால், கடவுள் தமது திருஅவையின் வழியாக உலகில் தொடர்ந்து உடனிருப்பதால், இந்த இறுதிக்கால உரை தொடர்ச்சியாக நிறைவேறிக்கொண்டிருப்பதாகவும் நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். கிறிஸ்து ஒவ்வொரு கணமும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவிடமும் வருகிறார்; குறிப்பாக இறக்கும் வேளையில் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகளிலும் வருகிறார்.
ஒவ்வொரு நாளையும் நமது இறுதி நாளாகக் கருதி, கிறிஸ்துவுக்குச் சான்று பகர்வதற்கான வாய்ப்பை அது நமக்கு வழங்குகிறது—சிலருக்கு அது உண்மையிலேயே இறுதி நாளாகவும் இருக்கும். அவரது இரண்டாம் வருகையை மனத்தில் கொண்டு வாழ்வது என்பது இப்போதே செயல்படுவதும், துன்பத்தை அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்வதும், ஒவ்வொரு அநீதியையும் அவரது சிலுவையோடு இணைப்பதும், நமது வாழ்வு அவரது அரசுக்காகக் கனிதர அனுமதிப்பதும் ஆகும்.
இவ்வாறு சான்று பகர்வது எளிதல்ல. துன்பம், அநீதி, துன்புறுத்தல் ஆகியவற்றின்மீது நமக்கு இயல்பாக ஏற்படும் வெறுப்பை இறையருள் வெல்ல வேண்டும். நாம் துன்பத்திற்காகப் படைக்கப்படவில்லை; பாவத்தின் வழியாகவே துன்பம் உலகில் நுழைந்தது. இயேசு தமது வாழ்வு, இறப்பு, உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றின் வழியாகவும், அவற்றோடு தமது விண்ணேற்றம், மாபெரும் நற்செய்திப் பணிக்கட்டளை, தூய ஆவியின் கொடை ஆகியவற்றின் வழியாகவும் தமது சொந்தப் பணிக்குள் ஈர்த்துக்கொண்டுள்ளார் என்பதே நற்செய்தி. அவரது உடலின் உறுப்பினர்களாக, இரக்கத்தாலும் மன்னிப்பாலும் பாவத்தையும் அநீதியையும் வென்று, அவரது மீட்புப் பணியைத் தொடர நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.
துன்பத்தைத் தவிர்ப்பது மட்டும் போதாது; அதை நாம் கிறிஸ்துவோடு இணைத்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்வதன் வழியாக, அவரது இரக்கத்திற்கும், அவரது பலிக்கும், ஆன்மாக்களை மீட்கும் அவரது அன்பிற்கும் நம் வாழ்வால் சான்று பகர்கிறோம்.
கிறிஸ்துவின் பெயரால் பேசுவதும் செயல்படுவதும் உங்களுக்கு இழப்பை ஏற்படுத்தினாலும்கூட, அவ்வாறு செய்ய நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நாம் சொல்வதும் செய்வதும் அனைத்தும் அன்பால் நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்றாலும், இறை உண்மையாலும் அவை வழிநடத்தப்பட வேண்டும். எதிர்ப்பைச் சந்திக்கும்போது உண்மையை அன்புடன் பேச நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? அல்லது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஆன்மிக உறவுகளைவிட இயற்கையான உறவுகளைக் காத்துக்கொள்ள விரும்பி, அச்சத்தால் பின்வாங்குகிறீர்களா? உங்கள் சான்று பகர்தலின் வழியாக மற்றவர்கள் மீட்படைந்து, கடவுளின் நிலைவாழ்வு அரசில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்படி, பிரமாணிக்கத்தில் நிலைத்திருக்கவும் துணிவுடன் சான்று பகரவும் அருள் வேண்டி மன்றாடுங்கள்.
மிகுந்த துணிவுள்ள ஆண்டவரே, நீர் உண்மையை அன்புடன் பேசினீர்; அதற்காக எத்தகைய இழப்பைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று ஒருபோதும் கணக்குப் பார்க்கவில்லை. பாவத்தையே எதிர்கொண்டு வெல்வதற்காக, இதுவரை அறியப்பட்டவற்றுள் மிகப்பெரிய அநீதியை ஏற்று, சிலுவையில் உமது உயிரை மனமுவந்து கையளித்தீர். உமது திருப்பாடுகளில் பங்குபெற என்னை அனுமதித்து, உமது வாழ்விலும் எனக்குப் பங்களித்தருளும். இதனால் உம்மிலும், உம்மோடும், உம் வழியாகவும், மீட்பளிக்கும் உமது சான்று உலகின் எல்லைகள் வரை அறியப்படுவதாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இரக்கத்திற்காகக் கூக்குரலிடுதல்!
பொதுக்காலம் முப்பத்துமூன்றாம் வாரம் திங்கட்கிழமை
இயேசு எரிகோவை நெருங்கியபோது, பார்வையற்ற ஒருவர் சாலையோரத்தில் அமர்ந்து பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். மக்கள் கூட்டம் கடந்து செல்வதைக் கேட்டு, என்ன நடக்கிறது என்று அவர் விசாரித்தார். “நாசரேத்து இயேசு கடந்து செல்கிறார்” என்று அவர்கள் அவரிடம் கூறினார்கள். அவர், “இயேசுவே, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்!” என்று கூச்சலிட்டார். முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தவர்கள் அவரை அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி அதட்டினார்கள். ஆனால் அவர், “தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்!” என்று இன்னும் உரக்கக் கூவிக்கொண்டிருந்தார். லூக்கா 18:35–39
இன்று பல பண்பாடுகளில் பார்வையற்றோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், நோயுற்றோர் அல்லது துன்புறுவோர் அக்கறையுடனும் கண்ணியத்துடனும் நடத்தப்படுகின்றனர். உடல் குறைபாடுகளால் துன்புறுவோர் நிறைவான வாழ்வு வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகளைப் பெறுவதை உறுதிசெய்யச் சமூகங்கள் சட்டங்களையும் அமைப்புகளையும் உருவாக்கியுள்ளன. விவிலியக் காலத்தில் பெரும்பாலும் இதற்கு நேர்மாறாகவே இருந்தது. பார்வையின்மை அல்லது முடக்குவாதம் போன்ற உடல் பாதிப்புகள் இறைத்தண்டனையின் அடையாளங்களாகக் கருதப்பட்டன. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் செய்த பாவங்களாலோ, அவர்களது பெற்றோர் அல்லது தாத்தா பாட்டி செய்த பாவங்களாலோ இத்தகைய நிலைகள் ஏற்பட்டதாகப் பலர் நம்பினர். இந்தச் சூழலில், பார்வையற்ற மனிதரிடம் இயேசு நடந்துகொண்ட விதம் இரக்கமுள்ளதாக இருந்தது மட்டுமல்ல, அதிர்ச்சியளிப்பதாகவும் இருந்தது. அந்த மனிதருக்கு அவர் அளித்த கண்ணியம், மெசியாவின் பணியை எடுத்துக்காட்டும் வலிமைமிக்க அடையாளமாக அவரை ஆக்கியது.
அந்தக் காட்சியை மனக்கண்முன் கொண்டுவாருங்கள். செல்வச் செழிப்புமிக்க எரிகோ நகரை இயேசு நெருங்குகிறார். பார்வையற்ற அந்த மனிதர் சாலையோரத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்; அவர் புறக்கணிக்கப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறார். அவ்வழியே சென்றவர்களில் பெரும்பாலோர் அவரைப் பற்றிச் சற்றும் சிந்திக்காமல் கடந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால் ஆன்மிக நிலையில், பார்வையற்ற இந்த மனிதர் நம் ஒவ்வொருவரையும் பிரதிபலிக்கிறார். நாம் அனைவருமே ஆன்மிகப் பார்வையின்மையால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் அனைவருமே பிறப்புநிலைப் பாவம் என்னும் வறுமையில் பிறந்து, கடவுளின் இரக்கத்தைச் சார்ந்திருக்கிறோம். மாற்கு நற்செய்தியில், இந்த மனிதரின் பெயர் திமேயுவின் மகனான பர்த்திமேயு என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் லூக்கா அவரது பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை. பெயரற்றவராக, ஆதரவற்றவராக, ஆயினும் நம்பிக்கை நிறைந்தவராக இருக்கும் அவரில் நம்மை நாமே இன்னும் எளிதாகக் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக லூக்கா ஒருவேளை வேண்டுமென்றே அவ்வாறு செய்திருக்கலாம்.
இதற்கு மாறாக, இயேசுவின் காலத்திலிருந்த சமயத் தலைவர்களில் பலர்—மறைநூல் அறிஞர்கள், பரிசேயர்கள், மூப்பர்கள்—தங்களை ஆன்மிக நிலையில் உயர்ந்தவர்களாகக் கருதினர். தாங்கள் நீதிமான்கள் என்று எண்ணி, அதையே நம்பியிருந்த அவர்கள் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பார்த்தனர். பார்வையற்ற இரவலருக்கும் சமயத்தில் உயர்நிலையில் இருந்தவர்களுக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு, இவர்களில் யாரோடு நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்று நம் ஒவ்வொருவரையும் கேட்டுக்கொள்ள அழைக்கிறது. எனக்கு இரக்கம் தேவை என்பதை உணர்ந்து, என்னை உள்ளத்தில் ஏழையாகக் காண்கிறேனா? அல்லது அருளின்றியே நான் தன்னிறைவு பெற்றவராகவும் புனிதராகவும் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறேனா? நமது ஆன்மிக வறுமையை உணர்ந்துகொள்ளும்போதுதான், “இயேசுவே, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்!” என்று உள்ளத்தின் உண்மையோடு கூக்குரலிட முடியும்.
இயேசுவை “தாவீதின் மகனே” என்று அழைத்ததன் வழியாக, வாக்களிக்கப்பட்ட மெசியா இயேசுவே என்ற தமது நம்பிக்கையைப் பார்வையற்ற அந்த மனிதர் அறிக்கையிட்டார். ஒருபோதும் புதுமையைக் கண்டிராதபோதும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த ஒருவரின் துணிவான நம்பிக்கைச் செயலாக அது அமைந்தது.
இந்தச் சந்திப்பில் நம் உள்ளத்தை மிகவும் கவரும் தருணம், பர்த்திமேயு எதிர்கொள்ளும் எதிர்ப்பாக இருக்கலாம்: “முன்னே நடந்துகொண்டிருந்தவர்கள் அவரை அமைதியாக இருக்கச் சொல்லி அதட்டினார்கள்.” கடவுளை நோக்கித் திரும்பும்போது நாம் எதிர்கொள்ளும் பல தடைகளை இந்தக் குரல்கள் குறிக்கின்றன—உலகிலிருந்தும், நமது சீரற்ற ஆசைகளிலிருந்தும், பழக்கமாகிவிட்ட பாவத்திலிருந்தும், ஏன், தீய ஆவிகளிடமிருந்தும்கூட எழும் குரல்கள். நமக்குள்ள மதிப்பை நம்புவதிலிருந்தும், கடவுள் நமக்குச் செவிசாய்க்கிறார் என்று நம்புவதிலிருந்தும், செபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் நிலைத்திருப்பதிலிருந்தும் இவை நம்மைத் தளரச் செய்கின்றன.
ஆயினும் பர்த்திமேயு “இன்னும் அதிகமாகக் கூக்குரலிட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.” அதட்டலுக்கு மத்தியிலும் அவர் காட்டிய விடாமுயற்சி, செபத்திற்கு ஓர் அழகிய முன்மாதிரியாகும். சந்தேகப்படவும், சோர்வடையவும், கடவுள் செவிசாய்ப்பதில்லை என்று நம்பவும் நாம் சோதிக்கப்படும் நேரத்தில்தான் இன்னும் அதிகமாகச் செபிக்க வேண்டும். உண்மையான நம்பிக்கை தளராதது. அது இன்னல்களுக்கு முன் கைவிட்டுவிடாமல், மேலும் வலுப்பெறுகிறது.
இயேசு நின்று, பார்வையற்ற அந்த மனிதரை அழைத்து வரச் சொல்லும்போது எல்லாமே மாறுகிறது. நம் ஆண்டவரின் திருஇதயம் கவனமாகச் செவிசாய்ப்பதும், பதிலளிப்பதும், இரக்கம் நிறைந்ததும் என்பதை அந்தத் தருணம் வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையோடும், தாழ்மையோடும், விடாமுயற்சியோடும் ஏறெடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு செபமும் கடவுளின் இதயத்தைத் தொட்டு, அவரிடமிருந்து பதிலைப் பெற்றுத் தருகிறது என்பதை அது நமக்குக் கற்பிக்கிறது.
இயேசு வெளிப்படையாக அளித்த பதில் அந்த மனிதரைக் குணமாக்கியதாக இருந்தாலும், அவர் அளித்த ஆழமான பதில், தம்மைப் பின்பற்றும்படி அவரது உள்ளத்தில் விடுத்த அழைப்பாகும். பார்வையற்ற அந்த மனிதர் அதை முழு மனத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டார்: “அவர் உடனே பார்வை பெற்று, கடவுளை மாட்சிப்படுத்திக்கொண்டே அவரைப் பின்பற்றினார்.” மற்றவர்கள் இதைக் கண்டபோது, அவர்களும் மகிழ்ந்து கடவுளை மாட்சிப்படுத்தினர்.
இன்று பார்வையற்ற இந்த இரவலரைப் பற்றிச் சிந்தித்து, அவரில் உங்களையே காண முயலுங்கள். உங்களை நலமுள்ளவராகவோ, முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவராகவோ, செல்வந்தராகவோ பார்க்காமல், ஏழையாகவும் தேவையுள்ளவராகவும் பாருங்கள். அந்தத் தாழ்மையிலிருந்து, “இயேசுவே, இரங்கும்!” என்று உறுதியான நம்பிக்கையோடு கூக்குரலிடுங்கள். இடைவிடாமல் அவ்வாறு செய்து, இன்னும் ஆழமான நம்பிக்கைக்கு உங்கள் உள்ளத்தில் விடுக்கப்படும் அழைப்புக்காகக் காத்திருங்கள். அப்போது நீங்கள் பார்வை பெற்று, இயேசுவை இன்னும் பிரமாணிக்கமாகப் பின்பற்றி, தாவீதின் மகனாகிய மெசியாவால் தொடப்பட்டவராக, உங்கள் வாழ்வின் வழியாகக் கடவுளின் மாட்சிக்குச் சாட்சியாக விளங்க முடியும்.
இயேசுவே, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்! ஆண்டவரே, எனக்காகவும் மக்கள் அனைவருக்காகவும் நான் இடைவிடாமல் எழுப்பும் மன்றாட்டாக இது அமையட்டும். என்னிடமுள்ள ஆணவத்தையும், என்னையே நீதிமானாகக் கருதும் மனப்பான்மையையும் முற்றிலும் அகற்றி, உமது இரக்கத்திற்காகக் கூக்குரலிடும் இந்தப் பார்வையற்ற இரவலரில் என்னையே காண எனக்கு உதவியருளும். அருளைப் பெற நீர் விடுக்கும் அழைப்புக்கு நான் பதிலளிக்கும்போது, உம்மை ஆர்வத்துடன் பின்பற்றவும், உம்மை மாட்சிப்படுத்தவும், உமது ஒளியில் நடப்பதால் வரும் மகிழ்ச்சிக்கு மற்றவர்களை ஈர்க்கவும் அருள்புரியும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
கிறிஸ்துவின் இரக்கமுள்ள பார்வை
பொதுக்காலம் முப்பத்து மூன்றாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை
அக்காலத்தில் இயேசு எரிகோவுக்கு வந்து, அந்நகரின் வழியாகச் செல்ல எண்ணினார். அங்கே சக்கேயு என்னும் ஒருவர் இருந்தார். அவர் வரிதண்டுவோரின் தலைவரும் செல்வந்தருமாய் இருந்தார். இயேசு யார் என்று காண அவர் முயன்றுகொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவர் உயரம் குறைந்தவராக இருந்ததால், மக்கள் கூட்டத்தின் காரணமாக அவரைக் காண முடியவில்லை. ஆகவே, இயேசு அவ்வழியாக வரவிருந்ததால், அவரைக் காணும்படி சக்கேயு முன்னால் ஓடிச் சென்று ஒரு காட்டத்தி மரத்தில் ஏறினார். லூக்கா 19:1–3
இன்றைய நற்செய்தி, லூக்கா எழுதிய பயண நிகழ்வுகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பயணத்தின்போது இயேசு “எருசலேமுக்குச் செல்ல உறுதியான முடிவு எடுத்திருந்தார்” (லூக்கா 9:51). ஆன்மாக்களின் மீட்புக்காகத் தமது உயிரை ஒப்புக்கொடுத்த அவரது இறுதிப் பலியில் அந்தப் பயணம் நிறைவுபெறும். எனினும், வழிநெடுகிலும் இயேசு போதித்தும் ஏராளமான புதுமைகளைச் செய்தும் பல சீடர்களைத் தம்மிடம் ஈர்த்தார்.
முக்கியத்துவமும் செல்வச் செழிப்பும் மிக்க எரிகோ நகரத்தின் வழியாக இயேசு மேற்கொண்ட பயணத்தில், ஒன்றையொன்று நிறைவுசெய்யும் இரு தனித்துவமான நிகழ்வுகள் நடந்தன. முதலில், நகருக்குள் நுழையும்போது இயேசு பார்வையற்ற ஓர் இரவலரைக் குணமாக்கினார். இயேசு அவ்வழியாகச் செல்கிறார் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட பார்வையற்ற அந்த மனிதர், “இயேசுவே, தாவீதின் மகனே, எனக்கு இரங்கும்!” என்று கூக்குரலிட்டார். இயேசு அவருக்குச் செவிசாய்த்து, அவரைக் குணமாக்கினார்; அந்த மனிதரும் அவரது சீடரானார்.
எரிகோ நகரின் மதில்களுக்கு உள்ளே, செல்வந்தரான ஒரு வரிதண்டுபவரை இயேசு அழைத்தார். பார்வையற்ற இரவலரைப் போலன்றி, “வரிதண்டுபவர்களின் தலைவரும் செல்வந்தருமான” சக்கேயு கூக்குரலிடவில்லை. மாறாக, இயேசுவை ஒரு பார்வையாவது காண்பதற்காக அவர் ஒரு காட்டத்தி மரத்தில் ஏறினார். ஆயினும், தொலைவிலிருந்தே சக்கேயுவின் உள்ளத்தை அறிந்த இயேசு அவரை அணுகி, “சக்கேயு, விரைவாக இறங்கி வாரும்; இன்று நான் உமது வீட்டில் தங்க வேண்டும்” என்றார்.
இயேசுவின் புதிய சீடர்களில் ஒருவர் ஏழையான, பார்வையற்ற பிச்சைக்காரர்; மற்றொருவர் செல்வமும் செல்வாக்கும் மிக்க வரிதண்டுபவர். உலகப் பார்வையில் அவர்களுடைய நிலைகள் மிகவும் வேறுபட்டிருந்தாலும், இந்த இருவருக்கும் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் ஒற்றுமை இருந்தது: இருவருமே ஒதுக்கப்பட்டவர்கள். பார்வையற்றவர் சபிக்கப்பட்டவராகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம்; அவரது நிலைக்கு அவரது சொந்தப் பாவமோ அவரது முன்னோர்களின் பாவமோ காரணம் என்று எண்ணப்பட்டிருக்கலாம். மறுபுறம், சக்கேயு உரோமை அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைத்து, தம் சக யூதர்களிடமிருந்து வரி வசூலித்து, அநீதியான முறையில் செல்வம் சேர்த்ததால் வெறுக்கப்பட்டார்.
இருவரிடமும் மக்கள் கூட்டம் ஒரே விதமாகவே நடந்துகொண்டது. பார்வையற்றவரைப் பொறுத்தவரை, “முன்னே சென்றுகொண்டிருந்த மக்கள் அவரை அமைதியாக இருக்கும்படி அதட்டினர்.” சக்கேயுவைப் பற்றியோ, “‘பாவியான ஒருவனுடைய வீட்டில் தங்குவதற்கு இவர் சென்றிருக்கிறாரே’ என்று அவர்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்.”
நம்மில் பெரும்பாலோர் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் அழுத்தத்தோடு போராடுகிறோம். அது வெளிப்படையாகப் பாவம் செய்யத் தூண்டும் அழுத்தம் மட்டுமல்ல; சமூகம் தகுதியற்றவர்கள் என்று கருதுவோரைத் தீர்ப்பிடவும், ஒதுக்கவும், இழிவாகப் பார்க்கவும் தூண்டும் நுட்பமான அழுத்தமும்கூட. கண்டனம் செய்யும்படி உலகம் வற்புறுத்தும்போது இரக்கம் காட்டுவது கடினம். ஆனால் இயேசுவுக்கு அது ஒருபோதும் கடினமாக இருந்ததில்லை. அவர் இதயத்தை மட்டுமே பார்த்துத் தீர்ப்பிட்டார். ஒருவருடைய கடந்த காலமோ சமூக நிலையோ எதுவாக இருந்தாலும், நம்பிக்கையைக் கண்டபோதெல்லாம் அவர் இரக்கம் காட்டினார்.
இயேசுவின் இரக்கமுள்ள பார்வையும் அருள்மிக்க அழைப்பும் சக்கேயுவின் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. “சக்கேயு அங்கே நின்று ஆண்டவரிடம், ‘ஆண்டவரே, இதோ, என் உடைமைகளில் பாதியை ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பேன்; யாரிடமிருந்தாவது எதையாவது மிரட்டிப் பறித்திருந்தால், அதை நான்கு மடங்காகத் திருப்பிக் கொடுப்பேன்’ என்றார்.” அதற்கு இயேசு, “இன்று இந்த வீட்டிற்கு மீட்பு வந்துள்ளது… ஏனெனில் மானிடமகன் இழந்துபோனதைத் தேடி மீட்கவே வந்தார்” என்று பதிலளித்தார்.
சக்கேயுவையும் பார்வையற்றவரையும் போல, இயேசு நம்மை இரக்கத்தோடு நோக்குவது நம் அனைவருக்கும் தேவை. அதே இரக்கமுள்ள பார்வையுடன் பிறரை நோக்கவும் நாம் முயல வேண்டும். பிறரைக் கண்டனம் செய்ய உங்களைத் தூண்டும் உலகின் தீர்ப்புகளையும் சமூக அழுத்தங்களையும் ஒதுக்கிவிடுங்கள். மாறாக, பெரும்பாலோர் எதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காமல், கிறிஸ்துவின் இதயத்தின் வழியாக ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் பாருங்கள்.
பொதுமக்களின் கருத்து உங்களை எந்த அளவுக்கு ஆட்டுவிக்கிறது என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இன்று பலரும் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் பிறர்மீது அடிக்கடி கடுஞ்சினத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். புறநிலையில் பாவமான செயல் கண்டிக்கப்பட வேண்டும்; அதைச் செய்தவர் அதற்குப் பொறுப்பேற்கவும் வேண்டும். ஆயினும், பிறருடைய செயல்கள் எப்படிப்பட்டவையாக இருந்தாலும், அவர்களுடைய இதயங்களை நாம் ஒருபோதும் தீர்ப்பிடக்கூடாது. நீங்கள் யாரைத் தீர்ப்பிடவும் கண்டனம் செய்யவும் முனைகிறீர்கள் என்பதைச் சிந்தியுங்கள்; அவர்களுடைய இதயங்களில் நம்பிக்கையைத் தேடுவதன் மூலம் இயேசுவைப் பின்பற்றுங்கள். இவ்வாறு செய்வதால், உங்கள் இதயத்திற்கு மீட்பு வருவதோடு, பிறரும் மனம்மாறி, தம் சிலுவையை நோக்கிப் பயணிக்கும் கிறிஸ்துவின் சீடர்களாக மாறுவதற்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது.
மிகுந்த இரக்கமுள்ள இயேசுவே, பொதுமக்களின் கருத்து உம்மை ஒருபோதும் ஆட்டுவித்ததில்லை; குறிப்பாகத் தங்களையே நீதிமான்களாகக் கருதியவர்களின் கருத்துக்கு நீர் இடமளித்ததில்லை. உமது அளவற்ற இரக்கத்தை என்மீது பொழிந்து, ஒவ்வோர் ஆன்மாவின்மீதும் நீர் கொண்டுள்ள கனிவான அக்கறையிலும் பரிவிலும் எனக்கும் பங்கருளும். உமது திருஇதயத்தின் அன்பை நான் பின்பற்றி, உமது இரக்கமுள்ள பார்வையையும் மீட்பின் கொடையைப் பெறுவதற்கான உமது அழைப்பையும் பிறருக்குக் கொண்டுசெல்லும் கருவியாக மாறுவேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இறைவனின் எதிர்பார்ப்புகள்
பொதுக்காலத்தின் முப்பத்து மூன்றாம் வாரத்தின் புதன்கிழமை
இயேசு பேசுவதை மக்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் தொடர்ந்து ஓர் உவமையைச் சொன்னார். ஏனெனில் அவர் எருசலேமுக்கு அருகில் இருந்தார்; இறையாட்சி அங்கே உடனடியாக வெளிப்படும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். ஆகவே அவர் கூறியது: “உயர்குடியைச் சேர்ந்த ஒருவர் அரசுரிமை பெற்றுத் திரும்பிவருவதற்காகத் தொலைநாட்டிற்குச் சென்றார். அவர் தம் பணியாளர்களுள் பத்துப் பேரை அழைத்து, அவர்களிடம் பத்துப் பொற்காசுகளைக் கொடுத்து, ‘நான் திரும்பிவரும்வரை இவற்றைக் கொண்டு வாணிகம் செய்யுங்கள்’ என்றார்.” லூக்கா 19:11–13
கலிலேயாவிலிருந்து எருசலேமுக்கு இயேசு மேற்கொண்ட நீண்ட பயணத்தின் இறுதியில் இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி இடம்பெறுகிறது. வடக்கில் தொடங்கிய அந்தப் பயணம் இப்போது அதன் உச்சக்கட்டத்தை அடைகிறது. பத்துப் பொற்காசுகள் பற்றிய இந்த உவமையைக் கூறிய உடனேயே, இயேசு ஒரு கழுதையின்மீது ஏறி, “ஆண்டவரின் பெயரால் வரும் அரசர் போற்றப்பெறுக! விண்ணகத்தில் அமைதியும் உன்னதத்தில் மாட்சியும் உண்டாகுக!” (லூக்கா 19:38) என்ற முழக்கங்களுக்கு நடுவே புனித நகருக்குள் நுழைகிறார். அவர் அரசராக நுழைவது, எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டதைக் குறிக்கிறது; ஆனால் பெரும்பாலான மக்கள் எதிர்பார்த்த விதத்தில் அல்ல.
இயேசு எருசலேமை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, புதிய சீடர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக அவரைப் பின்தொடரத் தொடங்கினர். சிலர் உள்ளத்தை ஊடுருவிய அவரது போதனையாலும், வேறு சிலர் அவரது வல்ல செயல்களாலும் ஈர்க்கப்பட்டனர். இன்னும் சிலரோ, அவர் தங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் நெருக்கமாகச் சந்தித்து, தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்ததால் ஈர்க்கப்பட்டனர். திருப்பயணிகள் பாஸ்கா விழாவுக்காக ஆண்டுதோறும் எருசலேமுக்குச் சென்றுவந்தாலும், இந்த ஆண்டு ஒரு தனிப்பட்ட எதிர்பார்ப்பு நிலவியது. நெடுங்காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மெசியா இயேசுவே என்று பலர் நம்பினர். மெசியா தம் அரசுரிமையை நிலைநாட்டி, இஸ்ரயேலின் பன்னிரு குலங்களையும் ஒன்றிணைத்து, உரோமையரின் ஆக்கிரமிப்பை அகற்றி, மாட்சிமிக்க புதியதொரு காலத்தைத் தொடங்குவதற்கான நேரம் இறுதியாக வந்துவிட்டதாக அவர்கள் கருதினர். மக்களின் பரவசத்தைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது.
உண்மையில், இயேசு தமது அரசை நிறுவுவதற்காகவே எருசலேமுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால், பலரும் கற்பனை செய்த அரசியல் அல்லது இராணுவ ஆட்சி அது அல்ல. மாறாக, சிலுவையிலிருந்து பிறந்து, உயிர்ப்பில் முத்திரையிடப்பட்ட அருளின் அரசாக அது இருந்தது. பன்னிரு திருத்தூதர்களும்கூட இந்த மறைபொருளைப் புரிந்துகொள்ளப் போராடினர். திருப்பாடுகளின் துயர நிகழ்வுகளின்போது, யூதாசு காட்டிக்கொடுத்ததும், பேதுரு மறுதலித்ததும், மற்றவர்கள் அச்சத்தால் ஓடியதும் அவர்களது தவறான புரிதலை வெளிப்படுத்துகின்றன. அரசர்களுக்கெல்லாம் உண்மையான அரசரான இயேசு, மனித எதிர்பார்ப்புகளை வெகுவாகக் கடந்த ஒரு பணியை நிறைவேற்றியபோது, புனித கன்னி மரியாவும், திருத்தூதர் யோவானும், இறைப்பற்றுமிக்க சில பெண்களும் மட்டுமே உறுதியாக நிலைத்திருந்தனர்.
இன்று இயேசு கூறும் உவமை இந்த இறை உண்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. அரசுரிமையைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தொலைநாட்டிற்குச் சென்று பின்னர் திரும்பிவரும் உயர்குடி மனிதர் இயேசுவையே குறிக்கிறார். அவர் விரைவில் தமது திருப்பாடுகள் மற்றும் விண்ணேற்றத்தின் வழியாக இவ்வுலகைவிட்டுப் பிரிந்து, பின்னர் கண்ணுக்குப் புலப்படும் நிலையான மாட்சியுடன் திரும்பிவருவார். நாணயங்கள் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியாளர்கள், அவர் நம்மிடையே இல்லாததுபோல் தோன்றும் காலத்தில் நம்பிக்கையால் வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ள நம் அனைவரையும் குறிக்கின்றனர். அவர்கள் பெற்றுக்கொண்டதை முதலீடு செய்து, பெருக்கி, கனிதர வேண்டும் என்பதே எதிர்பார்ப்பு; அச்சத்திலோ, ஆன்மிக வாழ்வில் தன்னிறைவு கொண்டோ செயலற்று இருப்பதல்ல.
தமக்கு முன் இருப்பதை அறிந்த இயேசு, மக்கள்கூட்டத்தின் தவறான எண்ணங்களைத் திருத்த முயன்றார். அவரது அரசு பகட்டான காட்சிகளுடனோ உலக அதிகாரத்துடனோ வரப்போவதில்லை. மண்ணில் மறைந்திருக்கும் விதையைப்போல அது எளிமையாகத் தொடங்கும். நம்பிக்கை கொண்டு, தாங்கள் பெற்ற கொடைகளைப் பயன்படுத்தி, அவரது வருகைக்காக விழிப்புடன் காத்திருப்போரின் பற்றுறுதி வழியாக அது வளரும்.
அரசனின் குடிமக்களுள், அவன் தங்களை ஆள விரும்பாதவர்களும் இருக்கின்றனர். இவர்கள், மெசியாவைப் பற்றித் தவறான எதிர்பார்ப்புகளைக் கொண்டிருந்தவர்களைக் குறிப்பதோடு, இறைவனின் அரசாட்சியை நாம் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு அவர்மீது சுமத்தும் ஒவ்வொரு தவறான எதிர்பார்ப்பையும் குறிக்கின்றனர். உவமையில் அரசன் திரும்பிவந்தபோது, தனது அரசாட்சியை நிராகரித்தவர்களைப் பற்றி, “நான் தங்கள் அரசனாக இருப்பதை விரும்பாத என் பகைவர்களை இங்கே கொண்டுவந்து, என் முன்னே கொன்றுபோடுங்கள்” என்று கூறினான் (லூக்கா 19:27). உலக மீட்பரின் திருவாயிலிருந்து வரும் இந்த வார்த்தைகள் திடுக்கிடச் செய்கின்றன. இருப்பினும், இயேசுவின் உண்மையான ஆட்சியை—அவர் நிறுவ வந்ததும், மனித எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மேலானதும் அவற்றைக் கடந்ததுமான ஆட்சியை—நாடுவதற்கு இவை நம்மைத் தூண்ட வேண்டும்.
இறைவனைப் பற்றி நீங்கள் கொண்டிருக்கும் எதிர்பார்ப்புகளை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் வாழ்க்கைக்கான அவரது திட்டம், உங்கள் சொந்தத் திட்டத்தோடு ஒத்துப்போக வேண்டும் என்று சில வேளைகளில் விரும்புகிறீர்களா? அதிகாரத்திற்கும் உலக மாட்சிக்கும் இட்டுச் செல்லும் ஆட்சியையன்றி, தியாகமும் தன்னலமின்மையும் கொண்ட அன்பிற்கு இட்டுச் செல்லும் அவரது அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா? ஒவ்வொரு தவறான எதிர்பார்ப்பையும் கைவிட்டு, அருள், தியாகம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் வழியாக உங்கள் வாழ்வில் ஆட்சி செய்ய அவர் தேர்ந்துகொள்ளும் வியப்புக்குரிய, மாட்சிமிக்க வழியை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான அருளை நம் ஆண்டவரிடம் கேளுங்கள்.
மிகுந்த மாட்சிமிக்க அரசரே, அடிக்கடி என் சொந்த எதிர்பார்ப்புகளை உம்மீது சுமத்தி, என் வாழ்வில் உமது தெய்வீக அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளத் தவறுகிறேன். என் சொந்தக் கருத்துகளும் ஆசைகளும் விதிக்கும் வரம்புகளிலிருந்து என்னை விடுவித்தருளும். முழு நம்பிக்கையுடன் உம்மை நோக்கித் திரும்பவும், இவ்வுலகில் அயல்நாட்டினரைப்போல் வாழும் இக்காலத்தில் பற்றுறுதியுடன் உழைக்கவும், நீர் மாட்சியுடன் திரும்பிவருவதை எதிர்நோக்கி ஒவ்வொரு நாளும் வாழவும் எனக்கு அருள் தாரும். அப்போது நீர் படைப்பனைத்தையும் உமது நிலையான ஆட்சியின்கீழ் முழுமையாகக் கீழ்ப்படியச் செய்வீர். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இயேசுவுடன் கண்ணீர் சிந்துதல்
பொதுக்காலத்தின் முப்பத்து மூன்றாம் வாரம் வியாழக்கிழமை
இயேசு எருசலேமை நெருங்கியபோது, நகரைக் கண்டு அதற்காகக் கண்ணீர் சிந்தி, “அமைதிக்கு வழிவகுப்பது எது என்பதை இன்றாவது நீ அறிந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும்! ஆனால் இப்போது அது உன் கண்களுக்கு மறைக்கப்பட்டுள்ளது. உன் பகைவர்கள் உனக்கு எதிராகக் கூர்முனை மரவேலி அமைத்து, உன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு, எல்லாப் பக்கங்களிலும் உன்னை நெருக்கப்போகும் நாள்கள் வரவிருக்கின்றன” என்றார். லூக்கா 19:41–43
பிறருணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் கொடை பெற்றவர்கள், ஒருவர் கண்ணீர் சிந்தும் அளவுக்குத் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் காணும்போது மனமுருகுகின்றனர். நம் ஆண்டவர் பாடுபட்டு இறக்கவிருந்த பாஸ்கா வாரத்தில் எருசலேமுக்குள் நுழையும்போது, அவரது புனிதமான துயரத்தை உற்றுநோக்கி அவருடன் கண்ணீர் சிந்த இன்றைய நற்செய்தி நம்மை அழைக்கிறது. இப்போதும் அவர் நம்மையும் நம் உலகையும் உற்றுநோக்கும்போது, துயருற்ற அவரது திருஇதயத்தோடு இணைந்து நாம் தொடர்ந்து கண்ணீர் சிந்துகிறோம்.
துயரம் என்பது இயல்பான ஓர் உணர்வு; அது தன்னிலேயே அறநெறி அடிப்படையில் நல்லதோ தீயதோ அல்ல. பல காரணங்களுக்காக நாம் துயரப்படலாம்: தோல்வியை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டியில் நம் முழு ஆற்றலையும் செலுத்துவது, மனதை நொறுக்கும் நோயறிதல் முடிவைப் பெறுவது அல்லது துயரமான விபத்தில் அன்புக்குரிய ஒருவரை இழப்பது போன்றவை. இத்தகைய சூழல்களில் ஏற்படும் துயரம் இயல்பானதும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுமாகும்.
ஆயினும், தன்னலமான காரணங்களுக்காகவும் நாம் துயரப்படலாம். நமது செருக்கு புண்படுத்தப்பட்டதாலோ, நாம் விரும்பிய உலக வசதி, அங்கீகாரம் அல்லது வெற்றி நமக்கு மறுக்கப்பட்டதாலோ நாம் துயரப்படலாம். தன்னல அன்பில் வேரூன்றிய இத்தகைய துயரம் ஆன்மாவை உயர்த்துவதில்லை; அது சுயபச்சாதாபத்திற்கோ மனக்கசப்பிற்கோ வழிவகுக்கலாம். இதற்கு மாறாக, கிறிஸ்துவின் துயரம் தூய்மையானது, தன்னலமற்றது, மீட்பளிப்பது. அவர் தமக்காக அழுவதில்லை; நமக்காகவே அழுகிறார்—மனமாற்றத்தின் அருளை நிராகரிக்கும் ஆன்மாக்களுக்காகவும், உண்மையை ஏற்க மறுத்துக் கடினப்பட்ட இதயங்களுக்காகவும், அமைதியின் ஊற்றிலிருந்தே அடிக்கடி விலகிச் செல்லும் உலகிற்காகவும் அவர் அழுகிறார்.
எருசலேமை நினைத்து இயேசு புலம்புவதில், தம் மக்களை ஆழமாக அன்புசெய்து, அவர்களது மீட்பை விரும்பும் கடவுளின் துயரத்தை நாம் காண்கிறோம். அவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தும்போதும், அவர் அந்தச் சுதந்திரத்தை மதிக்கிறார். அவரது கண்ணீர், இறைவனின் பரிவை ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது; அது புறக்கணிக்கப்பட்ட அன்பின் துயரம். மெசியா தன்னைத் தேடி வந்த காலத்தை அறிந்துகொள்ளத் தவறிய புனித நகரை நினைத்து அன்று அவர் அழுததுபோலவே, இன்றும் நாம் அவரது உடனிருப்புக்கு நம் இதயங்களை மூடிக்கொண்டு, உண்மையான அமைதிக்கு இட்டுச்செல்லும் வழியைக் காண மறுக்கும்போது அவர் துயருறுகிறார்.
இயேசுவின் துயருறும் இதயத்திற்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும்? அவரது துயரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பது, அதைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது, அல்லது அது முக்கியமற்றது, நமக்குத் தொடர்பற்றது என்பதுபோல் நடந்துகொள்வது ஒரு சோதனை. நமது பாவங்களையும் உலகின் பாவங்களையும் நினைத்து அவர் துயருறுவதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், நம்மை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முற்படுவது, குற்றவுணர்வில் ஆழ்வது அல்லது மனம் தளர்வது மற்றொரு சோதனை. நம் ஆண்டவர்மீது பரிவுகொண்டு, அவரது துயரத்தில் பங்குகொள்வதே புனிதமான பதிலாகும்—அவரது புனிதத் துயரத்தையும் அதற்கான காரணங்களையும் உற்றுநோக்குவதே அது.
நமது பாவங்களையும், உலகின் பாவங்களையும், அவை இயேசுவின் திருஇதயத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் நேர்மையோடும் பரிவோடும் நோக்குவதே ஓர் அன்புச் செயலாகும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் கிறிஸ்துவின் அன்பில் நாம் பங்குகொள்கிறோம். அவர் கோபத்தினாலோ, சுயபச்சாதாபத்தினாலோ, கண்டனம் செய்வதற்காகவோ துயருறுவதில்லை; ஒவ்வொரு பாவியின்மீதும் கொண்ட அன்பினால் துயருறுகிறார். அந்த அன்பு, அவரது புனித மனித இயல்பில் இரக்கம் என்னும் மனித உணர்வை எழுப்பி, அவரது இறை இயல்பின் எல்லையற்ற அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது. அவரது துயரம் அருளின் வாயிலாகிறது. அதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அது அந்த அருளுக்கு நம் இதயங்களைத் திறந்து, நமது வாழ்விலும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளோரின் வாழ்விலும் மனமாற்றம் நிகழ உழைக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது.
உங்கள் வாழ்வையும், உங்கள் சமூகத்தையும், திருஅவையையும், உலகையும் கிறிஸ்து நோக்கும்போது அவரது இதயத்தில் எழும் துயரத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்தத் துயரத்தில் அவருடன் அமர்ந்திருக்க உங்களை அனுமதியுங்கள்; நம்பிக்கையிழப்பிலோ அச்சத்திலோ அல்ல, அன்போடும் அவருடன் ஒன்றித்தும் அமர்ந்திருங்கள். அவரது துயரம் உங்கள் இதயத்தைப் பரிவால் நெகிழச் செய்யட்டும். உங்கள் சொந்த வாழ்வில் எது அவருக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்று உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பாவமா? மன்னிக்க மறுப்பதா? இதயக் கடினமா, அருளைப் பொருட்படுத்தாமையா, அல்லது செபத்தைப் புறக்கணிப்பதா? அந்தப் புனிதத் துயரம் உங்களை மனவருத்தத்திற்கும், பரிந்துரைச் செபத்திற்கும், அன்புச் செயல்களுக்கும், அவருக்காக வாழ்வதில் இன்னும் ஆழமான அர்ப்பணிப்பிற்கும் தூண்டட்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், கிறிஸ்துவின் இதயத்திற்கு நீங்கள் ஆறுதல் அளித்து, அவரது மீட்புப் பணியில் பங்குகொள்வீர்கள்; அவரது அருள் மிகவும் தேவைப்படும் உலகிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவர உதவுவீர்கள்.
துயருறும் என் ஆண்டவரே, நீர் எருசலேமை உற்றுநோக்கியபோது, உமது திருஇதயம் துயரத்தால் ஊடுருவப்பட்டது. உம் மக்கள் உம்மிடம் திரும்ப மறுத்ததால் அவர்களுக்கு வரவிருந்த துன்பத்தை நீர் தெளிவாகக் கண்டீர். அதே அன்போடும் ஏக்கத்தோடும் நீர் என் இதயத்தை நோக்குகிறீர் என்பதை நான் அறிவேன். நீர் காண்பதை நானும் காணவும், நீர் உணர்வதை நானும் உணரவும், உமது இரக்கத்திற்குத் திறந்த இதயத்துடன் பதிலளிக்கவும் எனக்கு அருள் தாரும். உமது துயரத்தில் நான் பரிவுடன் பங்குகொள்வது, இன்னும் மிகுந்த நம்பிக்கைக்கும், ஆழமான அன்புக்கும், உம்முடன் மேலும் முழுமையான ஒன்றிப்பிற்கும் என்னை இட்டுச்செல்லட்டும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
புனித வழிபாட்டை மீட்டெடுத்தல்
பொதுக்காலம் முப்பத்து மூன்றாம் வாரத்தின் வெள்ளிக்கிழமை
இயேசு கோவில் வளாகத்திற்குள் சென்று, அங்கு விற்பனை செய்துகொண்டிருந்தவர்களை வெளியே துரத்தத் தொடங்கினார். அவர் அவர்களிடம், “என் இல்லம் இறைவேண்டலின் வீடாக இருக்கும் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நீங்கள் அதைக் கள்வர் குகையாக்கிவிட்டீர்கள்” என்றார். அவர் நாள்தோறும் கோவில் வளாகத்தில் கற்பித்துவந்தார். லூக்கா 19:45–47
மனித வரலாற்றிலேயே மிகுந்த பரபரப்பும் பெரும் விளைவுகளும் கொண்ட வாரம் என்று சொல்லத்தக்க ஒரு வாரத்தின் தொடக்கத்தை இன்றைய நற்செய்தி நமக்குக் காட்டுகிறது. ஒரு வாரம் நீடிக்கும் பாஸ்கா விழாவுக்காக இயேசு எருசலேமுக்கு வருகிறார். முந்தைய மூன்று ஆண்டுகாலப் பொதுப்பணியின்போது அவரது சீடர்களாகியிருந்த மக்கள் கூட்டம் அவரை ஆரவாரத்துடன் வரவேற்கிறது. நகரெங்கும் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்திருக்கிறது. அவர் தமது அரசுரிமையை நிலைநாட்டி, ஒன்றுபட்ட இஸ்ரயேல் அரசை மீண்டும் நிறுவப்போகும் தருணம் இதுதானோ என்று பலர் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால், விழாவின் முதல் நாளிலேயே இயேசு திடுக்கிட வைக்கும் ஒரு செயலைச் செய்கிறார்: அவர் கோவிலுக்குள் நுழைந்து வணிகர்களை வெளியே துரத்துகிறார்; தம் தந்தையின் இல்லத்தை அவர்கள் “கள்வர் குகையாக” மாற்றியதற்காக அவர்களைக் கடிந்துகொள்கிறார்.
எகிப்தில் அடிமைத்தனத்திலிருந்து இஸ்ரயேல் விடுவிக்கப்பட்டதை நினைவுகூரும் பாஸ்கா, யூதர்களின் நாள்காட்டியில் மிகப் புனிதமான விழாவாக இருந்தது. பலியிடப்பட்ட ஓர் ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் அடையாளமிடப்பட்ட வீடுகளைக் கடந்து சாவின் தூதர் சென்ற அந்த இரவை அது நினைவூட்டியது. அதிலிருந்தே பாலைநிலத்தின் வழியாக வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டை நோக்கிய நாற்பது ஆண்டுப் பயணம் தொடங்கியது.
பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, சாலமோன் அரசர் மோரியா மலைமீது கோவிலைக் கட்டினார். ஈசாக்கைப் பலியிட ஆபிரகாம் மனமுவந்து முன்வருவாரா என்று சோதிக்கப்பட்ட அதே இடம் அது—எருசலேமிலுள்ள அதே மலையில் தந்தையாகிய கடவுள் தமது ஒரே மகனைப் பலியாக அளித்ததற்கு அது ஒரு முன்னடையாளம். அப்போதிலிருந்து, எல்லாக் குலங்களையும் சேர்ந்த யூதர்கள் இறைவனை வழிபடவும், ஆபிரகாமுடன் கடவுள் செய்த உடன்படிக்கையை நினைவுகூரவும், எகிப்திலிருந்து வெளியேறியதைக் கொண்டாடவும் ஆண்டுதோறும் அங்குத் திருப்பயணம் மேற்கொண்டனர்.
பாஸ்கா விழாவின்போது ஒவ்வொரு குடும்பமும் கோவிலில் ஒரு விலங்கைப் பலியாகச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இதற்கு உதவும் வகையில், வணிகர்கள் செம்மறி ஆட்டுக்குட்டிகளையும், வெள்ளாடுகளையும், புறாக்களையும் விற்றனர்; குறிப்பாக, நீண்ட தொலைவு பயணம் செய்து வந்த திருப்பயணிகளுக்கு இவற்றை விற்றனர். ஆனால், நாளடைவில், நடைமுறைக்கு உதவும் சேவையாகத் தொடங்கியது முற்றிலும் சீர்கெட்டுப்போனது. இறைமரியாதையின் இடத்தைப் பேராசையும் வணிக நோக்கமும் பிடித்துக்கொண்டன. இலாபம் புனிதத்தை மறைத்துவிட்டது.
இயேசு கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்தியது ஓர் இறைவாக்கினரின் தீர்ப்புச் செயலாக இருந்தது. உண்மையான இறையாராதனை மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் அறிவித்தார். இறுதியும் நிறைவுமான பலியை ஒப்புக்கொடுக்கக் கடவுளின் செம்மறி வந்திருந்தார். விரைவில், கோவிலுக்குப் பதிலாகப் புதிய, நிலையான உடன்படிக்கை அமையவிருந்தது. பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படவும், அதன் சதை உணவாக உட்கொள்ளப்படவும் இருந்த கிறிஸ்துவின் சொந்த உடலே அந்த உடன்படிக்கையின் மையமாக இருக்கும்.
தலைமைக் குருக்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் மக்களின் தலைவர்களும் இயேசுவைக் கொல்ல ஏன் முயன்றார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இந்தப் பின்னணி நமக்கு உதவுகிறது. அவர்கள் நீண்டகாலமாகக் கட்டிக்காத்து வந்த ஓர் அமைப்பை அவர் சீர்குலைத்தார். அந்த அமைப்பு ஆணவம், பண ஆதாயம், வெற்றுச் சடங்குகள் ஆகியவற்றோடு நாளுக்குநாள் அதிகமாகப் பின்னிப்பிணைந்திருந்தது. திருப்பயணங்கள், பலிகள் முதலாக, கோவிலைப் பராமரிக்கவும் சில வேளைகளில் அதன் தலைவர்களைச் செல்வந்தர்களாக்கவும் உதவிய பணப்புழக்கம் வரை, பலவும் பாதிக்கப்படும் நிலையில் இருந்தன.
இந்த மோதலிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு முக்கியமான பாடம் இதுவே: இறைவனை ஆராதிப்பது என்னும் நமது மையக் கடமையிலிருந்து விலகி, ஆராதனையின் தூய்மையைவிட மனிதர் உருவாக்கிய வழக்கங்களுக்கு நாம் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் தொடங்கும்போது, நாமும் ஆண்டவரால் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். மனித மரபுகள் ஆழ்ந்த பொருளுடையவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றைப் புனிதத்திற்கான வழியாகக் கருதாமல், அவற்றையே இறுதி இலக்காகக் கருதும்போது அவை ஆன்மிக வாழ்வுக்குத் தடையாகிவிடுகின்றன.
எடுத்துக்காட்டாக, ஒருகாலத்தில் நமது நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்திய பக்தி முயற்சிகள், திருவழிபாடு குறித்த விருப்பங்கள் அல்லது பங்கு வழக்கங்களை நாம் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் காலப்போக்கில் அவை வெறும் வழக்கமாகவோ, ஆணவம் நிறைந்தவையாகவோ, பிளவை ஏற்படுத்துபவையாகவோ மாறியிருக்கக்கூடும். வெளிவடிவம் உள்ளார்ந்த பொருளை மறைக்கும்போது, அல்லது தனிப்பட்ட விருப்பம் இறைவணக்கம், தாழ்ச்சி, கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றைவிட மேலிடத்தைப் பெறும்போது, நல்ல மரபுகள்கூட உண்மையான இறையாராதனைக்குத் தடையாகலாம்.
உங்கள் வாழ்வின் மையப் பணியாகிய இறையாராதனையைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். இதற்காகவே நீங்கள் படைக்கப்பட்டீர்கள்; இதன் வழியாகவே நீங்கள் இறையாட்சியின் உறுப்பினராகிறீர்கள். சமயப் பக்தி முயற்சிகளும் விருப்பங்களும் உதவியாக இருக்கலாம். எனினும், உங்கள் சமய வழக்கங்கள், பழக்கங்கள் அல்லது தனிப்பட்ட கருத்துகள் உங்கள் ஆராதனையின் தூய்மையை மறைக்கின்றனவா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். வெளிப்புற அம்சங்களிலும் வழக்கங்களிலும் அதிக அக்கறை காட்டுகிறீர்களா, அல்லது கடவுளை ஆராதிப்பதில் அதிக அக்கறை காட்டுகிறீர்களா? முன்னதுதான் உங்கள் நிலை என்றால், அந்தச் சீர்கேடுகளை அகற்றி, உங்களையும் உங்கள் பங்கையும் தமது திருஅவை முழுவதையும் மீண்டும் புனிதமான ஆராதனைக்கு அழைக்குமாறு ஆண்டவரை வேண்டுங்கள்.
மிகப் புனிதமான இறைவனின் செம்மறியே, பாஸ்கா விழாவின்போது நீர் கோவிலுக்குள் நுழைந்து, அந்தப் புனித விழாவிற்குள் ஊடுருவியிருந்த சீர்கேடுகளைக் கண்டபோது, உமது புனித ஆர்வம் கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்த உம்மைத் தூண்டியது. அதே தெய்வீக ஆர்வத்தால் என் ஆன்மா என்னும் கோவிலையும் தூய்மைப்படுத்தியருளும். மேலோட்டமான சமயப் பற்றுகளையும் விருப்பங்களையும் என்னிடமிருந்து அகற்றியருளும். அப்போது நான் ஆவியிலும் உண்மையிலும் உம்மை ஆராதிக்க உண்மையான விடுதலை பெற்றிருப்பேன். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
கடவுளைக் கேள்வி கேட்பது
பொதுக்காலம் முப்பத்துமூன்றாம் வாரம் சனிக்கிழமை
உயிர்த்தெழுதல் இல்லை என மறுக்கும் சதுசேயர்களுள் சிலர் இயேசுவிடம் வந்து, “போதகரே, மணமான ஒருவர் பிள்ளையின்றி இறந்தால், அவருடைய சகோதரர் அவருடைய மனைவியை மணந்து, தம் சகோதரருக்குச் சந்ததியை உருவாக்க வேண்டும் என்று மோசே எங்களுக்கு எழுதி வைத்துள்ளார். ஏழு சகோதரர்கள் இருந்தனர்…” என்று அவரிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தனர். லூக்கா 20:27–29
பாஸ்கா விழாவுக்காக எருசலேமில் நுழைந்து கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்திய பிறகு, இயேசு அதன் முற்றங்களில் போதிப்பதற்காக நாள்தோறும் அங்கு திரும்பி வந்தார். மக்கள் அவரை அன்புடன் வரவேற்று, அவர் கூறிய ஒவ்வொரு சொல்லையும் ஆவலுடன் கேட்டார்கள். ஆனால் சமயத் தலைவர்களோ, மக்களிடையே அவருக்கு இருந்த செல்வாக்கைக் கண்டு அஞ்சி, அவரை வலையில் சிக்கவைக்கவும், அவரது நன்மதிப்பைக் குலைக்கவும், அவரை அழிக்கவும் வேண்டுமென்றே திட்டமிட்டு முயன்றனர்.
முதலில், தலைமைக் குருக்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் மூப்பர்களும் அவரது அதிகாரத்திற்குச் சவால் விடுத்தனர். நாணயம் மாற்றுவோரையும் பலிக்கான விலங்குகளை விற்போரையும் வெளியேற்ற அவருக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்று கேட்டனர். அவர்கள் தம் தந்தையின் இல்லத்தைக் கள்வர் குகையாக மாற்றிவிட்டதாக அவர் அறிவித்தார். அந்தத் தந்திரம் தோல்வியுற்றபோது, உரோமை அரசுக்கு வரி செலுத்துவது குறித்த ஒரு கேள்வியால் அவரைச் சிக்கவைக்கத் தலைவர்கள் முயன்றனர். அவர் சீசரை எதிர்க்கும்படியோ மக்களின் ஆதரவை இழக்கும்படியோ அவரை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கலாம் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் அவர் தெய்வீக ஞானத்தால் அவர்களுடைய வலையிலிருந்து தப்பி, “சீசருக்கு உரியதைச் சீசருக்கும், கடவுளுக்கு உரியதைக் கடவுளுக்கும் கொடுங்கள்” என்ற புகழ்பெற்ற பதிலை அளித்தார்.
இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசுவைச் சிக்கவைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுவது சதுசேயர்களின் முறை. சதுசேயர்கள் குருத்துவம் சார்ந்த, உயர்குடியினரைக் கொண்ட ஒரு பிரிவினர். அவர்கள் கோவில் வழிபாட்டோடும் உரோமையுடனான அரசியல் ஒத்துழைப்போடும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். பரிசேயர்களுக்கு மாறாக, இறந்தோரின் உயிர்த்தெழுதலையும், ஆன்மாவின் அழியாமையையும், வானதூதர்கள் இருப்பதையும் அவர்கள் மறுத்தனர். இவை அனைத்தும் இயேசுவின் சொந்தப் போதனைகளுக்கு அடிப்படையானவை. மோசேயின் முதல் ஐந்து நூல்களான தோராவை மட்டுமே அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வமானதாக ஏற்றுக்கொண்டனர். அதனால்தான் மோசேயின் திருச்சட்டத்திலிருந்து தங்கள் கற்பனைக் கேள்வியை உருவாக்கினர்.
ஏழு சகோதரர்கள் ஒரே பெண்ணை ஒருவர் பின் ஒருவராக மணந்து, ஒவ்வொருவரும் பிள்ளையின்றி இறப்பதாக அவர்கள் ஒரு கற்பனை நிகழ்வை முன்வைத்தனர். அந்தப் பெண்ணும் இறந்த பிறகு, உயிர்த்தெழுதலின்போது அவர் யாருடைய மனைவியாக இருப்பார் என்று கேட்டனர். அவர்களுடைய கற்பனைக் கேள்வி உண்மையைக் கண்டறிவதற்காக அல்ல; உயிர்த்தெழுதல் என்னும் கருத்தையே கேலிசெய்வதற்காக இருந்தது. ஆனால் இயேசு அவர்களுடைய ஐயப்பாட்டைத் தெய்வீகத் தெளிவுடன் அமைதியாக எதிர்கொள்கிறார். உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிந்தைய வாழ்வு, இன்று நாம் அனுபவிக்கும் மண்ணுலக வாழ்வின் வெறும் நீட்சி அல்ல என்பதை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். வரவிருக்கும் காலத்தில், இப்போது நாம் அறிந்திருக்கும் திருமண வாழ்வு இனி இருக்காது. ஏனெனில் இறைநம்பிக்கையாளர்கள் இறவாமையும் ஆவிக்குரிய தன்மையும் கொண்ட, கடவுளோடு முற்றிலும் ஒன்றித்திருக்கும் மாட்சிமை பெற்ற வாழ்வில் பங்குபெறுவார்கள்.
பின்னர் இயேசு தோராவையே அவர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தி, எரியும் முட்புதரிலிருந்து கடவுள் கூறிய வார்த்தைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: “நான் ஆபிரகாமின் கடவுள், ஈசாக்கின் கடவுள், யாக்கோபின் கடவுள்.” கடவுள் அவர்களுடைய மூதாதையரின் கடவுளாக “இருக்கிறார்” என்றே சொல்லப்பட்டுள்ளது; “இருந்தார்” என்று அல்ல என இயேசு விளக்குகிறார். YHWH தாமே நிகழ்காலத்தில் பேசியதால், இந்த நுண்ணறிவு ஆன்மாவின் அழியாமையை வெளிப்படுத்தியது.
இந்த உரையாடல் இயேசுவின் ஈடிணையற்ற ஞானத்தையும், நிலைவாழ்வு சார்ந்த உண்மைகளைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துவதன் வழியாகத் தம்மை எதிர்ப்பவர்களை உண்மைக்கு வழிநடத்த அவர் கொண்டிருந்த விருப்பத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவரது போதனைகள் மிகுந்த ஆழமான புரிதலை அளித்ததால், உயிர்த்தெழுதலில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த மறைநூல் அறிஞர்களுள் சிலர், “போதகரே, நீர் நன்றாகப் பதிலளித்தீர்” என்று கூறினர். ஒருவேளை அவர்களுள் சிலரது மனங்களை இறைஞானம் வென்றிருக்கலாம்.
இயேசுவோடு அமர்ந்து, அவரிடம் நீங்கள் விரும்பும் எதையும் கேட்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் என்ன கேட்பீர்கள்? ஒருவேளை உங்கள் வாழ்வில் உங்களுக்குப் புரியாத ஏதோ ஒன்று இருக்கலாம்—எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு குறிப்பிட்ட துன்பத்தையோ சோதனையையோ கடவுள் ஏன் அனுமதித்தார் என்பது போன்றது. அல்லது, சில அறிவியல் கோட்பாடுகள் இறைவெளிப்பாட்டோடு முரண்படுவதுபோல் தோன்றும்போது, அவை இரண்டும் எவ்வாறு ஒன்றாக நிலைக்க முடியும் என்பது போன்ற பொதுவான கேள்விகள் உங்களுக்கு இருக்கலாம். பலர் தங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் கடவுளையும் அவர் வெளிப்படுத்திய விசுவாசத்தையும் நம்புகிறார்கள்; ஆனால், குறிப்பாகக் கடினமான பொருள்களைப் பற்றிய தெளிவு அவர்களிடம் இல்லை. இது சிலரைச் சந்தேகத்திற்கு இட்டுச் சென்றாலும், மற்றவர்களைக் கடவுளைச் சிக்கவைக்கும் நோக்கமின்றி, அவரது இறைஞானத்தையும் அறிவையும் பணிவுடன் நாடும் புனிதமான ஆர்வத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.
கடவுளைப் பற்றியோ, துன்பத்தைப் பற்றியோ, உங்கள் வாழ்வில் நிகழும் நிகழ்வுகளின் பொருளைப் பற்றியோ உங்களுக்கு இருக்கக்கூடிய கேள்விகளை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நாம் கேட்கக்கூடிய ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் முழுநிறைவான பதில் இயேசுவிடம் உள்ளது. அவரது உண்மையின் ஒளியில் அனைத்தும் பொருள் பெறுகின்றன. அந்த விசுவாசத்தையும் எதிர்நோக்கையும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, உங்கள் உள்ளத்தில் இருக்கும் எந்தக் குழப்பத்தையும் தீர்க்கத் தேவையான உண்மையைத் தேடுங்கள். கடவுள் உங்களோடு பேசவும், உங்களுக்குப் புரிதலை அளிக்கவும், நீங்கள் இப்போது விசுவாசத்தோடு பற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒவ்வோர் உண்மையையும் தெளிவோடும் உறுதியோடும் உறுதிப்படுத்தவும் விரும்புகிறார்.
அனைத்து உண்மைக்கும் ஆண்டவரே, சில வேளைகளில் நான் குழப்பத்தோடு போராடுகிறேன்; அந்தக் குழப்பம் என்னைச் சந்தேகத்திற்கு இட்டுச் செல்லக்கூடும். குறிப்பாக, புரிந்துகொள்வதற்குக் கடினமான மறைபொருள்களை நான் எதிர்கொள்ளும்போது, தூய்மையான, அசைக்க முடியாத விசுவாசம் என்னும் கொடையை எனக்கு அருளும். அன்பு ஆண்டவரே, கேள்விகளோ நிச்சயமின்மையோ என்னைச் சுமையாக அழுத்தும்போது, ஞானம், அறிவு, புரிந்துணர்வு ஆகிய கொடைகளை எனக்கு அருளும். என் விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்தவும், உமது வார்த்தையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளவும், உமது உண்மையை நம்பிக்கையோடு பிறருக்கு அறிவிக்கவும் எனக்கு உதவும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!
