ไทย

สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – และอีกมากมาย!

สารบัญ


ศักยภาพของวิญญาณคุณ

วันอาทิตย์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา (ปี A)

พระเยซูเจ้าตรัสอุปมาเรื่องนี้แก่บรรดาศิษย์ว่า “ชายคนหนึ่งกำลังจะออกเดินทาง จึงเรียกผู้รับใช้มามอบทรัพย์สินของตนให้ คนหนึ่งได้รับห้าตะลันต์ อีกคนหนึ่งสองตะลันต์ และอีกคนหนึ่งหนึ่งตะลันต์ แต่ละคนได้รับตามความสามารถของตน แล้วเขาก็ออกเดินทางไป” มัทธิว 25:14–15

อุปมาในวันนี้มาจากพระดำรัสของพระเยซูเจ้าเรื่องอวสานกาล (มัทธิว 24–25) ซึ่งพระองค์ตรัสไว้ในช่วงใกล้สิ้นสุดพระภารกิจต่อสาธารณชน อุปมานี้กล่าวถึงการพิพากษาครั้งสุดท้าย และเรียกเราให้ตื่นเฝ้า ซื่อสัตย์ และบังเกิดผลฝ่ายจิต ขณะที่เรารอคอยการเสด็จกลับมาของพระอาจารย์เจ้าของเรา การเตือนใจเรื่องอวสานกาลและการพิพากษาครั้งสุดท้ายของพระเจ้านี้เหมาะสมอย่างยิ่งในช่วงที่เราใกล้จะสิ้นปีพิธีกรรม และกำลังเตรียมฉลองสมโภชพระเยซูเจ้ากษัตริย์แห่งสากลจักรวาลในสุดสัปดาห์หน้า

เรื่องเริ่มต้นด้วยนายคนหนึ่งซึ่งก่อนออกเดินทางได้มอบทรัพย์สินให้ผู้รับใช้ดูแล “แต่ละคนตามความสามารถของตน” ในภาพนี้ พระเยซูเจ้าทรงเผยว่าพระองค์เองคือนายผู้นั้น ซึ่งเริ่มออกเดินทางเมื่อเสด็จสู่สวรรค์ เงินตะลันต์ซึ่งเป็นหน่วยเงินตรา หมายถึงของประทานฝ่ายจิต พระหรรษทาน พระพรพิเศษ และโอกาสต่าง ๆ ที่พระเจ้าทรงมอบให้แต่ละวิญญาณดูแล เพื่อเสริมสร้างพระอาณาจักรของพระองค์

เรื่องนี้นำมาสู่คำถามอันลึกซึ้งว่า เหตุใดจึงมีการมอบของประทานเหล่านี้ในปริมาณที่แตกต่างกัน? เหตุใดวิญญาณหนึ่งจึงได้รับห้าตะลันต์ อีกวิญญาณหนึ่งได้รับสองตะลันต์ และอีกวิญญาณหนึ่งได้รับเพียงตะลันต์เดียว? พระเจ้าทรงอยุติธรรมในการแจกจ่ายพระเมตตาของพระองค์หรือ? คำตอบอยู่ในธรรมล้ำลึกที่ว่า แม้ทุกวิญญาณจะมีความสามารถที่จะรับพระเจ้าผู้ทรงไร้ขอบเขตและประทับอยู่ภายใน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะร่วมมือกับพระหรรษทานของพระองค์ในระดับเดียวกัน

นักบุญเทเรซาแห่งอาวีลารำพึงถึงความจริงข้อนี้ไว้อย่างงดงามในหน้าแรก ๆ ของงานเขียนชิ้นเอกด้านชีวิตจิตของท่าน เรื่อง ปราสาทภายใน ท่านสอนว่าวิญญาณเปรียบเสมือนปราสาทอันงดงามยิ่งใหญ่ ซึ่งพระเจ้าประทับอยู่ในห้องชั้นในสุด ชีวิตฝ่ายจิตคือการเดินทางผ่าน “ที่พำนัก” หลายแห่งในปราสาทนี้ โดยเข้าใกล้ความเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ผู้ประทับอยู่ภายในแล้วมากขึ้นเรื่อย ๆ นักบุญเทเรซายืนยันว่าวิญญาณมี “ความงดงามยิ่งใหญ่” และ “ศักยภาพยิ่งใหญ่” เพราะพระเจ้าประทับอยู่ภายในเรา (I.I #2) พระเจ้าทรงวางขุมทรัพย์ฝ่ายจิตทุกอย่างไว้ในแต่ละวิญญาณแล้ว ทั้งพระหรรษทานและของประทานทุกประการที่เราจำเป็นต้องมี แต่การที่เราจะได้สัมผัสขุมทรัพย์เหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นห้าตะลันต์ สองตะลันต์ หรือหนึ่งตะลันต์ ขึ้นอยู่กับความเต็มใจของเราที่จะเริ่มต้นการเดินทางภายในด้วยการภาวนา การชำระให้บริสุทธิ์ และการเปลี่ยนแปลงตนเอง

ดังนั้น พระเจ้าทรงอยุติธรรมในการแจกจ่ายพระเมตตาของพระองค์หรือ? ไม่อย่างแน่นอน เราแต่ละคนสามารถรับและแสดงพระเมตตานั้นออกมาได้อย่างอุดมบริบูรณ์ อุปมาในวันนี้เผยให้เห็นว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นมากน้อยเพียงใด พร้อมกับความจริงที่ชวนให้ตระหนักอย่างจริงจังว่า ของประทานเหล่านี้อาจสูญเสียไปได้เพราะความละเลยและความชะล่าใจ

ผู้รับใช้ที่ได้รับมอบเงินห้าตะลันต์และสองตะลันต์หมายถึงผู้ที่ร่วมมืออย่างแข็งขันกับพระหรรษทานของพระเจ้าผู้ประทับอยู่ภายใน ความร่วมมือนั้นนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงและการเติบโตฝ่ายจิต ทำให้ของประทานที่ได้รับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และเตรียมวิญญาณให้พร้อมที่จะบังเกิดผลมากยิ่งขึ้น

ในทางตรงกันข้าม ผู้รับใช้ที่ฝังเงินหนึ่งตะลันต์ที่ตนได้รับไว้ หมายถึงผู้ที่แม้จะมีพระเจ้าผู้ทรงไร้ขอบเขตประทับอยู่ภายใน ก็ยังคงปิดตนเองต่อพระหรรษทานของพระองค์ การฝังเงินตะลันต์คือการละเลยของประทานจากพระเจ้า โดยซ่อนไว้เพราะความกลัว ความเกียจคร้าน หรือความไม่ใส่ใจ ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงว่า “จงเอาเงินตะลันต์จากเขาไปให้คนที่มีสิบตะลันต์ เพราะทุกคนที่มี จะได้รับเพิ่มขึ้น และเขาจะมีอย่างอุดมสมบูรณ์… ส่วนผู้รับใช้ที่ไร้ประโยชน์คนนี้ จงโยนเขาออกไปในความมืดภายนอก ที่นั่นจะมีแต่การร่ำไห้และขบฟัน” (มัทธิว 25:28–30)

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างผู้รับใช้เหล่านี้ และพิจารณาด้วยใจถ่อมตนว่าคนใดเป็นภาพสะท้อนของคุณได้ตรงที่สุด พระเจ้าทรงต้องการให้คุณมั่งคั่งฝ่ายจิต พระองค์ทรงปรารถนาให้คุณใช้ขุมทรัพย์แห่งพระหรรษทานภายใน ซึ่งหลั่งไหลมาจากการประทับอยู่ของพระองค์ พระองค์ทรงต้องการเพิ่มพูนของประทานฝ่ายจิตทุกอย่างที่คุณมี และทรงใช้สิ่งเหล่านั้นเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์และความรอดพ้นของวิญญาณทั้งหลาย คุณเต็มใจที่จะเพียรพยายามร่วมมือกับทุกสิ่งที่พระเจ้าประทานให้คุณหรือไม่? คุณปรารถนาความมั่งคั่งฝ่ายจิตอย่างล้นเหลือหรือไม่? หรือคุณเกียจคร้านและเพิกเฉยต่อคำเชื้อเชิญของพระเจ้า? จงตั้งใจแน่วแน่ที่จะมั่งคั่งยิ่งขึ้นในพระหรรษทาน เพื่อว่าเมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จกลับมาอย่างรุ่งโรจน์ วันนั้นจะเป็นวันแห่งความชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง ไม่ใช่วันแห่งความมืด การร่ำไห้ และการขบฟัน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระทัยกว้างอย่างยิ่ง พระองค์ทรงปรารถนาที่จะประทานพระหรรษทานแก่เราอย่างล้นเหลือ ข้าพเจ้าภาวนาขอให้ข้าพเจ้าเปิดใจรับความเอื้อเฟื้อของพระองค์เสมอ และร่วมมืออย่างเต็มที่กับการประทับอยู่ของพระองค์ซึ่งนำพระหรรษทานมาสู่ชีวิตข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าร่วมมือด้วยความพากเพียร เพื่อศักยภาพของวิญญาณข้าพเจ้าจะเพิ่มขึ้น และสำแดงพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์อย่างทวีคูณ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


พระหรรษทานท่ามกลางความทุกข์ยาก

วันอาทิตย์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา (ปี B)

พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์ว่า “ในวันเหล่านั้น หลังจากความทุกข์ยากนั้น ดวงอาทิตย์จะมืดไป ดวงจันทร์จะไม่ส่องแสง ดวงดาวจะตกจากท้องฟ้า และบรรดาอำนาจในสวรรค์จะสั่นสะเทือน แล้วพวกเขาจะเห็น ‘บุตรแห่งมนุษย์เสด็จมาในหมู่เมฆ’ ด้วยพระอานุภาพและพระสิริรุ่งโรจน์ยิ่งใหญ่ จากนั้นพระองค์จะทรงส่งบรรดาทูตสวรรค์ไปรวบรวมผู้ที่ทรงเลือกสรรจากทั้งสี่ทิศ ตั้งแต่สุดปลายแผ่นดินจนถึงสุดขอบฟ้า” มาระโก 13:24–27

พระวรสารวันนี้มาจากพระดำรัสของพระเยซูเจ้าเกี่ยวกับวาระสุดท้ายและการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์ ตามธรรมประเพณี “ดวงอาทิตย์” “ดวงจันทร์” และ “ดวงดาว” เป็นที่เข้าใจกันว่าหมายถึงอำนาจต่าง ๆ ในโลก ได้แก่ กษัตริย์ จักรวรรดิ และผู้มีอำนาจทางศาสนา การที่สิ่งเหล่านี้มืดดับลงหมายถึงการล่มสลายของโครงสร้างทางโลกเหล่านี้ ก่อนที่พระคริสตเจ้าจะเสด็จมาอย่างเจิดจ้าในพระสิริรุ่งโรจน์ เครื่องหมายในจักรวาลเหล่านี้เตือนใจเราว่า ระเบียบของสิ่งสร้างมิได้คงอยู่ชั่วนิรันดร มีเพียงพระอาณาจักรของพระเจ้าเท่านั้นที่ดำรงอยู่ตลอดไป

การที่พระคริสตเจ้า พระบุตรของพระเจ้าและบุตรแห่งมนุษย์ จะเสด็จกลับมาด้วยพระสิริรุ่งโรจน์ ความสง่างาม และพระอานุภาพ เป็นข้อความเชื่อสำคัญประการหนึ่งของเรา ซึ่งเราประกาศทุกวันอาทิตย์ในบทข้าพเจ้าเชื่อว่า “พระองค์จะเสด็จมาอีกด้วยพระสิริรุ่งโรจน์ เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย พระอาณาจักรของพระองค์จะไม่สิ้นสุด” การเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระเยซูเจ้าจะชัดเจนจนไม่มีใครเข้าใจผิดและเปี่ยมด้วยพระบารมี เมื่อพระองค์จะทรงปรากฏในฐานะพระตุลาการและพระมหากษัตริย์ ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการเสด็จมาครั้งแรกด้วยความถ่อมพระองค์

การเสด็จกลับมาของพระคริสตเจ้า เมื่อพระองค์จะทรงสถาปนาฟ้าใหม่และแผ่นดินใหม่ เป็นเรื่องที่ทั้งน่าเกรงกลัวและน่าพิศวงเมื่อรำพึงถึง ตั้งแต่สมัยพระคัมภีร์จนถึงปัจจุบัน หลายคนคาดคะเนว่าช่วงเวลานี้จะเกิดขึ้นเมื่อใด พระเยซูเจ้าตรัสว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนรุ่นนี้จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดจะเกิดขึ้น” พระดำรัสนี้ทำให้ผู้อธิบายพระคัมภีร์หลายคนฉงนใจ หากเข้าใจตามตัวอักษร ก็ดูเหมือนจะบ่งบอกว่าการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์จะเกิดขึ้นก่อนที่คนรุ่นที่พระองค์ตรัสด้วยจะล่วงลับไป แต่ถึงกระนั้น กว่าสองพันปีให้หลัง เรายังคงรอคอยการเสด็จกลับมาของพระองค์ พระเยซูเจ้าทรงชี้แจงว่า “แต่เรื่องวันหรือเวลานั้น ไม่มีใครรู้ แม้แต่บรรดาทูตสวรรค์ในสวรรค์ หรือพระบุตร นอกจากพระบิดาเท่านั้น”

แม้ว่าการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์จะเกิดขึ้น ณ เวลาหนึ่งที่กำหนดแน่นอนในประวัติศาสตร์ แต่เราได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตโดยคำนึงถึงวันนั้นตั้งแต่บัดนี้ เช่นเดียวกับที่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวจะมืดดับลงในวาระสุดท้าย สมรรถภาพต่าง ๆ ของจิตวิญญาณเรา เช่น สติปัญญา เจตจำนง และอารมณ์ ก็อาจมืดมนหรือสั่นคลอนในยามถูกทดลองได้เช่นกัน ซึ่งนำเราไปสู่การชำระให้บริสุทธิ์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น และการพึ่งพาพระหรรษทานของพระเจ้า ความทุกข์ยากอันเจ็บปวดทุกครั้ง ช่วงเวลาอันมืดมนทุกขณะ และความสั่นคลอนฝ่ายจิตทุกอย่างที่เราเผชิญในชีวิตนี้ สามารถกลายเป็นการมีส่วนร่วมในการเผยองค์ครั้งสุดท้ายของพระคริสตเจ้าได้ ช่วงเวลาเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เราควรหลีกเลี่ยงหรือทนรับอย่างไม่เต็มใจ แต่เป็นคำเชื้อเชิญที่เราควรน้อมรับ เป็นเครื่องหมายว่าพระองค์ประทับอยู่ที่ประตูหัวใจของเราแล้ว ทรงพร้อมที่จะเสด็จเข้ามาและเปลี่ยนแปลงเรา ขอเพียงเราเปิดตนเองรับการเสด็จมาของพระองค์ทางพระหรรษทาน

บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราหลงเชื่อผิด ๆ ว่าความซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าจะปกป้องเราจากความทุกข์ แต่บ่อยครั้งความจริงกลับตรงกันข้าม พระเจ้ามักทรงอนุญาตให้เกิดความทุกข์และการทดลอง มิใช่เพื่อเป็นการลงโทษ แต่เพื่อเป็นหนทางแห่งพระหรรษทาน เป็นคำเชื้อเชิญให้เรามีความเชื่อที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และมีความสนิทสัมพันธ์กับพระคริสตเจ้า พระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์มิได้เผยให้เห็นทั้ง ๆ ที่มีความทุกข์ยาก แต่บ่อยครั้งเผยให้เห็นผ่านความทุกข์ยากนั้น ความมืดไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นธรณีประตูที่แสงสว่างของพระคริสตเจ้าส่องทะลุออกมา

เช่นเดียวกับที่เราได้รับเชิญให้มีส่วนร่วมในพระชนมชีพ การสิ้นพระชนม์ และการกลับคืนพระชนมชีพของพระเยซูเจ้าที่นี่และบัดนี้ เราก็ได้รับเชิญให้เตรียมรับการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์ ด้วยการน้อมรับและตอบสนองพระหรรษทานของพระองค์อย่างแข็งขันในแต่ละวัน ทุกครั้งที่เราให้อภัย รัก พากเพียร ภาวนา เสียสละ ประกาศข่าวดี หรือรับใช้ในพระนามของพระองค์ เรากำลังต้อนรับพระมหากษัตริย์ผู้กำลังเสด็จมา ทุกครั้งที่เราเลือกความรักเมตตาแทนผลประโยชน์ส่วนตน เลือกความเชื่อแทนความกลัว เลือกความหวังแทนความสิ้นหวัง เรากำลังเร่งให้พระอาณาจักรนิรันดรของพระองค์เข้ามา ทุกครั้งที่เรายอมให้พระหรรษทานมีชัยในชีวิตเรา เราก็เปล่งเสียงสะท้อนคำร้องของพระศาสนจักรยุคแรกว่า มารานาธา—ข้าแต่พระเยซูเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด!

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าการทดลองที่ท่านเผชิญอาจมิใช่เครื่องหมายว่าพระเจ้าไม่ประทับอยู่ แต่เป็นเครื่องหมายว่าพระองค์ทรงอยู่ใกล้ จงวอนขอพระหรรษทานให้ตระหนักถึงการเสด็จมาของพระคริสตเจ้าท่ามกลางความทุกข์ยาก เมื่อทุกสิ่งดูมืดมน จงเงยหน้ามองสวรรค์ เพราะบุตรแห่งมนุษย์ทรงอยู่ใกล้ ทรงอยู่ที่ประตูแล้ว และพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์จะส่องสว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ทั้งในวันนี้และตลอดนิรันดร

ข้าแต่พระเจ้าผู้ประทับอยู่เสมอ พระองค์เสด็จมาด้วยความถ่อมพระองค์เป็นเด็กน้อย ทรงบังเกิดจากพระนางมารีย์พรหมจารี วันหนึ่งพระองค์จะเสด็จกลับมาด้วยพระสิริรุ่งโรจน์และความสง่างาม เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย และทรงสถาปนาพระอาณาจักรอันไม่มีวันสิ้นสุดของพระองค์ วันนี้ พระองค์เสด็จมาหาข้าพเจ้าทั้งหลายทางพระหรรษทาน โดยเฉพาะท่ามกลางการทดลองและความทุกข์ยากที่พระองค์ทรงอนุญาตให้เกิดขึ้น โปรดให้ข้าพเจ้าน้อมรับพระองค์ทุกครั้งที่พระองค์เสด็จมา และรู้ว่าพระองค์เพียงผู้เดียวทรงทะลวงความมืดแห่งบาปและความตาย พระองค์เพียงผู้เดียวทรงนำแสงสว่างนิรันดรมาสู่พระอาณาจักรแห่งพระหรรษทานและพระเมตตาของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


ความจริงในความรัก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด

วันอาทิตย์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา (ปี C)

“ชนชาติหนึ่งจะลุกขึ้นต่อสู้อีกชนชาติหนึ่ง และอาณาจักรหนึ่งจะต่อสู้อีกอาณาจักรหนึ่ง จะเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง ความอดอยาก และโรคระบาดในที่ต่าง ๆ จะมีภาพอันน่าสะพรึงกลัวและเครื่องหมายยิ่งใหญ่จากท้องฟ้า แต่ก่อนที่สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดจะเกิดขึ้น เขาจะจับกุมและเบียดเบียนท่านทั้งหลาย จะมอบท่านแก่ศาลาธรรมและคุมขังไว้ในคุก และจะนำท่านไปต่อหน้าบรรดากษัตริย์และผู้ว่าราชการเพราะนามของเรา เหตุการณ์นี้จะเป็นโอกาสให้ท่านเป็นพยาน” ลูกา 21:10–13

การเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าเป็นหน้าที่พื้นฐานประการหนึ่งของเรา การเป็นคริสตชนไม่ได้จำกัดอยู่เพียงเรื่องส่วนตัวของการภาวนาและความศรัทธา แต่ต้องแทรกซึมอยู่ในทุกแง่มุมของชีวิตเรา โดยธรรมชาติของพระวรสารเอง พระวรสารเปลี่ยนแปลงมนุษย์ทั้งครบ ทั้งจิตใจ การกระทำ และวาจา ทั้งภายในและภายนอก

พระวรสารวันนี้อยู่ในช่วงใกล้สิ้นสุดพระภารกิจเปิดเผยของพระเยซูเจ้า และเป็นส่วนหนึ่งของพระดำรัสเกี่ยวกับวาระสุดท้าย ซึ่งเผยให้เห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อสิ้นพิภพ ในด้านธรรมชาติ พระเยซูเจ้าตรัสถึงความปั่นป่วนว่า “จะเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง ความอดอยาก และโรคระบาด… และจะมีเครื่องหมายยิ่งใหญ่ปรากฏจากท้องฟ้า” ในด้านชีวิตส่วนบุคคล พระองค์ทรงเตือนถึงการเบียดเบียนว่า บรรดาผู้ติดตามพระองค์จะถูกจับกุม คุมขัง และนำตัวขึ้นพิจารณาคดี ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพระนามของพระองค์ แม้ฟังดูน่าหวั่นกลัว แต่พระเยซูเจ้าทรงเสริมความจริงที่ปลอบประโลมใจว่า “สิ่งนี้จะเป็นโอกาสให้ท่านทั้งหลายเป็นพยาน”

เพื่อให้เราคลายความกลัวยิ่งขึ้น พระองค์ตรัสว่า “จงจำไว้ว่า ท่านทั้งหลายไม่ต้องเตรียมคำแก้ต่างไว้ล่วงหน้า เพราะเราเองจะให้ปรีชาญาณในการพูดแก่ท่าน ซึ่งศัตรูทั้งปวงของท่านจะไม่สามารถต้านทานหรือโต้แย้งได้” กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเราทนทุกข์เพื่อพระคริสตเจ้าและเป็นพยานถึงพระองค์ท่ามกลางการเบียดเบียน พระองค์จะไม่ทรงทอดทิ้งเรา แต่จะตรัสผ่านเรา ประทานพระปรีชาญาณและพละกำลังในยามที่เราต้องการ

เมื่อเข้าใจตามตัวอักษร พระวาจาเหล่านี้ชี้นำให้เราหันไปสนใจวันและเวลาที่ไม่มีใครรู้ เมื่อพระคริสตเจ้าจะเสด็จกลับมาอย่างรุ่งโรจน์เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย ช่วงเวลาก่อนถึงวันนั้นดูเหมือนจะมีการเบียดเบียนอย่างรุนแรง เป็นช่วงเวลาสุดท้ายแห่งการเป็นพยานและพระหรรษทานที่มอบแก่โลกก่อนพระองค์จะเสด็จกลับมา

แต่เนื่องจากพระเจ้าประทับอยู่ในโลกอย่างต่อเนื่องผ่านทางพระศาสนจักรของพระองค์ เราจึงสามารถเข้าใจพระดำรัสเกี่ยวกับวาระสุดท้ายนี้ได้ด้วยว่า กำลังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง พระคริสตเจ้าเสด็จมาหาวิญญาณแต่ละดวงในทุกขณะ โดยเฉพาะในยามสิ้นใจ แต่รวมถึงในเหตุการณ์ต่าง ๆ ของชีวิตประจำวันด้วย

ทุกวันเป็นโอกาสให้เราเป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าราวกับเป็นวันสุดท้ายของเรา และสำหรับบางคน วันนั้นก็จะเป็นวันสุดท้ายจริง ๆ การดำเนินชีวิตโดยคำนึงถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ หมายถึงการลงมือทำในเวลานี้ ยอมรับความทุกข์ด้วยความรัก นำความอยุติธรรมทุกอย่างที่เราเผชิญมาร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับไม้กางเขนของพระองค์ และยอมให้ชีวิตของเราบังเกิดผลเพื่อพระอาณาจักรของพระองค์

การเป็นพยานเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย พระหรรษทานต้องเอาชนะความรู้สึกต่อต้านตามธรรมชาติของเราต่อความทุกข์ ความอยุติธรรม และการเบียดเบียน เราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความทุกข์ ความทุกข์เข้ามาในโลกเพราะบาป ข่าวดีก็คือ พระเยซูเจ้าทรงนำเราเข้ามามีส่วนในพระพันธกิจของพระองค์ผ่านทางพระชนมชีพ การสิ้นพระชนม์ และการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์ พร้อมทั้งการเสด็จสู่สวรรค์ พระบัญชาให้ประกาศข่าวดีแก่ชนทุกชาติ และการประทานพระจิตเจ้า ในฐานะอวัยวะแห่งพระกายของพระองค์ เราได้รับเรียกให้สานต่อพระราชกิจแห่งการไถ่กู้ของพระองค์ โดยเอาชนะบาปและความอยุติธรรมด้วยความเมตตาและการให้อภัย

การหลีกเลี่ยงความทุกข์เพียงอย่างเดียวยังไม่เพียงพอ เราต้องน้อมรับความทุกข์นั้นและนำมาร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสตเจ้า เมื่อทำเช่นนี้ เราก็เป็นพยานที่มีชีวิตถึงพระเมตตา การถวายพระองค์เป็นเครื่องบูชา และความรักของพระองค์ที่ช่วยวิญญาณทั้งหลายให้รอดพ้น

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านยินดีที่จะพูดและกระทำในพระนามของพระคริสตเจ้า แม้ต้องเสียสละบางสิ่งหรือไม่ แม้ทุกสิ่งที่เราพูดและกระทำต้องเปี่ยมด้วยความรัก แต่ก็ต้องมีความจริงของพระเจ้าเป็นเครื่องนำทางด้วย ท่านยินดีจะกล่าวความจริงด้วยความรักเมื่อเผชิญการต่อต้าน หรือท่านถอยหนีด้วยความกลัว โดยเลือกที่จะรักษาสายสัมพันธ์ตามธรรมชาติมากกว่าสายสัมพันธ์เหนือธรรมชาติ จงภาวนาขอพระหรรษทานเพื่อยืนหยัดในความซื่อสัตย์และเป็นพยานด้วยความกล้าหาญ เพื่อว่าโดยการเป็นพยานของท่าน ผู้อื่นจะได้รับความรอดพ้นและได้รับการต้อนรับเข้าสู่พระอาณาจักรนิรันดรของพระเจ้า

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงกล้าหาญยิ่ง พระองค์ตรัสความจริงด้วยความรักและไม่เคยทรงคำนึงถึงสิ่งที่ต้องสูญเสีย พระองค์ทรงเต็มพระทัยสละพระชนมชีพบนไม้กางเขน ทรงน้อมรับความอยุติธรรมอันใหญ่หลวงที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพื่อจะทรงเผชิญหน้าและเอาชนะบาปเอง โปรดประทานให้ข้าพเจ้ามีส่วนในพระชนมชีพของพระองค์ โดยให้ข้าพเจ้ามีส่วนในพระมหาทรมานของพระองค์ เพื่อว่าในพระองค์ พร้อมกับพระองค์ และอาศัยพระองค์ การเป็นพยานของพระองค์ที่นำความรอดพ้นจะเป็นที่รู้จักไปจนสุดปลายแผ่นดิน พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


ร้องทูลขอพระเมตตา!

วันจันทร์ สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จเข้าใกล้เมืองเยรีโค ชายตาบอดคนหนึ่งกำลังนั่งขอทานอยู่ริมทาง เมื่อได้ยินเสียงฝูงชนเดินผ่านไป เขาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้คนบอกเขาว่า “พระเยซูเจ้าชาวนาซาเร็ธกำลังเสด็จผ่านมา” เขาจึงร้องตะโกนว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด โปรดทรงเมตตาข้าพเจ้าด้วยเถิด!” ผู้ที่เดินอยู่ข้างหน้าดุเขาและบอกให้เขาเงียบ แต่เขากลับยิ่งร้องตะโกนว่า “ข้าแต่พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด โปรดทรงเมตตาข้าพเจ้าด้วยเถิด!” ลูกา 18:35–39

ในหลายวัฒนธรรมทุกวันนี้ ผู้ที่ตาบอด พิการ เจ็บป่วย หรือทนทุกข์ ได้รับการดูแลด้วยความเอาใจใส่และเคารพในศักดิ์ศรี สังคมต่าง ๆ ได้พัฒนากฎหมายและโครงสร้างเพื่อให้แน่ใจว่าผู้มีความพิการทางร่างกายมีโอกาสดำเนินชีวิตอย่างเต็มเปี่ยม แต่ในสมัยพระคัมภีร์ สภาพการณ์มักเป็นตรงกันข้าม ความบกพร่องทางร่างกาย เช่น ตาบอดหรือเป็นอัมพาต ถูกมองว่าเป็นเครื่องหมายของการลงโทษจากพระเจ้า หลายคนเชื่อว่าสภาพเช่นนี้เป็นผลมาจากบาปของผู้ที่ประสบเอง หรือบาปของบิดามารดาหรือปู่ย่าตายายของพวกเขา ในบริบทเช่นนี้ การที่พระเยซูเจ้าทรงปฏิบัติต่อชายตาบอดจึงไม่เพียงแสดงถึงพระเมตตาสงสารเท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้คนตกตะลึงด้วย ศักดิ์ศรีที่พระองค์ประทานแก่ชายผู้นี้ทำให้เขากลายเป็นสัญลักษณ์อันทรงพลังแห่งพระพันธกิจของพระเมสสิยาห์

ลองนึกภาพเหตุการณ์นี้ พระเยซูเจ้าเสด็จเข้าใกล้เมืองเยรีโคอันมั่งคั่ง ส่วนชายตาบอดนั่งอยู่ริมทาง ถูกเมินเฉยและกีดกันให้อยู่ชายขอบ ผู้คนส่วนใหญ่ที่ผ่านไปมาคงไม่ได้ใส่ใจเขาเลย แต่ในทางจิตวิญญาณ ชายตาบอดผู้นี้เป็นตัวแทนของเราแต่ละคน เราทุกคนล้วนมีความมืดบอดฝ่ายจิต เราทุกคนเกิดมาในความยากจนของบาปกำเนิด ต้องพึ่งพาพระเมตตาของพระเจ้า ในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมาระโก ชายผู้นี้ชื่อบารทิเมอัส บุตรของทิเมอัส แต่นักบุญลูกาไม่ได้ระบุชื่อของเขา บางทีอาจเป็นความตั้งใจ เพื่อให้เรามองเห็นตนเองในตัวเขาได้ง่ายขึ้น คือเป็นผู้ไร้ชื่อ ไร้ที่พึ่ง แต่เปี่ยมด้วยความหวัง

ในทางตรงกันข้าม ผู้นำศาสนาหลายคนในสมัยพระเยซูเจ้า ทั้งบรรดาธรรมาจารย์ ชาวฟาริสี และผู้อาวุโส ต่างมองว่าตนเหนือกว่าผู้อื่นในทางจิตวิญญาณ พวกเขาพึ่งพาความชอบธรรมที่ตนคิดว่ามี และดูหมิ่นผู้อื่น ความแตกต่างระหว่างขอทานตาบอดกับชนชั้นนำทางศาสนานี้เชื้อเชิญให้เราแต่ละคนถามตนเองว่า เราเห็นตนเองเป็นเหมือนใคร ฉันมองว่าตนเป็นผู้ยากจนด้านจิตใจ และตระหนักว่าตนต้องการพระเมตตาหรือไม่ หรือฉันคิดว่าตนพึ่งตนเองได้และศักดิ์สิทธิ์ได้โดยไม่ต้องอาศัยพระหรรษทาน ต่อเมื่อเรายอมรับความยากจนฝ่ายจิตของเราเท่านั้น เราจึงจะร้องทูลได้อย่างจริงใจว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด โปรดทรงสงสารข้าพเจ้าด้วยเถิด!”

เมื่อเรียกพระเยซูเจ้าว่า “พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด” ชายตาบอดได้ประกาศความเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเมสสิยาห์ตามพระสัญญา นี่คือการแสดงความเชื่ออย่างกล้าหาญของผู้ที่ไม่เคยเห็นอัศจรรย์ แต่ก็ยังวางใจ

บางทีช่วงเวลาที่สะเทือนใจที่สุดในการพบกันครั้งนี้อาจเป็นการต่อต้านที่บารทิเมอัสต้องเผชิญ “ผู้คนที่เดินอยู่ข้างหน้าดุเขา บอกให้เงียบ” เสียงเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ของอุปสรรคมากมายที่เราเผชิญเมื่อหันมาหาพระเจ้า ทั้งเสียงจากโลก จากความปรารถนาที่ผิดระเบียบภายในตัวเรา จากบาปที่ทำจนเคยชิน และแม้กระทั่งจากปีศาจ เสียงเหล่านี้บั่นทอนกำลังใจ ไม่ให้เราเชื่อในคุณค่าของตนเอง ไม่ให้วางใจว่าพระเจ้าทรงได้ยินเรา และไม่ให้พากเพียรในการภาวนา

แต่บารทิเมอัส “ยิ่งร้องตะโกนดังขึ้น” ความเพียรของเขาท่ามกลางคำดุว่าเป็นแบบอย่างอันงดงามของการภาวนา เมื่อเราถูกประจญให้สงสัย ให้เหนื่อยล้า หรือให้เชื่อว่าพระเจ้าไม่ทรงฟัง นั่นเองคือเวลาที่เราควรภาวนาให้มากยิ่งขึ้น ความเชื่อแท้ไม่ยอมจำนน ไม่ยอมแพ้เมื่อเผชิญความยากลำบาก แต่กลับเข้มแข็งยิ่งขึ้น

เมื่อพระเยซูเจ้าทรงหยุดและรับสั่งให้เรียกชายตาบอดมา ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป ช่วงเวลานั้นเผยให้เห็นว่าพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเอาพระทัยใส่ ทรงตอบสนอง และเปี่ยมด้วยพระเมตตา เหตุการณ์นี้สอนเราว่า คำภาวนาทุกคำที่จริงใจ ถ่อมตน และพากเพียร ย่อมสัมผัสพระทัยของพระเจ้าและนำมาซึ่งการตอบสนอง

แม้การตอบสนองของพระเยซูเจ้าที่มองเห็นได้คือการรักษาชายผู้นั้น แต่การตอบสนองที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือคำเชื้อเชิญภายในใจให้ติดตามพระองค์ ซึ่งชายตาบอดน้อมรับอย่างสุดหัวใจ “ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นและติดตามพระองค์ไป พลางถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า” เมื่อคนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ พวกเขาก็ชื่นชมยินดีและถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าด้วย

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงขอทานตาบอดผู้นี้ และพยายามมองเห็นตนเองในตัวเขา อย่ามองตนเองว่าเป็นผู้มีสุขภาพดี มีชื่อเสียง หรือมั่งคั่ง แต่จงมองว่าตนยากจนและขัดสน ด้วยความถ่อมตนนั้น จงร้องทูลด้วยความมั่นใจว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า โปรดทรงพระเมตตาด้วยเถิด!” จงทำเช่นนี้อย่างไม่ลดละ และรอคอยคำเชื้อเชิญภายในใจให้มีความเชื่อมากยิ่งขึ้น เพื่อท่านจะได้มองเห็น ติดตามพระเยซูเจ้าอย่างซื่อสัตย์ยิ่งขึ้น และเป็นพยานถึงพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าด้วยชีวิตของท่าน ซึ่งได้รับการสัมผัสจากพระเมสสิยาห์ พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด

ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด โปรดทรงสงสารข้าพเจ้าด้วยเถิด! ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้ถ้อยคำนี้เป็นเสียงร้องทูลของข้าพเจ้าอยู่เสมอ ทั้งเพื่อตนเองและเพื่อทุกคน โปรดทรงขจัดความหยิ่งยโสและการถือว่าตนชอบธรรมทั้งปวงออกจากข้าพเจ้า และโปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ามองเห็นตนเองในขอทานตาบอดผู้นี้ ผู้ร้องทูลขอพระเมตตาจากพระองค์ ขณะที่ข้าพเจ้าตอบรับคำเชื้อเชิญของพระองค์ให้รับพระหรรษทาน ขอให้ข้าพเจ้าติดตามพระองค์อย่างร้อนรน ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ และนำผู้อื่นเข้าสู่ความยินดีในการดำเนินชีวิตในความสว่างของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


สายพระเนตรอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระคริสตเจ้า

วันอังคาร สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงเมืองเยรีโคและทรงตั้งพระทัยจะเสด็จผ่านเมืองนั้นไป ที่นั่นมีชายคนหนึ่งชื่อศักเคียส เป็นหัวหน้าคนเก็บภาษีและเป็นคนมั่งมี เขาพยายามจะดูว่าพระเยซูเจ้าเป็นใคร แต่เพราะมีฝูงชนอยู่มาก เขาจึงมองไม่เห็นพระองค์ เนื่องจากเขามีรูปร่างเตี้ย เขาจึงวิ่งล่วงหน้าไปและปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้เห็นพระเยซูเจ้า ซึ่งกำลังจะเสด็จผ่านทางนั้น ลูกา 19:1–3

พระวรสารวันนี้มาจากเรื่องเล่าการเดินทางในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญลูกา ซึ่งเป็นช่วงที่พระเยซูเจ้า “ทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ที่จะเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม” (ลูกา 9:51) การเดินทางนั้นจะไปถึงจุดสูงสุดในการถวายบูชาอันสูงสุดของพระองค์ โดยทรงถวายพระชนมชีพเพื่อความรอดพ้นของวิญญาณทั้งหลาย อย่างไรก็ตาม ระหว่างทาง พระเยซูเจ้าทรงดึงดูดศิษย์จำนวนมาก ทรงเทศน์สอนและทรงทำอัศจรรย์มากมาย

การเสด็จผ่านเมืองเยรีโคอันสำคัญและมั่งคั่งของพระเยซูเจ้านำไปสู่เหตุการณ์สองช่วงที่แตกต่างกันแต่เสริมกัน ประการแรก เมื่อเสด็จเข้าเมือง พระเยซูเจ้าทรงรักษาขอทานตาบอดคนหนึ่ง เมื่อชายตาบอดได้ยินว่าพระเยซูเจ้ากำลังเสด็จผ่านมา เขาก็ร้องทูลว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระโอรสของกษัตริย์ดาวิด โปรดทรงสงสารข้าพเจ้าด้วยเถิด!” พระเยซูเจ้าทรงได้ยินเขา ทรงรักษาเขา และชายผู้นั้นก็กลายเป็นศิษย์ของพระองค์ 

ภายในกำแพงเมืองเยรีโค พระเยซูเจ้าทรงเรียกคนเก็บภาษีผู้มั่งคั่งคนหนึ่ง ต่างจากขอทานตาบอด ศักเคียส ผู้เป็น “หัวหน้าคนเก็บภาษีและเป็นคนมั่งมีด้วย” ไม่ได้ร้องเรียก แต่เขาปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้เห็นพระเยซูเจ้า ทว่าพระเยซูเจ้าทรงทราบจิตใจของศักเคียสแต่ไกล จึงเสด็จเข้าไปหาเขาและตรัสว่า “ศักเคียส รีบลงมาเถิด เพราะวันนี้เราต้องพักที่บ้านของท่าน”

ศิษย์ใหม่คนหนึ่งของพระเยซูเจ้าเป็นขอทานตาบอดที่ยากจน ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษีที่มั่งคั่งและมีอิทธิพล แม้ฐานะทางโลกจะแตกต่างกันอย่างมาก แต่ชายทั้งสองมีสิ่งสำคัญร่วมกัน นั่นคือทั้งคู่เป็นผู้ที่สังคมกีดกัน คนตาบอดน่าจะถูกมองว่าเป็นผู้ถูกสาป โดยผู้คนสันนิษฐานว่าสภาพของเขาเป็นผลจากบาปของตนเองหรือของบรรพบุรุษ ส่วนศักเคียสถูกดูหมิ่นเพราะร่วมมือกับเจ้าหน้าที่โรมัน เก็บภาษีจากเพื่อนร่วมชาติชาวยิว และสร้างความมั่งคั่งให้ตนเองอย่างไม่เป็นธรรม

ฝูงชนมีปฏิกิริยาต่อทั้งสองคนในลักษณะคล้ายกัน สำหรับคนตาบอดนั้น “ผู้คนที่เดินอยู่ข้างหน้าดุเขา บอกให้เขาเงียบ” ส่วนกรณีของศักเคียส พวกเขา “เริ่มบ่นว่า ‘เขาไปพักที่บ้านของคนบาป’”

พวกเราส่วนใหญ่ต้องต่อสู้กับแรงกดดันจากคนรอบข้าง ไม่เพียงแรงกดดันที่ล่อลวงให้เราทำบาปอย่างชัดเจนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแรงกดดันที่แฝงเร้นกว่า ซึ่งผลักดันให้เราตัดสิน กีดกัน หรือดูหมิ่นผู้อื่นที่สังคมเห็นว่าไม่มีคุณค่า การแสดงความเมตตาเป็นเรื่องยากเมื่อโลกเรียกร้องให้กล่าวโทษ แต่สำหรับพระเยซูเจ้า เรื่องนี้ไม่เคยยากเลย พระองค์ทรงตัดสินจากจิตใจเท่านั้น เมื่อใดที่ทรงเห็นความเชื่อ พระองค์ก็ประทานพระเมตตา ไม่ว่าบุคคลนั้นจะมีอดีตหรือฐานะเช่นใด

สายพระเนตรอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาและคำเชื้อเชิญอันอ่อนโยนของพระเยซูเจ้าส่งผลอย่างลึกซึ้งต่อศักเคียส “ศักเคียสยืนอยู่ที่นั่นและทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘พระเจ้าข้า ข้าพเจ้าจะมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของข้าพเจ้าให้แก่คนยากจน และหากข้าพเจ้าเคยรีดไถสิ่งใดจากผู้ใด ข้าพเจ้าจะชดใช้ให้สี่เท่า’” พระเยซูเจ้าจึงตรัสตอบว่า “วันนี้ความรอดพ้นมาถึงบ้านนี้แล้ว… เพราะบุตรแห่งมนุษย์มาเพื่อแสวงหาและช่วยสิ่งที่สูญหายไปให้รอดพ้น”

เช่นเดียวกับศักเคียสและคนตาบอด เราทุกคนต้องการให้พระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเราด้วยพระเมตตา แต่เราต้องพยายามมองผู้อื่นด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาเช่นเดียวกันด้วย จงละทิ้งการตัดสินตามมาตรฐานของโลกและแรงกดดันทางสังคมที่ล่อลวงให้ท่านกล่าวโทษผู้อื่น แล้วมองทุกดวงวิญญาณผ่านพระหฤทัยของพระคริสตเจ้า แทนที่จะมองผ่านค่านิยมที่ผู้คนยอมรับ

วันนี้ จงไตร่ตรองว่าความคิดเห็นของสาธารณชนมีอิทธิพลต่อท่านมากเพียงใด ทุกวันนี้ หลายคนมักแสดงความขุ่นเคืองต่อผู้อื่นด้วยเหตุผลต่าง ๆ แม้เราต้องประณามการกระทำที่เป็นบาปโดยสภาพ และให้ผู้กระทำรับผิดชอบ แต่เราไม่ควรตัดสินจิตใจของผู้อื่นเลย ไม่ว่าพวกเขาจะทำสิ่งใด จงคิดถึงผู้ที่ท่านมักตัดสินและกล่าวโทษ แล้วเลียนแบบพระเยซูเจ้าด้วยการมองหาความเชื่อในจิตใจของพวกเขา เมื่อทำเช่นนี้ ความรอดพ้นไม่เพียงมาถึงจิตใจของท่านเท่านั้น แต่ยังเชื้อเชิญผู้อื่นให้เปลี่ยนแปลงและเป็นศิษย์ของพระคริสตเจ้า ขณะที่พระองค์ทรงดำเนินไปสู่ไม้กางเขนของพระองค์ด้วย

ข้าแต่พระเยซูเจ้าผู้ทรงพระเมตตายิ่ง พระองค์ไม่เคยทรงหวั่นไหวไปตามความคิดเห็นของสาธารณชน โดยเฉพาะเมื่อความคิดเห็นนั้นมาจากผู้ที่ถือว่าตนชอบธรรม โปรดหลั่งพระเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์ลงเหนือข้าพเจ้า และโปรดให้ข้าพเจ้ามีส่วนในความห่วงใยอันอ่อนโยนและความสงสารที่พระองค์ทรงมีต่อทุกดวงวิญญาณ ขอให้ข้าพเจ้าเลียนแบบความรักแห่งพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ และเป็นเครื่องมือที่ถ่ายทอดสายพระเนตรอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาและคำเชื้อเชิญของพระองค์ให้มารับของประทานแห่งความรอดพ้น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


ความคาดหวังของพระเจ้า

วันพุธ สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

ขณะที่ประชาชนกำลังฟังพระเยซูเจ้าตรัส พระองค์ทรงเล่าอุปมาเรื่องหนึ่งต่อไป เพราะพระองค์ทรงอยู่ใกล้กรุงเยรูซาเล็ม และพวกเขาคิดว่าพระอาณาจักรของพระเจ้าจะปรากฏขึ้นที่นั่นทันที พระองค์จึงตรัสว่า “ขุนนางคนหนึ่งเดินทางไปยังแดนไกลเพื่อรับอำนาจเป็นกษัตริย์ แล้วจึงจะกลับมา เขาเรียกผู้รับใช้สิบคนมา มอบเหรียญทองสิบเหรียญให้พวกเขา และบอกว่า ‘จงนำเงินนี้ไปค้าขายจนกว่าเราจะกลับมา’” ลูกา 19:11–13

พระวรสารวันนี้อยู่ในช่วงท้ายของการเดินทางอันยาวนานของพระเยซูเจ้าจากแคว้นกาลิลีสู่กรุงเยรูซาเล็ม การเดินทางซึ่งเริ่มต้นทางเหนือนี้ บัดนี้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว ทันทีหลังจากทรงเล่าอุปมาเรื่องเหรียญทองสิบเหรียญนี้ พระเยซูเจ้าทรงลาเสด็จเข้าสู่นครศักดิ์สิทธิ์ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องว่า “ขอถวายพระพรแด่กษัตริย์ผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า สันติสุขจงมีในสวรรค์ และพระสิริรุ่งโรจน์จงมีในสวรรค์สูงสุด” (ลูกา 19:38) การเสด็จเข้าเมืองอย่างกษัตริย์ของพระองค์เป็นสัญญาณว่าเวลานั้นมาถึงแล้ว แต่ไม่ใช่ในแบบที่คนส่วนใหญ่คาดหวัง

ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงดำเนินไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ศิษย์ใหม่จำนวนมากเริ่มติดตามพระองค์ บางคนได้รับแรงบันดาลใจจากคำเทศน์สอนที่เข้าถึงส่วนลึกของจิตใจ บางคนจากการอัศจรรย์ที่พระองค์ทรงกระทำ และอีกหลายคนจากการได้พบพระองค์เป็นการส่วนตัวอย่างใกล้ชิด ซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขา แม้บรรดาผู้แสวงบุญจะเดินทางไปกรุงเยรูซาเล็มเพื่อฉลองปัสกาทุกปี แต่ปีนี้มีความรู้สึกคาดหวังเป็นพิเศษ หลายคนเชื่อว่าพระเยซูเจ้าคือพระเมสสิยาห์ที่พวกเขารอคอยมานาน และคิดว่าในที่สุดก็ถึงเวลาที่พระเมสสิยาห์จะทรงแสดงพระราชอำนาจ รวมอิสราเอลทั้งสิบสองเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียว ปลดแอกจากการยึดครองของโรมัน และนำยุคใหม่อันรุ่งโรจน์มาสู่พวกเขา ความตื่นเต้นนั้นสัมผัสได้อย่างชัดเจน

แท้จริงแล้ว พระเยซูเจ้ากำลังเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มเพื่อสถาปนาพระอาณาจักรของพระองค์ แต่ไม่ใช่การปกครองทางการเมืองหรือการทหารอย่างที่หลายคนวาดหวังไว้ หากเป็นพระอาณาจักรแห่งพระหรรษทาน ซึ่งถือกำเนิดจากไม้กางเขนและได้รับการประทับตรารับรองในการกลับคืนพระชนมชีพ แม้แต่อัครสาวกทั้งสิบสองคนก็ยังพยายามทำความเข้าใจธรรมล้ำลึกนี้ ความเข้าใจผิดของพวกเขาปรากฏชัดในเหตุการณ์อันน่าเศร้าของพระทรมาน เมื่อยูดาสทรยศ เปโตรปฏิเสธพระองค์ และคนอื่น ๆ หลบหนีไปด้วยความกลัว มีเพียงพระนางมารีย์พรหมจารี ยอห์นอัครสาวก และสตรีผู้ซื่อสัตย์ไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดมั่นคง ขณะที่พระเยซูเจ้า ผู้ทรงเป็นจอมกษัตริย์อย่างแท้จริง ทรงทำให้พันธกิจที่เหนือความคาดหมายของมนุษย์อย่างยิ่งสำเร็จลุล่วง

อุปมาที่พระเยซูเจ้าทรงเล่าในวันนี้สะท้อนความจริงเกี่ยวกับพระเจ้านี้ ชายสูงศักดิ์ผู้เดินทางไปยังแดนไกลเพื่อรับตำแหน่งกษัตริย์แล้วจึงกลับมา เป็นสัญลักษณ์ถึงพระเยซูเจ้าเอง ผู้จะเสด็จจากโลกนี้ไปในไม่ช้าผ่านทางพระทรมานและการเสด็จสู่สวรรค์ แล้วจะเสด็จกลับมาในพระสิริรุ่งโรจน์ที่ประจักษ์แก่สายตาและคงอยู่ตลอดไป ผู้รับใช้ที่ได้รับมอบเหรียญเงินไว้แทนเราทุกคน ผู้ได้รับเรียกให้ดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อในช่วงเวลาที่ดูราวกับว่าพระองค์ไม่ประทับอยู่ พวกเขาได้รับการคาดหวังให้นำสิ่งที่ได้รับไปลงทุน เพิ่มพูน และทำให้เกิดผล ไม่ใช่นั่งเฉยอยู่ด้วยความกลัวหรือความพึงพอใจในสภาพฝ่ายจิตของตนจนไม่คิดจะก้าวหน้า

พระเยซูเจ้าทรงทราบถึงสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า จึงทรงพยายามแก้ไขข้อสันนิษฐานที่ผิดของฝูงชน พระอาณาจักรของพระองค์จะไม่มาพร้อมกับความยิ่งใหญ่ตระการตาหรืออำนาจทางโลก แต่จะเริ่มต้นอย่างถ่อมตน ดุจเมล็ดพืชที่ซ่อนอยู่ในดิน และจะเติบโตขึ้นผ่านความซื่อสัตย์ของผู้ที่เชื่อ นำพระพรที่ได้รับไปใช้ให้เกิดผล และเฝ้าระวังรอคอยการเสด็จกลับมาของพระองค์

ในบรรดาพลเมืองของกษัตริย์ มีผู้ที่ไม่ต้องการให้พระองค์ปกครองพวกเขา คนเหล่านี้แทนผู้ที่มีความคาดหวังที่ผิดเกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ รวมถึงความคาดหวังที่ผิดทุกอย่างที่เรามีต่อพระเจ้าเมื่อเราเข้าใจการทรงเป็นกษัตริย์ของพระองค์อย่างคลาดเคลื่อน ในอุปมา เมื่อกษัตริย์กลับมา พระองค์ตรัสถึงผู้ที่ปฏิเสธการเป็นกษัตริย์ของพระองค์ว่า “ส่วนพวกศัตรูของเราที่ไม่ต้องการให้เราเป็นกษัตริย์นั้น จงพามาที่นี่และฆ่าเสียต่อหน้าเรา” (ลูกา 19:27) ถ้อยคำเหล่านี้ชวนให้สะดุ้งตกใจ เพราะออกมาจากพระโอษฐ์ของพระผู้กอบกู้โลก แต่ก็ควรกระตุ้นให้เราแสวงหาการครองราชย์ที่แท้จริงของพระเยซูเจ้า การครองราชย์ที่พระองค์เสด็จมาสถาปนา ซึ่งสูงส่งและเหนือความคาดหมายของมนุษย์

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความคาดหวังที่ท่านมีต่อพระเจ้า บางครั้งท่านปรารถนาให้แผนการของพระองค์สำหรับชีวิตของท่านตรงกับแผนการของท่านเองหรือไม่ ท่านยินดียอมรับการทรงเป็นกษัตริย์ของพระองค์ที่นำไปสู่ความรักอันเสียสละและไม่เห็นแก่ตัว แทนที่จะเป็นการปกครองที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเกียรติรุ่งโรจน์ทางโลกหรือไม่ จงทูลขอพระหรรษทานจากองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา เพื่อจะละวางความคาดหวังที่ผิดทุกอย่าง และน้อมรับวิธีอันน่าประหลาดใจและรุ่งโรจน์ที่พระองค์ทรงเลือกใช้ในการครองราชย์ในชีวิตของท่าน ผ่านทางพระหรรษทาน การเสียสละ และความวางใจ

ข้าแต่พระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระสิริรุ่งโรจน์ยิ่ง บ่อยครั้งเหลือเกินที่ข้าพเจ้านำความคาดหวังของตนเองไปวางไว้กับพระองค์ และไม่น้อมรับพระราชอำนาจของพระองค์ผู้ทรงเป็นพระเจ้าในชีวิตของข้าพเจ้า โปรดปลดปล่อยข้าพเจ้าให้พ้นจากข้อจำกัดของความคิดและความปรารถนาของตนเอง โปรดประทานพระหรรษทานให้ข้าพเจ้าหันมาหาพระองค์ด้วยความวางใจอย่างสิ้นเชิง ทำงานอย่างซื่อสัตย์ในช่วงเวลาที่พลัดพรากจากบ้านแท้อยู่บนแผ่นดินนี้ และดำเนินชีวิตในแต่ละวันด้วยการเฝ้ารอการเสด็จกลับมาอย่างรุ่งโรจน์ของพระองค์ เมื่อพระองค์จะทรงนำสิ่งสร้างทั้งมวลให้มานอบน้อมอย่างสมบูรณ์ภายใต้การครองราชย์นิรันดรของพระองค์ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


ร่ำไห้พร้อมกับพระเยซูเจ้า

วันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จมาใกล้กรุงเยรูซาเล็ม ทอดพระเนตรเห็นกรุงนั้น ก็ทรงกันแสงสงสารกรุงนั้น ตรัสว่า “หากวันนี้เจ้าเพียงแต่รู้ว่าสิ่งใดนำมาซึ่งสันติสุข แต่บัดนี้สิ่งนั้นถูกซ่อนไว้จากดวงตาของเจ้า เพราะวันเวลาจะมาถึง เมื่อศัตรูของเจ้าจะตั้งแนวรั้วล้อมเจ้าไว้ เขาจะล้อมเจ้าและปิดทางเจ้าไว้ทุกด้าน” ลูกา 19:41–43

ผู้ที่ได้รับพระพรในการร่วมรู้สึกกับผู้อื่นย่อมสะเทือนใจเมื่อเห็นใครสักคนโศกเศร้าจนถึงกับร่ำไห้ พระวรสารวันนี้เชื้อเชิญให้เราเพ่งมองความโศกเศร้าอันศักดิ์สิทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และร่ำไห้พร้อมกับพระองค์ ขณะที่พระองค์เสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มในสัปดาห์ปัสกา ซึ่งพระองค์จะทรงรับทรมานและสิ้นพระชนม์ แม้ในเวลานี้ เรายังคงร่ำไห้ร่วมกับพระหฤทัยอันโศกเศร้าของพระองค์ ขณะที่พระองค์ทอดพระเนตรมายังเราและโลกของเรา

ความโศกเศร้าเป็นอารมณ์ตามธรรมชาติที่เป็นกลางทางศีลธรรม เราอาจเศร้าเสียใจกับหลายสิ่ง เช่น การทุ่มเทอย่างสุดกำลังในการแข่งขันกีฬาที่จบลงด้วยความพ่ายแพ้ การได้รับผลวินิจฉัยโรคที่ทำให้ใจสลาย หรือการสูญเสียคนที่รักจากอุบัติเหตุอันน่าเศร้า ความโศกเศร้าในสถานการณ์เหล่านี้ล้วนเป็นไปตามธรรมชาติและเข้าใจได้

อย่างไรก็ตาม เราอาจโศกเศร้าด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัวได้เช่นกัน เราอาจเศร้าเสียใจเพราะความหยิ่งทะนงของเราถูกกระทบ หรือเพราะเราไม่ได้รับความสะดวกสบายทางโลก การยอมรับ หรือความสำเร็จที่เราปรารถนา ความโศกเศร้าเช่นนี้ ซึ่งหยั่งรากอยู่ในความรักตนเอง ไม่ได้ยกระดับจิตวิญญาณ และอาจนำไปสู่การสงสารตนเองหรือความขุ่นเคืองใจ ตรงกันข้าม ความโศกเศร้าของพระคริสตเจ้าบริสุทธิ์ ไม่เห็นแก่พระองค์เอง และนำมาซึ่งการไถ่กู้ พระองค์มิได้ทรงกันแสงเพื่อตนเอง แต่ทรงกันแสงเพื่อเรา เพื่อวิญญาณที่ปฏิเสธพระหรรษทานแห่งการกลับใจ เพื่อหัวใจที่แข็งกระด้างต่อความจริง และเพื่อโลกที่หันหลังให้กับแหล่งกำเนิดแห่งสันติสุขอยู่บ่อยครั้งเหลือเกิน

ในพระดำรัสคร่ำครวญของพระเยซูเจ้าต่อกรุงเยรูซาเล็ม เราได้เห็นความโศกเศร้าของพระเจ้าผู้ทรงรักประชากรของพระองค์อย่างลึกซึ้งและทรงปรารถนาให้พวกเขาได้รับความรอดพ้น แต่ยังทรงเคารพเสรีภาพของพวกเขา แม้เมื่อพวกเขาใช้เสรีภาพนั้นในทางที่ผิด น้ำพระเนตรของพระองค์แสดงอย่างลึกซึ้งถึงความร่วมรู้สึกของพระเจ้า ซึ่งเป็นความโศกเศร้าของความรักที่ถูกปฏิเสธ และเช่นเดียวกับที่ครั้งหนึ่งพระองค์ทรงกันแสงถึงนครศักดิ์สิทธิ์ซึ่งไม่ตระหนักถึงเวลาที่พระเมสสิยาห์เสด็จมาเยี่ยมเยียน ทุกวันนี้พระองค์ก็ทรงโศกเศร้าเช่นกัน เมื่อเราปิดใจต่อการประทับอยู่ของพระองค์และยังคงมืดบอดต่อหนทางที่นำไปสู่สันติสุขแท้จริง

เราควรตอบสนองต่อพระหฤทัยอันระทมทุกข์ของพระเยซูเจ้าอย่างไร? การประจญอย่างหนึ่งคือการเพิกเฉย ลดทอนความสำคัญ หรือทำราวกับว่าความโศกเศร้าของพระองค์ไม่สำคัญหรือไม่เกี่ยวข้องกับเรา การประจญอีกอย่างหนึ่งคือการยอมรับว่าพระองค์ทรงโศกเศร้าเพราะบาปของเราและบาปของโลก แต่กลับตอบสนองด้วยการปกป้องตนเอง ความรู้สึกผิด หรือความท้อแท้ การตอบสนองอันศักดิ์สิทธิ์คือการเข้าใจและร่วมรู้สึกไปกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา คือการเพ่งมองความโศกเศร้าอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์และสาเหตุของความโศกเศร้านั้น

การมองบาปของเรา บาปของโลก และผลที่บาปเหล่านี้มีต่อพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูเจ้าอย่างซื่อตรงและด้วยความร่วมรู้สึกนั้น เป็นกิจการแห่งความรักในตัวมันเอง เมื่อทำเช่นนี้ เราก็มีส่วนร่วมในความรักของพระคริสตเจ้า พระองค์มิได้ทรงโศกเศร้าเพราะความโกรธ ความสงสารตนเอง หรือการกล่าวโทษ แต่ทรงโศกเศร้าเพราะความรักต่อคนบาปทุกคน ความรักนั้นปลุกเร้าความรู้สึกสงสารเยี่ยงมนุษย์ในพระธรรมชาติมนุษย์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ และแสดงออกถึงความรักอันไร้ขอบเขตแห่งพระธรรมชาติพระเจ้าของพระองค์ ความโศกเศร้าของพระองค์กลายเป็นช่องทางแห่งพระหรรษทาน ซึ่งเมื่อเราเข้าใจและน้อมรับอย่างถูกต้อง ก็จะเปิดใจเราให้รับพระหรรษทานนั้น และผลักดันเราให้มุ่งสู่การกลับใจ ทั้งในชีวิตของเราเองและในชีวิตของผู้คนรอบข้าง

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความโศกเศร้าในพระหฤทัยของพระคริสตเจ้า ขณะที่พระองค์ทอดพระเนตรชีวิตของท่าน ชุมชนของท่าน พระศาสนจักร และโลก จงยอมให้ตนเองนั่งอยู่กับพระองค์ในความโศกเศร้านั้น มิใช่ด้วยความสิ้นหวังหรือความกลัว แต่ด้วยความรักและการร่วมทุกข์ร่วมสุข ให้ความโศกเศร้าของพระองค์สัมผัสใจท่านจนเกิดความสงสาร จงถามตนเองว่า ในชีวิตของท่านมีสิ่งใดที่ทำให้พระองค์ทรงโศกเศร้า เป็นบาปที่ท่านยังยึดติดอยู่หรือไม่? เป็นการไม่ยอมให้อภัยหรือไม่? เป็นใจที่แข็งกระด้าง ความเฉยเมยต่อพระหรรษทาน หรือการละเลยการภาวนาหรือไม่? จงให้ความโศกเศร้าอันศักดิ์สิทธิ์นั้นนำท่านไปสู่การกลับใจ การภาวนาวอนขอเพื่อผู้อื่น กิจการแห่งความรัก และความมุ่งมั่นที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในการดำเนินชีวิตเพื่อพระองค์ เมื่อทำเช่นนี้ ท่านจะบรรเทาพระหฤทัยของพระคริสตเจ้าและมีส่วนร่วมในพันธกิจแห่งการไถ่กู้ของพระองค์ ช่วยนำสันติสุขมาสู่โลกที่ต้องการพระหรรษทานของพระองค์อย่างยิ่ง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงโศกเศร้าของข้าพเจ้า เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรกรุงเยรูซาเล็ม ความทุกข์โศกได้ทิ่มแทงพระหฤทัยศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ พระองค์ทรงเห็นอย่างชัดเจนถึงความทุกข์ทรมานที่จะเกิดแก่ประชากรของพระองค์ เพราะพวกเขาไม่ยอมหันมาหาพระองค์ ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์ทอดพระเนตรจิตใจของข้าพเจ้าด้วยความรักและความปรารถนาอย่างเดียวกันนั้น โปรดประทานพระหรรษทานแก่ข้าพเจ้าให้มองเห็นสิ่งที่พระองค์ทรงเห็น รู้สึกถึงสิ่งที่พระองค์ทรงรู้สึก และตอบสนองด้วยหัวใจที่เปิดรับพระเมตตาของพระองค์ ขอให้การที่ข้าพเจ้าร่วมรู้สึกถึงความโศกเศร้าของพระองค์นำข้าพเจ้าไปสู่ความเชื่อที่เพิ่มพูนขึ้น ความรักที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และความเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


การฟื้นฟูการนมัสการอันศักดิ์สิทธิ์

วันศุกร์ สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

พระเยซูเจ้าเสด็จเข้าไปในบริเวณพระวิหารและทรงเริ่มขับไล่บรรดาผู้ขายของ โดยตรัสกับพวกเขาว่า “มีเขียนไว้ว่า บ้านของเราจะเป็นบ้านแห่งการภาวนา แต่ท่านทั้งหลายกลับทำให้เป็นซ่องโจร” พระองค์ทรงสั่งสอนในบริเวณพระวิหารทุกวัน ลูกา 19:45–47

พระวรสารวันนี้เปิดฉากสัปดาห์ที่อาจกล่าวได้ว่าน่าตื่นเต้นและส่งผลลึกซึ้งที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงกรุงเยรูซาเล็มเพื่อฉลองปัสกาตลอดหนึ่งสัปดาห์ โดยมีฝูงชนที่ได้มาเป็นศิษย์ของพระองค์ในช่วงสามปีก่อนหน้านั้น ซึ่งเป็นช่วงที่พระองค์ทรงปฏิบัติพระภารกิจอย่างเปิดเผย มาต้อนรับด้วยความชื่นชมยินดี ทั่วทั้งเมืองเปี่ยมด้วยความคาดหวัง หลายคนสงสัยว่านี่จะเป็นเวลาที่พระองค์ทรงประกาศพระราชอำนาจและฟื้นฟูอาณาจักรอิสราเอลให้เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ในวันแรกของเทศกาล พระเยซูเจ้าทรงกระทำสิ่งที่น่าตกตะลึง พระองค์เสด็จเข้าไปในพระวิหารและทรงขับไล่บรรดาพ่อค้า ทรงตำหนิพวกเขาที่ทำให้บ้านของพระบิดากลายเป็น “ซ่องโจร”

ปัสกาเป็นวันฉลองที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในปฏิทินของชาวยิว เพื่อระลึกถึงการที่อิสราเอลได้รับการปลดปล่อยจากการเป็นทาสในอียิปต์ เป็นการระลึกถึงคืนที่ทูตแห่งความตายผ่านเลยบ้านที่มีเครื่องหมายเลือดของลูกแกะที่ถูกฆ่าถวายเป็นเครื่องบูชา เหตุการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางสี่สิบปีผ่านถิ่นทุรกันดารไปสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา

หลายศตวรรษต่อมา กษัตริย์ซาโลมอนทรงสร้างพระวิหารบนภูเขาโมริยาห์ ณ สถานที่เดียวกับที่อับราฮัมถูกทดสอบความเต็มใจที่จะถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา ซึ่งเป็นภาพล่วงหน้าของการที่พระเจ้าพระบิดาทรงถวายพระบุตรเพียงพระองค์เดียวเป็นเครื่องบูชาบนภูเขาเดียวกันนั้นในกรุงเยรูซาเล็ม นับแต่นั้นมา ชาวยิวจากทุกเผ่าต่างจาริกแสวงบุญไปที่นั่นเป็นประจำทุกปี เพื่อนมัสการ ระลึกถึงพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงทำกับอับราฮัม และเฉลิมฉลองการอพยพออกจากอียิปต์

ในช่วงปัสกา แต่ละครอบครัวต้องถวายสัตว์เป็นเครื่องบูชาที่พระวิหาร เพื่ออำนวยความสะดวกในเรื่องนี้ บรรดาพ่อค้าจึงขายลูกแกะ แพะ และนกพิราบ โดยเฉพาะแก่ผู้จาริกแสวงบุญที่เดินทางมาไกล แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่เริ่มต้นจากการให้บริการเพื่อความสะดวกกลับเสื่อมเสียอย่างร้ายแรง ความโลภและการมุ่งค้าขายเข้ามาแทนที่ความเคารพยำเกรง ผลกำไรบดบังความศักดิ์สิทธิ์

การที่พระเยซูเจ้าทรงชำระพระวิหารเป็นการพิพากษาในลักษณะของประกาศก พระองค์ทรงประกาศว่าต้องฟื้นฟูการนมัสการที่แท้จริง ลูกแกะของพระเจ้าเสด็จมาเพื่อถวายเครื่องบูชาอันสมบูรณ์เด็ดขาด และในไม่ช้าพระวิหารจะหลีกทางให้แก่พันธสัญญาใหม่อันนิรันดร ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่พระกายของพระคริสตเจ้าเอง พระกายที่จะถูกถวายเป็นบูชา และพระมังสะของพระองค์ที่จะถูกนำมารับประทาน

บริบทนี้ช่วยให้เราเข้าใจว่าเหตุใดบรรดาหัวหน้าสมณะ ธรรมาจารย์ และผู้นำประชาชนจึงหาทางประหารพระเยซูเจ้า พระองค์ทรงสั่นคลอนระบบที่พวกเขาค้ำจุนมาเป็นเวลานาน ซึ่งเป็นระบบที่พัวพันกับความหยิ่งยโส ผลประโยชน์ทางการเงิน และพิธีกรรมที่ว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่การจาริกแสวงบุญและการถวายเครื่องบูชา ไปจนถึงเงินที่ไหลเวียนมาจุนเจือพระวิหาร และในบางกรณีก็ทำให้บรรดาผู้นำมั่งคั่งขึ้น ล้วนมีผลประโยชน์มากมายเป็นเดิมพัน

บทเรียนสำคัญประการหนึ่งที่เราได้รับจากการเผชิญหน้าครั้งนี้คือ เมื่อเราออกห่างจากหน้าที่หลักในการนมัสการพระเจ้า และเริ่มยกธรรมเนียมที่มนุษย์สร้างขึ้นไว้เหนือความบริสุทธิ์ของการนมัสการ เราเองก็จำเป็นต้องได้รับการชำระจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นกัน แม้ธรรมเนียมของมนุษย์อาจมีความหมายลึกซึ้ง แต่ธรรมเนียมเหล่านั้นจะกลายเป็นอุปสรรคต่อชีวิตจิต เมื่อเราถือว่าธรรมเนียมเป็นจุดหมายในตัวเอง แทนที่จะเป็นหนทางสู่ความศักดิ์สิทธิ์

ตัวอย่างเช่น เราอาจยึดติดกับกิจศรัทธา รูปแบบพิธีกรรมที่เราชอบ หรือธรรมเนียมของวัด ซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำให้ความเชื่อของเราลึกซึ้งขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งเหล่านี้อาจกลายเป็นเพียงกิจวัตร แฝงด้วยความหยิ่งยโส หรือก่อให้เกิดความแตกแยก เมื่อรูปแบบบดบังเนื้อแท้ หรือความชอบส่วนตัวมีน้ำหนักมากกว่าความเคารพยำเกรง ความถ่อมตน และความนบนอบ แม้แต่ธรรมเนียมที่ดีก็อาจขัดขวางการนมัสการที่แท้จริงได้

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงภารกิจหลักในชีวิตของท่าน นั่นคือการนมัสการพระเจ้า นี่คือสิ่งที่ท่านถูกสร้างมาเพื่อกระทำ และเป็นหนทางที่ทำให้ท่านเข้าเป็นสมาชิกแห่งพระอาณาจักรของพระเจ้า แม้กิจศรัทธาและความชอบทางศาสนาอาจเป็นประโยชน์ แต่จงพิจารณาว่าธรรมเนียมทางศาสนา ความเคยชิน หรือความคิดเห็นส่วนตัวของท่านบดบังความบริสุทธิ์ของการนมัสการของท่านหรือไม่ ท่านใส่ใจกับสิ่งภายนอกและธรรมเนียมต่าง ๆ มากกว่า หรือใส่ใจกับการนมัสการพระเจ้า หากเป็นอย่างแรก จงทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทรงพลิกคว่ำความบิดเบือนเหล่านั้น และทรงเรียกท่าน ชุมชนวัดของท่าน และพระศาสนจักรทั้งหมดของพระองค์ให้กลับมาสู่การนมัสการอันศักดิ์สิทธิ์

ข้าแต่ลูกแกะของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในพระวิหารระหว่างเทศกาลปัสกา และทอดพระเนตรเห็นความบิดเบือนที่คืบคลานเข้ามาในเทศกาลศักดิ์สิทธิ์นั้น ความร้อนรนอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ได้ผลักดันให้พระองค์ทรงชำระพระวิหาร โปรดทรงชำระพระวิหารแห่งวิญญาณของข้าพเจ้าด้วยความร้อนรนอันศักดิ์สิทธิ์เดียวกันนั้น โปรดขจัดความยึดติดและความชอบทางศาสนาที่ฉาบฉวยทั้งหมดออกจากข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะเป็นอิสระอย่างแท้จริงที่จะนมัสการพระองค์ด้วยจิตและความจริง ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์


การตั้งคำถามต่อพระเจ้า

วันเสาร์ สัปดาห์ที่สามสิบสาม เทศกาลธรรมดา

ชาวสะดูสีบางคน ซึ่งเป็นผู้ปฏิเสธการกลับคืนชีพ เข้ามาทูลถามพระเยซูเจ้าว่า “พระอาจารย์ โมเสสเขียนข้อกำหนดไว้ให้เราว่า ถ้าชายคนหนึ่งตาย ทิ้งภรรยาไว้โดยไม่มีบุตร พี่ชายหรือน้องชายของเขาต้องรับหญิงนั้นเป็นภรรยา เพื่อสืบสกุลให้แก่ผู้ตาย มีพี่น้องชายเจ็ดคน…” ลูกา 20:27–29

หลังจากเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มเพื่อฉลองปัสกาและทรงชำระพระวิหารแล้ว พระเยซูเจ้าเสด็จกลับมาสั่งสอนในบริเวณพระวิหารทุกวัน ประชาชนต้อนรับพระองค์อย่างอบอุ่น และตั้งใจฟังพระวาจาทุกคำของพระองค์ แต่บรรดาผู้นำศาสนาซึ่งหวาดกลัวอิทธิพลของพระองค์ กลับพยายามอย่างจงใจและเป็นขั้นเป็นตอนที่จะวางกับดักพระองค์ ทำลายความน่าเชื่อถือของพระองค์ และกำจัดพระองค์

ก่อนอื่น บรรดาหัวหน้าสมณะ ธรรมาจารย์ และผู้อาวุโสท้าทายพระอำนาจของพระองค์ โดยตั้งคำถามว่าพระองค์ทรงมีสิทธิใดที่จะขับไล่คนแลกเงินและคนขายสัตว์สำหรับถวายเป็นเครื่องบูชา พระองค์ทรงประกาศว่าพวกเขาได้ทำให้พระนิเวศของพระบิดาของพระองค์กลายเป็นซ่องโจร เมื่ออุบายนี้ล้มเหลว บรรดาผู้นำจึงพยายามวางกับดักพระองค์ด้วยคำถามเรื่องการเสียภาษีแก่โรม โดยหวังจะบีบให้พระองค์ต้องเลือกว่าจะต่อต้านซีซาร์หรือทำให้ประชาชนเหินห่างจากพระองค์ แต่พระองค์ทรงหลุดพ้นจากกับดักของพวกเขาด้วยพระปรีชาญาณ โดยตรัสตอบด้วยพระวาจาที่เป็นที่รู้จักกันดีว่า “จงคืนของของซีซาร์ให้ซีซาร์ และคืนของของพระเจ้าให้พระเจ้า”

ในพระวรสารวันนี้ ถึงคราวของชาวสะดูสีที่จะลองวางกับดักพระเยซูเจ้า ชาวสะดูสีเป็นกลุ่มศาสนาของบรรดาสมณะและชนชั้นสูง ซึ่งผูกพันอย่างใกล้ชิดกับการนมัสการในพระวิหารและการร่วมมือทางการเมืองกับโรม ต่างจากชาวฟาริสี พวกเขาปฏิเสธการกลับคืนชีพของผู้ตาย ความเป็นอมตะของวิญญาณ และการมีอยู่ของทูตสวรรค์ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นรากฐานของคำสั่งสอนของพระเยซูเจ้าเอง พวกเขายอมรับเฉพาะโทราห์ คือหนังสือห้าเล่มแรกของโมเสส ว่าเป็นหลักที่มีอำนาจผูกพัน ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสร้างคำถามสมมติขึ้นจากธรรมบัญญัติของโมเสส

พวกเขายกสถานการณ์สมมติที่พี่น้องชายเจ็ดคนแต่งงานกับหญิงคนเดียวกันตามลำดับ โดยแต่ละคนตายไปโดยไม่มีบุตร เมื่อหญิงนั้นตายด้วย พวกเขาจึงถามว่าเมื่อตายแล้วกลับคืนชีพ นางจะเป็นภรรยาของใคร เรื่องสมมติของพวกเขาไม่ได้มีเจตนาจะค้นหาความจริง แต่เพื่อเยาะเย้ยความคิดเรื่องการกลับคืนชีพนั้นเอง อย่างไรก็ตาม พระเยซูเจ้าทรงตอบข้อกังขาของพวกเขาอย่างสงบด้วยพระปรีชาญาณ พระองค์ทรงเผยให้เห็นว่าชีวิตในการกลับคืนชีพไม่ได้เป็นเพียงการต่อเนื่องของชีวิตบนแผ่นดินที่เรามีอยู่ในวันนี้ ในยุคที่จะมาถึง การแต่งงานอย่างที่เรารู้จักจะไม่มีอีกต่อไป เพราะบรรดาผู้มีความเชื่อจะมีส่วนร่วมในชีวิตที่ได้รับพระสิริรุ่งโรจน์ เป็นอมตะ เป็นชีวิตฝ่ายจิต และเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างสมบูรณ์

จากนั้น พระเยซูเจ้าทรงใช้คัมภีร์โทราห์โต้แย้งพวกเขา โดยทรงชี้ไปที่พระวาจาของพระเจ้าจากพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟว่า “เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” พระเยซูเจ้าทรงอธิบายว่า พระเจ้า “ทรงเป็น” พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ไม่ใช่ “เคยทรงเป็น” ข้อสังเกตที่ลึกซึ้งนี้เผยให้เห็นความเป็นอมตะของวิญญาณ เพราะพระยาห์เวห์เองตรัสโดยทรงใช้กาลปัจจุบัน

การโต้ตอบครั้งนี้แสดงให้เห็นพระปรีชาญาณอันหาผู้ใดเทียบมิได้ของพระเยซูเจ้า และพระประสงค์ที่จะทรงนำผู้ที่ต่อต้านพระองค์ไปสู่ความจริง โดยทรงเผยความเป็นจริงนิรันดรอย่างชัดเจน คำสั่งสอนของพระองค์ลึกซึ้งยิ่งนัก จนธรรมาจารย์บางคนที่เชื่อเรื่องการกลับคืนชีพตอบว่า “พระอาจารย์ พระองค์ตรัสตอบได้ดีแล้ว” บางทีพระปรีชาญาณของพระเจ้าอาจทำให้บางคนในกลุ่มนั้นยอมรับพระองค์

ลองจินตนาการว่าท่านได้นั่งสนทนากับพระเยซูเจ้าและทูลถามพระองค์ได้ทุกเรื่อง ท่านจะถามอะไร บางทีอาจมีบางสิ่งในชีวิตที่ท่านไม่เข้าใจ เช่น เหตุใดพระเจ้าจึงทรงยอมให้เกิดความทุกข์หรือการทดลองบางอย่าง หรือท่านอาจมีคำถามที่กว้างกว่านั้น เช่น ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์บางทฤษฎีจะสอดคล้องกับการเปิดเผยของพระเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อดูเหมือนขัดแย้งกัน ลึก ๆ แล้ว หลายคนเชื่อในพระเจ้าและความเชื่อที่พระองค์ทรงเปิดเผย แต่ยังขาดความกระจ่าง โดยเฉพาะในเรื่องที่เข้าใจยาก แม้สิ่งนี้อาจทำให้บางคนเกิดความสงสัย แต่สำหรับบางคนกลับนำไปสู่ความใคร่รู้อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมิได้มุ่งจะจับผิดพระเจ้า หากแต่มุ่งแสวงหาพระปรีชาญาณและความรู้ของพระองค์ด้วยความถ่อมตน

วันนี้ จงไตร่ตรองคำถามใด ๆ ที่ท่านอาจมีเกี่ยวกับพระเจ้า ความทุกข์ หรือความหมายของเหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตของท่าน พระเยซูเจ้าทรงมีคำตอบอันสมบูรณ์ครบถ้วนสำหรับทุกคำถามที่เราอาจทูลถาม เมื่ออยู่ในแสงสว่างแห่งความจริงของพระองค์ ทุกสิ่งล้วนมีความหมาย จงยึดมั่นในความเชื่อและความหวังนั้น และแสวงหาความจริงที่ท่านจำเป็นต้องรู้เพื่อคลี่คลายความสับสนใด ๆ ในใจ พระเจ้าทรงปรารถนาจะตรัสกับท่าน ประทานความเข้าใจแก่ท่าน และยืนยันความจริงทุกประการที่ท่านยึดถือด้วยความเชื่ออยู่ในขณะนี้ ให้ท่านเห็นอย่างชัดเจนและมั่นใจ

ข้าแต่พระเจ้าแห่งความจริงทั้งมวล บางครั้งข้าพเจ้าต้องต่อสู้กับความสับสน และความสับสนนั้นอาจนำไปสู่ความสงสัย โปรดประทานพระพรแห่งความเชื่อที่บริสุทธิ์และไม่หวั่นไหวแก่ข้าพเจ้า โดยเฉพาะเมื่อข้าพเจ้าเผชิญธรรมล้ำลึกที่ยากจะเข้าใจ ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นที่รัก เมื่อข้าพเจ้าหนักใจด้วยคำถามหรือความไม่แน่ใจ โปรดประทานพระพรแห่งปรีชาญาณ ความรู้ และความเข้าใจแก่ข้าพเจ้า โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้ามีความเชื่อลึกซึ้งยิ่งขึ้น ยึดมั่นในพระวาจาของพระองค์ และประกาศความจริงของพระองค์แก่ผู้อื่นด้วยความมั่นใจ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

สารบัญ


ทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – และอีกมากมาย!