
Jan Chrzciciel udzielający chrztu Chrystusowi — obraz Francesca Trevisaniego
Chrzest Pański — święto
Niedziela po Objawieniu Pańskim
Lub, jeśli Objawienie Pańskie obchodzone jest 7 lub 8 stycznia, następujący po nim poniedziałek
Kolor liturgiczny: biały/złoty
Przejdź do: Pełna wersja – Krótka wersja
Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Cytat:
W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. Gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha zstępującego na Niego jak gołębica. A z nieba odezwał się głos: „Ty jesteś moim Synem umiłowanym; w Tobie mam upodobanie”. ~Mk 1:9–11
Rozważanie: Święto Chrztu Pańskiego jest liturgicznym pomostem łączącym okres Bożego Narodzenia z okresem zwykłym. W okresie Bożego Narodzenia rozważaliśmy Wcielenie, Narodzenie Pańskie, Ofiarowanie w świątyni i Objawienie Pańskie. Dziś widzimy Jezusa objawiającego się światu na początku trzech lat swojej publicznej działalności.
Jezus rozpoczyna swoją działalność od aktu głębokiej solidarności z upadłą ludzkością. Jan Chrzciciel głosił na pustyni i udzielał chrztu nawrócenia. Chrzest Janowy nie był tym samym co chrzest, który przyjmujemy dzisiaj. Był jedynie znakiem gotowości człowieka do odwrócenia się od grzechu i zwrócenia się ku Bogu. Jezus oczywiście nie miał się z czego nawracać. Był pod każdym względem bez grzechu. Nie przeszkodziło Mu to jednak dobrowolnie przyjąć chrztu nawrócenia. Dlaczego to uczynił?
Mówiąc najprościej, Jezus postanowił zjednoczyć się z upadłą ludzkością, biorąc na siebie nasze grzechy i cierpiąc ich konsekwencje. Pokornie pozwolił, by uznano Go za grzesznika potrzebującego nawrócenia. Uczynił to z miłości do nas i z pragnienia zjednoczenia się z nami, abyśmy mogli zjednoczyć się z Nim.
Pochylając swoją świętą głowę, aby przyjąć chrzest nawrócenia, Jezus zjednoczył siebie i swoje Bóstwo z każdym, kto już postanowił się nawrócić. Nadał też moc każdemu przyszłemu aktowi nawrócenia innych ludzi, aż po dzień dzisiejszy. Kiedy dziś się nawracamy, spotykamy Jezusa w tej samej wodzie nawrócenia.
Przy tym chrzcie nawrócenia obecny był nie tylko odwieczny Syn, lecz także Ojciec i Duch Święty. Duch zstąpił na Jezusa w postaci gołębicy, a głos Ojca zabrzmiał, aby potwierdzić Jego jedność z Synem. Dlatego za każdym razem, gdy dokonujemy pokornego aktu nawrócenia — na przykład gdy, wchodząc do kościoła i czyniąc na sobie znak krzyża wodą święconą, łączymy ukrzyżowanie, Trójcę Świętą i wodę święconą — nie tylko spotykamy naszego Pana, lecz także otrzymujemy wylanie Ducha Świętego i pełniej uczestniczymy w naszym przybraniu za synów i córki Ojca w niebie.
Wspominając w liturgii chrzest Jezusa, świętujemy to, że nasz chrześcijański chrzest był początkiem tej nowej jedności z Trójcą Świętą. Świętujemy jednak także naszą jedność z Bogiem, która odnawia się za każdym razem, gdy dokonujemy wewnętrznego aktu nawrócenia i żalu za nasze grzechy. Gdybyśmy w pełni rozumieli, co dzieje się za każdym razem, kiedy uznajemy nasze grzechy i nawracamy się z nich, nigdy nie znużylibyśmy się nawracaniem. Za każdym razem, gdy uznajemy nasz grzech i nawracamy się z niego, na nowo spotykamy Chrystusa, otrzymujemy obfitsze wylanie Ducha Świętego oraz potwierdzamy i pogłębiamy nasze przybranie za dzieci przez Ojca w niebie.
Modlitwa: Ojcze, Synu i Duchu Święty, przyszedłeś do mnie w moim chrzcie i zjednoczyłeś mnie, w mojej upadłej kondycji, ze sobą w Twoim Bóstwie. Proszę, abym nieustannie dostrzegał wszystko, co nas dzieli, i nigdy nie nużył się nawracaniem z mojego grzechu. Ponownie się nawracam, drogi Panie. Błagam o Twoje miłosierdzie i przebaczenie i jeszcze pełniej otwieram się na Ciebie, Twojego Ojca i Ducha Świętego. Ojcze, Synu i Duchu Święty, ufam Tobie.
Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV
Więcej do przeczytania na innych stronach:
Święci i święta katolickie & uroczystości
Wszyscy święci roku liturgicznego
(Wersja skrócona)
Chrzest Pański — święto
Święto Chrztu Pańskiego jest liturgicznym pomostem łączącym okres Bożego Narodzenia z okresem zwykłym. W okresie Bożego Narodzenia rozważaliśmy Wcielenie, Narodzenie Pańskie, Ofiarowanie w świątyni i Objawienie Pańskie. Dziś widzimy Jezusa objawiającego się światu na początku trzech lat swojej publicznej działalności.
Jan Chrzciciel głosił na pustyni i udzielał chrztu nawrócenia, będącego znakiem gotowości człowieka do odwrócenia się od grzechu i zwrócenia się ku Bogu. Jezus oczywiście był pod każdym względem bez grzechu, ale postanowił przyjąć chrzest nawrócenia, aby zjednoczyć się z upadłą ludzkością. Z miłości do nas wziął na siebie nasze grzechy i miał cierpieć ich konsekwencje.
Pochylając swoją świętą głowę, aby przyjąć chrzest nawrócenia, Jezus zjednoczył siebie i swoje Bóstwo z każdym, kto już postanowił się nawrócić. Nadał też moc każdemu przyszłemu aktowi nawrócenia innych ludzi, aż po dzień dzisiejszy. Kiedy dziś się nawracamy, spotykamy Jezusa w tej samej wodzie nawrócenia.
Przy tym chrzcie nawrócenia obecny był nie tylko odwieczny Syn, lecz także Ojciec i Duch Święty. Duch zstąpił na Jezusa w postaci gołębicy, a głos Ojca zabrzmiał, aby potwierdzić Jego jedność z Synem. Dlatego za każdym razem, gdy dokonujemy pokornego aktu nawrócenia — na przykład gdy, wchodząc do kościoła i czyniąc na sobie znak krzyża wodą święconą, łączymy ukrzyżowanie, Trójcę Świętą i wodę święconą — nie tylko spotykamy naszego Pana, lecz także otrzymujemy wylanie Ducha Świętego i pełniej uczestniczymy w naszym przybraniu za synów i córki Ojca w niebie.
Wspominając chrzest Jezusa, świętujemy to, że nasz chrześcijański chrzest był początkiem nowej jedności z Trójcą Świętą. Świętujemy także naszą jedność z Bogiem, która odnawia się za każdym razem, gdy dokonujemy wewnętrznego aktu nawrócenia i żalu za nasze grzechy. Za każdym razem, gdy uznajemy nasz grzech i nawracamy się z niego, na nowo spotykamy Chrystusa, otrzymujemy obfitsze wylanie Ducha Świętego oraz potwierdzamy i pogłębiamy nasze przybranie za dzieci przez Ojca w niebie.
Ojcze, Synu i Duchu Święty, przyszedłeś do mnie w moim chrzcie i zjednoczyłeś mnie, w mojej upadłej kondycji, ze sobą w Twoim Bóstwie. Proszę, abym nigdy nie nużył się nawracaniem z mojego grzechu. Błagam o Twoje miłosierdzie i przebaczenie i jeszcze pełniej otwieram się na Ciebie, Twojego Ojca i Ducha Świętego. Ojcze, Synu i Duchu Święty, ufam Tobie.

