Polski

Święty Franciszek Salezy

„Św. Franciszek Salezy i Joanna Franciszka z Sant’Alto”, autor: Valentin Metzinger  & Flickr

24 stycznia: Święty Franciszek Salezy, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie

1567–1622
Patron autorów, dziennikarzy, pisarzy, osób niesłyszących i wychowawców
Kanonizowany 8 kwietnia 1665 roku przez papieża Aleksandra VII
Ogłoszony doktorem Kościoła w 1877 roku przez papieża Piusa IX
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Na koniec, moje ukochane dziecko, błagam cię na wszystko, co święte w niebie i na ziemi, na twój własny chrzest, na pierś, którą ssał Jezus, na czułe Serce, którym cię kocha, i na wnętrzności miłosierdzia, w którym pokładasz nadzieję — zachowaj stałość i wytrwaj w tym błogosławionym przedsięwzięciu, jakim jest prowadzenie życia pobożnego…  ~„Filotea, czyli droga do życia pobożnego”, św. Franciszek Salezy

Refleksja: Święty Franciszek Salezy urodził się pięćdziesiąt lat po tym, jak augustianin, ojciec Marcin Luter, zapoczątkował reformację protestancką, i zaledwie dwadzieścia pięć lat po tym, jak antykatolickie nauki Jana Kalwina rozprzestrzeniły się w Genewie w Szwajcarii. Franciszek przyszedł na świat w rodzinie szlacheckiej w Księstwie Sabaudii, na terenie dzisiejszej Francji, niedaleko Genewy. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu i wpływom ojca otrzymał znakomite wykształcenie, zdobywając ostatecznie doktoraty z prawa cywilnego i teologii. Ojciec wybrał mu na żonę szlachciankę. Zaplanował również, że jego uzdolniony syn zajmie się polityką, Franciszek został jednak poprowadzony w innym kierunku.

W 1586 roku, w wieku dziewiętnastu lat, Franciszek wysłuchał kalwińskiego wykładu o predestynacji, który doprowadził go do przekonania, że jest przeznaczony do piekła. Głęboko nim to wstrząsnęło i przez wiele miesięcy zmagał się z tą myślą. W końcu, za wstawiennictwem naszej Najświętszej Matki i dzięki modlitwie „Pomnij”, Franciszek został uwolniony od tego błędu i skupił się na czystej miłości Boga. Doświadczywszy osobiście skutków, jakie błędna teologia może wywrzeć na człowieku, Franciszek poświęcił się życiu w celibacie i zaczął realizować dane mu przez Boga pragnienie zostania kapłanem. Choć początkowo niechętny, ojciec ostatecznie zgodził się na święcenia syna, a następnie pomógł mu uzyskać nominację na ważne stanowisko w diecezji genewskiej.

Ponieważ Genewa znajdowała się pod kontrolą kalwinistów, ksiądz Salezy głosił kazania i mieszkał przy katedrze położonej około dwudziestu mil na południe od Genewy. Jako nowo wyświęcony kapłan zaczął zyskiwać uznanie. Jego kazania cechowała szlachetna kultura słowa; okazywał wielki szacunek tym, którzy się z nim nie zgadzali. Nigdy nie uchylał się od głoszenia prawd teologicznych atakowanych przez błędy reformacji. Unikał sporów i krytyki, skupiając się zamiast tego na cnotach, modlitwie, świętości i przezwyciężaniu grzechu. Pomimo życzliwego usposobienia i pełnego miłości podejścia był źle traktowany przez licznych miejscowych przeciwników katolicyzmu, a niektórzy z nich grozili mu nawet śmiercią.

W 1602 roku, w wieku trzydziestu pięciu lat, ksiądz Salezy przyjął święcenia biskupie i został biskupem Genewy, a jego gorliwość ewangelizacyjna nabrała pełnego rozmachu. Jego zamiarem było pozyskanie na nowo mieszkańców Genewy dla Kościoła katolickiego. Tak wielu odeszło z niego, podążając za naukami Kalwina. Przez pierwsze dwa lata biskup Salezy nie zdołał doprowadzić do nawrócenia wielu osób. Stopniowo jednak, pozyskując jedną duszę po drugiej, zaczął odnosić sukcesy. Szczególnie owocne okazało się wsuwanie pod drzwi domów pisemnych objaśnień wiary, zapraszających mieszkańców do powrotu do Kościoła katolickiego. Jego przepowiadanie było jasne, pełne szacunku, prawdy i miłości. Jego mottem było: „Kto głosi z miłością, głosi skutecznie”.

Biskup Franciszek Salezy był człowiekiem bardzo praktycznym, zwłaszcza w podejściu do teologii. Uważał, że świętość nie jest zarezerwowana dla osób żyjących w klasztorach męskich czy żeńskich. Był przekonany, że każdy, niezależnie od stanu życia i wykonywanego zawodu, jest powołany do świętości. To przekonanie najpełniej wyraża się w jego najsłynniejszej opublikowanej książce, Wprowadzenie do życia pobożnego. Książka ta była zbiorem listów, które przez lata wysyłał do osób korzystających z jego kierownictwa duchowego. Rozpoczynała się od jasnych i praktycznych rad dotyczących znaczenia oczyszczenia z grzechu i przywiązania do grzesznych nawyków. Następnie uczyła, jak wzrastać w cnotach, zwłaszcza w pokorze, jak radzić sobie z pokusami oraz jak przezwyciężać niepokój i smutek. Zawierała także ćwiczenia pomagające odnowić życie pobożne, które nie było niczym innym jak miłowaniem Boga i podobaniem się Mu swoim życiem. Ta książka, wraz z innymi pismami, pozyskała wielu dla wiary. W 1610 roku pomógł jednej z osób, które prowadził duchowo, przyszłej świętej Joannie de Chantal, założyć żeński Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Jego pełne natchnienia listy do niej stały się źródłem formacji duchowej dla sióstr z jej nowo założonego zakonu.

Odrzuciwszy możliwość awansu w Kościele, biskup Franciszek Salezy postanowił zamiast tego poświęcić swój czas i siły zbawieniu dusz we własnej diecezji. Mówi się, że przywiódł z powrotem do Kościoła aż 40 000 katolików, którzy przeszli na kalwinizm. Po dziewięciu latach posługi kapłańskiej i dwudziestu latach posługi biskupiej doznał udaru i wkrótce potem zmarł. Uważa się, że jednymi z ostatnich zapisanych przez niego słów były: „Pokora, pokora, pokora” — jego ostatnie, przedśmiertne wezwanie skierowane do powierzonej mu owczarni.

Oddając cześć temu świętemu biskupowi, spróbuj sobie wyobrazić, jak by to było, gdyby był twoim pasterzem. Traktowałby poważnie twoje powołanie do świętości. Zachęcałby cię do przezwyciężania grzechu przez wyznawanie wszystkich swoich grzechów w sakramencie pokuty i pojednania, a następnie do wzrastania w cnocie, zwłaszcza w pokorze. Pomagałby ci poznawać każdą prawdę objawioną przez Boga za pośrednictwem Jego Kościoła katolickiego i w nią wierzyć, a także poprzez codzienną modlitwę i rozmyślanie szukać wszelkich możliwych praktycznych sposobów osiągnięcia świętości. Regularnie przypominałby ci, że świętość nie jest zarezerwowana wyłącznie dla mnichów. Także ciebie Bóg powołuje do niej w twoim stanie życia. Odpowiedz jako ktoś należący do jego owczarni i podejmij stanowcze postanowienie, by podążać drogą, którą Bóg dla ciebie przygotował, starając się miłować Go i wielbić swoim życiem.

Modlitwa: Święty Franciszku Salezy, stałeś się prawdziwym pasterzem swojej owczarni, niestrudzenie głosząc jej wiarę, wzywając do nawrócenia, zachęcając do podjęcia życia modlitwy i cnoty oraz pomagając coraz pełniej kochać Boga przez wypełnianie Jego woli w życiu. Proszę, módl się za mnie, abym i ja odpowiedział na twoje nauczanie i dążył do świętości w ramach otrzymanego powołania. Święty Franciszku, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

24 stycznia: Święty Franciszek Salezy, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie

Zaledwie pięćdziesiąt lat po wybuchu reformacji protestanckiej w Europie przyszły święty Franciszek Salezy urodził się w rodzinie szlacheckiej w Księstwie Sabaudii, na terenie dzisiejszej Francji. Otrzymał znakomite wykształcenie w zakresie prawa cywilnego i teologii, lecz wykład o kalwińskiej koncepcji predestynacji, którego wysłuchał w wieku dziewiętnastu lat, głęboko go zaniepokoił. Dzięki modlitwie do Maryi został uwolniony od błędnego przekonania, że jest przeznaczony do piekła. Postanowił obrać drogę kapłaństwa w nadziei, że pomoże innym, którzy znajdowali się pod wpływem błędnej teologii.

Po święceniach kapłańskich Franciszka jego ojciec doprowadził do powierzenia mu ważnego stanowiska w diecezji genewskiej w Szwajcarii. Genewa znajdowała się wówczas pod kontrolą kalwinistów, dlatego ksiądz Salezy mieszkał dwadzieścia mil na południe od miasta. W swoim przepowiadaniu skupiał się na cnotach, modlitwie, świętości i przezwyciężaniu grzechu.

W 1602 roku, w wieku trzydziestu pięciu lat, ksiądz Salezy przyjął święcenia biskupie jako biskup Genewy i poświęcił się przywracaniu jej mieszkańców Kościołowi katolickiemu. Zaczął odnosić sukcesy, pozyskując jedną duszę po drugiej. Wsuwał pod drzwi domów pisemne objaśnienia wiary, zapraszając mieszkańców do powrotu do Kościoła katolickiego. Jego przepowiadanie było jasne, pełne szacunku, zgodne z prawdą i przeniknięte miłością. Jego motto brzmiało: „Kto głosi z miłością, głosi skutecznie”.

Biskup Franciszek Salezy uważał, że świętość nie jest zarezerwowana dla osób żyjących w klasztorach męskich czy żeńskich, lecz że każdy, niezależnie od stanu życia i wykonywanego zawodu, jest powołany do świętości. W Wprowadzeniu do życia pobożnego, zbiorze listów, które przez lata wysyłał do osób korzystających z jego kierownictwa duchowego, udzielał jasnych i praktycznych rad dotyczących znaczenia oczyszczenia z grzechu i przywiązania do grzesznych nawyków. Książka uczyła, jak wzrastać w cnotach, zwłaszcza w pokorze, jak radzić sobie z pokusami oraz jak przezwyciężać niepokój i smutek. Zawierała także ćwiczenia pomagające odnowić własne życie przez miłowanie Boga i podobanie się Mu. W 1610 roku pomógł jednej z osób, które prowadził duchowo, przyszłej świętej Joannie de Chantal, założyć żeński Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Jego pełne natchnienia listy do niej stały się źródłem formacji duchowej dla sióstr z jej nowo założonego zakonu.

Biskup Franciszek Salezy przywiódł z powrotem do Kościoła aż 40 000 katolików, którzy przeszli na kalwinizm. Po dziewięciu latach posługi kapłańskiej i dwudziestu latach posługi biskupiej doznał udaru i wkrótce potem zmarł. Jednymi z ostatnich zapisanych przez niego słów były: „Pokora, pokora, pokora” — jego ostatnie, przedśmiertne wezwanie skierowane do powierzonej mu owczarni.

Jako twój biskup święty Franciszek Salezy regularnie przypominałby ci, że świętość nie jest zarezerwowana wyłącznie dla mnicha; także ty masz do niej powołanie. Zachęcałby cię do wyznawania grzechów, wzrastania w cnocie, wiary w każdą prawdę objawioną przez Boga za pośrednictwem Jego Kościoła katolickiego oraz do dążenia do świętości przez codzienną modlitwę i rozmyślanie. Odpowiedz jako ktoś należący do jego owczarni i postanów podążać drogą, którą Bóg dla ciebie przygotował, starając się Go kochać i wielbić swoim życiem.

Święty Franciszku Salezy, niestrudzenie głosiłeś wiarę swojej owczarni, wzywając do nawrócenia, zachęcając do życia modlitwą i cnotą oraz pomagając coraz pełniej kochać Boga przez wypełnianie Jego woli w codziennym życiu. Proszę, módl się za mnie, abym dążył do świętości w ramach otrzymanego powołania. Święty Franciszku, módl się za mnie. Jezu, ufam Tobie.

Powrót do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: