Dar Kościoła
Pobierz materiały do spotkania: PDF – Wersja do edycji
Przygotowanie do spotkania
Należy poprosić uczestników, aby przeczytali rozdział siódmy książki Moja wiara katolicka! przed tym spotkaniem.
5 minut – Zebranie się uczestników
Przekąski i czas na swobodne rozmowy, gdy uczestnicy się schodzą. Postarajcie się zachować punktualność i zebrać wszystkich najpóźniej 5 minut po planowanej godzinie rozpoczęcia.
5 minut – Modlitwa na rozpoczęcie i Pismo Święte
Wszyscy siedzą w ciszy, a osoba prowadząca rozpoczyna znakiem krzyża, po czym zaprasza do chwili ciszy w następujący sposób:
Wyciszmy się, rozpoczynając wspólne zgłębianie naszej wspaniałej wiary katolickiej. „Panie, gdy siedzimy tu przez minutę w ciszy, pomóż każdemu z nas przynieść do Ciebie własne pytania, troski, lęki i radości. Pomóż nam w tej chwili ciszy uważnie wsłuchiwać się w Twój łagodny głos, który do nas przemawia, prowadzi nas i wzywa do głębszej wiary”.
Przeznacz około minuty na ciszę z zamkniętymi oczami, aby każdy mógł porozmawiać z naszym Panem o swoich osobistych troskach i niepokojach.
Osoba prowadząca odczytuje następujące zaproszenie:
Rozważmy słowo Boże. Zastanówmy się nad własną drogą wiary, zadając sobie następujące pytania: Czy wierzę? Jak głęboka jest moja wiara? Czy otwieram się na to, by Bóg do mnie mówił? Czy otwieram się na słowo Boże i chcę pozwolić, by Boża prawda przeniknęła mnie głębiej? Czy chcę pozwolić, aby ta nowa wiara zmieniła moje życie?
Osoba prowadząca tego wieczoru odczytuje w duchu modlitwy poniższe fragmenty Pisma Świętego, jeden po drugim, robiąc około 30 sekund przerwy po każdym wersecie:
Mateusz 16:17-19: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz mój Ojciec niebieski. A Ja ci mówię: ty jesteś Piotr, i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy otchłani go nie przemogą. Dam ci klucze królestwa niebieskiego. Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.
1 Piotra 2:4-10: Przystąpcie do Niego, żywego kamienia, odrzuconego przez ludzi, lecz wybranego i drogocennego w oczach Boga, i sami, niczym żywe kamienie, pozwólcie się budować jako duchowy dom, aby stanowić święte kapłaństwo i składać duchowe ofiary miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. W Piśmie jest bowiem powiedziane: „Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany i drogocenny, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony”. Dla was zatem, którzy wierzycie, jest on cenny, lecz dla niewierzących: „Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym” oraz „Kamieniem, o który ludzie się potkną, i skałą, przez którą upadną”. Potykają się, nie będąc posłuszni słowu, do czego też zostali przeznaczeni. Wy zaś jesteście „wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem, ludem na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali chwałę” Tego, który was wezwał z ciemności do swojego przedziwnego światła. Niegdyś nie byliście „ludem”, teraz zaś jesteście ludem Bożym; „nie dostąpiliście miłosierdzia”, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia.
1 Koryntian 3:6-13: Ja zasadziłem, Apollos podlewał, lecz Bóg dawał wzrost. Zatem ani ten, kto sadzi, ani ten, kto podlewa, nic nie znaczy, lecz tylko Bóg, który daje wzrost. Ten, kto sadzi, i ten, kto podlewa, są sobie równi, a każdy otrzyma zapłatę stosownie do swojego trudu. Jesteśmy bowiem współpracownikami Boga; wy jesteście Bożą rolą, Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, niczym mądry budowniczy, położyłem fundament, a ktoś inny na nim buduje. Niech jednak każdy uważa, jak na nim buduje, gdyż nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który już jest, a którym jest Jezus Chrystus. Jeśli ktoś buduje na tym fundamencie ze złota, srebra, drogich kamieni, drewna, siana lub słomy, dzieło każdego wyjdzie na jaw, gdyż Dzień je ujawni. Objawi się ono w ogniu, a ogień (sam) wypróbuje jakość dzieła każdego. Jeśli przetrwa dzieło, które ktoś zbudował na fundamencie, otrzyma on zapłatę. Jeśli zaś czyjeś dzieło spłonie, ten poniesie stratę; sam zostanie zbawiony, lecz tylko jakby przez ogień. Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży w was mieszka?
Następnie osoba prowadząca mówi: Poświęćmy chwilę ciszy na rozważenie tych słów. (minuta ciszy)
Prowadzący zaprasza wszystkich do odmówienia następującej modlitwy:
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego Kościoła. Dziękuję Ci za to, że jednoczysz swój Kościół w jedno. Pomóż mi zawsze przyczyniać się do budowania tej jedności.
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego Kościoła. Dziękuję Ci za to, że czynisz swój Kościół świętym. Niech świętość Twojego Kościoła zawsze jaśnieje niczym latarnia, aby wszyscy mogli ją dostrzec.
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego Kościoła. Dziękuję Ci, że uczyniłeś swój Kościół powszechnym. Jako „powszechny” Twój Kościół jest otwarty na wszystkich ludzi. Oby wszyscy ludzie odkryli bogactwo Twojej łaski w Kościele.
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego Kościoła. Dziękuję Ci, że uczyniłeś swój Kościół apostolskim.
Obym zawsze starał się być narzędziem, przez które wiele dusz zostaje przyprowadzonych do Ciebie w Twoim Kościele.
Czas modlitwy kończy się wspólnym odmówieniem Składu Apostolskiego:
Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego. Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.
45-50 minut – Pytania do dyskusji
Należy zaprosić każdą osobę, by — jeśli zechce — podzieliła się swoimi przemyśleniami lub zadała pytanie w związku z poniższymi pytaniami i tematami do dyskusji. Omawiajcie po jednym pytaniu, dając każdej osobie możliwość wypowiedzi, jeśli tego zechce. Nie dopuśćcie do tego, by jedna lub dwie osoby zdominowały dyskusję. Wypowiadajcie się kolejno w kręgu i nie bójcie się dzielić swoimi przemyśleniami! Wasze spostrzeżenia mogą pomóc komuś innemu zrozumieć omawiane zagadnienia. Wasze pytanie może być właśnie tym, które nurtuje także kogoś innego. Niektóre z poniższych pytań zachęcą was do podzielenia się osobistymi doświadczeniami; inne zachęcą was do podzielenia się z pozostałymi tym, co przeczytaliście w rozdziale siódmym. Celem jest dzielenie się osobistymi przemyśleniami, a zarazem zadbanie o to, by wiara naszego Kościoła została jasno wyrażona i była zrozumiała dla wszystkich.
- Istnieje subtelne rozróżnienie między „Kościołem Chrystusowym” a „Kościołem katolickim”. Czy rozumiecie to rozróżnienie? Porozmawiajcie o tym, co ono oznacza.
- Omówcie krótko różne określenia Kościoła jako:
- Lud Boży
- Ciało Chrystusa
- Owczarnia
- Uprawna rola
- Boża budowla
- Oblubienica Chrystusa
- Świątynia Ducha Świętego
- Nasza Matka
- Kościół jest rzeczywistością zarówno fizyczną, jak i duchową. Dlatego w sposób analogiczny mówi się o nim jako o sakramencie. Porozmawiajcie o tym, co to oznacza.
- Cztery znamiona Kościoła to: jeden, święty, powszechny, apostolski. Omówcie znaczenie każdego z nich. W jaki sposób dostrzegacie urzeczywistnianie przez Kościół każdego z tych aspektów jego życia?
- Do Kościoła należą także osoby tworzące hierarchię. Czym różni się ona od „władzy tych, którzy stoją wyżej”?
- Hierarchia obejmuje Urząd Nauczycielski Kościoła. Jak rozumiecie rolę Urzędu Nauczycielskiego w Kościele?
- Omówcie trojaką posługę: głoszenia słowa, pasterzowania i uświęcania. Jak jest ona sprawowana w Kościele? Podzielcie się doświadczeniami tego, jak odczuwaliście, że Chrystus wam posługuje na te trzy sposoby.
- Omówcie rolę laikatu w Kościele, zarówno osób świeckich, jak i konsekrowanych. Jak zmieniła się rola laikatu w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat? Czy macie jakieś sugestie, jak jeszcze powinna się zmienić?
20 minut – Końcowe refleksje i dzielenie się
Dajcie kolejno każdej osobie możliwość podzielenia się końcowymi przemyśleniami. Co najbardziej zapadło w pamięć każdemu z was? Czy pozostały wam jakieś pytania lub niejasności, które inni mogliby pomóc wyjaśnić?
5 minut – Modlitwa na zakończenie
Prowadzący rozpoczyna znakiem krzyża i zaprasza wszystkich do minuty ciszy z zamkniętymi oczami. Każda osoba powinna zastanowić się nad tym, co było omawiane tego wieczoru, zwłaszcza nad tym, co najbardziej zwróciło jej uwagę.
Następnie prowadzący odmawia następującą modlitwę:
Panie Jezu, dziękuję Ci za Twój Kościół. Obym zawsze starał się być prawdziwym członkiem Twojego Ciała, Kościoła.
Panie, Twój Kościół niekiedy nosi rany będące skutkiem grzechów jego członków. Przynoś uzdrowienie i łaskę w chwilach potrzeby.
Bądź ze swoim namiestnikiem na ziemi, naszym Ojcem Świętym, papieżem. Obdarz go łaską, siłą i mądrością, których potrzebuje, by prowadzić Twój lud do nieba.
Bądź z naszymi biskupami, prezbiterami i diakonami. Pomóż im żyć powołaniem, które otrzymali podczas święceń.
Panie, prowadź wszystkich powołanych do życia konsekrowanego ku głębszej świętości. Niech ich powołanie przynosi obfitość dobrych owoców naszemu światu, który tak bardzo ich potrzebuje.
Panie, modlimy się za wszystkich wiernych świeckich. Niech każdy członek Twojego Ciała, Kościoła, codziennie odnawia swoje powołanie chrzcielne, aby być lepszym znakiem Twojej miłości i miłosierdzia w świecie.
Następnie prowadzący zaprasza wszystkich obecnych do wypowiedzenia własnej modlitwy w następujący sposób (uwaga: można to zrobić na głos, ale według uznania prowadzącego lepsza może być modlitwa w ciszy):
Niech teraz każdy z nas przedstawi naszemu Panu swoje osobiste troski, ufając, że On nas słyszy i wie o wszystkim, czego potrzebujemy. Powierzmy Mu te modlitwy z pełną ufnością, że pragnie wziąć te sprawy w swoje ręce.
(Zachowajcie minutę ciszy, aby każda osoba mogła powiedzieć Bogu o swoich osobistych potrzebach na ten wieczór).
Następnie prowadzący zaprasza wszystkich do odmówienia na zakończenie modlitw Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu.
Spis treści spotkań formacyjnych