Polski

Piąty tydzień okresu wielkanocnego

Jedyna droga do zbawienia

V Niedziela Wielkanocna (rok A)

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”.  J 14:6

Czy masz udział w zbawieniu?  Miejmy nadzieję, że odpowiedź brzmi „Tak” w trojakim sensie: zbawienie stało się twoim udziałem dzięki łasce przez chrzest, nadal dostępujesz zbawienia dzięki Bożej łasce i miłosierdziu, gdy w wolności wybierasz podążanie za Nim, i masz nadzieję dostąpić zbawienia w swojej ostatniej godzinie, aby wejść do chwały nieba.  Wszystko, co osiągamy w życiu, nic nie znaczy, jeśli nie możemy odpowiedzieć „Tak” w tym trojakim sensie.

Ważne jest również, by przypominać sobie, w jaki sposób dostępujemy zbawienia.  W jaki sposób otrzymaliśmy, otrzymujemy i mamy nadzieję otrzymać drogocenny dar zbawienia?  Odpowiedź jest prosta: przez życie, śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, naszej jedynej Drogi do Ojca.  Nie ma innej drogi do zbawienia jak tylko przez Niego.  

Czasem możemy wpaść w pułapkę myślenia, że osiągamy zbawienie po prostu przez to, że jesteśmy „dobrzy”.  Innymi słowy, czy twoje dobre uczynki cię zbawiają?  Właściwa odpowiedź brzmi zarówno „Tak”, jak i „Nie”.  „Tak” jedynie w tym sensie, że nasze dobre uczynki są niezbędną częścią zjednoczenia z Chrystusem.  Bez Niego nie możemy uczynić nic dobrego.  Jeśli jednak przyjęliśmy Chrystusa do naszego życia, a zatem jesteśmy na drodze do zbawienia, to dobre uczynki z konieczności będą obecne w naszym życiu.  Ale odpowiedź brzmi także „Nie” w tym sensie, że Jezus i tylko Jezus jest jedynym Zbawicielem.  Nie możemy zbawić samych siebie, bez względu na to, jak bardzo staramy się być dobrzy.

Ta dyskusja jest szczególnie dobrze znana wśród naszych braci i sióstr, chrześcijan ewangelikalnych.  Ale i my powinniśmy być z nią dobrze zaznajomieni.  W centrum tej rozmowy znajduje się Osoba Jezusa Chrystusa.  On i tylko On musi zajmować centralne miejsce w naszym życiu i musimy widzieć w Nim Drogę, Prawdę i Życie.  On jest jedyną Drogą do nieba, jest pełnią Prawdy, w którą musimy wierzyć, i jest Życiem, którym mamy żyć, oraz źródłem tego nowego życia łaski.

Zastanów się dziś nad centralną i jedyną w swoim rodzaju rolą Jezusa w twoim życiu.  Bez Niego jesteś niczym, ale z Nim otrzymujesz życie pełne doskonałego spełnienia.  Wybierz Go dziś w bardzo osobisty i konkretny sposób jako swojego Pana i Zbawiciela.  Pokornie uznaj, że bez Niego jesteś niczym, i wpuść Go do swojego życia, aby mógł ofiarować cię swojemu miłującemu Ojcu w niebie.

Mój Panie i mój Zbawicielu, mówię Ci dzisiaj „Tak” i przyjmuję Cię do swojego życia jako mojego Pana i Zbawiciela.  Dziękuję Ci za dar chrztu, który zapoczątkował moje życie łaski, i odnawiam dzisiaj swój wybór podążania za Tobą, abyś mógł pełniej wejść w moje życie.  Wchodząc w moje życie, proszę, ofiaruj mnie Ojcu w niebie.  Niech wszystkie moje działania będą kierowane przez Ciebie, abym na wieki był wraz z Tobą ofiarą, drogi Jezu.  Jezu, ufam Tobie.


Pokora i wdzięczność 

V Niedziela Wielkanocna (rok B)

„Ja jestem krzewem winnym, wy — latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić”.  Jan 15:5

Jakże ważne jest to krótkie przypomnienie… „Beze Mnie nic nie możecie uczynić”.

Początkowo te słowa mogą zaboleć.  Mogą zranić naszą dumę i możemy zareagować na tę myśl negatywnie.  Czy to rzeczywiście prawda?  Czy naprawdę nic nie możemy uczynić bez Boga?  Oczywiście odpowiedź brzmi „Tak”.  Jezus nie kłamie.  Bez Boga w naszym życiu nic nie możemy uczynić.

W istocie, gdyby Bóg zapomniał o nas choćby na chwilę, przestalibyśmy istnieć.  Nawet samo nasze istnienie zależy od tego, że Bóg nieustannie chce, abyśmy istnieli.  A jeśli chodzi o czynienie dobra, zmienianie czegoś na lepsze, prowadzenie owocnego życia itd., bez Bożej łaski nie możemy uczynić nic dobrego.

Choć początkowo trudno nam to przyjąć, powinniśmy regularnie to rozważać.  A jeśli będziemy to rozważać i przyjmiemy tę prawdę, w naszych duszach wydarzą się dwie rzeczy.  Po pierwsze, będziemy wzrastać w pokorze.  Pokora jest najważniejszą cnotą, w której możemy wzrastać.  Nazywano ją „matką wszystkich cnót”.  Jest tak dlatego, że z tej cnoty wypływają wszystkie pozostałe.  Pokora oznacza, że zdajemy sobie sprawę, iż Bóg jest wszystkim i że potrzebujemy Go w stu procentach.  Ta pokorna prawda pozwoli nam szukać Boga we wszystkim i zapraszać Go do głębi każdej sfery naszego życia.

Drugą rzeczą, która wydarzy się w naszych duszach, gdy uświadomimy sobie, że bez Boga nic nie możemy uczynić, będzie wzrost we wdzięczności.  Gdy dostrzeżemy, że Bóg jest wszystkim, A ZARAZEM zaczniemy dostrzegać, że nieustannie obdarza nas łaską w naszym życiu, naszą jedyną właściwą odpowiedzią będzie „Dziękuję!”.  Będziemy wdzięczni Bogu za wszystko, ponieważ zrozumiemy, że wszystko, co dobre, jest Jego darem.

Rozważ dzisiaj te prawdy o pokorze i wdzięczności i pozwól im głęboko w ciebie wniknąć.  Czyniąc to, pozwól, aby te cnoty przynosiły w twoim życiu coraz obfitsze owoce.

Boże mój i moje Wszystko, wierzę, że bez Ciebie nic nie mogę uczynić.  Pomóż mi wierzyć w to z jeszcze większym przekonaniem, a przez to pomagać mi wzrastać w pokorze i wdzięczności.  Jezu, ufam Tobie.


Uwielbienie przez cierpienie

V Niedziela Wielkanocna (rok C)

Gdy Judasz od nich wyszedł, Jezus powiedział: „Teraz Syn Człowieczy został uwielbiony, a w Nim został uwielbiony Bóg”.  Jan 13:31

Znajomość zakończenia tej historii ma zasadnicze znaczenie.  Jezus znał jej zakończenie, gdy wypowiadał te słowa do Apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy, tuż po tym, jak Judasz wyszedł, aby Go zdradzić.  Ważne jest, by spojrzeć na tę sytuację w takim kontekście, w jakim rozumiał ją Jezus.  Z czysto ludzkiego punktu widzenia jeden z najbliższych przyjaciół Jezusa miał Go wkrótce zdradzić za pieniądze.  Dla większości z nas byłoby to druzgocące i stałoby się przyczyną gniewu oraz poczucia krzywdy.  Ponieważ jednak Jezus znał zakończenie tej historii, potrafił dostrzec w zdradzie Judasza drogę do swojej chwały, a nie do klęski.  Zwrócił oczy ku niebu i ku wszystkiemu, czego miał dokonać przez swoje cierpienie, zamiast skupiać się na bólu, którego miał niebawem doświadczyć.  

To ważna lekcja dla nas wszystkich. Przede wszystkim trzeba dostrzec uwielbienie Jezusa dokonujące się przez zdradę, której doświadczył, Jego cierpienie i śmierć. Musimy jednak również starać się dostrzec możliwości, jakie kryją się w naszych własnych cierpieniach, gdy są zjednoczone ze Zbawicielem świata.

Jak reagujesz, gdy ktoś grzeszy przeciwko tobie? Jaka byłaby twoja reakcja, gdyby Judasz zdradził twoją miłość? Bardzo trudno uczciwie zmierzyć się z tym pytaniem, a jeszcze trudniej odpowiedzieć własnym życiem tak, jak odpowiedział Jezus. Prawda jest taka, że za każdym razem, gdy ktoś nas źle traktuje, otrzymujemy sposobność, by uwielbić Boga i szerzyć królestwo niebieskie przez przebaczenie, jednoczenie naszego cierpienia z cierpieniem Chrystusa i okazywanie miłosierdzia. O wiele łatwiej o tym mówić, niż tym żyć.

Rozważ dziś tę scenę z Ewangelii. Spójrz na Judasza, który opuszcza Ostatnią Wieczerzę i wychodzi w noc, by zdradzić naszego Pana. Popatrz jednak na to tak, jak patrzył Jezus. Spójrz ze zrozumieniem, że była to droga wybrana przez Ojca, aby przynieść światu zbawienie. Rozważ także każdą sposobność, jaką otrzymujesz, by postąpić tak jak Jezus. Staraj się myśleć konkretnie i dostrzegać w każdym bez wyjątku cierpieniu, którego doświadczasz, chwalebną sposobność do obdarzania innych Bożym miłosierdziem. Choć na początku może to być trudne, właśnie ten akt miłości przyniesie wielką chwałę Ojcu w Niebie!

Mój drogi Panie, zostałeś zdradzony pocałunkiem jednego ze swoich najbliższych przyjaciół.  Lecz w swojej doskonałej mądrości dostrzegłeś w tej zdradzie doskonałą sposobność, by uwielbić Ojca przez swoje miłosierdzie i przebaczenie.  Panie, także moje zdrady wobec Ciebie są niezliczone.  Żałuję tego.  Dziękuję Ci jednak, że mnie kochasz i przebaczasz mi swoim Sercem pełnym doskonałego miłosierdzia.  Pomóż mi przyjąć to miłosierdzie i okazywać je innym, którzy zgrzeszyli przeciwko mnie.  Jezu, ufam Tobie.


Zamieszkiwanie Trójcy Świętej w nas

Poniedziałek V tygodnia okresu wielkanocnego

„Jeśli ktoś Mnie miłuje, będzie zachowywał Moje słowo, a Ojciec Mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i zamieszkamy u niego”. Jan 14:23

Dzieci zdają się to pojmować. Wydają się rozumieć, że Bóg mieszka w ich sercach. Oczywiście, gdyby zapytać je, skąd to wiedzą, mogłyby spojrzeć ze zdziwieniem i nie wiedzieć, jak odpowiedzieć. A jednak w jakiś sposób rozumieją, że Bóg w nich mieszka.

Co więc odpowiesz, jeśli ktoś cię zapyta: „Skąd wiesz, że Bóg przychodzi i zamieszkuje w tobie?”. Być może i tobie zabraknie słów, by opisać tę niezwykłą tajemnicę naszej wiary. Czy wierzysz, że to prawda? Że Bóg chce uczynić twoje serce i duszę swoim mieszkaniem? Jeśli tak, to jak się to dokonuje?

Dzięki darowi wiary, podobnie jak małe dzieci, po prostu wiemy, że Bóg chce w nas mieszkać. Wiemy, że chce wziąć w posiadanie nasze dusze, przemawiać do nas, umacniać nas, prowadzić i wskazywać nam drogę. Dzięki darowi wiary wiemy, że Bóg jest rzeczywisty i pragnie najgłębszej i najbardziej zażyłej więzi z nami. Po prostu wiemy.

Dobra wiadomość jest taka, że wiara prowadzi do zrozumienia.  Oznacza to, że im uważniej wsłuchujemy się w głos Boga, który przemawia w naszym wnętrzu, prowadzi nas i nami kieruje, tym lepiej zaczynamy rozumieć Jego obecność w nas.  Jak powiedział św. Augustyn: „Wiara polega na wierzeniu w to, czego nie widzisz. Nagrodą wiary jest ujrzenie tego, w co wierzysz”.  Wiara w obecność Boga mieszkającego w nas prowadzi nas do odpowiedzi na powyższe pytanie.  Jest to odpowiedź, której może nam udzielić Bóg i tylko Bóg.  Możemy dzielić się naszą wiarą z innymi, dawać świadectwo Jego obecności w naszym życiu i przez wiarę udzielać otaczającym nas ludziom odpowiedzi na to pytanie.  Skąd wiem, że Bóg mieszka we mnie?  Odpowiedź brzmi: ponieważ tam Go widzę, tam do Niego mówię, a On mówi do mnie.  

Rozważ dzisiaj obecność Pana, który mieszka w tobie.  Pozwól Mu do ciebie przemawiać i w tej coraz głębszej rozmowie pozwól, by Jego obecność w tobie wzrastała i stawała się widoczna dla innych.  Bóg pragnie nie tylko mieszkać w tobie, lecz także jaśnieć przez ciebie.

Trójco Przenajświętsza, przyjdź i zamieszkaj w moim sercu.  Uczyń moje serce swoim mieszkaniem.  Pomóż mi dostrzegać Cię w nim, spotykać Cię tam, rozmawiać z Tobą i kochać Cię w mojej duszy.  Jezu, ufam Tobie.


Zatrwożone serce

Wtorek V tygodnia okresu wielkanocnego

„Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”. Jan 14:27

Jakże wspaniałe przypomnienie, które wszyscy powinniśmy regularnie słyszeć. „Niech się nie trwoży twoje serce”. I „Niech się nie lęka twoje serce”. Jak często stosujesz się do tej rady?

Co ciekawe, jest to w istocie coś więcej niż rada. To płynący z miłości nakaz naszego Pana. Jezus chce wyrazić się jasno i chce, byśmy wiedzieli, że serce pełne lęku i niepokoju nie pochodzi od Niego. Niepokój i lęk są wielkim ciężarem, który nas przytłacza. Jezus gorąco pragnie, byśmy byli wolni od tych ciężarów. Chce naszej wolności, abyśmy mogli doświadczać radości życia.

Co zatem najbardziej obciąża cię w życiu?  Czy jest w twoim życiu coś, o czym obsesyjnie myślisz, co budzi twój gniew, czego nie potrafisz zostawić za sobą lub co ma skłonność do zdominowania twojego życia?  A może twój ciężar jest mniej wyraźny.  Może nic cię nie przytłacza, ale coś nieustannie, choć w niewielkim stopniu, ci ciąży, stale pozostając gdzieś w tle.  Takie ciężary mogą być bardzo trudne do zniesienia, gdy trwają latami.

Pierwszym krokiem ku wolności jest zobaczenie ciężaru takim, jaki jest. Nazwij go i postaraj się rozpoznać jego głębszą przyczynę. Jeśli przyczyną twojego ciężaru jest twój własny grzech, żałuj za niego i przystąp do spowiedzi. To najlepszy sposób, by doświadczyć natychmiastowej wolności.

Jeśli jednak twój ciężar wynika z postępowania kogoś innego lub z jakiejś sytuacji życiowej, na którą nie masz wpływu, masz szczególną sposobność, by zawierzyć naszemu Panu, oddając Mu pełną kontrolę nad tą sytuacją.  Wolność odnajduje się w całkowitym oddaniu, ufności i zdaniu się na Jego wolę.

Poświęć dziś trochę czasu na zastanowienie się nad tym, co najbardziej obciąża cię w życiu. Co tak bardzo ci ciąży? Właśnie w tę rzeczywistość Jezus chce wejść bardziej niż w cokolwiek innego i zdjąć z ciebie ten ciężar. Pragnie twojej wolności, abyś mógł doświadczać radości, którą On ma ci do zaoferowania w życiu.

Panie prawdziwej radości, pragnę wolności. Pragnę doświadczać radości, którą dla mnie przygotowałeś. Gdy ciężary życia mnie przytłaczają, pomóż mi zwracać się do Ciebie w mojej potrzebie. Jezu, ufam Tobie.


Pozwolić się przycinać

Środa V tygodnia okresu wielkanocnego

„Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia. Każdą latorośl we Mnie, która nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy”. J 15:1–2

Czy chcesz pozwolić się przycinać?  Przycinanie jest konieczne, jeśli roślina ma wydawać obfitość dobrych owoców lub pięknych kwiatów.  Jeśli na przykład pozwoli się winorośli rosnąć bez przycinania, wyda ona wiele małych winogron, które do niczego się nie nadają.  Jeśli jednak zadba się o przycinanie winorośli, wyda ona możliwie najwięcej dobrych winogron.

Jezus posługuje się tym obrazem przycinania, by udzielić nam podobnej lekcji o przynoszeniu dobrych owoców dla Jego Królestwa. Chce, by nasze życie było owocne, i chce posługiwać się nami jako skutecznymi narzędziami swojej łaski w świecie. Jeśli jednak nie będziemy gotowi od czasu do czasu poddawać się oczyszczeniu przez duchowe przycinanie, nie będziemy narzędziami, którymi Bóg może się posłużyć.

Duchowe przycinanie polega na tym, że pozwalamy Bogu usuwać wady z naszego życia, aby cnoty mogły być należycie pielęgnowane.  Dokonuje się to zwłaszcza wtedy, gdy pozwalamy Mu nas uniżać i pozbawiać pychy.  To może boleć, ale ból związany z uniżeniem nas przez Boga jest kluczem do duchowego wzrostu.  Wzrastając w pokorze, coraz bardziej polegamy na źródle, z którego czerpiemy pokarm, zamiast polegać na sobie, własnych pomysłach i własnych planach.  Bóg jest nieskończenie mądrzejszy od nas, a jeśli potrafimy nieustannie zwracać się do Niego jako do naszego źródła, będziemy o wiele silniejsi i lepiej przygotowani, by pozwolić Mu dokonywać przez nas wielkich rzeczy.  Jednak i to wymaga, byśmy pozwolili Mu nas przycinać.

Poddawanie się duchowemu przycinaniu oznacza, że świadomie wyrzekamy się własnej woli i własnych pomysłów.  Oznacza, że rezygnujemy z kontroli nad swoim życiem i pozwalamy, by przejął ją mistrz uprawiający winorośl.  Oznacza, że ufamy Mu znacznie bardziej niż sobie.  Wymaga to prawdziwego obumarcia sobie i prawdziwej pokory, dzięki której uznajemy, że jesteśmy całkowicie zależni od Boga, tak jak latorośl jest zależna od winnego krzewu.  Bez winnego krzewu usychamy i umieramy.  Trwanie w mocnej więzi z winnym krzewem jest jedyną drogą do życia.

Módl się dziś o to, by pozwolić Panu odciąć z twojego życia wszystko, co nie pochodzi od Niego.  Ufaj Jemu i Jego Bożemu planowi i wiedz, że jest to jedyna droga do przynoszenia dobrych owoców, które Bóg chce wydawać przez ciebie.

Panie, proszę Cię, usuń ze mnie całą moją pychę i egoizm, jak odcina się zbędne pędy. Oczyść mnie z moich licznych grzechów, abym we wszystkim mógł zwracać się do Ciebie. A gdy będę uczyć się polegać na Tobie, zacznij przynosić w moim życiu obfitość dobrych owoców. Jezu, ufam Tobie.


Miłość bez granic i bez warunków

Czwartek V tygodnia okresu wielkanocnego

„Jak Ojciec Mnie miłuje, tak i Ja was miłuję”.  J 15:9

Z tego fragmentu powinniśmy zaczerpnąć trzy piękne spostrzeżenia.

Po pierwsze, miłość Ojca do Syna jest doskonała pod każdym względem. Jest bezwarunkowa i ogarniająca wszystko. Jest całkowita i bezinteresowna. Przyjmując miłość Ojca, Jezus otrzymuje wszystko, czego potrzebuje.

Po drugie, miłości, którą Jezus otrzymuje od Ojca, nie da się zamknąć w granicach. Nie może On zatrzymać jej dla siebie. Miłość Ojca jest taka, że przelewa się z serca Jezusa. To właśnie ta przeobfita miłość wylewa się z Jezusa na nas.

Po trzecie, warto rozważyć tę ważną prawdę: ta przeobfita miłość, teraz nam udzielana, również w nas nie może pozostać zamknięta.  Musi przelewać się z naszych serc ku innym.  Dlatego jeśli mamy prawdziwie przyjmować miłość Ojca i Syna, musimy z kolei pozwalać, by ta miłość rozlewała się na innych w sposób „nieograniczony” i „bezwarunkowy”.

Pomyśl o tym. „Bez granic”. „Bezwarunkowa”. Czy to naprawdę możliwe? Czy można tak radykalnie i całkowicie kochać innych? Tak, jest to możliwe tylko wtedy, gdy miłość, o której mówimy, ma swój początek w sercu Ojca, zostaje dana Synowi, a następnie wylana na nas, abyśmy hojnie się nią dzielili.

Rozważ dziś fakt, że miłość, którą masz dzielić się z innymi, ma swoje źródło w Sercu Ojca w niebie.  Pierwszym i najważniejszym krokiem w uczeniu się miłości Sercem Ojca jest pozwolić Bogu, by cię kochał.  Może to być bardzo trudne.  Trudno bywa pozwolić Bogu, by cię kochał, przyjąć tę miłość i pozwolić, by głęboko cię przemieniała.  Jeśli jednak będziesz nieustannie pozwalać Bogu kochać cię Jego doskonałą miłością, zaczniesz dostrzegać, że ta miłość sama z ciebie wypływa, niczym wzbierająca rzeka łaski i miłosierdzia.

Kochający Ojcze i Synu, prawdziwie Was kocham i wiem, że darzycie mnie miłością. Pomóżcie mi otworzyć się na Waszą miłość. Pomóżcie mi pozwolić tej miłości przeniknąć do głębi, aby mogła również przelewać się z mojego serca na innych. Jezu, ufam Tobie.


Jesteś wybrany

Piątek V tygodnia okresu wielkanocnego

„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał”.  Jan 15:16

Dzieci uwielbiają gry i zabawy.  Kiedy organizuje się grę między dwiema drużynami, dzieci często ustawiają się w szeregu i czekają, aż ktoś je wybierze.  Każde dziecko ma nadzieję, że zostanie wybrane jako pierwsze.  Świadomość, że drużyna chce mieć je w swoim składzie, dodaje mu pewności siebie.  Gdy dziecko zostaje wybrane jako ostatnie, może to być dla niego trudne i bolesne.

Ukazuje to obecne w każdym z nas pragnienie przynależności i bycia chcianym.  Dobra nowina jest taka, że Bóg rzeczywiście wybiera każdego z nas.  Chce, abyśmy byli członkami Jego rodziny i należeli do Niego.  Zrozumienie tego jest niezwykle ważne, a gdy już to rozumiemy, bardzo nas to umacnia.

Dobrą praktyką duchową jest regularne rozważanie tego, że Bóg wybrał nas jeszcze przed naszym narodzeniem.  Znał nas od wieczności i skierował na nas swój wzrok, pragnąc przyprowadzić nas do swojej owczarni.  Musimy to zrozumieć, przyjąć i w to uwierzyć.  Naprawdę do Niego należymy.

Bóg nie tylko wybiera nas, abyśmy do Niego należeli, lecz także wybiera nas do swojej misji.  Chce się nami posłużyć, abyśmy szli i przynosili owoce dla Jego królestwa.  Chce się nami posłużyć w realizacji świętego celu i Bożego powołania.  Przynależność do Jego „drużyny” oznacza, że nasze życie ma cel i sens.  Bez względu na to, jak bardzo „nieprzygotowani” do zmieniania czegokolwiek możemy się czasem czuć, musimy pamiętać, że Bóg nie patrzy na nas w ten sposób.  Przeciwnie, widzi nieskończony potencjał w każdym z nas i postanawia wykorzystać go do budowania swojego królestwa.

Rozważ dziś dwa krótkie zdania:  „Wybrałem cię” oraz „Idź i przynoś owoc”.  Przyjęcie Bożego powołania odmieni twoje życie, a także życie tych, którym masz służyć.

Mój Panie, który przyjmujesz mnie z otwartymi ramionami, wiem, że mnie wybrałeś. Przyjmuję Twoje wezwanie w moim życiu. Przyjmuję to, że wyznaczyłeś mnie do wypełniania Twojej misji w sposób wyjątkowy i pełen chwały. Pomóż mi nieustannie mówić „tak” Twojemu wezwaniu. Jezu, ufam Tobie.


Prześladowanie

Sobota V tygodnia okresu wielkanocnego

„Pamiętajcie o słowie, które do was powiedziałem: «Sługa nie jest większy od swego pana». Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować”.  Jan 15:20

Czy chcesz być jak Jezus?  Jeśli tak, miej świadomość, co to oznacza.  Łatwo myśleć, że im bardziej zbliżamy się do Chrystusa, tym bardziej świat będzie nas kochał i rozumiał.  Możemy sądzić, że wszyscy dostrzegą naszą świętość i będą ją podziwiać, a wszystko w życiu będzie dobre i łatwe.

Wystarczy jednak spojrzeć na życie Chrystusa, by wiedzieć, że tak nie jest.  Był On oczywiście doskonały pod każdym względem.  W rezultacie spotkał się z wielką wrogością i prześladowaniem.  Trudno pojąć tę mroczną prawdę, że naprawdę Go zabili.  Pod osłoną nocy został aresztowany, poddany pozornemu procesowi, uznany za winnego i skazany na śmierć.  Następnie natychmiast wykonano wyrok.

Dlaczego uczynili to Synowi Bożemu? Dlaczego ktoś tak doskonały i miłosierny pod każdym względem miałby być traktowany tak okrutnie?

Gdybyśmy byli tam jako Jego pierwsi uczniowie, najprawdopodobniej bylibyśmy wstrząśnięci, przerażeni, zgorszeni i zdezorientowani.  Moglibyśmy pomyśleć, że Jezus popełnił błąd, i stracić pokładaną w Nim nadzieję.  Jednak Jego plan był doskonały pod każdym względem, a znoszenie fałszywych oskarżeń i wrogich prześladowań zajmowało w nim centralne miejsce.  Dobrowolnie przyjmując to okrutne traktowanie, odkupił świat.

Wróćmy więc do pierwotnego pytania: „Czy chcesz być jak Jezus?”. To trudne pytanie, gdy patrzymy na nie w świetle tego, co Go spotkało. „Sługa nie jest większy od swego pana”. „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować”. Trudno przyjąć te słowa i się z nimi zgodzić.

Prześladowanie nie jest czymś, przed czym powinniśmy uciekać. Nie powinniśmy rozpaczać, gdy nas spotyka, ani spuszczać głowy. Dlaczego? Ponieważ prześladowanie jest wyraźnym znakiem, że idziemy śladami naszego Mistrza. Wskutek prześladowania jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem głębiej, niż jesteśmy w stanie sobie uświadomić.

Najważniejsze to wiedzieć, że Bóg pragnie wykorzystać dla dobra wszelkie złe traktowanie, jeśli Mu na to pozwolimy.  Pozwalamy Mu zaś wykorzystać je dla dobra, gdy Mu je powierzamy i przyjmujemy je dobrowolnie, a nie z niechęcią.  Naszą odpowiedzią musi być „radość i wesele” z tego, że zostaliśmy uznani za godnych podążania śladami naszego Boskiego Pana.

Zastanów się dzisiaj nad każdą formą prześladowania lub niesprawiedliwości, której doświadczasz ze względu na swoją wiarę i przyjęcie Ewangelii, i przyjmij ją.  Pan pragnie ją wykorzystać, jeśli Mu na to pozwolisz.

Mój prześladowany Panie, prawdziwie oddaję Ci wszystko, co mnie przytłacza. Ofiaruję Ci każde cierpienie, które mnie spotyka z powodu podążania za Tobą. Obym naśladował Cię nie tylko w Twoim cierpieniu, lecz także w Twojej gotowości do jego przyjęcia. Jezu, ufam Tobie.

Szósty tydzień okresu wielkanocnego

Spis treści


Dostępne również w miękkiej oprawie & jako e-book

Udostępnij tę stronę: