Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
Zrozumieć zmartwychwstanie
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego (Rozważanie I)
Pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena udała się do grobu wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i powiedziała im: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”. J 20:1–2
Czy zdarzyło ci się kiedyś coś źle zrozumieć, mimo dobrych intencji? Wszyscy doświadczamy chwil, gdy kierujemy się miłością, a jednak popełniamy błędy. Nawet nasze dobre czyny rzadko są doskonałe.
Przykład tego daje nam Maria Magdalena w ów pierwszy wielkanocny poranek, jeszcze przed wschodem słońca. W niektórych sprawach postępowała właściwie — jej miłość i oddanie Jezusowi były szczere — lecz nie rozumiała jeszcze w pełni rzeczywistości, której była świadkiem. Choć inne Ewangelie wspominają o innych kobietach przy grobie, Jan skupia uwagę na Marii. Święty Augustyn sugeruje, że dzieje się tak dlatego, iż była ona „niewątpliwie najgorliwsza w miłości” do Chrystusa.
Kiedy Maria Magdalena zobaczyła odsunięty kamień, miłość skłoniła ją do natychmiastowego działania. Święty Jan Chryzostom mówi, że „pobiegła do uczniów z całą szybkością miłości”. Jej gorliwość przynagliła ją, by opowiedzieć Szymonowi Piotrowi i Janowi o tym, co zobaczyła, ukazując nam, jak miłość pobudza nas do szukania Boga bez zwłoki.
Pomimo głębokiej miłości Maria błędnie zrozumiała znaczenie pustego grobu. Jej emocjonalna reakcja — „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono” — ujawnia, jak trudno było jej pojąć tajemnicę rozgrywającą się na jej oczach. Podobnie jak wielu z nas, kierowała się emocjami, a nie głębszą ufnością w Boga.
Jezus z pewnością nie był niezadowolony z tego, że nie zrozumiała, skoro Pismo Święte wskazuje w J 20:11–17, że to jej ukazał się jako pierwszej. Kiedy spotkała zmartwychwstałego Chrystusa, początkowo wzięła Go za ogrodnika, co wskazuje, że jej rozumienie zmartwychwstania wciąż się kształtowało. Mimo to Jezus wyszedł jej na spotkanie tam, gdzie była, i poprowadził ją ku głębszej wierze. Przypomina nam to, że nasze emocje, choć dobre, muszą zostać oczyszczone przez wiarę, aby miłość mogła dojrzewać ku większej ufności i głębszemu zrozumieniu.
Rozważ dziś doświadczenie Marii Magdaleny w wielkanocny poranek. Podobnie jak ona, jesteśmy wezwani, by gorliwie szukać naszego Pana, nawet gdy nasze rozumienie jest niepełne. I podobnie jak ona możemy ufać, że Jezus wyjdzie nam na spotkanie tam, gdzie jesteśmy, łagodnie prowadząc nas ku głębszej wierze. Świętując zmartwychwstanie, módl się, aby twoja miłość, ze wszystkimi towarzyszącymi jej emocjami, została pełniej oczyszczona przez łaskę, tak aby również twoje spotkanie z Chrystusem było pełne odnowionego zrozumienia i radości.
Mój zmartwychwstały Panie, głęboko Cię kocham, ale uznaję, że moja miłość potrzebuje dalszego oczyszczenia przez wiarę, abym wyraźniej rozumiał Ciebie i Twoją wolę. W miarę jak wzrastam w rozumieniu licznych Bożych tajemnic, które mi objawiasz, pomóż wzrastać mojej miłości, abym coraz doskonalej naśladował czystą miłość, jakiej ode mnie pragniesz. Jezu, ufam Tobie.
Ósmy dzień stworzenia
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego (Rozważanie II)
Pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena udała się do grobu wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. J 20:1
Księga Rodzaju mówi, że Bóg stworzył świat w sześć dni, a siódmego odpoczął. Nasi pierwsi rodzice — Adam i Ewa — zostali stworzeni w stanie pierwotnej niewinności i cieszyli się doskonałą harmonią w ogrodzie Eden. Gdyby pozostali wierni Bogu, ów raj pozostałby naszym domem. Śmierć, choroby, wojny, podziały i grzech nie istniałyby. Wszyscy cieszylibyśmy się doskonałym pokojem i radością przez całą wieczność, a Bóg byłby naszym Władcą.
Aby ludzie mogli w wolności kochać Boga i siebie nawzajem, Bóg obdarzył nas cennym darem: wolną wolą. Dar ten pozwolił ludziom kształtować własny los, swobodnie wybierając przyjęcie lub odrzucenie Bożej miłości. Znamy tę historię. Adam i Ewa okazali Bogu nieposłuszeństwo, wybierając, że staną się jak bogowie przez spożycie owocu z drzewa poznania. Bóg im na to pozwolił, a oni szybko odkryli, że zostali zwiedzeni, nie są bogami i nie potrafią sami podtrzymać swojego istnienia.
Dziś, w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, radujemy się, że stwórcze działanie Boga nie zakończyło się szóstego ani siódmego dnia. W Chrystusie rozpoczął się ósmy dzień, który osiągnie swoją pełnię wraz z powrotem Chrystusa w chwale, gdy zostaną ustanowione nowe niebo i nowa ziemia. W Apokalipsie Święty Jan Ewangelista wkłada w usta Chrystusa te słowa na ów dzień, w którym On dopełni ósmego dnia stworzenia: „Oto czynię wszystko nowe… Ja [jestem] Alfą i Omegą, początkiem i końcem. Spragnionemu dam w darze ze źródła wody życia. Zwycięzca odziedziczy te dary, a Ja będę jego Bogiem…” (Ap 21:5). Tego dnia zostanie ustanowiony nowy raj, zapanuje doskonały pokój, śmierci już nie będzie, a my na zawsze zamieszkamy z Bogiem, świętymi i aniołami.
Łatwo zapomnieć o tej perspektywie wieczności. Łatwo żyć tak, jakby to życie było kresem wszystkiego, co jest głęboką głupotą i zaprzeczeniem samego sensu Zmartwychwstania. Zauważ, że w dzisiejszej Ewangelii Maria Magdalena poszła do grobu „pierwszego dnia tygodnia”. Ten „pierwszy dzień” nawiązuje do pierwszego dnia pierwszego stworzenia, kiedy Bóg powiedział: „Niechaj się stanie światłość! I stała się światłość” (Księga Rodzaju 1:3). W poranek wielkanocny pierwszy dzień tygodnia stał się Ósmym Dniem stworzenia, czyli pierwszym dniem Nowego Stworzenia, kiedy Bóg ponownie powiedział: „Niechaj się stanie światłość! I stała się światłość”. Gdy Maria poszła do grobu, było jeszcze ciemno, a Chrystusa już tam nie było. Po wschodzie słońca ukazał się Marii w swoim nowo uwielbionym ciele. On jest Nowym Stworzeniem. On jest Światłością, która przeniknęła ciemność. On jest odpowiedzią na grzech i śmierć. On jest Zwycięzcą, w którym jesteśmy zaproszeni do udziału we wszelkim dobru na wieki.
Gdy Maria po raz pierwszy zobaczyła pusty grób, nie rozumiała jeszcze, że rozpoczął się Ósmy Dzień Stworzenia. Nie rozumiała, że Światłość Świata zacznie rozpraszać ciemność w jej życiu i w życiu wszystkich, którzy wierzą i wybierają Go jako swojego jedynego Boga, naprawiając nieposłuszeństwo Adama i Ewy. W tej chwili Zmartwychwstania Chrystus stał się Nowym Adamem, nowym Ojcem Wszystkich Żyjących. Jeśli wybierzemy Go jako naszego Boga, będziemy Jego synami i córkami w Jego nowym stworzeniu na wieki.
Rozważ dziś Zmartwychwstanie i Ósmy Dzień stworzenia. Tak jak Maria Magdalena nie rozumiała jeszcze Zmartwychwstania i jego wiecznych skutków dla swojego życia, tak i nam często trudno pojąć je w naszym życiu. To życie jest jedynie przygotowaniem do przyszłego, kiedy Ósmy Dzień stworzenia osiągnie pełnię. W ten Dzień Zmartwychwstania na nowo podejmij postanowienie, by wykorzystać to życie do przygotowania siebie i swoich bliskich do życia przyszłego. Jak powiedział święty Paweł w naszym pierwszym czytaniu: „Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi” (List do Kolosan 3:1–2). Niech Wielkanoc przyniesie ci nadzieję, której potrzebujesz, by dążyć ku nowemu życiu i światłu, jakimi Jezus przyszedł nas obdarzyć.
Mój zmartwychwstały Panie, Ty jesteś Światłością Świata, nową Światłością, która rozprasza ciemność grzechu i śmierci. Ty jesteś Zmartwychwstaniem i Życiem; tylko w Tobie będziemy mieć udział w życiu wiecznym, które obiecujesz. Choć często nie potrafię zrozumieć tajemnicy Twojego Zmartwychwstania, pomóż mi nie tylko pojąć jej znaczenie, lecz także mieć udział w jej owocach teraz i na wieki. Jezu, ufam Tobie.
Tajemnica Zmartwychwstania
Niedziela Wielkanocna (Rozważanie III)
Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych. Ewangelia według św. Jana 20:6–9
Kiedy Jezus powstał z martwych, dlaczego nie objawił się wszystkim w widzialny sposób? Dlaczego nie postawił aniołów przy wejściu do grobu i nie zajaśniał swoją chwałą tak, by wszyscy mogli ją zobaczyć — jeszcze jaśniej niż podczas Przemienienia? Można by pomyśleć, że takie objawienie przekonałoby nawet faryzeuszy i rzymskich strażników, którzy Go skazali. Co więcej, dlaczego nie ukazuje się całemu światu dzisiaj, sprawiając, by wszyscy uwierzyli i poszli za Nim? Ponieważ jedyną drogą do udziału w Zmartwychwstaniu Chrystusa jest dar nadprzyrodzonej wiary.
W Ewangelii według św. Łukasza Jezus opowiada przypowieść o bogaczu i Łazarzu (por. Ewangelia według św. Łukasza 16:19–31). Gdy obaj umierają, Łazarz zostaje zaniesiony na łono Abrahama, podczas gdy bogacz cierpi męki w Otchłani. Bogacz błaga Abrahama, by posłał Łazarza z powrotem, aby ostrzegł jego braci, sądząc, że się nawrócą, jeśli ktoś powstanie z martwych. Abraham jednak odpowiada: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą”. A zatem nawet gdyby chwała zmartwychwstałego Jezusa została objawiona wszystkim, wielu nadal nie miałoby wiary.
Nadprzyrodzona wiara nie rodzi się z zewnętrznych znaków i dowodów, lecz z wewnętrznego widzenia udzielanego sercom otwartym na Boga. Nawet faryzeusze słyszeli wieści o Zmartwychwstaniu Jezusa, lecz je odrzucili, a ich serca były zatwardziałe wobec prawdy. Jezus nie objawił się też od razu wszystkim swoim uczniom, lecz dał im sposobność, by uwierzyli dzięki pustemu grobowi i starannie złożonym na miejscu płótnom pogrzebowym.
W dzisiejszej Ewangelii widzimy, że Maria Magdalena, znalazłszy pusty grób, pomyślała, iż ciało Jezusa zostało skradzione. Pomimo swojej wielkiej miłości jeszcze nie wierzyła, a zatem nie rozumiała w pełni Bożej tajemnicy Zmartwychwstania. Gdy Szymon Piotr i Jan usłyszeli tę wiadomość, pobiegli do grobu z nadzieją i zapałem. Choć Jan przybył pierwszy, poczekał, aż Piotr wejdzie do środka. Kiedy Jan wszedł i zobaczył płótna pogrzebowe, „ujrzał i uwierzył”. Jednak nawet wtedy pełnia wiary nie zapuściła jeszcze korzeni, gdyż „nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych”.
Wejście w tajemnicę Zmartwychwstania nie polega jedynie na przyjęciu, że się ono wydarzyło; oznacza pozwolenie, by ta tajemnica rozwijała się w nas, wprowadzając nas w głębszy proces wiary. Właśnie tego doświadczyli uczniowie.
Choć Maria Magdalena jeszcze nie rozumiała, jej wielka miłość skłoniła Jezusa, by ukazał się jej wkrótce po opuszczeniu grobu — a ona uwierzyła, gdy Go spotkała. Szymon Piotr i Jan zostali obdarowani spotkaniem z Jezusem później tego samego wieczoru, gdy przebywali wraz z innymi uczniami za zamkniętymi drzwiami — nie było wśród nich jedynie Tomasza.
W miarę jak mijały tygodnie, a Jezus ukazywał się raz po raz, ich wiara się pogłębiała i przypominali sobie wszystko, co powiedział im podczas swojej publicznej działalności. Po Pięćdziesiątnicy Apostołowie nadal pogłębiali swoje rozumienie Zmartwychwstania; z czasem coraz pełniej przemieniało ono ich życie. Im głębiej je rozumieli, tym mocniej tajemnica Zmartwychwstania kształtowała ich serca i misję.
Rozważ dziś historyczny fakt, że Jezus Chrystus, Syn Boży, przyjął ludzką naturę, został ukrzyżowany i zmartwychwstał cieleśnie w uwielbionym ciele. Zacznij od prostego aktu wiary w tę tajemnicę. Czyniąc to, uznaj, że wiara nie jest końcem, lecz początkiem. Wchodzenie w tajemnicę Zmartwychwstania to trwający całe życie proces wiary i rozumienia. Im bardziej wierzysz, tym więcej zrozumiesz. Im więcej rozumiesz, tym bardziej będziesz wierzyć. Wiara w Zmartwychwstanie prowadzi nas ku coraz większej jasności i pewności, pociągając nas do coraz głębszej miłości do Tego, który jest Zmartwychwstaniem i Życiem.
Mój chwalebny i zmartwychwstały Panie, zwyciężyłeś grzech i śmierć, powstając z martwych w nowym, uwielbionym ciele. Z najgłębszą wiarą wyznaję, że wierzę w Ciebie; zaradź memu niedowiarstwu. Daj mi pokorę potrzebną do uznania, że moja wiara w Twoje Zmartwychwstanie musi się pogłębiać. Wprowadź mnie w tę żywą Tajemnicę Wiary, drogi Panie, aby Twoje Zmartwychwstanie coraz pełniej ogarniało moje życie. Jezu, ufam Tobie.
Świadectwo rzymskich strażników
Poniedziałek w oktawie Wielkanocy
Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Arcykapłani zebrali się ze starszymi i po naradzie dali żołnierzom dużo pieniędzy, mówiąc: „Rozpowiadajcie tak: «Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdyśmy spali»”. Mateusz 28:11–13
Wyobraź sobie, że jesteś jednym z rzymskich strażników, którym powierzono czuwanie przed grobem Jezusa. Zapewne niewiele obchodziło ich to, co wydawało im się jedynie religijnym sporem między Jezusem, arcykapłanami i starszymi. Niektórzy uczniowie Jezusa wierzyli, że powstanie On z martwych, a krążyły też pogłoski, że mogą wykraść Jego ciało, by twierdzić, że zmartwychwstał. Za zgodą Piłata rzymscy strażnicy zostali postawieni przed grobem; być może rozmawiali, grali w gry albo po prostu odpoczywali.
Ważne jest, by zrozumieć kontekst dzisiejszej Ewangelii. W Ewangelii według św. Mateusza 28:2–7 czytamy, że gdy strażnicy byli przy grobie, nagle nastąpiło trzęsienie ziemi, a „anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim”. Wygląd anioła był „jak błyskawica, a szaty jego białe jak śnieg”. Strażnicy „zadrżeli ze strachu przed aniołem i stali się jakby umarli”. Musiał to być niezwykły widok.
Przypomnij sobie, że przed śmiercią Jezusa rzymscy żołnierze traktowali Go okrutnie: biczowali Go, szydzili z Niego, zmusili Go do niesienia krzyża i zabili Go. Ewangelia według św. Mateusza wskazuje jednak, że niektórzy rzymscy żołnierze nawrócili się, widząc, jak Jezus umierał. Ziemia zadrżała, skały popękały i groby się otworzyły. Gdy to zobaczyli, ogarnął ich lęk i powiedzieli: „Prawdziwie, Ten był Synem Bożym!” (Mateusz 27:54).
Oprócz strażników świadkami tego wydarzenia były Maria Magdalena i druga Maria, które właśnie przybyły do grobu. Strażnicy patrzyli i słuchali, gdy anioł przemawiał do kobiet: „Wy się nie bójcie! Wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał…”
Ponownie wyobraź sobie, że jesteś jednym z tych rzymskich strażników. Kiedy donieśli arcykapłanom o tym, co się wydarzyło, mogli oczekiwać, że ci uwierzą ich relacji. Zamiast tego kapłani przekupili ich, polecając im rozpowszechniać opowieść, że zasnęli, a uczniowie Jezusa wykradli ciało. Zaśnięcie na służbie było dla rzymskiego strażnika poważnym przewinieniem, karanym śmiercią, lecz strach i chciwość wzięły górę. Przyjęli pieniądze i rozpowszechniali kłamstwo. A jednak to, co zobaczyli, musiało poruszyć ich serca i prawdopodobnie nie dawało spokoju ich sumieniom przez resztę życia.
Jest całkiem możliwe, że w kolejnych latach niektórzy z tych strażników zaczęli otwarcie mówić o tym, czego doświadczyli. Gdy rozważali to, co się wydarzyło, obserwowali, jak wzrasta wiara w Jezusa, i zastanawiali się nad własną nieuczciwością, niektórzy mogli znaleźć siłę, by się nawrócić i powiedzieć prawdę. Bóg w swoim doskonałym miłosierdziu przyjąłby ich nawrócenie, uzdrowiłby ich sumienia i napełniłby ich siłą oraz pociechą. Tak jak zaparcie się Piotra zostało przemienione przez Boże miłosierdzie, tak i ci żołnierze mogli z czasem, dzięki łasce, doznać przemiany.
Pomyśl dziś o tych rzymskich strażnikach i postaw się w ich sytuacji. Czy zdarza ci się pomniejszać znaczenie swojej wiary w obecności innych, bo tak jest łatwiej? Czy odczuwasz lęk, gdy ktoś kwestionuje twoją wiarę? Czy spotykasz się z naciskiem, by przedstawiać swoje przekonania niezgodnie z prawdą, aby dopasować się do otoczenia? Jeśli tak, możesz zarówno zrozumieć strażników, jak i czegoś się od nich nauczyć. Nawet jeśli w przeszłości trudno ci było wyznawać Ewangelię szczerze i odważnie, nigdy nie jest za późno na zmianę. Gdy obchodzimy oktawę Zmartwychwstania, postanów z odwagą i szczerością dawać świadectwo o Zmartwychwstaniu. Zastanów się nad wszelkimi powodami, które mogą budzić w tobie wahanie, i módl się o łaskę radosnego głoszenia Zmartwychwstania, ciesząc się niezwykłym przywilejem otwartego wyznawania wiary w naszego zmartwychwstałego Pana!
Mój zwycięski Zbawicielu, Twoje Zmartwychwstanie dotyczy wszystkich ludzi. Na końcu czasów wszyscy poznają, kim jesteś i czego dokonałeś. Proszę, udziel mi łaski wyznawania wiary w Twoje chwalebne zwycięstwo nad grzechem i śmiercią, aby inni poznali Ciebie, zanim będzie za późno, i mieli odwagę podążać za Tobą w wierze. Jezu, ufam Tobie.
Jasność świętej miłości
Wtorek w Oktawie Wielkanocy
Maria Magdalena stała na zewnątrz grobu i płakała. A płacząc, nachyliła się do wnętrza grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie wcześniej spoczywało Ciało Jezusa — jednego w miejscu głowy, a drugiego w miejscu nóg. I powiedzieli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?” J 20:11–12
Maria Magdalena była jedną z kobiet, które towarzyszyły Jezusowi i dwunastu Apostołom, gdy podczas swojej publicznej działalności wędrował On z miasta do miasta. W Łk 8:2 zostaje przedstawiona jako „Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów”. Opętanie przez siedem złych duchów oznacza całkowite opętanie, ukazując głębię jej cierpienia. Chociaż złe duchy nie mogą dotknąć duszy człowieka, mogą dręczyć jego ciało — tak właśnie było w przypadku Marii. Choć Pismo Święte nie mówi nam, jak doszło do tego, że była dręczona, możemy sobie wyobrazić głęboką wdzięczność, jaką musiała odczuwać po uwolnieniu. Ta wdzięczność, połączona z nowo odnalezioną wiarą, uczyniła Marię jedną z najwierniejszych i najbardziej oddanych naśladowczyń Jezusa.
Dzisiejsza Ewangelia pozwala nam dostrzec niezachwianą miłość Marii do Jezusa. Ewangelie synoptyczne wspominają, że nie była sama, gdy udała się do grobu, aby oddać cześć Jego ciału. Ewangelia Jana skupia się jednak wyłącznie na Marii, prawdopodobnie po to, by podkreślić jej wyjątkowe doświadczenie i zachęcić nas do czerpania nauki z głębi jej oddania.
Wizyta Marii przy grobie wczesnym rankiem ukazuje jej żarliwą miłość — nie mogła się doczekać, by oddać Mu cześć, choćby tylko przez zatroszczenie się o Jego martwe ciało. Zastawszy pusty grób, natychmiast pobiegła powiadomić uczniów. Piotr i Jan pospieszyli, by przekonać się na własne oczy, a Maria podążyła za nimi. Gdy obaj uczniowie zobaczyli pusty grób i odeszli, Maria pozostała. To właśnie w tym momencie rozpoczyna się dzisiejszy fragment.
Święty Jan zdaje się zapraszać nas do kontemplacji postępowania Marii. Wyobraź sobie, jak Piotr i Jan odchodzą, a Maria pozostaje, siedząc u wejścia do grobu i płacząc. Choć jeszcze nie rozumiała, że Jezus zmartwychwstał, miłość do Niego zatrzymywała ją tam, przywiązując do miejsca, w którym Go złożono. W chwilach udręki, zagubienia czy niepewności jesteśmy wezwani do naśladowania niezłomnego oddania Marii. Nasza miłość do Jezusa powinna przyciągać nas duchowo do Jego pustego grobu, zatrzymując nas blisko Niego nawet wtedy, gdy nie potrafimy zrozumieć.
Płacząc na zewnątrz grobu, Maria nie wiedziała, co stanie się dalej. Wiedziała tylko, że musi tam być. Smutek przesłaniał jej umysł, ale serce skłaniało ją do pozostania. Nie pozostała tam z pobudek rozumowych, lecz dlatego, że zatrzymywało ją tam serce przepełnione miłością.
Podążając za swoim sercem — ogarniętym miłością do Jezusa — Maria została doprowadzona do spotkania, które odmieniło jej życie. Gdy Jezus się ukazał, początkowo wzięła Go za ogrodnika i w swojej żarliwej tęsknocie błagała Go: „Panie, jeśli to ty Go zabrałeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę”. Znów przemawiała z serca, a nie ze zrozumienia. Wtedy jednak Jezus zawołał ją po imieniu: „Mario!” W tej chwili jej serce i umysł zjednoczyły się, a ona Go rozpoznała. Rozpoznając Go, zobaczyła i uwierzyła.
Rozważ dziś obraz Marii Magdaleny, która płacze na zewnątrz pustego grobu Jezusa, a potem słyszy, jak On mówi: „Mario!” To, że jest ona pierwszą osobą w Piśmie Świętym, która widzi zmartwychwstałego Pana, ma głębokie znaczenie. Bóg wyraźnie pragnie, abyśmy uczyli się od niej i naśladowali jej miłość. Choć być może nie zostaliśmy uwolnieni od siedmiu złych duchów, zostaliśmy uwolnieni od grzechu. Powinno to wzbudzić w nas tak głęboką wdzięczność, byśmy chętnie porzucili wszystko i poszli za Nim. A gdy życie staje się niezrozumiałe lub niepewne, musimy, podobnie jak Maria, podążać za świętymi pragnieniami, które Bóg składa w naszych sercach, aby nasza miłość do Chrystusa przeprowadziła nas przez niepewność ku jasności, gdy — jak Maria — usłyszymy, że nasz Pan woła nas po imieniu.
Mój zmartwychwstały Panie, Twój pusty grób jest symbolem tęsknoty za Tobą, którą muszę mieć w sobie, gdy staję wobec życiowych niepewności. Kiedy ogarnia mnie zagubienie i nie wiem, dokąd się zwrócić, proszę, napełnij moje serce niezachwianym pragnieniem Ciebie, aby moja miłość zaprowadziła mnie tam, gdzie Ty jesteś i gdzie chcesz, abym był. Jezu, ufam Tobie.
Nasz ukryty Pan daje się poznać
Środa w Oktawie Wielkanocy
Tego samego dnia, pierwszego dnia tygodnia, dwaj uczniowie Jezusa szli do wsi zwanej Emaus, oddalonej o siedem mil od Jerozolimy, i rozmawiali o wszystkim, co się wydarzyło. A gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus zbliżył się i szedł z nimi, lecz ich oczy były niejako na uwięzi, tak że Go nie rozpoznali. Łk 24:13–16
Dlaczego ci dwaj uczniowie nie mogli rozpoznać Jezusa, gdy ukazał się im w Niedzielę Wielkanocną? Jak opowiada Łukasz (Łk 24:1–12), wcześniej tego ranka Maria Magdalena, Joanna, Maria — matka Jakuba — oraz inne, niewymienione z imienia uczennice zastały pusty grób. Gdy tam były, „stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach”, oznajmiając, że Jezus zmartwychwstał. Kiedy kobiety opowiedziały o tym pozostałym uczniom, ich słowa „wydały im się niedorzecznością i nie uwierzyli im”. Co zaskakujące, dla niektórych uczniów Zmartwychwstanie Jezusa nie stało się od razu powodem do radości — było przyczyną niepewności i, niestety, niedowierzania.
Dzisiejsza Ewangelia opowiada o tym, co wydarzyło się później tego samego dnia, gdy dwaj uczniowie, którzy usłyszeli świadectwo kobiet, wyruszyli w pieszą drogę z Jerozolimy do Emaus, liczącą siedem mil. W Ewangelii według św. Jana, gdy Jezus ukazał się Marii Magdalenie, nie rozpoznała Go, dopóki nie wypowiedział jej imienia: „Mario!” (J 20:16). Wypowiadając jej imię, Jezus nie tylko pokazał, że ją zna, lecz także objawił jej swoją obecność jako Zmartwychwstały.
Gdy Jezus ukazał się dwóm uczniom idącym do Emaus, objawił się w inny sposób. Szedł z nimi, pozwolił im wyrazić swoje zagubienie, a nawet wątpliwości, a następnie, zaczynając od Mojżesza, wyjaśniał im Pisma, aby zrozumieli, jak wskazywały one na Niego jako Mesjasza.
Wróćmy więc do naszego pierwotnego pytania: dlaczego oczy tych dwóch uczniów były powstrzymywane przed rozpoznaniem Jezusa, gdy im się ukazał? Ponieważ wiara w Zmartwychwstanie nie rodzi się jedynie z fizycznego widzenia; rodzi się ze słuchania i rozumienia słowa Bożego, które otwiera nasze serca na wiarę. Jezus głosił Ewangelię tym dwóm uczniom i dzięki temu głoszeniu uwierzyli.
Opowieść o Emaus nie tylko przedstawia spotkanie ze zmartwychwstałym Chrystusem, lecz także daje wzór naszego własnego spotkania z Nim podczas Mszy świętej. Najpierw słowo Boże jest czytane i głoszone. Następnie chleb i wino zostają konsekrowane, stając się rzeczywistą obecnością Jezusa, którego przyjmujemy. W opowieści o Emaus nauczanie Jezusa wzbudziło wiarę w tych uczniach. Kiedy już zrozumieli i uwierzyli, Jezus „wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu” (Łk 24:30–31). W tym łamaniu chleba rozpoznali Go. Jezus obdarzył ich wiarą przez słowo Boże i umocnił tę wiarę Eucharystią.
Dlaczego Jezus zniknął w tamtej chwili? Ponieważ teraz zamieszkał w ich duszach — ta obecność jest podtrzymywana za każdym razem, gdy przyjmujemy Go w Eucharystii, a On, rzeczywiście obecny, wkracza w nasze serca i życie. Jego cielesna obecność nie była im już potrzebna; teraz nosili Go w sobie. Słowo Boże zaszczepia wiarę, przygotowując nasze serca, a Eucharystia wprowadza nas w głębokie zjednoczenie z naszym Panem, który w nas mieszka.
Zastanów się dziś nad tym, jak spotykasz Jezusa podczas Mszy świętej. We Mszy świętej Jezus ukazuje się nam dokładnie w taki sposób, jakiego potrzebujemy: przez słowo i sakrament. Kiedy słuchamy słowa Bożego, przyjmujemy je do wnętrza i pozwalamy mu rozniecić głębszą wiarę w naszych sercach, rzeczywiście spotykamy naszego Pana. Kiedy klękamy przed Eucharystią i przyjmujemy Go w Komunii Świętej, Jezus jest przy nas obecny w sposób jeszcze bardziej wewnętrzny, niż gdyby stał przed nami fizycznie. Każda Komunia Święta przynosi naszym duszom nieskończone błogosławieństwo, ponieważ przez ten dar Jezus wchodzi do naszych dusz i czyni je swoim sanktuarium.
Mój eucharystyczny Panie, Ty prawdziwie przychodzisz do nas za każdym razem, gdy uczestniczymy we Mszy świętej. Proszę, pomóż mi uczynić mój udział we Mszy świętej odzwierciedleniem spotkania tych dwóch uczniów w drodze do Emaus. Otwórz mój umysł na dar wiary, gdy słucham Twojego słowa, czytanego i głoszonego. Niech potem z wiarą i otwartością przyjmę Cię w Komunii Świętej, aby moja dusza stała się sanktuarium, w którym będziesz mógł zamieszkać jako Zmartwychwstały. Jezu, ufam Tobie. Witam Cię całym sercem.
Szalom i prawda
Czwartek w Oktawie Wielkanocy
„To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach”. Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma. Łk 24:44–45
Czy pozwoliłeś Bogu otworzyć swój umysł? Kiedy czytasz Pismo Święte, czy potrafisz pojąć zawarte w nim ukryte, a zarazem chwalebne tajemnice? Pismo Święte nie jest jedynie księgą historyczną, którą interpretujemy wyłącznie za pomocą własnego rozumu. Zawiera warstwę znaczenia, której żaden ludzki umysł nie jest w stanie przeniknąć bez pomocy łaski.
Opisane w dzisiejszej Ewangelii według św. Łukasza ukazanie się Zmartwychwstałego miało miejsce w późniejszej części Niedzieli Wielkanocnej. Tego ranka nasz zmartwychwstały Pan ukazał się w cielesnej postaci niektórym spośród świętych niewiast, a następnie Szymonowi Piotrowi. Po południu Jezus ukazał się dwóm uczniom, gdy szli do miejscowości Emaus, oddalonej o kilka mil od Jerozolimy. Uczniowie ci nie rozpoznali Jezusa, dopóki nie otworzył ich umysłów i nie objawił się im przy „łamaniu chleba”, zapowiadającym Eucharystię. Po tym ukazaniu się Jezusa obaj uczniowie wrócili do Jerozolimy, aby opowiedzieć Jedenastu i pozostałym uczniom o swoim spotkaniu. To właśnie podczas tej rozmowy, za zamkniętymi drzwiami, Jezus ukazał się im wszystkim w wieczór wielkanocny, z wyjątkiem Tomasza, który był nieobecny.
Jezus najpierw powiedział do nich: „Pokój wam”. Nie było to zwykłe pozdrowienie. Po hebrajsku Jezus powiedział: „Szalom”. Szalom, o którym mówił Jezus, było udzieleniem Jego łaski, przynoszącej ukojenie, jakiego doświadczają ci, którzy są zjednoczeni z Bogiem. Pokój, o którym Jezus mówił i którego udzielał, płynął z mocy Jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią przez Jego Mękę i Zmartwychwstanie. To samo szalom otrzymujemy, gdy godnie i owocnie uczestniczymy w sakramentach. Przez te dary, zwłaszcza Eucharystię oraz sakrament pokuty i pojednania, otrzymujemy przemieniającą moc misterium paschalnego: Jego życia, śmierci i Zmartwychwstania, udzielaną przez Ducha Świętego.
Gdy łaska pokoju została już udzielona, Jezus polecił im przyjąć ją bez lęku. Kiedy ten pokój na nich spoczął, Jezus mógł obdarzyć ich kolejnym darem: „Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma”.
Przez całą swoją publiczną działalność Jezus mówił o konieczności swojej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. Wskazywał na dotyczące Go proroctwa i obietnice zawarte w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Aż do tamtej chwili nauczanie Jezusa nie przeniknęło w pełni do umysłów uczniów. Słyszeli Jego doskonałe nauki, ale pełne znaczenie Jego słów im umykało. Jednak podczas tego spotkania ze Zmartwychwstałym zrozumieli, ponieważ Jezus udzielił im nadprzyrodzonego daru rozumu — daru Ducha Świętego, który rozświetla Boże prawdy i pomaga nam dostrzegać Boże tajemnice w sposób, do którego nigdy nie moglibyśmy dojść o własnych siłach.
Nasz Pan pragnie otworzyć twój umysł, tak jak uczynił to wobec swoich uczniów w tamten wielkanocny dzień. Zbyt często idziemy przez życie zagubieni. Łatwo błędnie odczytujemy nasze radości i zmagania, przez co sami musimy szukać sensu naszego życia. Jezus pragnie temu zaradzić. Chce, abyśmy rozumieli wszystko tak, jak On to widzi. Zaprasza nas do przyjęcia Jego pokoju, Jego szalom, który wnosi w nasze życie ład i spokój oraz jednoczy nas w komunii z Bogiem i innymi ludźmi. Wtedy Duch Święty otwiera nasze umysły, abyśmy patrzyli na wszystko w świetle Bożej prawdy.
Zastanów się dziś, w jaki sposób Bóg może cię wzywać do życia w tym pokoju i zrozumieniu, szczególnie przez pogłębianie relacji z Nim w sakramentach, na modlitwie i w codziennym rozważaniu Pisma Świętego. Przyjmując łaskę szalom i zrozumienie Bożych prawd, otrzymujemy umocnienie do naszej misji: dawania świadectwa o Zmartwychwstaniu i dzielenia się miłością Chrystusa ze światem, który potrzebuje Jego pokoju.
Panie wszelkiego rozumienia, wiele rzeczy w życiu pozostaje dla mnie niejasnych. Często oceniam moje nadzieje, radości, smutki i wyzwania z perspektywy tego świata, pozbawionej Twojej Prawdy. Proszę, obdarz mnie Twoim doskonałym pokojem, abym mógł odpocząć w Tobie. Gdy Twój pokój, Twoje szalom, wnosi spokój w moje życie, otwórz mój umysł, abym poznawał Ciebie i rozumiał wszystko z Twojej perspektywy, tak abyś przeze mnie mógł nieść światu Twój pokój i Twoją prawdę. Jezu, ufam Tobie.
Rozeznawanie obecności Jezusa
Piątek w oktawie Wielkanocy
Szymon Piotr powiedział do nich: „Idę łowić ryby”. Odpowiedzieli mu: „My też pójdziemy z tobą”. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. Gdy już świtało, Jezus stał na brzegu, lecz uczniowie nie wiedzieli, że to Jezus. Jezus powiedział do nich: „Dzieci, czy złowiliście coś do jedzenia?”. Odpowiedzieli Mu: „Nie”. Wtedy powiedział do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Jan 21:3–6
W trzech spotkaniach po swoim Zmartwychwstaniu Jezus nie od razu objawił uczniom swoją prawdziwą obecność. Chciał przekazać im — i nam — ważne lekcje o tym, jak mamy Go spotykać. Podczas każdego z tych spotkań działo się to samo: ci, którym Jezus się ukazywał, początkowo Go nie rozpoznawali. Dopiero po pewnym kontakcie z Nim otwierały się ich oczy i rozpoznawali, że to Pan.
Pierwsze z tych spotkań zostało opisane w Jan 20:11–18, gdy Maria Magdalena siedziała przed pustym grobem Jezusa, płacząc na myśl, że Jego ciało zostało skradzione. Pozostawała tam z głębokim oddaniem i miłością, dając nam wzór modlitwy. Dopiero gdy Jezus zawołał Marię po imieniu, rozpoznała Go. To osobiste wezwanie otwiera jej oczy, przypominając nam o znaczeniu osobistej relacji z Chrystusem. Naśladując głęboką miłość i niezachwiane oddanie Marii, jesteśmy zaproszeni do czuwania na modlitwie, gotowi usłyszeć, jak On woła nas po imieniu.
Drugi taki przypadek znajdujemy w Łukasz 24:13-35, gdy do dwóch uczniów idących do Emaus dołącza Jezus, choć „oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali”. Gdy szli, Jezus wyjaśniał im wszystko, co w Pismach wskazywało na Jego mesjańską misję. Uczy nas to, że my także spotykamy Pana w słowie Bożym. Czytając Pismo Święte, rozważając je i modląc się nim, otwieramy się na spotkanie z Nim. Kiedy uczniowie zrozumieli Pisma, Jezus łamał z nimi chleb, a oni Go rozpoznali, lecz On zniknął im z oczu. Zniknięcie Jezusa w tej chwili odsłania głęboką prawdę: On pozostaje rzeczywiście obecny w Eucharystii, choć nie widzimy Go fizycznie.
Wreszcie, w dzisiejszym fragmencie Ewangelii, Jan 21:1–14, uczniowie rozpoznają Jezusa dopiero po cudownym połowie ryb. Po całej nocy bezowocnego łowienia okazują posłuszeństwo, gdy Jezus mówi do nich z brzegu: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi”, co przynosi niezwykle obfity połów. Przypomina nam to chwilę, gdy Jezus po raz pierwszy powołał Szymona Piotra i Andrzeja, mówiąc: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mateusz 4:19). Tutaj Jezus objawia Apostołom — i nam — że spotkamy Go w naszych dziełach apostolskich, gdy podejmujemy je na Jego polecenie. Kiedy dostosowujemy nasze działania do Jego woli, On im błogosławi, a one przynoszą obfite duchowe owoce. Nasze wysiłki apostolskie są zatem kolejnym sposobem, w jaki Zmartwychwstały Pan jest z nami obecny i działa przez nas, aby przyciągać dusze do siebie.
Rozważ dziś tęsknotę uczniów Jezusa za spotkaniem z Nim w Jego zmartwychwstałej obecności. Zastanów się nad tym, czego ich nauczył, najpierw ukrywając swoją obecność, a potem dając się poznać. Postanów szukać w swoim życiu żywego i zmartwychwstałego Pana. Z miłością i oddaniem spotykaj Go na modlitwie, w której woła cię po imieniu. W słowie Bożym i Eucharystii rozpoznawaj Jego obecność pośród was. A wiernie podążając za Jego prowadzeniem w swojej pracy apostolskiej, dostrzegaj w przeobfitych owocach Jego działania znak Jego obecności — to On przez ciebie przyciąga do siebie wiele dusz. Jezus nie jest martwy; żyje i pragnie nadal ukazywać się nam w sposób ukryty i tajemniczy. Oczekuj kolejnych objawień Zmartwychwstałego w swoim życiu, wiedząc, że On jest zawsze z tobą, gdy trwasz w wierności, naśladując tych świętych uczniów.
Mój zawsze obecny Panie, nieustannie troszczysz się o nas, swoje dzieci, i nigdy nas nie opuszczasz. Każdego z nas wołasz po imieniu, przychodzisz do nas przez swoje słowo i sakramenty oraz kierujesz naszymi dziełami apostolskimi. Pomóż mi rozpoznawać Twoją obecność w moim życiu i każdego dnia odkrywać Cię w taki sposób, w jaki pragniesz być przy mnie obecny. Jezu, ufam Tobie.
Wiara & nadzieja wobec lęku & rozpaczy
Sobota w oktawie Wielkanocy
Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, którzy pogrążeni byli w smutku i płakali. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie uwierzyli. Marek 16:9–11
Dzisiejsza Ewangelia według św. Marka przedstawia zwięzłe podsumowanie trzech ukazań się Jezusa po zmartwychwstaniu. Zamiast opisywać je szczegółowo lub przedstawiać jako odrębne spotkania, Marek łączy je ze sobą, by przekazać jedno wyraźne przesłanie: lęk i rozpacz wynikające z cierpienia muszą ustąpić miejsca wierze i nadziei ze względu na Zmartwychwstanie.
Ewangelia Marka rozpoczyna się od ukazania się Jezusa Marii Magdalenie, stwierdzając po prostu, że Jezus się jej ukazał. Zaraz potem Marek opowiada, że Maria poszła powiedzieć o tym towarzyszom Jezusa, wśród których było Jedenastu oraz niektórzy inni uczniowie. Kiedy Maria przyszła im powiedzieć, że Jezus się jej ukazał, zastała ich „pogrążonych w smutku i płaczących”. Gdy powiedziała im, że Jezus zmartwychwstał, „nie uwierzyli”.
„Smutek i płacz” są skutkiem lęku, zwątpienia i rozpaczy. Choć smutek przeżywany jako święta boleść może wypływać z autentycznej miłości, jak uczą Błogosławieństwa, smutek będący przygnębieniem rodzi się w sercu opanowanym przez lęk, niepokój lub zwątpienie — a każde z nich może prowadzić do rozpaczy. Owocem rozpaczy, jak ukazuje tu Marek, jest niewiara.
Po tej relacji Marek podaje skrócony opis ukazania się Jezusa dwóm uczniom w drodze do Emaus. W ten sam dzień Wielkanocy, w którym Jezus zmartwychwstał i ukazał się Marii Magdalenie, ukazał się również tym dwóm uczniom. Szybko wrócili oni do Jerozolimy, aby podzielić się swoim doświadczeniem z Jedenastoma i pozostałymi uczniami, którzy wcześniej nie uwierzyli świadectwu Marii Magdaleny. Po raz kolejny „im też nie uwierzyli”.
Wreszcie, opisując późniejsze wydarzenie tego samego dnia, Marek stwierdza: „gdy Jedenastu siedziało za stołem, ukazał się im i wyrzucał im brak wiary oraz zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego” (Marek 16:14). Święty Marek Ewangelista chce, abyśmy wiedzieli, że nawet jedenastu pozostałych Apostołów, wraz z innymi uczniami, nie od razu uwierzyło w Zmartwychwstanie. Uwierzyli dopiero wtedy, gdy Jezus stanął przed nimi, ujawniając zatwardziałość ich serc, która uniemożliwiała prawdziwą wiarę w Jego słowo. Jezus zganił ich za tę niewiarę, ukazując, że serce zamknięte na wiarę nie może przyjąć nadziei, którą On ofiaruje.
Jeśli najbliżsi towarzysze Jezusa zmagali się z wiarą w Zmartwychwstanie i z nadzieją, którą taka wiara przynosi, to każdy z nas powinien na modlitwie zastanowić się nad głębią swojej wiary w Zmartwychwstanie — lub nad jej brakiem.
Co w praktyce oznacza wiara w Zmartwychwstanie? Oznacza, że wobec życiowych krzyży nie będziemy ulegać użalaniu się nad sobą, smutkowi, zniechęceniu ani rozpaczy. Jeśli rozumiemy chwałę i przemieniającą moc Zmartwychwstania Chrystusa, natychmiast dostrzeżemy w każdym doznawanym cierpieniu sposobność do przyjęcia łaski i odniesienia zwycięstwa, a nie do poniesienia klęski.
Ponieważ uczniowie nie rozumieli jeszcze Zmartwychwstania, trwali w smutku pozbawionym nadziei. Ich umysły nie potrafiły pojąć, że śmierć, której byli świadkami zaledwie kilka dni wcześniej, została teraz przemieniona w najbardziej chwalebne wydarzenie w dziejach ludzkości. Gdy Jezus ukazał się im wszystkim razem, Jego nagana była aktem miłości, mającym nauczyć ich, że muszą zmienić swoje rozumienie Jego śmierci i spojrzeć na nią w świetle Jego Zmartwychwstania. My musimy uczynić to samo w naszym życiu.
Zastanów się dziś nad krzyżem, który niesiesz, lub cierpieniem, którego doznajesz. Wyciągnij naukę ze smutku i rozpaczy, które doprowadziły uczniów do niewiary. Wsłuchaj się w naszego Zmartwychwstałego Pana, który z miłością cię upomina i zaprasza, by dostrzec wielką wartość w każdym cierpieniu, które łączysz z Jego Krzyżem. Jego Zmartwychwstanie musi rozjaśniać nasze spojrzenie i napełniać nasze życie nadzieją. Postanów żyć tak, jak żyli uczniowie po napomnieniu przez Jezusa, radując się, że Jego Zmartwychwstanie zwycięża wszystko.
Panie pełen chwały, Twoje Zmartwychwstanie przemieniło Twoje cierpienie i śmierć w środek wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy w Ciebie wierzą. Pomóż mi otworzyć się na tę przemieniającą łaskę i łączyć moje cierpienia z Twoimi, aby wszystko, co znoszę, zostało przemienione i abym mógł mieć udział w chwale Twojego Zmartwychwstania. Jezu, ufam Tobie.
Niewyczerpane głębie Bożego Miłosierdzia
Niedziela Miłosierdzia Bożego (rok A)
Wiele innych znaków uczynił Jezus wobec swoich uczniów, których nie zapisano w tej księdze. Te zaś zapisano, abyście uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście przez tę wiarę mieli życie w Jego imię. Jan 20:30–31
Czy wierzysz, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i że dzięki tej wierze odziedziczysz życie wieczne? Wiara zaczyna się od uznania prawdy rozumem, ale musi nieustannie się pogłębiać. Wiara, o której św. Jan mówi w dzisiejszej Ewangelii, wprowadza nas coraz głębiej w tajemnicę paschalnego misterium Chrystusa — Jego życia, śmierci i zmartwychwstania — abyśmy mogli przyjąć dar Jego obfitego i przemieniającego Miłosierdzia.
Dziś jest ósmy dzień Wielkanocy. Kościół w swojej mądrości celebruje najważniejsze dni roku liturgicznego przez osiem dni. Dawniej wiele świąt obchodzono z oktawą: Wielkanoc, Objawienie Pańskie, Boże Ciało, Wniebowstąpienie Pańskie, Wszystkich Świętych, a w niektórych miejscach także Najświętsze Serce Pana Jezusa i różne święta maryjne. Po Soborze Watykańskim II Kościół skupił się na dwóch — Bożym Narodzeniu i Wielkanocy — aby mocniej podkreślić istotę misterium paschalnego.
W roku 2000 oktawa Wielkanocy zyskała nowy akcent, gdy papież Jan Paweł II ustanowił uroczystość Miłosierdzia Bożego w ósmym dniu Wielkanocy. Stało się to w odpowiedzi na osobistą prośbę Jezusa, przekazaną Kościołowi za pośrednictwem pokornej polskiej siostry zakonnej żyjącej w klauzurze. Kanonizowana w 2000 roku, znana jest jako św. Maria Faustyna Kowalska.
W latach 1931–1938 Siostra Faustyna otrzymała liczne mistyczne wizje, które zapisała w sześciu zeszytach, znanych dziś łącznie pod tytułem Miłosierdzie Boże w duszy mojej. Dzienniczek św. Marii Faustyny Kowalskiej. Niemal dwa lata przed śmiercią Siostra Faustyna zanotowała w swoim dzienniczku następujące słowa:
W pewnej chwili usłyszałam te słowa: „Córko Moja, mów światu całemu o niepojętym miłosierdziu Moim. Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka zbliżyć do Mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat. Miłosierdzie Moje jest tak wielkie, że przez całą wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski. Wszystko, co istnieje, wyszło z wnętrzności miłosierdzia Mego. Każda dusza w stosunku do Mnie rozważać będzie przez wieczność całą miłość i miłosierdzie Moje. Święto Miłosierdzia wyszło z wnętrzności Moich, pragnę, aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do Źródła Miłosierdzia Mojego” (Dzienniczek #699).
Gdy rozważamy to piękne objawienie prywatne w świetle dzisiejszej Ewangelii, jesteśmy zaproszeni do zastanowienia się nad tym, że choć Ewangelie przekazują nam wszystko, co powinniśmy wiedzieć, aby uwierzyć w Chrystusa i mieć udział w nowym życiu, którym On nas obdarza, skarb Jego Bożego Miłosierdzia jest niewyczerpany. Podobnie jak „wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec swoich uczniów”, tak też głębię Jego nieustannego działania, Jego Bożego Miłosierdzia, ujrzymy dopiero w niebie.
Niedziela Miłosierdzia Bożego jest dniem, w którym mamy wyznawać naszą wiarę w to Miłosierdzie. Aby to czynić, musimy rozważać te niewyczerpane skarby, zgłębiać je z pomocą prywatnych objawień św. Faustyny, a następnie pozwalać naszemu Panu, by odsłaniał je przed nami w głębi naszych dusz.
Rozważ dziś nieskończone i niewyczerpane skarby, które kryją się w Osobie Chrystusa i w Jego Bożym Miłosierdziu. Jego Miłosierdzie otwiera nas na niezliczone, niezapisane i chwalebne łaski, które mamy przyjmować i którymi mamy się radować. Uwierz w Jego Miłosierdzie. Otwórz się na nie. Przyzywaj go dzisiaj i przyjmuj je jeszcze obficiej.
Jezu najmiłosierniejszy, Twoje miłosierdzie jest tak wielkie, że przez całą wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski. W tę Niedzielę Miłosierdzia Bożego proszę Cię, abyś wylał swoje Miłosierdzie na mnie i na cały świat. Napełnij nas łaską, którą wyjednałeś przez swoje misterium paschalne, aby wszyscy ludzie uwierzyli w Ciebie jako swojego Pana i Boga. Jezu, ufam Tobie.
Wiara w Boże Miłosierdzie
Niedziela Miłosierdzia Bożego (rok B)
Tomasz Mu odpowiedział: „Pan mój i Bóg mój!”. Jezus powiedział do niego: „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Jan 20:28–29
Dlaczego Tomasz wątpił w zmartwychwstanie Jezusa? Jak czytamy w dzisiejszej Ewangelii, Tomasza nie było z pozostałymi uczniami, gdy po swoim zmartwychwstaniu Jezus po raz pierwszy ukazał się im zgromadzonym razem. Kiedy Tomasz dowiedział się, że Jezus ukazał się innym podczas jego nieobecności, powiedział: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę” (Jan 20:25). Być może Tomasz złościł się, że go przy tym nie było, albo zazdrościł tym, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. Być może widok śmierci Jezusa tak nim wstrząsnął, że poczuł się zagubiony lub rozczarowany. Niezależnie od przyczyny musiał zmagać się ze swoją niewiarą przez cały tydzień, podczas gdy pozostali uczniowie zapewne z radością opowiadali o swoim doświadczeniu.
Gdy tydzień później Jezus się ukazał, Tomasz był z nimi. Tym razem Jezus powiedział do Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym” (Jan 20:27). Wtedy Tomasz wykrzyknął modlitwę, którą wierni powtarzają przez wieki, szczególnie podczas konsekracji na Mszy świętej: „Pan mój i Bóg mój!”.
Zwątpienie Tomasza stało się darem dla każdego z nas. Możemy powiedzieć, że Tomasz zwątpił, aby każdy z nas mógł uwierzyć. Być może nawet nasz Pan wstrzymał udzielenie Tomaszowi daru wiary przez ten pierwszy tydzień po Zmartwychwstaniu, aby wszyscy, którzy przyjdą po nim — „ci, którzy nie widzieli”, w tym każdy z nas — znaleźli w zwątpieniu Tomasza powód, by uwierzyć w Tego, którego nie widzimy na własne oczy jako zmartwychwstałego.
Dziś, gdy obchodzimy wielką uroczystość Niedzieli Miłosierdzia Bożego — ósmy dzień oktawy Wielkanocy — kierujemy szczególną uwagę ku zranionemu bokowi Jezusa, z którego płynie łaska Jego Bożego Miłosierdzia. W latach 1931–1938 Jezus ukazywał się Siostrze Marii Faustynie Kowalskiej, polskiej zakonnicy klauzurowej, objawiając jej głębię swojego Bożego Miłosierdzia. Siostra Faustyna zapisała te prywatne objawienia w sześciu zeszytach, znanych dziś łącznie pod tytułem Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w duszy mojej św. Siostry Marii Faustyny Kowalskiej. Po wnikliwym zbadaniu tych objawień przez Kościół papież Jan Paweł II kanonizował św. Faustynę w ósmym dniu oktawy Wielkanocy w 2000 roku. Zgodnie ze wskazaniami Jezusa przekazanymi św. Faustynie Ojciec Święty ustanowił uroczystość Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła powszechnego.
Wśród licznych objawień zapisanych w jej zeszytach znalazła się prośba Jezusa skierowana do Siostry Faustyny: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i [potem] na całym świecie” (Dzienniczek #47). O obrazie Siostra Faustyna napisała, że „wychodziły dwa promienie wielkie, jeden czerwony, a drugi blady”. Promienie te wychodziły z Jego Najświętszego Serca i ukazują Jego miłosierdzie płynące ku nam, zwłaszcza przez sakramenty chrztu i Eucharystii. Później Jezus powiedział:
„Serce moje jest przepełnione miłosierdziem wielkim dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. Oby mogły zrozumieć, że Ja jestem dla nich Ojcem najlepszym, że dla nich wypłynęła krew i woda z Serca mojego, jako z krynicy przepełnionej miłosierdziem” (Dzienniczek #367).
Ta sama rana w boku Jezusa, której Tomasz dotknął swoją ręką, stała się źródłem łaski dla cierpiącego i grzesznego świata. Jeśli kiedykolwiek zwątpisz w to Miłosierdzie, wiedz, że zwątpienie Tomasza było dla ciebie — aby umożliwić ci wiarę. Dotknąwszy zranionego Serca Jezusa, Tomasz zawołał słowami modlitwy, którą wszyscy powinniśmy zanosić: „Pan mój i Bóg mój!”
W tę Niedzielę Miłosierdzia Bożego rozważ modlitwę św. Tomasza: „Pan mój i Bóg mój” i uczyń ją swoją. Jeśli są w twoim życiu obszary, w których wątpisz w nieskończone miłosierdzie Boga — czy to z powodu zagubienia, niepewności, czy dawnych zranień — powierz je Panu w akcie ufności. Powiedz wraz z Kościołem i wszystkimi wiernymi: „Jezu, ufam Tobie”. Tak jak Jezus zaprosił Tomasza, by dotknął Jego ran, tak teraz zaprasza każdego z nas, by zbliżył się do Jego Serca i przyjął Jego niezgłębione Boże Miłosierdzie. Postanów przezwyciężyć zwątpienie, otwierając dziś swoje serce na Jego miłosierdzie!
Najmiłosierniejszy Panie, w tę Niedzielę Miłosierdzia Bożego wierzę i wyznaję, że z rany w Twoim Najświętszym Sercu nieustannie wylewa się Twoje Boże Miłosierdzie na mnie i na cały świat. Panie mój i Boże mój, ufam Tobie całym sercem. Oczyść mnie tam, gdzie wciąż trwają zwątpienie i grzech, abym wraz ze wszystkimi wiernymi mógł wołać: Jezu, ufam Tobie!
Niezgłębione Boże Miłosierdzie
Niedziela Miłosierdzia Bożego (rok C)
Od Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół powszechny obchodzi Niedzielę Miłosierdzia Bożego w ósmym i ostatnim dniu oktawy Wielkanocy. Dzieje się tak dzięki Jezusowi, papieżowi św. Janowi Pawłowi II oraz św. Marii Faustynie Kowalskiej, polskiej zakonnicy klauzurowej, która w latach 1931–1938 otrzymała liczne prywatne objawienia Jezusa. Papież Jan Paweł II kanonizował św. Faustynę 30 kwietnia 2000 roku, w tym samym dniu, w którym ustanowił Niedzielę Miłosierdzia Bożego dla Kościoła powszechnego.
Czym jest Niedziela Miłosierdzia Bożego? To dzień, w którym Jezus obiecuje otworzyć upusty łaski, ofiarowując zupełne odpuszczenie win i kar tym, którzy przyjmą Go w Komunii Świętej po spowiedzi, zwracając się do Jego miłosiernego Serca z wiarą, nadzieją i miłością. Choć głębię tego święta najlepiej można docenić, czytając całość prywatnych objawień św. Faustyny zawartych w Dzienniczku. Miłosierdzie Boże w duszy mojej św. Siostry Marii Faustyny Kowalskiej, rozważ te słowa Jezusa zapisane przez św. Faustynę:
„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka [była] wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa promienie wielkie, jeden czerwony, a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i [potem] na całym świecie” (Dzienniczek #47).
„Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia, ten dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia mojego” (Dzienniczek #300).
„Moje Serce przepełnia wielkie miłosierdzie dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. Oby mogli zrozumieć, że jestem dla nich najlepszym z Ojców i że to dla nich wypłynęły z Mojego Serca Krew i Woda jak ze źródła przepełnionego miłosierdziem” (Dzienniczek #367).
„Wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii Świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski. Niech się nie lęka zbliżyć do Mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat. Miłosierdzie moje jest tak wielkie, że przez całą wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski” (Dzienniczek #699).
„Dusze giną mimo Mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto Miłosierdzia Mojego. Jeżeli nie uwielbią miłosierdzia Mojego, zginą na wieki” (Dzienniczek #965).
„Pragnę ufności od Moich stworzeń. Zachęcaj dusze, by pokładały wielką ufność w Moim niezgłębionym miłosierdziu. Niech słaba, grzeszna dusza nie lęka się do Mnie zbliżyć, bo nawet gdyby miała więcej grzechów niż ziaren piasku na świecie, wszystkie utonęłyby w niezmierzonych głębinach Mojego miłosierdzia” (Dzienniczek #1059).
„Córko Moja, napisz, że im większa nędza duszy, tym większe jej prawo do Mojego miłosierdzia; zachęcaj wszystkie dusze do ufności w niezgłębioną otchłań Mojego miłosierdzia, ponieważ pragnę je wszystkie zbawić” (Dzienniczek #1182).
Rozważ dziś niezgłębiony dar Bożego Miłosierdzia! Przeczytaj te objawienia prywatne dane św. Faustynie i pozwól Jezusowi przemówić przez nie do ciebie. Nie wątp; nie poddawaj się zniechęceniu. Zaufaj Mu całym sercem i wiedz, że upusty Bożego Miłosierdzia są dla ciebie otwarte dziś i zawsze!
Mój Panie, Ty jesteś Bożym Miłosierdziem. Sama Twoja istota jest doskonałą Miłością, miłością tak potężną, że przelewa się z Twojego zranionego Serca przez czerwone i blade promienie łaski. Udziel mi łaski, której potrzebuję, by zrozumieć wszystko, czym pragniesz mnie obdarzyć, i otwórz moje serce na przyjęcie nieskończonych skarbów Twojego miłosierdzia. Jezu, ufam Tobie!
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
