Polski

Święta i uroczystości

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Spis treści


Od najgorszego do najlepszego

Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła, 25 stycznia

Szaweł, wciąż pałając żądzą zabijania uczniów Pana i grożąc im śmiercią, udał się do arcykapłana i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł sprowadzić w kajdanach do Jerozolimy wszystkich zwolenników tej Drogi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, jeśli takich znajdzie. Gdy w czasie podróży zbliżał się do Damaszku, nagle olśniła go światłość z nieba. Upadł na ziemię i usłyszał głos, który mówił do niego: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?”. Dzieje Apostolskie 9:1–4

Święto Nawrócenia św. Pawła wyróżnia się w kalendarzu Kościoła jako jedna z najbardziej poruszających i pełnych nadziei celebracji. Ukazuje, że żadna dusza nie pozostaje poza zasięgiem Bożego Miłosierdzia i że Bóg może przemienić nawet najbardziej zaciekłego przeciwnika swojego Kościoła w jednego z jego największych apostołów i świętych.

Święty Paweł pojawia się po raz pierwszy w Dziejach Apostolskich jako zaciekły prześladowca Chrystusa i Jego Kościoła. Był Żydem z pokolenia Beniamina, urodzonym w Tarsie (na terenie dzisiejszej Turcji), a wychowanym w Jerozolimie. Jako pobożny Żyd otrzymał hebrajskie imię Saul, które nosił także pierwszy król Izraela, również pochodzący z pokolenia Beniamina. Ponieważ był obywatelem rzymskim, nosił też rzymskie imię Paweł, którego po nawróceniu zaczął używać wyłącznie, zwłaszcza w miarę rozwoju swojej posługi wśród pogan na terenie Cesarstwa Rzymskiego.

Po spotkaniu ze Zmartwychwstałym Chrystusem na drodze do Damaszku Szaweł został przemieniony. Tradycyjnie przypisuje mu się czternaście listów Nowego Testamentu, stanowiących znaczną część tych świętych pism. Ta zdumiewająca rzeczywistość odzwierciedla głębszą prawidłowość Bożego działania: Bóg często przemienia to, co najgorsze, w to, co najlepsze.

To właśnie okrutne tortury i śmierć wcielonego Syna Bożego stały się środkiem naszego wiecznego zbawienia. Podobnie Szaweł, niegdyś jeden z najbardziej zaciekłych prześladowców Kościoła, został przez łaskę przemieniony w jednego z jego najgorliwszych misjonarzy, niosącego imię Chrystusa zarówno Żydom, jak i poganom.

Nawrócenie nie oszczędziło Pawłowi ogromnego cierpienia. Był bity rózgami, chłostany, kamienowany i pozostawiony jako umarły, wielokrotnie przeżył rozbicie statku, był więziony, zdradzany przez fałszywych braci i stale narażony na niebezpieczeństwa zarówno ze strony Żydów, jak i pogan. Doświadczał głodu, pragnienia, bezsennych nocy, zimna i prześladowań. Paweł przyjmował jednak te próby jako udział w cierpieniach Chrystusa, ofiarując je za Kościół. Jego rany i trudy stały się pieczęcią jego apostolstwa, świadcząc o mocy Bożej łaski działającej przez ludzką słabość.

Życie św. Pawła wiele nas uczy. Wśród tych nauk wyróżniają się dwie ściśle ze sobą powiązane, a jednak odrębne prawdy. Po pierwsze, wszystko, co w naszym życiu uważamy za „najgorsze”, może mocą Boga stać się źródłem przemieniającej łaski. Nie chodzi o to, że krzyże, które niesiemy, są dobre same w sobie; to raczej wszechmoc Boga najdoskonalej objawia się przez ludzką słabość.

Po drugie, nawet gdy oddajemy nasze życie Chrystusowi, a On zaczyna się nami posługiwać, nie powinniśmy oczekiwać, że wszelkie cierpienie zniknie. Ani życie św. Pawła, ani życie samego Jezusa o tym nie świadczy. Paweł, naśladując swojego Pana, znosił wiele cierpień po nawróceniu i w czasie swojej posługi. Jednak każda trudność, której doświadczał, kończyła się nie rozpaczą czy goryczą, lecz zwycięstwem i chwałą Bożą. Tak samo może być w naszym życiu, jeśli pozwolimy łasce przemienić to, co najgorsze, w to, co najlepsze.

Zastanów się dziś nad tym, co w twoim życiu jest najcięższe do udźwignięcia. Może to być trudna relacja, kłopoty finansowe, choroba lub ból fizyczny, samotność albo jakiś inny krzyż. Zobacz w św. Pawle znak nadziei: krzyże, które niesiesz, mogą stać się światłami łaski niosącej nadzieję. Syn Boży przemienił to, co najgorsze, w to, co najlepsze, w swoim ludzkim życiu i w życiu Szawła z Tarsu — i może to uczynić także w twoim.

Wszechmogący Panie, nie ma niczego, czego nie mógłbyś przemienić i wykorzystać dla swojej chwały. Jak św. Paweł błagam Cię, byś objął moje życie swoją mocą. Wejdź w mój grzech, w moje cierpienie i w każdy krzyż, który niosę; wyprowadź z nich dobro, tak jak tylko Ty potrafisz. Daj mi nadzieję pośród trudności i siłę, by przezwyciężać rozpacz i wytrwać do końca, naśladując św. Pawła. Święty Pawle, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.


Pokora prowadzi do chwały

Święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Maryja i Józef przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu, jak jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”, i aby złożyć w ofierze „parę synogarlic albo dwa młode gołębie”, zgodnie z nakazem Prawa Pańskiego. Łukasz 2:22–24

Ofiarowanie Pańskie ukazuje dwa piękne paradoksy: oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny oraz obrzędowy wykup Jezusa, Jej pierworodnego Syna. Oba te akty są zgodne z Prawem Mojżeszowym, a jednak każdy z nich odsłania głębszą tajemnicę Chrystusa i Jego Matki, dając nam tajemnicę, w którą możemy się zanurzyć, i przykład do naśladowania.

Najpierw rozważamy oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny. Prawo stanowiło, że kobieta, która urodziła syna, potrzebowała rytualnego oczyszczenia (por. Kpł 12). Maryja jednak, niepokalanie poczęta i zachowana całkowicie od wszelkiej zmazy grzechu, nie potrzebowała oczyszczenia. Mimo to wypełniła Prawo, dając nam wzór doskonałej pokory i posłuszeństwa. Znając własną wewnętrzną czystość, mogła się sprzeciwić, lecz tego nie uczyniła, ponieważ wyżej ceniła posłuszeństwo Bożemu prawu niż wykazanie własnej niewinności. Uczy nas, że prawdziwa świętość wybiera pokorne poddanie się zamiast obstawania przy swoim. Pokora, w swoim pięknie i świętości, zawsze zwycięża egoizm pychy i wywyższanie się. Nasza Najświętsza Matka wiedziała o tym i tak żyła.

Drugi paradoks odnajdujemy w ofiarowaniu Jezusa. Prawo wymagało, aby każdy pierworodny syn został przedstawiony Panu i wykupiony na pamiątkę Paschy (por. Wj 13; Lb 3 i 18). Jezus jednak jest odwiecznym Synem Bożym, prawdziwym Arcykapłanem i Barankiem bez skazy, który gładzi grzechy świata. Nie potrzebował odkupienia, ponieważ sam jest Bogiem. Mimo to Chrystus został ofiarowany w świątyni, abyśmy wraz z Nim mogli zostać ofiarowani Ojcu. W swojej pokorze zjednoczył się z naszą ludzką naturą — bez grzechu — abyśmy przez Niego mogli zostać prawdziwie poświęceni Bogu. I znów zwycięża cnota, gdy Chrystus zaprasza nas do udziału w swojej pokorze.

Ofiarowanie zapowiada również inne sposoby, w jakie Jezus miał nas odkupić przez swoje ludzkie życie. Przy swoim chrzcie, choć jest bez grzechu, poddaje się obrzędowi pokuty, abyśmy sami mogli zostać uświęceni przez chrzest. W swojej męce, choć jest niewinny, cierpi za nas, spłacając nasz dług — dług, którego, jak musimy z pokorą przyznać, nie jesteśmy w stanie spłacić własnymi siłami. W Jego zmartwychwstaniu Jego pokora zostaje ukoronowana wieczną chwałą, otwierając nam drogę do udziału w Jego Boskim życiu — jeśli uniżymy się wraz z Nim.

Podobnie jak nasza Najświętsza Matka jesteśmy wezwani, by posłusznie poddawać się woli Bożej, odrzucając pychę, która kusi nas myślą, że pewne obowiązki lub ofiary nas nie dotyczą. Prawdziwa świętość dobrowolnie podejmuje ofiarę z miłości, zamiast szukać od niej zwolnienia. Nawet niezasłużone trudy przynoszą owoce, gdy znosimy je z Chrystusem. Prawdziwa świętość dostrzega też piękno radosnego posłuszeństwa woli Bożej, zamiast obstawać przy własnej.

Podobnie jak Jezus jesteśmy wezwani, by całkowicie ofiarować się Ojcu. Skoro Jezus został obrzędowo ofiarowany w świątyni, musimy dostrzec w tym ofiarowaniu także siebie. Został ofiarowany za nas. Jednocząc się z Nim w Jego pokorze, zostajemy odkupieni przez Jego ofiarowanie się Ojcu. Stajemy się dziećmi w Synu, przyjętymi przez Ojca, który przyjął doskonałą ofiarę Chrystusa. W Nim nasza ofiara staje się doskonała, a my odnajdujemy nasz wieczny dom u Ojca.

Zastanów się dziś nad ukrytymi sposobami, w jakie Bóg zaprasza cię do naśladowania postaw ukazanych w tych paradoksach. Czy są dziedziny, w których opierasz się pokornemu posłuszeństwu, przedkładając własną wolę nad wolę Boga? Czy są ofiary, których odczuwasz pokusę unikać, zapominając, że prawdziwa miłość przyjmuje Krzyż? Ofiaruj się Ojcu z posłuszeństwem Maryi i doskonałą pokorą Chrystusa, aby twoje życie, podobnie jak Ich życie, mogło stać się czystą ofiarą miłości.

Panie najpokorniejszy, we wszystkim byłeś posłuszny woli Ojca. Od tajemnicy Twojego Wcielenia, przez Twoje pokorne narodzenie w grocie, Twoje obrzędowe ofiarowanie i wykupienie w świątyni, aż po Twoją ofiarną Śmierć i Zmartwychwstanie — działałeś z doskonałą świętością, pokorą i posłuszeństwem. Proszę, włącz mnie w Twoje życie — w Twoje Ofiarowanie Ojcu, Twoją Śmierć i Twoje Zmartwychwstanie. Żyj we mnie, drogi Panie, abym mógł żyć w Tobie, uczestnicząc w chwale, którą pragniesz obdarzyć. Jezu, ufam Tobie.


Klucze i władza Piotra

Święto Katedry św. Piotra, 22 lutego

„Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą.  I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”.  Mateusz 16:18–19

W Bazylice św. Piotra w Rzymie znajduje się relikwia krzesła, którego, jak się uważa, używał św. Piotr, pierwszy papież. Dzisiejsze święto oddaje cześć temu krzesłu, ale przede wszystkim upamiętnia wyjątkową władzę, jaką Jezus powierzył Piotrowi pośród Apostołów. We wczesnym Kościele krzesło biskupa (cathedra) symbolizowało jego rolę obdarzonego autorytetem głównego nauczyciela i duchowego przewodnika wiernych. Pełnia tej władzy została obiecana po tym, jak Piotr odważnie wyznał: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16:16). Do tego momentu Piotra nazywano „Szymonem” lub „Szymonem Piotrem”, choć już wcześniej Jezus proroczo nadał mu imię „Cepha” (J 1:42), oznaczające po aramejsku „skałę”.

W Cezarei Filipowej Jezus ostatecznie potwierdził to imię i związaną z nim misję: „Ty jesteś Piotr (Petros po grecku), i na tej skale (petra) zbuduję mój Kościół…” (Mt 16:18). W tekście greckim Petros jest użyte jako męska forma słowa petra, które oznacza „skałę” lub mocny, trwały fundament. Nazywanie Piotra Petra byłoby nietypowe, ponieważ jest to rzeczownik rodzaju żeńskiego; Petros jest właściwym odpowiednikiem rodzaju męskiego. Choć tekst grecki ze względów gramatycznych używa form Petros (rodzaj męski) i petra (rodzaj żeński), Jezus najprawdopodobniej mówił po aramejsku, w którym imię Piotra i słowo „skała” brzmią tak samo: Cepha (jako jego imię) oraz cepha (w znaczeniu skały). Zatem słowa wypowiedziane przez Jezusa brzmiały prawdopodobnie: „Ty jesteś Piotr (Cepha), i na tej skale (cepha) zbuduję mój Kościół”. W tej wypowiedzi Jezus obiecał ustanowić Piotra niewzruszonym fundamentem, na którym Jego Kościół będzie trwać niezachwianie wobec ataków zła — obietnica ta została formalnie wypełniona po Zmartwychwstaniu, gdy Jezus przekazał Piotrowi tę władzę, mówiąc: „Paś baranki moje… Paś owce moje… Paś owce moje” (J 21:15–17; Pastor Aeternus, Sobór Watykański I).

W tradycji biblijnej zmiana imienia oznacza Bożą misję lub powołanie. Przypomnij sobie, że Bóg zmienił imię Abrama na Abraham, a Jakuba na Izrael. Czas i miejsce tego wydarzenia również mają znaczenie. Scena ta rozegrała się pod koniec publicznej działalności Jezusa, kiedy zaczął On przygotowywać swoich uczniów na swoją mękę, około dwudziestu pięciu mil na północ od Jeziora Galilejskiego, w Cezarei Filipowej, z dala od Judei i władz żydowskich.

W czasach Jezusa Cezarea Filipowa była znana z kultu pogańskiego i związków z grecko-rzymskimi praktykami religijnymi. Pierwotnie nazywała się Paneas (lub Banias), od imienia greckiego boga Pana, boga przyrody, pasterzy i płodności. Znajdowała się tam grota z naturalnym źródłem, z którego brała początek rzeka Jordan, a w grocie było wiele pogańskich ołtarzy. Skaliste urwisko w Cezarei Filipowej często nazywano „bramami Hadesu”, czyli świata podziemnego. Poganie wierzyli, że źródło w grocie stanowiło przejście do krainy umarłych.

Choć Pismo Święte nie wyjawia, dlaczego Jezus wybrał tę scenerię, by ogłosić Piotra skalnym fundamentem swojego Kościoła, możemy wnioskować, że wybrał to miejsce ze względu na jego symbolikę, aby ukazać, że „bramy piekielne nie przemogą” Jego Kościoła. Jezus przemienia to miejsce ciemności i fałszywego kultu w miejsce, w którym powierza Piotrowi władzę pochodzącą z nieba, oznajmiając, że Kościół będzie trwał niewzruszenie, niezachwiany przez ataki zła.

Choć Bóg powierza słabym i grzesznym ludziom kierowanie swoim ludem, nigdy nie wolno nam mylić tych ludzkich słabości z istotą Kościoła. W jego centrum stoi obietnica, którą dziś wspominamy: Boże zapewnienie o wiązaniu i rozwiązywaniu w sprawach wiary i moralności. Ta obietnica kluczy Królestwa jest nierozerwalnie związana z Jezusową gwarancją uświęcenia w Jego Kościele, dokonującego się przede wszystkim przez sakramenty. Żadna ziemska potęga ani moce piekielne nie mogą udaremnić władzy nauczycielskiej Kościoła Chrystusowego ani umniejszyć skuteczności sakramentów. Trzymamy się tej prawdy nie dlatego, że głoszą ją przywódcy Kościoła, lecz dlatego, że ogłosił ją sam Jezus.

Obchodząc święto Katedry św. Piotra Apostoła, rozważ dziś niezwykły dar, który otrzymaliśmy od samego Chrystusa, gdy powierzył Piotrowi i każdemu następcy św. Piotra władzę pochodzącą z nieba. Dar ten nie jest przeznaczony wyłącznie dla Biskupa Rzymu, lecz dla nas wszystkich, dając nam pewność drogi do nieba. Raduj się dziś tym darem i módl się za Ojca Świętego, aby sprostał powierzonej mu godności i władzy.

Święty Piotrze, Jezus powierzył ci wielką władzę. Choć byłeś słaby i grzeszny, przyjąłeś tę władzę i prowadziłeś Kościół z odwagą i wiarą. Proszę, módl się za naszego Ojca Świętego, twojego następcę, aby był naszym pasterzem z pokorą i miłością. Jezu, ufam Tobie.


Jeden z Dwunastu

Święto Świętego Macieja Apostoła, 14 maja

„Ty, Panie, który znasz serca wszystkich, wskaż, którego z tych dwóch wybrałeś, aby zajął miejsce w tej posłudze apostolskiej, od której odwrócił się Judasz, by odejść na swoje miejsce”. Następnie dali im losy, a los padł na Macieja i został on zaliczony do grona jedenastu Apostołów. Dzieje Apostolskie 1:24–26

Maciej, święty, którego dziś czcimy, został ustanowiony Apostołem w miejsce Judasza Iskarioty po tym, jak Judasz zdradził Jezusa i powiesił się. Maciej prawdopodobnie pochodził z Galilei i podążał za Jezusem od początku Jego publicznej działalności. Po śmierci Judasza Piotr przewodniczył grupie około 120 uczniów przy wyborze Macieja przez modlitwę i losowanie, dzięki czemu grono Apostołów znów liczyło dwunastu. Wybór ten nastąpił przed Pięćdziesiątnicą, dlatego Maciej otrzymał Ducha Świętego wraz z pozostałymi Apostołami, co potwierdziło rolę Dwunastu jako grona stanowiącego fundament Kościoła.

Wybór Macieja ma ogromne znaczenie z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, dzięki zaliczeniu go do grona pozostałych jedenastu Apostołów grupa znów liczyła dwunastu. Choć dziś są tysiące biskupów, u podstaw było dwunastu. Gdy otrzymali Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy i rozpoczęli swoją posługę apostolską, ich liczba rosła wraz z rozwojem Kościoła. Fundament pozostał jednak ten sam, symbolizując dwanaście pokoleń Izraela i łącząc Kościół Nowego Testamentu ze Starym Przymierzem.

Po drugie, wybór Macieja ustanawia biblijną podstawę sukcesji apostolskiej, jednego z czterech znamion Kościoła: „Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół” (Credo nicejskie). Wyznając, że Kościół jest „jeden”, potwierdzamy, że istnieje tylko jeden Kościół — „jedyny Kościół Chrystusowy” (Sobór Watykański II, Lumen Gentium 8). Choć nie wszyscy są widzialnymi członkami tego jednego Kościoła, wszyscy, którzy są zjednoczeni z Chrystusem w stanie łaski, stanowią część Jego jednego Ciała. Niemniej jednak „Kościół ten, ustanowiony i zorganizowany na tym świecie jako społeczność, trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie” (LG 8).

Kościół jest „święty”, ponieważ jest zjednoczony z Chrystusem, swoją Boską Głową, który jest najświętszy. Jako członkowie tego Kościoła jesteśmy uświęcani przez łaskę Chrystusa, sakramenty i zamieszkiwanie w nas Ducha Świętego, które pozwalają nam wzrastać w świętości i odzwierciedlać świętość samego Boga.

Słowo „katolicki” w Credo zapisuje się małą literą, ponieważ nie odnosi się ono konkretnie do Kościoła rzymskokatolickiego jako instytucji, lecz do szerszego znaczenia słowa „katolicki”, które oznacza „powszechny”. Jeden Kościół jest powszechny w swoim zasięgu i misji, przyjmując wszystkich ludzi. Obowiązkiem członków Kościoła jest dzielenie się Ewangelią z każdym człowiekiem i dążenie do tego, by przyciągnąć wszystkich do pełnej komunii z jednym widzialnym Ciałem Chrystusa.

Wreszcie Kościół jest „apostolski”, co szczególnie świętujemy w dzisiejsze święto św. Macieja. Każdy żyjący dziś biskup, każdy biskup z przeszłości i każdy biskup, który jeszcze zostanie wyświęcony aż do końca czasów, wywodzi swoje biskupie korzenie od Dwunastu Apostołów, w tym od Macieja, którzy otrzymali Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy.

Według różnych tradycji apostoł Maciej prowadził działalność misyjną w takich regionach jak Kapadocja (dzisiejsza Turcja), okolice Morza Kaspijskiego (dzisiejsza Gruzja), a być może dotarł nawet tak daleko na południe jak Sudan i Etiopia. Uważa się, że poniósł śmierć męczeńską przez ukrzyżowanie, ukamienowanie lub ścięcie. Choć nie wiemy, kto został jego następcą, możemy być pewni, że nie tylko głosił Ewangelię i sprawował sakramenty, lecz także wyświęcał innych, aby pełnili posługę apostołów we wspólnotach, które pomagał zakładać.

Oddając dziś cześć świętemu Maciejowi, rozważ odwieczną mądrość Boga objawioną w ustanowieniu Kościoła. Bóg nie dał nam jedynie zbioru zasad, których mamy przestrzegać; dał nam Kościół — swój jedyny Kościół — i powierzył swoją władzę grzesznym ludziom, którzy działają w Jego imieniu i przekazują Jego łaskę. Raduj się, że należysz do Kościoła katolickiego, w którym trwa Kościół Chrystusowy. Módl się nie tylko za misję Kościoła, lecz także za tych, którym powierzono zadania apostolskie, przekazane im przez Dwunastu Apostołów.

Święty Macieju, zostałeś zaliczony do grona Dwunastu i odegrałeś istotną rolę w budowaniu fundamentów Kościoła. Przez swoją apostolską posługę szeroko głosiłeś Ewangelię, niosąc łaskę i prawdę tym, do których zostałeś posłany, aby im służyć. Proszę, módl się za mnie i za cały Kościół, abyśmy zawsze pozostawali jednym, świętym, powszechnym i apostolskim Kościołem, tak by Ewangelia nadal była głoszona aż po krańce ziemi. Święty Macieju, módl się za mnie. Jezu, ufam Tobie.


Czysta miłość w działaniu

Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, 31 maja

Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w ziemi Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Elżbieta, napełniona Duchem Świętym, wydała głośny okrzyk… Łukasz 1:39–42

Najświętsza Maryja Panna przez całe życie okazywała doskonałą miłość. Było to możliwe tylko dlatego, że była „pełna łaski” (Łukasz 1:28, RSV-CE). Bycie „pełną” oznacza, że wszystko, co czyniła Najświętsza Matka, doskonale objawiało miłość Boga. Była czystym narzędziem Jego miłości i zawsze z własnej woli współpracowała z Bożą łaską.

Dzisiejsze święto w piękny sposób przypomina o miłości Najświętszej Matki. Choć sama była brzemienna, gdy dowiedziała się od Archanioła, że jej krewna Elżbieta w podeszłym wieku spodziewa się dziecka, udała się do niej „z pośpiechem”, aby jej służyć, gdy ta przygotowywała się do narodzin Jana, który miał zostać poprzednikiem jej własnego Dziecka.

Była to wymagająca podróż. Maryja przebyła około osiemdziesięciu mil, zapewne pieszo lub na osiołku, przez trudny teren, narażona na kaprysy pogody, dzikie zwierzęta i rozbójników. Mimo to miłość i radosne posłuszeństwo przynaglały jej Niepokalane Serce, by być przy Elżbiecie w jej podeszłym wieku. Maryja służyła Elżbiecie z czułą troską i pokorą, dbając o jej potrzeby z bezinteresowną miłością, do jakiej może pobudzać jedynie miłość doskonała.

Oprócz miłości Maryi ta ewangeliczna opowieść ukazuje ważne prawdy teologiczne. Po pierwsze, dzięki tej podróży Najświętsza Maryja Panna jest słusznie uznawana za „Arkę Nowego Przymierza”. Tak jak Arka Starego Przymierza zawierała Dziesięć Przykazań — słowo Boże zapisane na kamieniu — tak łono Maryi nosiło Nowe Przymierze, żywe Słowo Boże, które stało się ciałem (por. Jan 1:14). Przynosząc Chrystusa do domu Elżbiety, Maryja wypełniła rolę Arki w sposób wznioślejszy i doskonalszy: niosła obecność Boga nie jako cień czy symbol, lecz w Osobie Jezusa, który miał przynieść zbawienie całej ludzkości.

Gdy Najświętsza Matka przybyła ze swoim Boskim Dziecięciem, Jan Chrzciciel poruszył się z radości w łonie Elżbiety. Święty Tomasz z Akwinu interpretuje tę chwilę jako uświęcenie Jana, kiedy został on oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską. Choć Jan nie został niepokalanie poczęty, jak Najświętsza Maryja Panna, otrzymał dar łaski uświęcającej jeszcze w łonie matki. W ten sposób wypełniło się proroctwo wypowiedziane przez Archanioła Gabriela do Zachariasza, ojca Jana: „Już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym…” (Łukasz 1:15).

Gdy Elżbieta, dzięki matczynej intuicji i natchnieniu Ducha Świętego, rozpoznaje znaczenie przybycia Maryi Panny i wyczuwa uświęcenie dziecka w swoim łonie, ona również zostaje napełniona Duchem Świętym. W tej Bożej chwili Elżbieta ogłasza swoją krewną „najbardziej błogosławioną… między niewiastami” i „Matką mojego Pana” (Łukasz 1:42–43). Jej słowa mają głębokie znaczenie, gdyż nazywając Maryję „Matką mojego Pana”, Elżbieta rozpoznaje Boską naturę Dziecięcia Maryi i uznaje Je za swojego Pana i Zbawiciela.

W odpowiedzi na tak wielką pochwałę Najświętsza Matka, w pełni łaski, objawia swoją głęboką pokorę. Zamiast kierować uwagę na siebie, wznosi serce i głos ku uwielbieniu Boga, śpiewając Magnificat. Ten piękny hymn wysławia Boże miłosierdzie, moc i wierność, a zarazem ukazuje rolę Maryi jako wzorowej uczennicy — tej, która z pokorą przyjmuje Boże dary i całą chwałę oddaje Jemu. W swoim Magnificat Maryja wywyższa Pana, a nie siebie, przypominając nam, że prawdziwa wielkość polega na pokornym, radosnym poddaniu się woli Bożej.

Rozważ dziś tę piękną i inspirującą wizytę, którą Matka Boża złożyła matce Jana Chrzciciela. Skromna sceneria i trudne okoliczności towarzyszące tej wizycie jeszcze bardziej uwydatniają świętość tego pokornego spotkania. Wraz z Elżbietą wyznaj swoją wiarę w Boskie Dziecię, niesione przez Arkę Nowego Przymierza. Wraz z Najświętszą Maryją Panną z pokorą głoś wielkość Boga ze względu na wszystko, co dla ciebie uczynił. Módl się o to, by naśladować miłość, która wypełniała tamten dzień, aby i ciebie napełnił Duch Święty.

Błogosławiona Maryjo i święta Elżbieto, radowałyście się razem, widząc, jak na waszych oczach odsłania się tajemnica zbawienia. Napełnione Duchem Świętym, wyraziłyście swoją wiarę i okazałyście sobie nawzajem Bożą miłość. Proszę, módlcie się za mnie, abym także doświadczył napełnienia Duchem Świętym i z pokorną radością głosił wielkość Boga we wszystkim. Matko Maryjo i święta Elżbieto, módlcie się za mnie. Jezu, ufam Tobie.


Od niepłodności do uwielbienia

Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela, 24 czerwca

Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko, i chcieli nadać mu imię jego ojca, Zachariasza. Jednak jego matka odpowiedziała: „Nie. Będzie miał na imię Jan”. Odpowiedzieli jej: „Nie ma nikogo wśród twoich krewnych, kto nosiłby to imię”. Pytali więc znakami jego ojca, jak chce go nazwać. Poprosił o tabliczkę i napisał: „Jan będzie mu na imię”, a wszyscy się zdumieli. Łukasz 1:59–63

Uroczystość Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela jest jednym z zaledwie trzech liturgicznych obchodów narodzin w Kościele — pozostałe dwa to narodziny Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. Ten niezwykły zaszczyt ukazuje wyjątkową rolę świętego Jana w historii zbawienia jako Poprzednika, który przygotował drogę Panu. Trzy głębokie tajemnice otaczające narodziny Jana zapraszają nas do refleksji.

Po pierwsze, ciąża Elżbiety w podeszłym wieku, po latach niepłodności i po przekroczeniu naturalnego wieku rozrodczego, była zamierzonym znakiem Bożej interwencji oraz świadectwem mocy i miłosierdzia Boga. Przypomnij sobie, że podobny cud dokonał się, gdy Sara w podeszłym wieku poczęła Izaaka. W wymiarze duchowym Elżbieta przedstawia Izraela — i całą ludzkość — uwięzionych w niepłodności grzechu. Wzbudzając życie w jej niepłodnym łonie, Bóg objawia swoją moc powoływania do nowego życia tam, gdzie ludzkie wysiłki zawodzą.

Po drugie, nadanie Janowi imienia ukazuje Bożą inicjatywę kierującą jego życiem i misją. W tradycji biblijnej imiona są bogate w znaczenie i często odsłaniają tożsamość oraz przeznaczenie człowieka. Imię „Jan”, oznaczające „Pan jest łaskawy”, nie zostało wybrane przez jego rodziców, lecz zapowiedziane przez anioła Gabriela jeszcze przed jego poczęciem (por. Łukasz 1:13). Gdy Elżbieta i Zachariasz obstają przy imieniu nadanym przez Boga, pokazują, że posłuszeństwo Bożemu objawieniu stawiają ponad ludzkim zwyczajem. Zdziwienie ich krewnych — „Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię” — podkreśla, jak bardzo te narodziny odbiegają od ludzkich oczekiwań. Jan nie ma podtrzymywać imienia ani dziedzictwa swojego ojca; zostaje całkowicie przeznaczony do misji przygotowania drogi Mesjaszowi. Widzimy w tym lekcję dla każdego chrześcijanina: nasza prawdziwa tożsamość i misja nie są zakorzenione w ziemskim pochodzeniu ani ludzkiej tradycji, lecz zostają nam dane przez wolne i pełne łaski Boże powołanie.

Wreszcie odzyskanie mowy przez Zachariasza po miesiącach milczenia nałożonego przez Boga stanowi wymowny znak zwycięstwa wiary nad zwątpieniem. Zachariasz stracił mowę z powodu swego początkowego niedowierzania wobec zapowiedzi anioła (por. Łukasz 1:20). Podczas ciąży Elżbiety żył w milczeniu — milczeniu, które musiało być wypełnione kontemplacją, nawróceniem i pogłębiającą się ufnością. Dopiero gdy potwierdził Boże polecenie, pisząc: „Jan będzie mu na imię”, jego język się rozwiązał. Pierwszą rzeczą, jaką uczynił po odzyskaniu mowy, było błogosławienie Boga, co ukazało, że jego serce zostało oczyszczone i przemienione. Rozwiązanie języka Zachariasza zapowiada proroczy głos jego syna Jana, który miał wołać na pustyni, wzywając Izraela do nawrócenia. W wymiarze duchowym przypomina nam również, że prawdziwe uwielbienie Boga płynie z serc, które stały się pokorne i posłuszne Jego woli.

Gdy obchodzimy Uroczystość Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela, zastanów się dziś nie tylko nad wyjątkową rolą Jana w historii zbawienia, lecz także nad tym, jak Bóg pragnie działać w naszym życiu. Jeśli doświadczasz chwil bezowocności lub oschłości w wierze, czerp nadzieję z cudownych narodzin Jana: Bóg może wzbudzić nowe życie nawet w tym, co wydaje się pozbawione życia. Tak jak imię Jana objawiało łaskawość Boga, tak i ty masz ufać Jego miłosierdziu, które działa w tobie. A jak Zachariasz uczył się posłuszeństwa i głębszej wiary przez swoje ciche cierpienie, tak módl się o gotowość przyjęcia wszelkich ukrytych prób, których doświadczasz, pozwalając, by oczyszczały twoje serce i przygotowywały cię do głoszenia Bożej dobroci z odnowioną radością.

Panie mądrości i miłości, Twój plan naszego zbawienia jest doskonały i dalece przekracza nasze rozumienie. Gdy Twój Kościół świętuje narodziny świętego Jana Chrzciciela, pozwól mi na nowo docenić jego życie i misję. Niech przygotuje moje serce dla Ciebie, tak jak przygotowywał je na Twoje przyjście, abym podobnie jak jego ojciec Zachariasz mógł śpiewać Twoją chwałę z rozwiązanym językiem. Jezu, ufam Tobie.


Kościół zwycięży

Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, 29 czerwca

„Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz mój Ojciec, który jest w niebie. A Ja ci powiadam: ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy Otchłani go nie przemogą. Tobie dam klucze królestwa niebieskiego. Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Mateusz 16:17–19

Choć Kościół będzie cierpiał na wiele sposobów, ostatecznie przezwycięży wszystko. Gdy obchodzimy Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, przypominamy sobie tę prawdę, rozważając ich życie jako dwóch spośród największych filarów Kościoła. Ani uwięzienia, ani prześladowania, ani pozorne porażki nie powstrzymały ich od wypełnienia misji, którą dał im Bóg. Podobnie Kościół nigdy nie zostanie pokonany, ponieważ pozostaje pod opieką Bożej opatrzności.

Kościół zwycięży z jednego prostego powodu: Jezus tak powiedział. Założył Kościół na fundamencie Dwunastu Apostołów, powierzając Piotrowi wyjątkową i najwyższą władzę: „Tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Choć Piotr otrzymał imię Szymon, Jezus zmienił je na Piotr — Petros po grecku i Kefas po aramejsku. Oba słowa mogą być używane jako imię męskie, ale oznaczają również „skałę”. W ten sposób Piotr oraz pozostający w jedności z nim Apostołowie stają się skałą i niewzruszonym fundamentem, na którym zbudowany jest Kościół.

Dając Piotrowi „klucze królestwa niebieskiego”, Jezus udzielił mu szczególnej władzy nauczania, rządzenia i uświęcania mocą Bożego autorytetu. Władza ta nie wygasła wraz z Piotrem; jest przekazywana jego następcom poprzez urząd biskupi. Ponieważ Piotr zmarł w Rzymie, Rzym pozostaje stolicą ustanowionej przez Boga władzy w Kościele.

Podczas gdy Piotr jako niewzruszony skalny fundament zapewnia Kościołowi niezbędną stabilność i jasność, Paweł odzwierciedla misyjne posłannictwo Kościoła, by nieść Ewangelię aż po krańce ziemi. Widać to szczególnie w dzisiejszym drugim czytaniu, w którym Paweł, stojąc u kresu ziemskiego życia, głosi: „W dobrych zawodach wystąpiłem”, „bieg ukończyłem” i „wiarę ustrzegłem”. Jego życie zostało wylane niczym ofiara płynna dla Chrystusa, gdy niestrudzenie trudził się, by wszystkie narody poznały Ewangelię. Podczas gdy Piotr zapewnia Kościołowi jedność i wierność Bożej prawdzie, Paweł uosabia jego gorliwość w szerzeniu tej prawdy w każdym zakątku świata, wzywając wszystkich ludzi do komunii z Chrystusem i Jego Kościołem.

Piotr i Paweł pozostają dziś duchowo żywi i aktywni poprzez nieprzerwaną tradycję, którą Bóg ustanowił za ich pośrednictwem. Często podczas Światowych Dni Młodzieży, gdy obecny jest Ojciec Święty, młodzi skandują: „Ty jesteś Piotr!”. To piękny wyraz ich wiary w tę fundamentalną prawdę ustanowioną przez Chrystusa. Choć każdy papież jest grzesznikiem, jak pozostali ludzie, wiara prowadzi nas do spojrzenia ponad ludzką słabością, by dostrzec następcę świętego Piotra — niewzruszoną skałę, której Chrystus powierzył klucze królestwa niebieskiego. Tak więc misja Piotra pozostaje żywa także dzisiaj, nie tylko w osobie Ojca Świętego, lecz również w naszej wierze w jego władzę otrzymaną od Boga.

Święty Paweł pozostaje dziś żywy dzięki nieustannemu wypełnianiu misji, którą powierzył mu Bóg. Jego płomienna gorliwość w głoszeniu Ewangelii trwa w każdym przedsięwzięciu misyjnym, każdym akcie ewangelizacji i każdym wysiłku podejmowanym, by nieść Dobrą Nowinę aż po krańce ziemi. Jego duch jest szczególnie obecny w tych, którzy odważnie głoszą Słowo, katechizują młodych, bronią wiary i niestrudzenie trudzą się dla zbawienia dusz. Tak jak Piotr zapewnia jedność i wierność, tak Paweł inspiruje do działania i wychodzenia ku innym, aby Kościół mógł szerzyć królestwo Chrystusa w każdym kraju i sercu.

Rozważ dziś te filary Kościoła i doceń żywe świadectwo, które dawali i nadal dają. Odnów swoją wiarę w Piotra, żyjącego w Ojcu Świętym, uznając go za skalny fundament. Dostrzegaj Pawła w działaniu, rozpoznając misyjną działalność Kościoła, prowadzoną przez niezliczone dusze z gorliwością i odwagą. Pozwól, by ich świadectwo rozbudziło w tobie głębszą miłość do Kościoła, i na nowo podejmij powierzoną ci misję: trwać mocno w prawdzie i nieść tę prawdę światu z odwagą i miłością.

Święci Piotrze i Pawle, Bóg powołał was w sposób pełen mocy i wyjątkowy, czyniąc was filarami Kościoła. Proszę, módlcie się za nas i za cały Kościół, abyśmy mogli kontynuować misję, którą powierzył wam Chrystus. W szczególny sposób oddaję siebie tej misji i modlę się o to, by dochować jej wierności, naśladując wasz przykład. Święci Piotrze i Pawle, módlcie się za nami. Jezu, ufam Tobie.


Wiara zrodzona ze spotkania

Święto św. Tomasza Apostoła, 3 lipca

Tomasz, zwany Didymos, jeden z Dwunastu, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: „Widzieliśmy Pana!”. Ale Tomasz powiedział do nich: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę”. Jan 20:24–25

Choć święty Tomasz jest najbardziej znany z tego, że wątpił w zmartwychwstanie Jezusa, Bóg posłużył się nim w chwalebny sposób. Ponieważ Bóg jest wszechmocny, nawet wątpliwość Tomasza została przemieniona w źródło łaski dla Kościoła oraz wzór prawdziwej wiary i nawrócenia. W Tomaszu widzimy drogę od zwątpienia do wiary, od nieobecności do wyznania wiary, od lęku do pokoju — zaproszenie dla każdego z nas, by przebyć tę samą drogę.

Święty Tomasz, zwany Didymos — co znaczy „Bliźniak” — nie był obecny, gdy zmartwychwstały Chrystus po raz pierwszy ukazał się zgromadzonym Apostołom. Jego nieobecność nie była przypadkiem, lecz częścią opatrznościowego planu Boga. Kiedy inni uczniowie świadczyli: „Widzieliśmy Pana”, Tomaszowi trudno było uwierzyć. Jego nieobecność symbolizuje skutek odizolowania się od Kościoła lub od żywej praktyki modlitwy, które może nas uczynić podatnymi na zwątpienie i niewiarę. Jego serce domagało się namacalnego dowodu: „Jeżeli nie zobaczę śladu gwoździ… nie uwierzę”. W tych słowach Tomasz wyraża wołanie, które rozbrzmiewa w każdym ludzkim sercu: pragniemy pewności, a jednak trudno nam zaufać bez dowodu, którego się domagamy.

Tydzień później — w dniu obchodzonym dziś jako Niedziela Miłosierdzia Bożego — Jezus ponownie wszedł do zamkniętej sali i stanął pośród nich, promieniując pokojem: „Pokój wam”. Swoje pierwsze słowa skierował nie do całej grupy, lecz do Tomasza, odpowiadając z czułą miłością na jego zranioną wiarę: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce… podnieś rękę i włóż ją do mego boku”. Jezus nie zawstydza Tomasza; zaprasza go. Zaprasza go, by dotknął właśnie tych ran, które pokonały śmierć, by wszedł w tajemnicę Bożego Miłosierdzia nie tylko umysłem, ale także ciałem i duchem.

Spotkanie z żywym Chrystusem przemienia Tomasza. W tej przełomowej chwili wypowiada on na modlitwie jedno z najwspanialszych wyznań wiary w całym Piśmie Świętym: „Pan mój i Bóg mój!”. Z głęboką jasnością wyznaje bóstwo Chrystusa. Wątpiący uczeń staje się wierzącym Apostołem, który później zostanie posłany, by dawać świadectwo aż po krańce ziemi.

Droga Tomasza zachęca nas do refleksji nad naszą własną drogą. Podobnie jak Tomasz, czasem jesteśmy nieobecni na spotkaniach ze zmartwychwstałym Panem. Zaniedbywanie codziennej modlitwy, wiernego uczestnictwa we Mszy świętej, wyznawania grzechów i karmienia duszy lekturą duchową, adoracją, rekolekcjami czy misjami parafialnymi może oddalać nas od Chrystusa i osłabiać naszą wiarę. Niekorzystanie z tych środków łaski może otwierać drzwi duchowemu zwątpieniu i słabości.

Jeśli znasz te zmagania, niech przykład świętego Tomasza doda ci otuchy. Jeśli twoja wiara się zachwiała — zwłaszcza jeśli doświadczasz poważnych wątpliwości — lub jeśli doczesne troski oddaliły cię od życia łaski, niech modlitwa Tomasza stanie się twoją własną: „Pan mój i Bóg mój!”. On wyznał wiarę w to, co widział, abyśmy my mogli wyznawać wiarę w Chrystusa, którego jeszcze nie widzimy. Ta krótka, prosta modlitwa, odmawiana z pewnością wiary i ze szczerą żarliwością serca, rozpala większą wiarę i przynosi nam jasność, której potrzebujemy.

Rozważ dziś nieobecność Tomasza podczas pierwszego ukazania się Jezusa po zmartwychwstaniu w Niedzielę Wielkanocną. Spróbuj wczuć się w jego rozczarowanie i zwątpienie. Tomasz nosił te uczucia w sobie przez cały tydzień, aż do ponownego ukazania się Jezusa. Dostrzeż w nim siebie, przypominając sobie chwile, gdy towarzyszyły ci podobne uczucia. Następnie przenieś się myślą do chwili tydzień później, gdy Tomasz był obecny, kiedy Jezus im się ukazał. Wraz z nim posłuchaj Jezusa, który zaprasza cię, by dotknąć Jego ran. Wyznaj z Tomaszem: „Pan mój i Bóg mój!”. Powtarzaj tę modlitwę i spróbuj odczuć nowo odkrytą, żarliwą wiarę Tomasza. Takiej właśnie wiary nasz Pan pragnie od nas wszystkich, którzy nie widzimy Go oczami, lecz poznajemy Go w duchu.

Pan mój i Bóg mój! Wierzę w Ciebie i wyznaję tę wiarę całym sercem. Gdy zmagam się z wiarą, gdy się chwieję lub gdy coś odciąga mnie od życia modlitwy i pobożności, proszę, przypomnij mi o świętym Tomaszu. Kładź wciąż na moich ustach jego słowa, abym nieustannie wołał wraz z nim: „Pan mój i Bóg mój!”. Święty Tomaszu, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.


Wzór świętej miłości i pragnienia

Święto św. Marii Magdaleny, 22 lipca

Pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena przyszła do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i powiedziała im: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”. Jan 20:1–2

Kiedy Jezus po raz pierwszy spotkał Marię Magdalenę, dręczyło ją siedem demonów. Wielu Ojców Kościoła interpretuje tę liczbę jako symbol całkowitego opanowania przez złe duchy. Choć późniejsze tradycje utożsamiały Marię Magdalenę z nawróconą nierządnicą lub z kobietą pochwyconą na cudzołóstwie, same Ewangelie nie utożsamiają jej z nimi wprost. Pewne jest to, że była dotkliwie dręczona przez demony (por. Łukasz 8:2).

Popadnięcie w taką duchową niewolę sugeruje życie naznaczone poważnym grzechem. Jednak opętanie diabelskie nie zawsze jest bezpośrednim skutkiem grzechu śmiertelnego; czasami Bóg może dopuścić takie cierpienie z powodów znanych jedynie Jego Opatrzności, pozwalając, by wynikło z niego większe dobro. Niezależnie od przyczyny wcześniejszego udręczenia Marii Magdaleny jest jasne, że Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu przemienił ją w promienny wzór świętej miłości i pragnienia. Z jej głębokiego uzdrowienia wypłynęło wyjątkowe oddanie Chrystusowi.

Dzisiejsza Ewangelia pięknie ukazuje wzruszenie, pragnienie, smutek i miłość płynące z serca Marii. Należała ona do nielicznych wiernych uczniów, którzy pozostali przy Jezusie podczas Jego męki i śmierci. Stała pod krzyżem obok Matki Jezusa, Apostoła Jana i kilku innych świętych kobiet. Jej siła i oddanie prawdopodobnie wypływały z serdecznej wdzięczności wobec Jezusa za uwolnienie jej od diabelskiego udręczenia. Wolność, której dzięki Niemu doświadczyła, rozpaliła w niej niezachwianą wiarę, dzięki której rozpoznała w Nim Mesjasza i Syna Bożego.

W poranek Niedzieli Wielkanocnej, zanim jeszcze wzeszło słońce, Maria udała się do grobu, aby namaścić ciało Jezusa. Ponieważ Jezus umarł krótko przed rozpoczęciem szabatu — trwającego od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę — Maria i pozostałe kobiety nie mogły należycie namaścić Jego świętego Ciała. Możemy sobie wyobrazić, że od chwili rozpoczęcia szabatu jej serce skupiało się na jednym pragnieniu: wrócić do grobu i dokonać tego ostatniego aktu miłości. Jej oddanie nie mogło czekać. Miłość przynaglała ją do działania, gdy tylko stało się to dozwolone, i tak jako pierwsza ujrzała pusty grób — a wkrótce potem zmartwychwstałego Pana.

Świętą miłość i pragnienie Marii widzimy również w jej determinacji, by pozostać przy pustym grobie. Gdy zobaczyła odsunięty kamień, pobiegła powiedzieć o tym Apostołom, a potem wróciła z Piotrem i Janem. Kiedy jednak oni odeszli, Maria pozostała. Trwała tam, płacząc, kochając i tęskniąc. Tak bardzo pochłaniało ją pragnienie spotkania ze swoim Panem, że gdy ujrzała dwóch aniołów siedzących w grobie, ani się nie przestraszyła, ani nie zrobiło to na niej wrażenia — nawet wtedy, gdy przemówili do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?”. Myślała tylko o Jezusie: „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”.

Nawet gdy ukazał się sam Jezus, a ona nie mogła Go rozpoznać, wciąż szukała jedynie Jego ciała. Jednak to Jego głos — czuły, znajomy, nie do pomylenia z żadnym innym — przeniknął tę zasłonę i otworzył jej oczy wiary: „Mario!”. Odpowiedziała pięknym, osobistym okrzykiem rozpoznania: „Rabbuni!”.

Rozważ dziś przemianę duszy świętej Marii Magdaleny. Od udręki zadawanej przez złe duchy przeszła do stanu, w którym jej serce przepełniały święta miłość i pragnienie naszego Pana. Jest wzorem dla każdego z nas. Musimy pozwolić, by napełniła nas taka sama wdzięczność za Jego łaskę i pojednanie, pielęgnować takie samo niezachwiane oddanie i płonąć taką samą tęsknotą za odnalezieniem Go. Gdy nasze serca staną się podobne do serca Marii, my również usłyszymy, jak Pan woła nas po imieniu. Trwaj we wdzięczności. Pragnij Go. Nasłuchuj Jego głosu. A podobnie jak Maria odkryjesz, że On już stoi przed tobą.

Rabbuni! Wraz ze świętą Marią Magdaleną dziękuję Ci z całego serca za wolność, którą miłosiernie mnie obdarzyłeś. Przebaczyłeś moje grzechy, przywróciłeś mnie do łaski i ustrzegłeś przed sidłami nieprzyjaciela. Wraz z Marią modlę się, aby moje namiętności i każde poruszenie mojej duszy zostały ogarnięte miłością do Ciebie, przynaglając mnie do szukania Cię całą moją istotą. Wypowiedz moje imię, Panie, zawołaj mnie z miłością i otwórz moje oczy, abym zawsze widział Cię przed sobą. Jezu, ufam Tobie.


Pić z kielicha Chrystusa

Święto św. Jakuba, Apostoła, 25 lipca

Matka synów Zebedeusza podeszła do Jezusa ze swoimi synami i oddała Mu pokłon, chcąc Go o coś poprosić. On rzekł do niej: „Czego pragniesz?”. Odpowiedziała Mu: „Powiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim Królestwie, jeden po Twojej prawej, a drugi po lewej stronie”. Jezus odpowiedział: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”. Odpowiedzieli Mu: „Możemy”.  Mt 20:20–22

Wśród Dwunastu Apostołów dwóch nosiło imię Jakub: Jakub Większy, syn Zebedeusza, i Jakub Mniejszy, syn Alfeusza. Jakub Większy, którego dziś czcimy, prawdopodobnie był nazywany „Większym” ze względu na znaczącą rolę, jaką odgrywa w opowieści ewangelicznej. Był bratem Jana Ewangelisty, a według tradycji ich matką była Salome, być może siostra Najświętszej Maryi Panny — co oznaczałoby, że Jakub i Jan byli kuzynami Jezusa.

W dzisiejszej Ewangelii matka Jakuba i Jana wyraża naturalną miłość do swoich synów oraz związane z nimi ambicje, zwracając się do Jezusa ze śmiałą prośbą: aby mogli zasiąść w Jego Królestwie, jeden po Jego prawej, a drugi po lewej stronie. Choć jej prośba ukazuje wiarę w Jezusa i miłość do synów, ujawnia również niezrozumienie istoty królowania Chrystusa. Ziemscy władcy mogą panować w potędze, otoczeni czcią i prestiżem, lecz Królestwo Boże nie jest zbudowane na ziemskiej chwale; jest zbudowane na pokornej miłości, która daje siebie.

Jezus odpowiada łagodnym, a zarazem przenikliwym pytaniem: „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”. „Kielich” oznacza Jego cierpienie — Jego Mękę i Śmierć. Nie jest napełniony wygodą ani zaszczytami, lecz upokorzeniem i ofiarą. Jakub i Jan odpowiadają z pełną ufności prostotą: „Możemy”. Ich odpowiedź, choć prawdopodobnie udzielona bez pełnego zrozumienia, ujawnia iskrę heroicznej miłości i wierności, która z czasem miała zostać poddana próbie i znaleźć swe wypełnienie.

Jezus potwierdza: „Kielich mój istotnie pić będziecie”. Święty Jakub miał jako pierwszy z Apostołów ponieść śmierć męczeńską — jak zapisano w Dz 12:2, został ścięty mieczem za panowania Heroda Agryppy. Herod chciał uderzyć w dopiero rozwijający się Kościół i przypodobać się Żydom, którzy sprzeciwiali się Jezusowi i Jego wyznawcom.

Jakub prawdziwie uczestniczył w Męce Chrystusa, ofiarowując swoje życie w zjednoczeniu ze swoim Mistrzem. Po jego męczeństwie nastąpiło aresztowanie Piotra, które również miało przypodobać się prześladowcom Kościoła. Jednak podczas gdy Piotr został cudownie uwolniony przez anioła, Jakub nie został ocalony. Dlaczego?

Podobnie jak Jakub i Piotr, każdy z nas ma w życiu niepowtarzalną misję. Niektórzy, jak Piotr, zostają wyniesieni do znaczącej roli i przewodzenia innym. Inni, jak Jakub, są wezwani do bardziej ukrytej i radykalnej ofiary. Oba powołania są cenne w oczach Boga. Wczesne męczeństwo Jakuba nie było porażką, lecz wypełnieniem jego powołania — świadectwem chwały płynącej z picia głębokimi łykami z kielicha Chrystusa.

Oddając cześć świętemu Jakubowi, rozważ dziś jego gorliwość, wiarę i pragnienie czynnego uczestnictwa w Królestwie Chrystusa. Choć początkowo nie rozumiał, z czym się to wiąże, pozostał wierny aż do końca. Zastanów się nad własnym pragnieniem pozycji lub uznania. Czy szukasz zaszczytów wśród innych, czy to w Kościele, czy w społeczeństwie? Jeśli tak, zwróć się do świętego Jakuba, który ostatecznie przyjął prawdziwą misję ucznia Chrystusa. My również musimy pić z Chrystusowego kielicha bezinteresownej i ofiarnej miłości, ochoczo oddając życie na niezliczone sposoby. Postanów przyjąć każdą misję, którą Bóg ci powierzy. Jeśli otworzy przed tobą drzwi do przewodzenia innym i zajmowania znaczącej pozycji, przejdź przez nie z pokorą. Jeśli poprowadzi cię przez drzwi ofiary i świętego cierpienia, nie wahaj się. Bóg ma dla każdego z nas niepowtarzalną i chwalebną misję — inną dla każdego, a jednak równie chwalebną, gdy przyjmujemy ją z miłością i wiernością.

Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, dobrowolnie i całkowicie oddałeś swoje życie na krzyżu i zapraszasz mnie, by iść Twoimi śladami. Święty Jakub odpowiedział z odwagą, pijąc kielich, który mu podałeś, aż do przelania własnej krwi. Objaw mi, Panie, misję, którą powierzyłeś mi w życiu, i udziel mi siły, by przyjąć ją całym sercem. Obym, podobnie jak święty Jakub, przez życie pełne wiernej miłości i ofiary miał udział w chwale Twojego Królestwa. Jezu, ufam Tobie.


Przyjaciele naszego Pana

Wspomnienie Świętych Marty, Marii i Łazarza, 29 lipca

Wielu Żydów przybyło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata [Łazarza, który umarł]. Kiedy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie; Maria zaś siedziała w domu. J 11:19–20

Ewangelia na dzisiejsze wspomnienie zaczyna się od żałoby. Żałoba jednoczy wspólnotę i przygotowuje nas na rozwój Bożego dramatu. Gdy Jezus zbliża się do domu, spotyka się ze smutkiem, jest jednak gotów przemienić ten dom w dom nadziei i radości.

Marta, Maria i Łazarz byli rodzeństwem i bliskimi przyjaciółmi Jezusa. Jezus i Jego uczniowie wielokrotnie odwiedzali ich dom i doświadczali ich hojnej gościnności. Choć niewiele wiadomo o osobowości Łazarza, charaktery Marty i Marii ukazują się wyraźniej w ich spotkaniach z naszym Panem. 

Marta jest często przedstawiana jako osoba aktywna, praktyczna i gościnna. Mówi wprost i otwarcie, nawet w żałobie, wyznając wiarę w Jezusa jako „Mesjasza, Syna Bożego”. Jej słowa i czyny ukazują serce pełne głębokiej wiary, nawet gdy nie rozumie jeszcze w pełni tajemnicy, która odsłania się przed nią. Maria natomiast jest bardziej kontemplacyjna i powściągliwa. To ona siedziała u stóp Jezusa, słuchając Jego słów, podczas gdy Marta posługiwała. W tej scenie ewangelicznej pozostaje w domu, zapewne pogrążona w cichym smutku. Jednak później, gdy spotka Jezusa, ona również wyrazi głęboką wiarę i oddanie — padając ze łzami do Jego stóp.

Razem te siostry ukazują różne wymiary bycia uczniem: czynny i kontemplacyjny, wyrażany słowem i milczeniem, posługę miłości i adorację serca. Każda odpowiadała Jezusowi na swój sposób i obie były przez Niego głęboko kochane. Podobnie nasz Pan przyjmuje nas wraz z naszą osobowością, smutkami i mocnymi stronami. Niezależnie od tego, czy bardziej przypominamy Martę, czy Marię, Jezus zaprasza nas, byśmy zbliżyli się do Niego i zaufali, że On jest „Zmartwychwstaniem i Życiem”.

Choć niewiele wiadomo o Łazarzu, wiemy, że Jezus bardzo go kochał. Kiedy Jezus przybył do grobu Łazarza, głęboko się wzruszył: „Jezus zapłakał” (J 11:35). To najkrótszy werset Pisma Świętego, a zarazem jeden z najgłębszych. Wskrzeszenie Łazarza było zapowiedzią Zmartwychwstania samego Jezusa i potężnym znakiem Jego Boskiej władzy nad śmiercią. Łazarz stał się żywym świadkiem mocy Chrystusa, a sama jego obecność wzbudzała później takie zdumienie, że arcykapłani postanowili go zabić (por. J 12:10–11). W ten sposób Łazarz jawi się jako milczący, lecz promienny znak nadziei: człowiek, który przeszedł przez ciemność śmierci i został wywołany z grobu głosem Syna Bożego. Jego historia przypomina nam, że nawet w naszych grobach cierpienia, rozpaczy czy grzechu Jezus przychodzi, by wywołać nas do nowego życia.

To rodzeństwo ukazuje również człowieczeństwo Chrystusa. Łączyła Go z nimi przyjaźń, spędzał z nimi czas, słuchał ich, spożywał posiłki, przyjmował ich miłość i wpływał na ich życie. W tym rodzeństwie możemy dostrzec czułą miłość Jezusa do nas — osobistą, opartą na relacji i głęboko ludzką. Ich dom był miejscem, w którym Jezus znajdował odpoczynek i towarzystwo pośród swojej publicznej działalności. Ich historia przypomina nam, że nasz Pan pragnie nie tylko naszego uwielbienia, ale także naszej przyjaźni. Chce zamieszkać w domu naszych serc, dzielić nasze radości i smutki oraz iść z nami przez każdą chwilę życia. Przez swoją bliskość z Jezusem tych troje świętych pokazuje nam, że świętość nie jest czymś odległym ani abstrakcyjnym, lecz odkrywa się ją w codziennym życiu, gościnności i szczerej wierze.

Rozważ dziś czułą miłość, jaką Jezus darzył tę świętą rodzinę. Dostrzeż w niej siebie i swoją ziemską rodzinę. Wiedz, że Jezus pragnie zamieszkać w twoim domu, nawiązać z tobą osobistą relację i uczynić twój dom sanktuarium swojej trwałej obecności. Przyjmij Go. Jak Marta, służ Mu hojnie. Jak Maria, usiądź u Jego stóp w pełnej miłości adoracji. A jak Łazarz, pozwól Mu podnieść cię na duchu, odnowić twoją duszę i wywołać cię z tego wszystkiego, co cię krępuje. Jezus czyni to wszystko z radością — poruszony głębokim współczuciem, serdecznością i miłością do ciebie.

Mój Panie i Boski Przyjacielu, tak jak Twoje Najświętsze Serce poruszyło się współczuciem i świętym smutkiem wobec śmierci Twojego przyjaciela Łazarza i żałoby jego sióstr, tak też Twoje Serce porusza się miłością do mnie — nawet gdy zawodzę. Umacniaj mnie, drogi Panie, swoją trwałą obecnością w sanktuarium mojego serca. Niech moje życie będzie domem, który często odwiedzasz, oraz miejscem wiary, miłości i przyjaźni. Jezu, ufam Tobie.


Matka odkupionych

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła — poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego

Obok krzyża Jezusa stały Jego Matka i siostra Jego Matki, Maria, żona Kleofasa, oraz Maria Magdalena. Kiedy Jezus ujrzał Matkę i stojącego tam ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do swego domu. J 19:25–27

Wczoraj obchodziliśmy wielką uroczystość Zesłania Ducha Świętego, upamiętniając wylanie Ducha Świętego na pierwszych uczniów i narodziny Kościoła. Tak jak Bóg „tchnął” życie w Adama przy stworzeniu, tak Duch Święty, Tchnienie Boga, daje nowe życie Kościołowi, Ciału Chrystusa. W dniu Pięćdziesiątnicy obecna była Najświętsza Maryja Panna, która w swoim niezachwianym zaufaniu do Bożego planu uosabiała dar męstwa.

Męstwo, jeden z darów Ducha Świętego, umacnia nas w wytrwałym czynieniu dobra, zwłaszcza pośród prób, cierpienia czy pokus. Działa jak kotwica, pozwalając nam zachować stałość podczas życiowych burz i jednocząc nas głębiej z tajemnicą krzyża.

Kiedy w 2018 roku ustanowiono to wspomnienie, kardynał Robert Sarah pięknie przypomniał nam, że „życie chrześcijańskie musi być zakotwiczone w tajemnicy krzyża, w ofierze Chrystusa podczas Uczty Eucharystycznej oraz w Matce Odkupiciela i Matce Odkupionych…”. Dziś oddajemy Jej cześć nie tylko jako Matce Odkupiciela, lecz także jako naszej Matce — Matce Odkupionych. Jakże głębokim darem jest mieć tę samą duchową Matkę co Syn Boży! Przez swoją matczyną opiekę i wstawiennictwo prowadzi nas Ona do swojego Syna i umacnia na drodze wiary. 

Ewangelia na dzisiejsze wspomnienie przywołuje jeden z najświętszych obrazów w Piśmie Świętym — Najświętszą Maryję Pannę stojącą u stóp krzyża i wpatrującą się z doskonałą wiarą, nadzieją i miłością w swojego Boskiego Syna. Jej wierność wobec Niego była niezachwiana. Z matczynym współczuciem, umocniona pełnią łaski, odczuwała Jego ból i aż do końca znosiła Jego cierpienie. Choć Jezus uosabiał każdą cnotę i każdy dar duchowy, wisząc na krzyżu, pozwolił, by Jego Matka umacniała Go i pocieszała. 

Ten akt dzielonej miłości i wzajemnego pocieszenia — Chrystus czerpiący siłę od swojej Matki, gdy Ona uczestniczyła w Jego cierpieniu — zaprasza nas do przyjęcia tej samej miłości i do tego, by pozwolić matczynej opiece naszej Najświętszej Matki pełniej jednoczyć nas z Chrystusem. Kiedy Jezus zwrócił się do swojej Matki i powiedział: „Niewiasto, oto syn Twój”, a do Jana: „Oto Matka twoja”, przemawiał do każdego z nas, powierzając nam swoją Matkę, a nas — Jej. Tak jak Najświętsza Matka trwała przy swoim Synu w Jego cierpieniu, tak też trwa przy nas, ucząc nas wytrwałości w wierze, zakorzenionej w ofierze Chrystusa i umacnianej Jego eucharystyczną obecnością. Bóg umacnia nas i pociesza zgodnie ze swoim Boskim planem, który obejmuje łaskę udzielaną przez sakramenty — zwłaszcza Eucharystię — pełne miłości wstawiennictwo innych, posługę aniołów oraz wyjątkowe macierzyńskie pośrednictwo Matki Bożej, naszej Matki.

Rozważ dziś liczne sposoby, na jakie Bóg cię uświęca i umacnia do wypełniania twojej misji. Przez Eucharystię zostajemy zjednoczeni z krzyżem Chrystusa i otrzymujemy łaskę, by wraz z Nim zwycięsko powstać do życia. Na tej drodze umacnia nas Najświętsza Matka, Matka Kościoła i Pośredniczka łaski. Tak jak Duch napełnił Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy, tak też dziś napełnia nasze serca, prowadząc nas do Maryi, której miłość i wstawiennictwo zakotwiczają nas w Jej Synu i Jego zbawczej łasce.

Matko Kościoła i Matko Boża, Duch Święty napełnił Cię pełnią łaski i udoskonalił każdą cnotę w Twojej pokornej duszy. Twoje męstwo w znoszeniu krzyża wraz z Twoim Synem zawiera obietnicę, że zawsze będziesz przy mnie, otaczając mnie matczyną opieką i pośrednicząc w udzielaniu łaski Twojego Syna. Proszę, bądź moją Matką teraz i zawsze i pomóż mi być wiernym uczniem Twojego Syna, zakotwiczonym w Jego krzyżu i podnoszonym Jego łaską. Matko Kościoła i Matko Odkupionych, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.


Bóg jest Miłością i miłuje

Uroczystość Najświętszej Trójcy (rok A)

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. J 3:16–18

Święty Jan Apostoł jest określany w swojej Ewangelii jako „uczeń, którego Jezus miłował” — tytułem, który pojawia się wielokrotnie i w tradycji Kościoła niezmiennie jest rozumiany jako odnoszący się do samego Jana (por. J 13:23; 19:26; 20:2; 21:7; 21:20). Nazywając siebie umiłowanym uczniem, Jan odsłaniał swoje wewnętrzne doświadczenie doskonałej miłości, którą spotkał w Jezusie. Z pewnością Jezus kochał wszystkich — jednakowo i bez granic. Jan posługuje się jednak tym osobistym określeniem nie po to, by twierdzić, że był faworyzowany, lecz by dać osobiste świadectwo o Bożej miłości objawionej w człowieczeństwie Chrystusa — miłości, której sam doświadczył i która przemieniła jego życie.

Miłość zajmuje centralne miejsce w pismach Jana — nie tylko w jego Ewangelii, lecz także w listach i Apokalipsie. W swoim Pierwszym Liście, napisanym prawdopodobnie do wspólnot chrześcijańskich, którym pomagał w nawróceniu i które otaczał pasterską opieką, Jan oznajmia: „Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1 J 4:16). Jest to zarówno wyraz osobistego przeżycia, jak i głębokie stwierdzenie teologiczne. Jan przemawia zarówno z Bożego natchnienia, jak i na podstawie własnego doświadczenia; chodził przecież z Miłością Wcieloną. Powiedzieć „Bóg jest miłością” to wyznać, że miłość nie jest jedynie czymś, co Bóg czyni — jest tym, kim Bóg jest. Miłość Boga nie jest uczuciem ani sentymentalizmem, lecz czystą, wieczną komunią Ojca, Syna i Ducha Świętego we wzajemnym darze z siebie — miłością, która poprzedza wszelkie stworzenie i je przewyższa.

Ta tajemnica leży w samym sercu dzisiejszej uroczystości. Ponieważ Bóg w samej swej istocie jest Miłością, miłość z natury wypływa z Jego Boskiej natury w przeobfitej pełni. Bóg kocha, ponieważ jest Miłością. Dzisiejsza Ewangelia objawia najdoskonalszy wyraz tej Boskiej istoty: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał…”. Ta odwieczna, trynitarna miłość staje się widzialna w czasie, gdy Ojciec posyła Syna, poczętego w łonie Najświętszej Maryi Panny za sprawą osłaniającej Ją mocy Ducha Świętego.

Dlaczego Bóg daje swojego Syna? Abyśmy nie zginęli, lecz mieli życie wieczne. To znaczy, abyśmy mogli zostać włączeni w samo życie Boga — w trynitarną komunię miłości. Bóg pragnie ocalić nas od potępienia i dzielić z nami swoje Boskie istnienie.

Oto istota Bożej miłości. Oto Trójca Święta. I oto zdumiewające zaproszenie skierowane do każdej duszy: wierzyć w Syna to zacząć uczestniczyć w odwiecznej miłości, która nieustannie płynie między Ojcem a Synem w Duchu Świętym — miłości, która nigdy się nie kończy. Jesteśmy zaproszeni, by miłość Boga porwała nas ku Niemu, który sam jest Miłością: ku odwiecznej komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Niedziela Trójcy Świętej ma szczególne miejsce w kalendarzu Kościoła, aby odnowić nasz zachwyt, pogłębić nasze rozumienie i spotęgować nasze uwielbienie wobec centralnej tajemnicy naszej wiary: Bóg jest jeden w istocie, a troisty w Osobach. Choć każda liturgia oddaje cześć Trójcy Świętej — przez modlitwę do Ojca, w Synu, mocą Ducha Świętego — ta uroczystość zaprasza nas, byśmy się zatrzymali i z większą uwagą wpatrywali w wewnętrzne życie Boga, tak jak zostało nam ono objawione. Nie celebrujemy teologicznej abstrakcji, lecz Boską rzeczywistość osobową: odwieczną wymianę miłości między Ojcem a Synem, doskonale wyrażoną i odwiecznie pochodzącą w Duchu Świętym.

Rozważ dziś tajemnicę Trójcy Przenajświętszej. Zostaliśmy stworzeni, by mieć udział w życiu i miłości trzech Boskich Osób. Choć pełnia Trójcy Świętej pozostaje tajemnicą przekraczającą ludzkie pojmowanie, spotkanie z Nią nie przekracza ludzkich możliwości. Przez łaskę, objawienie i kontemplacyjne zjednoczenie Bóg pociąga nas ku sobie — nie po to, byśmy Go wyjaśnili, lecz by On nas całkowicie pochłonął. Świętuj ten dzień, wielokrotnie odmawiając jedną z najstarszych i najprostszych modlitw Kościoła:

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen! Trójco Przenajświętsza, kocham Cię i ufam Tobie!


Wielki nakaz misyjny

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej (rok B)

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, którą wskazał im Jezus. Gdy wszyscy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon, lecz wątpili. Wtedy Jezus podszedł i powiedział do nich: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Mateusz 28:16–20

Dzisiejsza Ewangelia, przeznaczona na Niedzielę Trójcy Świętej, jest często nazywana „wielkim nakazem misyjnym”. To jeden z najbardziej jednoznacznych fragmentów Pisma Świętego mówiących o Trójcy Świętej. Objawia władzę zmartwychwstałego Chrystusa, misję Kościoła, tajemnicę chrztu i żywą obecność Trójcy Przenajświętszej w życiu każdego wierzącego.

Ewangelia rozpoczyna się od wątpliwości pozostałych jedenastu Apostołów. Ta chwila nadchodzi czterdzieści dni po zmartwychwstaniu Jezusa. W tym czasie zmartwychwstały Chrystus wielokrotnie ukazywał się swoim uczniom, obdarzając ich pokojem, pokazując swoje rany i otwierając ich umysły, aby rozumieli Pisma. Poprzednie tygodnie były istną burzą duchowych wzlotów i upadków: od radości Niedzieli Palmowej, przez smutek Męki Pańskiej i zagubienie Wielkiej Soboty, aż po niewyobrażalną chwałę wielkanocnego poranka. A jednak nawet teraz, gdy ponownie widzą zmartwychwstałego Pana w Galilei — na górze, na którą polecił im się udać — oddają Mu pokłon, ale wątpliwość pozostaje.

Ten szczegół jest uderzający. Pokazuje, że nawet w obecności uwielbionego Chrystusa wiara nie rodzi się automatycznie. Ludzki umysł i serce często chwieją się wobec Bożej tajemnicy. A jednak Jezus, zamiast ich zganić, zbliża się do nich. Nie czeka na doskonałą wiarę, zanim powierzy swoim Apostołom misję. Podchodzi do nich w ich słabości i powierza im Bożą misję, której echo będzie rozbrzmiewać na całym świecie aż do końca czasów.

Mając „wszelką władzę w niebie i na ziemi”, Jezus nakazuje Apostołom iść, nauczać i chrzcić wszystkie narody. Jakże ogromne to zadanie dla jedenastu mężczyzn, którzy zmagali się z wątpliwościami! Mieli chrzcić wszystkich „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Ta misja nie była jedynie formułą. To być może najbardziej jednoznaczny wyraz tajemnicy Trójcy Świętej w Ewangeliach, wypowiedziany ustami samego Syna. Jezus nie mówi „w imiona”, lecz „w imię” — w liczbie pojedynczej — wskazując, że trzy Boskie Osoby mają jedną Boską istotę. To jedno Imię — Trójcy Przenajświętszej — w które wierzący są ochrzczeni, wskazuje na odwieczną komunię miłości, stanowiącą samą istotę trzech Boskich Osób. Chrzest oczyszcza nas z grzechu i włącza w samo życie Boga w Trójcy Jedynego. Jest duchowym odrodzeniem do komunii z Bogiem.

W tradycji biblijnej imię jest czymś więcej niż znakiem rozpoznawczym; objawia istotę, misję i relację. Przyjąć chrzest w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego to zostać włączonym w samą tożsamość i wewnętrzne życie Boga. Boże Imię Trójcy Świętej zostaje złożone w naszym wnętrzu. Przez ten sakrament Ojciec przyjmuje nas jako swoich, zostajemy upodobnieni do Syna, a Duch Święty w nas zamieszkuje. Stajemy się przybranymi dziećmi Ojca, członkami Ciała Chrystusa i świątyniami Ducha Świętego. Jakże chwalebna i nadprzyrodzona jest to rzeczywistość!

W tę uroczystość Trójcy Przenajświętszej rozważ dziś głęboką bliskość Trójjedynego Boga w twoim życiu. Trójca Święta nie jest odległą tajemnicą, którą można podziwiać z daleka, lecz żywą komunią Osób Boskich, które zbliżyły się do nas i zapraszają nas do udziału w swoim życiu. Jeśli zmagasz się z wątpliwościami lub zagubieniem — jak Apostołowie — odpowiedz tak jak oni: oddaj Mu pokłon. Oni oddali pokłon Jezusowi nawet pośród niepewności. My także powinniśmy tak czynić. Uwielbiaj Go z pełnym czci zachwytem i wdzięcznością. Odnów swoje chrzcielne powołanie do życia w komunii z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Idź naprzód z ufnością i radością, wiedząc, że Ten, który posłał Apostołów, teraz posyła ciebie. I tak jak obiecał Apostołom, tak również tobie obiecuje, że pozostanie „z tobą przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

Trójco Przenajświętsza, Doskonała Komunio Miłości, pomimo mojej słabości, grzechów, a nawet wątpliwości, wielbię Cię i adoruję. Ty, i tylko Ty, jesteś godna całej mojej miłości i adoracji. Dziś odnawiam mój chrzest, przez który nastąpiło moje włączenie w samo Twoje Życie i Istnienie. Modlę się w jedno Boże Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. Trójco Przenajświętsza, ufam Tobie.


Największa ze wszystkich tajemnic

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej (rok C)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi”. Jan 16:12–15

Obchodząc uroczystość Trójcy Przenajświętszej, jesteśmy zaproszeni do rozważania największej ze wszystkich tajemnic: Boga w Jego istocie. Dzisiejsza Ewangelia daje nam wyjątkowy wgląd w wewnętrzne życie naszego Trójjedynego Boga, objawione przez Chrystusa. Jest to fragment o głęboko kontemplacyjnym charakterze, w którym Jezus mówi nie tylko o tym, co ma nadejść, lecz także o odwiecznej relacji między Ojcem, Synem i Duchem Świętym oraz o tym, jak zostajemy dopuszczeni do udziału w Ich Boskiej komunii.

Jezus zaczyna od pięknego i tajemniczego stwierdzenia: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie”. Słowa te uczą nas, że najgłębsze prawdy Boże — zwłaszcza te dotyczące wewnętrznego życia Boga — nie są zbiorami informacji do zapamiętania, lecz tajemnicami objawianymi przez Boga i przyjmowanymi na miarę naszych duchowych możliwości. Jezus stwierdza, że Jego uczniowie nie są jeszcze gotowi na pełnię objawienia. Nie pozostawia ich jednak bez nadziei. Obiecuje przyjście Ducha Prawdy, który stopniowo doprowadzi ich do całej prawdy.

Ta sama obietnica obejmuje również nas. Duch Święty jest Tym, który pozwala coraz głębiej poznawać Chrystusa, a objawiając Syna, daje poznać Ojca. Duch prowadzi nas przez oświecenie. Mówi tylko to, co słyszy, i w ten sposób objawia doskonałą jedność między sobą, Synem i Ojcem. Misją Ducha jest otoczyć chwałą Syna — a otaczając chwałą Syna, otacza On chwałą Ojca.

Ta wzajemna relacja objawia kluczową zasadę teologiczną: w Bogu nie ma podziału. Jak naucza św. Tomasz z Akwinu, jednym z najbardziej zasadniczych przymiotów Boga jest Boża prostota. W przeciwieństwie do nas Bóg nie jest złożony z części, możności ani zmiennych właściwości. Bóg jest Bogiem; jest Tym, który Jest; i nigdy się nie zmienia. To właśnie stanowi istotę Bożej prostoty.

W języku filozofii mówimy, że Jego istota jest tożsama z Jego istnieniem i że każdy Boży przymiot stanowi doskonałą jedność z pozostałymi. Ojciec nie jest bardziej Boski niż Syn; Syn nie jest bardziej Boski niż Duch. Boska istota jest jedna, każda z trzech Osób posiada ją w całości i jest ona w pełni Im wspólna. A jednak w tej jedności istnieją rzeczywiste rozróżnienia relacji: Ojciec rodzi, Syn jest zrodzony, a Duch Święty pochodzi. Są to odwieczne rzeczywistości, które stanowią o samym bycie Boga.

Niedziela Trójcy Świętej zaprasza nas do kontemplacji Boskiej natury Boga oraz tego, jak zostajemy w nią włączeni. Jako ochrzczeni chrześcijanie nie pozostajemy na zewnątrz tej tajemnicy — żyjemy wewnątrz niej. Przez łaskę Duch Święty mieszka w nas, objawiając Syna, a przez Syna prowadząc nas do Ojca. Ten ruch stanowi sedno życia duchowego. Gdy modlimy się w Duchu Świętym, zostajemy wprowadzeni w myślenie Chrystusa. Gdy słuchamy słowa Chrystusa, przyjmujemy to, co pochodzi od Ojca. A gdy trwamy w Bożej prawdzie, trwamy w odwiecznej miłości, która jednoczy Trzy Osoby.

Rozważ dziś tę cudowną prawdę, że jesteś wezwany nie tylko do wiary w Trójcę Świętą, lecz także do życia w komunii z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Nie jest to abstrakcyjna idea; to sam fundament twojej tożsamości i twojego przeznaczenia. Przez chrzest stałeś się dzieckiem Ojca; przez Eucharystię jesteś pełniej zjednoczony z Ciałem Chrystusa; a przez bierzmowanie zamieszkuje w tobie pełnia Ducha Świętego. Nie wystarczy jedynie wierzyć w Trójcę Świętą — trzeba Ją przyjąć i żyć z Nią. Jeśli ta tajemnica wydaje ci się niepojęta, pamiętaj o słowach Jezusa: „Teraz znieść nie możecie”. Ufaj, że Duch Święty — Duch Prawdy — będzie cię nadal prowadził, jeśli otworzysz umysł i serce na wszystko, co Bóg pragnie ci objawić i czym pragnie cię obdarzyć.

Trójco Przenajświętsza, Jedyny Boże w Trzech Osobach, wierzę w Ciebie, kocham Cię i uwielbiam Cię. Proszę o przebaczenie za te chwile, gdy brakowało mi miłości i nie oddawałem Ci należnej czci. Proszę, pogłębiaj moją zdolność poznawania i miłowania Ciebie i wprowadzaj mnie coraz głębiej w komunię z Twoim wewnętrznym życiem — czyniąc mnie Twoim dzieckiem, Ojcze, żyjącym w Tobie, Synu, i napełnionym Tobą, Duchu Święty. Jezu, ufam Tobie.


Pange Lingua—Sław, języku

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa — Boże Ciało (Rok A)

Jezus powiedział do tłumów żydowskich: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata”. Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: „Jak On może nam dać swoje ciało do spożycia?” J 6:51–52

Słuchacze Jezusa musieli być wstrząśnięci, gdy po raz pierwszy tak śmiało oznajmił, że da swoje ciało jako pokarm duchowy. Ich reakcja wyraźnie o tym świadczy: „Jak On może nam dać swoje ciało do spożycia?” Jezus nie wycofał się ani nie złagodził tego, co właśnie ogłosił. Zamiast tego rozpoczął długą i bezpośrednią mowę, zaczynając od tych słów:

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego ani pili krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje ciało i krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim”. (J 6:53–56)

Co przyszłoby ci na myśl, gdybyś znalazł się wśród pierwszych słuchaczy? Czytamy, że ludzie sprzeczali się między sobą, co wskazuje na podział. Jak dowiadujemy się dalej, niektórzy szemrali między sobą, mówiąc: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?” I, co tragiczne, wielu uczniów Jezusa opuściło Go i powróciło do dawnego sposobu życia (por. J 6:60–66).

Pomimo tego pozornego niepowodzenia i utraty uczniów Jezus nie wycofał ani nie zmienił swojego nauczania. Zamiast tego zwrócił się do Dwunastu i zapytał, czy i oni chcą odejść. Piotr, z jasnością i wiarą, odpowiedział słowami, które należą do najgłębszych w całym Piśmie Świętym wypowiedzi o byciu uczniem: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga” (por. J 6:67–69).

Pod wieloma względami słowa Piotra są dla nas dzisiaj równie ważne jak słowa samego Jezusa zapowiadające Eucharystię. Dlaczego? Ponieważ Piotr pokazuje nam, jak odpowiadać, gdy stajemy wobec Bożych tajemnic przekraczających ludzkie rozumienie. Eucharystia zajmuje jedno z najważniejszych miejsc wśród tych tajemnic.

Czy wierzysz w Eucharystię? Czy wierzysz, że jest ona prawdziwie ciałem i krwią Syna Bożego — Jego Ciałem i Krwią, Duszą i Bóstwem? Choć wielu z nas poznaje tę naukę od dzieciństwa i w pewnym stopniu ją przyjmuje, niewielu wnika w głębię tajemnicy, którą oglądamy podczas każdej Mszy świętej. Święty Jan Maria Vianney pięknie mówił o Eucharystii, ukazując swoją głęboką cześć dla tego Daru: „Gdybyśmy naprawdę rozumieli Mszę świętą, umarlibyśmy z radości”. A także: „Nie ma nic równie wielkiego jak Eucharystia. Gdyby Bóg miał coś cenniejszego, dałby nam to”. Powiedział również: „Jakież to piękne! Po konsekracji dobry Bóg jest tam tak, jak jest w niebie”.

Łatwo jest uczestniczyć we Mszy świętej z przyzwyczajenia, a nie z tak głęboką wiarą, jaką mieli święci. Jednak właśnie taka wiara musi być naszym celem. Musimy wierzyć, że naprawdę „umarlibyśmy z radości”, gdybyśmy rozumieli Mszę świętą.

Uroczystość Bożego Ciała jest dla nas corocznym zaproszeniem, by się zatrzymać i zastanowić nad tym, w co wierzymy — oraz nad tym, z jaką pobożnością uczestniczymy we Mszy świętej i przyjmujemy Komunię Świętą. Potrzebujemy tego przypomnienia, aby nie osłabły nasza cześć dla Boga i nasza wiara.

Rozważ dziś niezachwianą jasność słów Jezusa: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego ani pili krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie”. Uwierz w to, co On mówi. Eucharystia nie jest symbolem; jest największą Bożą Tajemnicą na ziemi. W Eucharystii klękamy przed Bogiem i spożywamy Go — abyśmy mogli stać się tym, co spożywamy: Mistycznym Ciałem Chrystusa.

Na zakończenie pomódlmy się początkowymi wersetami hymnu, który święty Tomasz z Akwinu napisał na prośbę papieża Urbana IV na nowo ustanowione święto Bożego Ciała w 1264 roku — Pange Lingua, co znaczy „Sław, języku”.

Przed tak wielkim Sakramentem
Upadajmy wszyscy wraz;
Niech przed Nowym Testamentem
Starych praw ustąpi czas;
Co dla zmysłów niepojęte,
Niech dopełni wiara w nas.

Ojcu przedwiecznemu,
I Synowi, który króluje na wysokościach,
Wraz z Duchem Świętym pochodzącym
Od Obu odwiecznie,
Niech będzie zbawienie, cześć, błogosławieństwo,
Moc i nieskończony majestat. Amen.


Nowy Baranek Paschalny & nowa uczta paschalna

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa — Boże Ciało (rok B)

W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano baranka paschalnego, uczniowie zapytali Jezusa: „Gdzie chcesz, żebyśmy poszli i przygotowali Ci spożywanie Paschy?”. Marek 14:12

Jezus ustanowił Najświętszą Eucharystię podczas Paschy — dorocznego żydowskiego wspomnienia wyzwolenia przez Boga Jego ludu z Egiptu. W Księdze Wyjścia 12 Bóg polecił każdej rodzinie izraelskiej wziąć baranka bez skazy, zabić go o zmierzchu, pomazać jego krwią odrzwia i nadproża oraz spożyć go w pośpiechu wraz z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami. Tej nocy Pan posłał swojego anioła, aby zgładził pierworodnych w każdym egipskim domu, oszczędzając jedynie te domy, które były naznaczone krwią baranka bez skazy i w których spożywano jego mięso.

Dlaczego Bóg nakazał Mojżeszowi i ludowi tak uczynić? Czy krew była rzeczywiście konieczna, aby wskazać aniołowi, które domy ma ominąć? Z pewnością nie. Bóg nie potrzebuje takich znaków, aby działać. Po co więc była pierwsza Pascha? Ponieważ, jak wyjaśniają bibliści, miała ona charakter typologiczny — była symbolicznym aktem w Starym Testamencie, zapowiadającym pełniejsze wypełnienie w Nowym Testamencie. Krew baranka paschalnego wskazywała na zbawczą Krew Chrystusa, prawdziwego Baranka Paschalnego, którego ofiara wyzwala nas z grzechu i śmierci wiecznej.

Dzisiejsza Ewangelia, w której Jezus ustanawia Najświętszą Eucharystię, rozpoczyna się słowami: „W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano baranka paschalnego…”. Ten szczegół wyraźnie umieszcza Ostatnią Wieczerzę w kontekście żydowskiej Paschy. W tamtym roku Jezus nie tylko sprawował obrzędową ucztę — On nadawał jej pełne znaczenie. Doprowadzał Paschę do doskonałości, stając się prawdziwym Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata. Jak krew baranka ocaliła Izraela od śmierci, tak teraz Krew Chrystusa zapoczątkowuje nowe i wieczne przymierze, wyzwalając wszystkich wierzących z grzechu i śmierci wiecznej.

Obchodząc dziś uroczystość Bożego Ciała — Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa — jesteśmy zaproszeni do odnowienia naszej wiary w Świętą Ofiarę Mszy świętej i miłości do niej. Być może jednym z najlepszych sposobów, by to uczynić, jest zobaczenie siebie w tej Ewangelii u boku Apostołów. Każdy z nich urodził się i wychował jako Żyd. Ich tożsamość kulturowa i religijna kształtowała się wokół przymierza z Bogiem, zawartego za pośrednictwem Mojżesza. Doroczna uczta paschalna przypominała im o tej tożsamości: byli ludem Bożym, wyzwolonym z niewoli i obdarowanym Ziemią Obiecaną.

Kiedy Jezus świętował Paschę z Dwunastoma w czwartek owego tygodnia, wypowiedział słowa, które musiały ich zdumieć: „Bierzcie, to jest Ciało Moje” oraz „To jest Moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana” (Marek 14:22, 24). Jezus nie mówił w przenośni; mówił dosłownie. Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Niedziela Wielkanocna stanowią jeden, niepodzielny akt — ustanowienie Nowej Paschy. Oni naprawdę spożywali Ciało Baranka Bożego. A ich życie, niczym niegdyś odrzwia domów, zostało prawdziwie naznaczone Jego Krwią — nie po to, by uchronić ich od śmierci fizycznej, lecz od śmierci wiecznej.

Choć Dwunastu nie rozumiało wszystkiego, co Jezus powiedział i uczynił podczas tamtej Paschy, w kolejnych latach — gdy posłusznie wypełniali Jego nakaz: „To czyńcie na Moją pamiątkę” — Duch Święty stopniowo objawiał im pełne znaczenie Ostatniej Wieczerzy i jej ścisły związek ze śmiercią Jezusa na krzyżu. Wyobraź sobie ich zdumienie, gdy te święte tajemnice odsłaniały się przed ich umysłami i sercami: jak Ostatnia Wieczerza była właśnie ustanowieniem Nowego Przymierza; jak łamanie chleba było nierozerwalnie związane z łamaniem Jego Ciała; jak kielich, z którego wspólnie pili, był kielichem Jego Krwi, wylanej z miłości. Z czasem zrozumieli, że w każdej sprawowanej Eucharystii uczestniczyli w jednej, wiecznej Passze Chrystusa — uobecnianej w sposób sakramentalny.

Rozważ dziś tę tajemnicę: także ty otrzymujesz zaproszenie na tę samą świętą ucztę — nie tylko po to, by wspominać, lecz by przyjąć Baranka, który został zabity, by Jego Krew cię naznaczyła i by zjednoczyć się z Nim w jedynej doskonałej Ofierze miłości. To jest Ofiara Mszy świętej, Ofiara Baranka Bożego. To jest Boże Ciało, które dziś świętujemy.

Jezu, Baranku Boży, wierzę i wyznaję, że Twoja zbawcza Ofiara uobecnia się dla mnie w każdej celebracji Eucharystii. Ty jesteś Nowym i Wiecznym Barankiem Paschalnym, którego Krew naznacza nasze dusze i uwalnia nas od śmierci wiecznej. Otwórz mój umysł, abym rozumiał, i moje serce, abym wierzył, tak bym mógł coraz pełniej uczestniczyć w tej Świętej Tajemnicy. Jezu, ufam Tobie.


Eucharystia jest wszystkim!

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa — Boże Ciało (rok C)

Gdy dzień zaczął chylić się ku końcowi, Dwunastu podeszło do Niego i powiedziało: „Odpraw tłum, aby mogli pójść do okolicznych wsi i zagród, znaleźć nocleg i żywność, bo jesteśmy tu na pustkowiu”. On zaś rzekł do nich: „Wy dajcie im jeść”. Łukasz 9:12–13

Można powiedzieć, że wszystko na tym świecie — od początku czasu aż po jego kres — albo zapowiada Najświętszą Eucharystię, albo ją odzwierciedla. Dlaczego? Ponieważ Eucharystia jest Bogiem. Jest Ciałem i Krwią, Duszą i Bóstwem Jezusa Chrystusa, Mesjasza i Zbawiciela świata. Skoro ten świat został stworzony na obraz Boga, nosi również znamię Eucharystii, która jest najpełniejszym objawieniem Bożej obecności pośród nas.

Aby zgłębić to śmiałe stwierdzenie, zastanówmy się głębiej nad tym, czym naprawdę jest Eucharystia. Eucharystia jest zarazem Ofiarą i Ucztą, rzeczywistą obecnością i Boską Komunią. Jest pamiątką Męki Chrystusa, uobecnieniem Kalwarii i przedsmakiem niebiańskiej Uczty Weselnej. W Eucharystii czas styka się z wiecznością, Niebo się otwiera, a Bóg daje nam całego Siebie pod pokornymi znakami chleba i wina. Nie są to jednak jedynie znaki. Podczas konsekracji, przez słowa Chrystusa wypowiadane przez kapłana, substancja chleba i wina zostaje przemieniona — przeistoczona — w samo Ciało i Krew Syna Bożego. Przyjmujemy prawdziwie nie coś, co symbolizuje łaskę, lecz samego Dawcę łaski.

Po pierwsze, gdy mówimy, że Eucharystia jest zarazem Ofiarą i Ucztą, dostrzegamy, że tajemnica ta jest wpisana w samo stworzenie. Wszelki pokarm wymaga pewnego rodzaju ofiary. Ziarna padają w ziemię i obumierają, zanim wydadzą pszenicę; winogrona są miażdżone, aby powstało wino. Chleb musi zostać połamany, by można było się nim dzielić; owoc ziemi przez śmierć przemienia się w życie. Podobnie w Eucharystii Ciało Chrystusa zostaje połamane i złożone w ofierze, a Jego Krew wylana, abyśmy mogli być karmieni na życie wieczne. Ten porządek w przyrodzie nie jest przypadkowy — został wpisany w samą strukturę stworzenia, aby przygotować nas do rozpoznania i przyjęcia Baranka, który został zabity, a teraz karmi nas Sobą.

Gdy mówimy, że Eucharystia jest zarazem rzeczywistą obecnością i Boską Komunią, widzimy, że Bóg nie kocha z oddali. Wcielenie wprowadziło odwieczne Słowo w czas; Eucharystia wprowadza Je w nasze własne ciała. Nie jest to jedynie bliskość — to zjednoczenie. Chrystus mieszka w nas, a my w Nim. Zażyłość Komunii jest spełnieniem Bożego pragnienia wyrażonego przez proroków: „Mieszkanie moje będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem” (Ezechiel 37:27). Eucharystia jest najgłębszym wyrazem tego zamieszkiwania i tej komunii — nie metaforycznych, lecz mistycznych i rzeczywistych.

Gdy mówimy, że Eucharystia jest pamiątką Męki Chrystusa, uobecnieniem Kalwarii i przedsmakiem niebiańskiej Uczty Weselnej, widzimy Krzyż uobecniony na naszych ołtarzach, osłonięty znakami, a jednak w pełni żywy w swej zbawczej mocy. Podczas każdej Mszy świętej stoimy u stóp Krzyża wraz z Maryją i Janem, gdy Ofiara złożona raz na zawsze zostaje ponownie uobecniona — nie powtórzona, lecz uobecniona dla nas. Przyjmując Baranka, który został zabity, otrzymujemy przedsmak Nieba, udział w Uczcie Godów Baranka. Eucharystia łączy zatem przeszłość, teraźniejszość i przyszłość: Ofiarę Krzyża, naszą obecną Komunię i chwałę, która ma dopiero nadejść.

Eucharystia jest doskonałą miłością. Jest samym Bogiem. Jest źródłem naszej przemiany w Chrystusie, naszą nadzieją życia wiecznego, naszą siłą w drodze. Eucharystia jest wszystkim! Choć na razie osłonięty postaciami chleba i wina, ofiarny Baranek Boży, który gładzi grzechy świata, pewnego dnia ukaże się w pełni. Ukryta tajemnica Eucharystii zostanie objawiona w chwale wszystkim, którym będzie dany udział w wiecznym oglądaniu Boga.

Rozważ dziś tajemnicę tego, że ten sam Jezus, który rozmnożył chleby na pustkowiu, aby nakarmić głodnych, teraz karmi cię swoim własnym Ciałem i Krwią. Uwierz w tę tajemnicę. Adoruj Go. Kochaj Go. I przyjmuj Go godnie, bo tylko On jest Chlebem życia wiecznego. Tylko On musi być początkiem, kresem i centrum twojego życia.

Mój Eucharystyczny Panie, adoruję Cię, kocham Cię, wielbię Cię i pokornie błagam, abyś za każdym razem, gdy przyjmuję Cię w Komunii Świętej, wchodził do mojej duszy i pochłaniał mnie całkowicie. Otwórz moje oczy, abym widział, i moje serce, abym wierzył we wszystko, co zawiera się we Mszy świętej i w Najświętszej Hostii. Pogłębiaj naszą cześć dla tego Najświętszego Sakramentu i zalej nas swoim miłosierdziem. Jezu, ufam Tobie.


Łagodna moc Bożej miłości

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (rok A)

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych…” Mateusz 11:28–29

Słowa łagodność i moc nieczęsto występują obok siebie. A jednak, gdy kontemplujemy Najświętsze Serce Jezusa, te dwie pozornie przeciwstawne cechy jednoczą się doskonale w Boskiej tajemnicy miłości Chrystusa.

W roku B cyklu liturgicznego czytamy w Ewangelii według św. Jana scenę, w której żołnierz przebija włócznią Najświętsze Serce naszego Pana — „a natychmiast wypłynęła krew i woda” (Jan 19:34). Dziś, w roku A, słyszymy inne, lecz dopełniające tamto objawienie. W Ewangelii według św. Mateusza Jezus otwiera przed nami swoje Serce nie włócznią żołnierza, lecz własnymi słowami: „Przyjdźcie do Mnie…”. W sensie duchowym jesteśmy zaproszeni, by wejść do Jego Serca — tego samego Serca, które zostanie dla nas przebite i z którego miłosierdzie popłynie niczym rzeka łaski.

Te czułe, łagodne i pełne mocy słowa są czymś znacznie więcej niż współczującym wezwaniem, by się zbliżyć. Są Bożym zaproszeniem do zjednoczenia — by odpocząć w Nim, trwać w Nim, a przede wszystkim żyć w Jego Najświętszym Sercu. To Serce jest nie tylko miejscem schronienia, lecz także piecem przemieniającej miłości i siły.

Wejść do Najświętszego Serca Jezusa to wejść w samo centrum Bożej miłości — miłości, która jest łagodna i pokorna, a zarazem wszechmocna i wieczna. W tym Sercu nie znajdujemy tronu ziemskiej władzy, lecz tron Bożego miłosierdzia. Nie znajdujemy króla, który rządzi przymusem, lecz Króla królów, który włada przez ofiarę z siebie i współczucie. Ten, który podtrzymuje wszechświat w istnieniu, zaprasza nas do odpoczynku nie przez to, że usuwa nasze ciężary, lecz przez to, że dzieli je z nami i uświęca je swoją miłością.

Kiedy Jezus mówi: „Weźcie moje jarzmo na siebie”, nie ma na myśli tego, że unikniemy trudów życia, lecz że zostaną one przemienione przez Niego, z Nim i w Nim. Jarzmo wiąże nas z Nim. On nie nakłada go na nas z zewnątrz; zaprasza nas raczej, byśmy dzielili Jego własne jarzmo — trudzili się z Nim, szli z Nim i cierpieli z Nim. Czyniąc tak, odkrywamy, że Jego droga jest drogą głębokiego wewnętrznego odpoczynku i pokoju. Dlaczego? Ponieważ Jego jarzmo jest wykute w miłości. Jego brzemię jest lekkie, ponieważ niesiemy je wspólnie, z pomocą łaski.

Najświętsze Serce jest czymś więcej niż przedmiotem podziwu i czci; jest mieszkaniem dla wszystkich, którzy szukają schronienia, siły i zjednoczenia z Bogiem. Odpoczywać w Najświętszym Sercu to wyrzec się złudzeń samowystarczalności, złożyć na Nim nasze niepokoje i całkowicie powierzyć się Jego opatrznościowej woli. To przestać zmagać się samotnie i zacząć iść w jednym rytmie z Tym, który sam jest Drogą, Prawdą i Życiem.

Kiedy żyjemy w Najświętszym Sercu Jezusa, żyjemy w zjednoczeniu z Nim, a On zaczyna działać w nas i przez nas. Co najważniejsze, zostajemy włączeni w Jego własną modlitwę do Ojca — modlitwę, którą zaniósł tuż przed swoim zaproszeniem: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi…” oraz „Wszystko przekazał Mi Ojciec mój” (Mateusz 11:25, 27).

W Jezusie wysławiamy Ojca i święcimy Jego imię — samą Jego istotę — wypełniając pierwszą prośbę Modlitwy Pańskiej: „Święć się imię Twoje”. A w Chrystusie, jako ci, którzy mieszkają w Jego Najświętszym Sercu, możemy prawdziwie powiedzieć, że nam również zostało przekazane wszystko: pełnia synostwa Bożego, dziedzictwo Królestwa i radość udziału w Jego misji miłosierdzia. Nic nie mogłoby być wspanialsze. Z naszej strony wystarczy po prostu posłuchać Jego łagodnego i pełnego mocy wezwania: „Przyjdźcie do Mnie…”

Rozważ dziś zaproszenie, które Jezus kieruje do ciebie. Jakie ciężary dźwigasz, które On pragnie nieść razem z tobą? Jakie niepokoje trzeba oddać w piec Jego miłości? Co oznaczałoby dla ciebie życie w Jego Sercu i pozwolenie Mu, by żył w twoim? Przyjdź do Niego, nie wahaj się, a twoje ciężary zostaną przemienione przez łaskę.

Najświętsze Serce Jezusa, ufam Tobie, kocham Cię i uwielbiam Cię. Przemień moje rozumienie dzisiejszej uroczystości w coś znacznie większego niż samo nabożeństwo — uczyń je sposobem życia. Mówię „tak” Twojemu zaproszeniu, drogi Panie, i przychodzę do Ciebie bez wahania. Otul mnie swoim miłosiernym Sercem i ucz mnie każdego dnia żyć w zjednoczeniu z Tobą. Jezu, ufam Tobie.


Wylana Boża miłość

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (rok B)

Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu nóg, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęły krew i woda. Jan 19:33––34

Przypomnij sobie, że Ewa została utworzona z boku Adama, gdy ten spał. Podobnie Kościół — Oblubienica Chrystusa — został utworzony z boku Chrystusa, gdy On spoczywał w śnie śmierci na Krzyżu. Po tym, jak Jezus zawołał z Krzyża: „Wykonało się” i oddał ducha, żołnierz przebił włócznią Jego Najświętsze Serce i „natychmiast wypłynęły krew i woda”. Przez wieki Ojcowie Kościoła rozważali ten krótki, lecz głęboki moment w historii zbawienia, widząc w wodzie źródło chrzcielne, a we krwi — Najświętszą Eucharystię. Razem oznaczają one łaskę, która podtrzymuje Kościół i uświęca każdą duszę.

My, jako członkowie Kościoła, otrzymujemy tę łaskę. Przyjmując chrzest, otrzymujemy na duszy to, co Kościół określa jako niezatarte znamię (por. Katechizm Kościoła Katolickiego 1272). To znamię, czyli charakter sakramentalny, trwale upodabnia nas do Chrystusa i włącza nas w Jego Ciało, Kościół. Oznacza to, że odtąd nasza tożsamość ma swoje źródło w Nim. Należymy do Niego w nierozerwalnej więzi, przypieczętowanej łaską, która wypłynęła z Jego przebitego Serca.

Podobnie Eucharystia nie jest jedynie symbolem miłości, lecz samym źródłem i istotą Bożej miłości. W Najświętszym Sakramencie Ołtarza przyjmujemy Najdroższą Krew, która wypłynęła z boku Chrystusa, wraz z Jego Ciałem, Duszą i Bóstwem. Najświętsze Serce, z którego wypłynęła ta Krew, uobecnia się na każdym ołtarzu podczas każdej Mszy świętej. Przyjmując Eucharystię, nie tylko zostajemy nakarmieni, lecz także jesteśmy coraz głębiej wprowadzani w tajemnicę Jego Serca. To tutaj wchodzimy w piec Bożej miłości i zostajemy przemienieni przez Tego, który dla naszego zbawienia nie zatrzymał niczego dla siebie — nawet ostatniej kropli swojej krwi.

Przez te sakramenty nie tylko zostajemy upodobnieni do Chrystusa, lecz także jesteśmy wezwani, by działać w zjednoczeniu z Jego przebitym Sercem, stając się widzialnymi znakami i narzędziami Jego miłości i miłosierdzia w świecie. Choć jedynie Najświętsze Serce Jezusa jest źródłem, z którego płynie łaska sakramentalna, my, zjednoczeni z Nim przez chrzest i Eucharystię, jesteśmy zaproszeni, by stać się naczyniami tej samej łaski — świadkami i tymi, którzy niosą innym Jego Boską miłość.

Jako narzędzia Bożej miłości jesteśmy wezwani, by nieść czułość Serca Chrystusa utrudzonym i obciążonym. Mamy kierować słowa miłosierdzia do grzesznika, okazywać współczucie cierpiącym i trwać niezachwianie w miłości do tych, którzy czują się zapomniani lub niekochani. Każdy czyn miłości staje się darem łaski płynącej przez nas z Najświętszego Serca i odnawiającej świat — dusza po duszy.

Obraz Najświętszego i przebitego Serca Jezusa, wylewającego na świat łaskę i miłosierdzie, głęboko porusza tego, kto go kontempluje. Najpierw przynosi nam pocieszenie, gdy zwracamy się ku Niemu, czynimy zadośćuczynienie Jego świętości i otwieramy się na ocean miłosierdzia płynący z Jego boku. Lecz to, co otrzymujemy, nigdy nie może pozostawać w nas bezczynnie. Nie możemy zatrzymywać wyłącznie dla siebie łaski i miłosierdzia wlanych w nasze serca. Kontemplacja Jego Serca jest także zaproszeniem — wezwaniem — by pozwolić tej samej łasce i temu samemu miłosierdziu wypływać z naszych serc ku innym. Zjednoczeni z Jezusem, musimy pozwolić, by nasze serca wylewały się w miłości: całkowicie oddane Ojcu w uwielbieniu i ofiarnie ofiarowane innym w czynnej miłości. To jest miłość. To jest Najświętsze Serce. To jest Serce, w którym mamy żyć i przez które mamy działać.

Rozważ dziś nieskończone miłosierdzie płynące z przebitego Serca Chrystusa. Co z otrzymanych od Niego darów On prosi cię teraz przekazać dalej? Kto wokół ciebie potrzebuje pocieszenia, współczucia lub cichego świadectwa serca upodobnionego do Jego Serca? Wpatruj się w Najświętsze Serce i pozwól, by Jego miłość stała się twoim życiem. Żyj w Jego Sercu i stań się narzędziem bezgranicznego miłosierdzia, które ono w sobie zawiera.

Najświętsze Serce Jezusa, przebite za moje grzechy, źródło łaski i miłosierdzia, adoruję Cię i dziękuję Ci za dar chrztu i Najświętszej Eucharystii. Przyciągnij mnie do swojego Serca, abym żył w zjednoczeniu z Tobą i stawał się wiernym narzędziem Twojej przemieniającej miłości w świecie. Jezu cichy i pokornego Serca, uczyń serce moje według Serca Twego. Jezu, ufam Tobie.


Najświętsze Serce Dobrego Pasterza

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa (rok C)

„«Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła». Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia”. Łukasz 15:6–7

W dzisiejszej Ewangelii Jezus objawia nam świętość swojego Serca: Serca Pasterza, które jest przebite, a jednak się raduje, zranione odrzuceniem, a jednak przepełnione miłością do zagubionych. To objawienie nie tylko ukazuje nam głębię Jego miłości do nas, lecz także odsłania głębię miłości, do jakiej jesteśmy wezwani wobec innych, zwłaszcza grzeszników.

Jezus, który zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, by szukać jednej zagubionej, doskonale ukazuje Boże Miłosierdzie. Najświętsze Serce nie ocenia dusz według ich użyteczności. Nie wzbrania się przed wysiłkiem potrzebnym do odnalezienia zagubionych. Przeciwnie, oddaje się całkowicie — nawet dla jednej osoby, która zbłądziła. Gdy zagubiona dusza zostaje odnaleziona, Jezus nie karci jej ani nie zawstydza; podnosi ją, bierze na ramiona i z radością niesie do domu. Oto obraz, który stawia nam przed oczami nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa: Serce, które wychodzi, szuka, niesie, raduje się i kocha bez miary.

W XVII wieku francuska wizytka, św. Małgorzata Maria Alacoque, otrzymała serię wizji, w których Jezus objawił swoje płonące Serce jako źródło miłosierdzia — zranione ludzką obojętnością, a jednak przepełnione współczuciem. Poprosił o ustanowienie święta ku czci Jego Serca w piątek po oktawie Bożego Ciała i powierzył jej szerzenie tego nabożeństwa. Mniej więcej w tym samym czasie św. Jan Eudes również krzewił nabożeństwo do Najświętszego Serca oraz ułożył teksty Mszy świętej i oficjum ku Jego czci. Choć początkowo nabożeństwo miało charakter lokalny, po śmierci św. Małgorzaty Marii uzyskało aprobatę kościelną, było gorliwie szerzone przez św. Klaudiusza de la Colombière i jezuitów, a ostatecznie zostało uznane w całym Kościele, gdy papież Pius IX wprowadził to święto do kalendarza rzymskiego w 1856 roku.

W swej istocie ta uroczystość jest świętowaniem niewyczerpanej miłości Chrystusa — miłości, która szuka grzesznika, cierpi z powodu odrzucenia, a jednak nie przestaje płonąć pragnieniem naszego powrotu. Jest wezwaniem do pocieszania Serca Jezusa przez akty zadośćuczynienia, zwłaszcza w odpowiedzi na oziębłość, świętokradztwo i obojętność. Jest także zaproszeniem, by zamieszkać w tym Sercu — gorejącym ognisku miłości, w którym nasze własne serca rozpalają się i upodabniają do Jego Serca.

Najlepszym sposobem oddawania czci Najświętszemu Sercu Jezusa jest życie w zjednoczeniu z Jego Sercem. Choć Bóg pragnie naszego bezgranicznego uwielbienia i oddania oraz na nie zasługuje, Jego Serce doznaje największej czci i pociechy wtedy, gdy upodabniamy się do Niego — okazując z pomocą Jego łaski to samo miłosierdzie, które On okazuje.

Pomyśl o tych, którzy zbłądzili. Jak na nich reagujesz? Co o nich myślisz? Często, z powodu naszej upadłej ludzkiej natury, jesteśmy skłonni do krytykowania, gorszymy się grzesznikiem, oburzamy się i pochopnie potępiamy. A jednak Jezus nie traktuje tak grzeszników — także nas samych. Tak, gdy staniemy przed budzącą bojaźń chwałą Boga, objawi się Jego sprawiedliwość. Ale to życie jest czasem Bożego Miłosierdzia — czasem, by zarówno przyjmować je, jak i obficie nim obdarzać.

Jeśli ty lub ktoś, kogo kochasz, zbłądził — nawet bardzo daleko — pozwól, by dzisiejsza uroczystość przypomniała ci, że wzrok Jezusa pozostaje utkwiony w każdej zagubionej owcy. On nigdy nie nuży się szukaniem każdej z nich. Jeśli ogarnęła cię oziębłość, wiedz, że Jego Serce wciąż płonie miłością do ciebie. Jeśli czujesz się niegodnie, jeśli doświadczasz wewnętrznego rozbicia lub zagubienia, wiedz, że w niebie czeka radość, która wybuchnie, gdy pozwolisz Mu zanieść cię do domu. Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego nie jest jedynie formą pobożności — jest odpowiedzią na Bożą miłość, miłość, która nie spocznie, dopóki cię nie odnajdzie.

Rozważ dziś, jak głęboko Jezus pragnie twojego serca. Jego Najświętsze Serce nie jest zamknięte, lecz otwarte przez przebicie, aby nic nie mogło powstrzymać Jego miłosierdzia. Jakie obszary twojego życia wciąż błądzą? Jakie rany trzeba ponieść na Jego ramionach? Spójrz na Serce, które raduje się twoim powrotem, i znajdź w Nim swój dom.

Najświętsze Serce Jezusa, gorejące ognisko miłości, przebite z miłości do mnie, uwielbiam Cię i całkowicie Ci się powierzam. Szukaj mnie, gdy błądzę, podnoś mnie, gdy upadam, i zanieś mnie do radości nieba. Niech moje serce pociesza Twoje Serce przez akty miłości, wynagrodzenia i ufności. Jezu cichy i pokornego Serca, uczyń serce moje według Serca Twego. Jezu, ufam Tobie.


Skarbiec Bożych tajemnic

Wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi

„Synu, czemu nam to uczyniłeś? Twój ojciec i ja szukaliśmy Ciebie z wielkim niepokojem”. A On im odpowiedział: „Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że muszę być w domu mego Ojca?”. Lecz oni nie zrozumieli tego, co im powiedział. Zszedł z nimi i przyszedł do Nazaretu, i był im poddany; a Jego Matka zachowywała wszystkie te sprawy w swoim sercu. Łukasz 2:48–51

To jedyny fragment Ewangelii, który ukazuje chwilę z ukrytego życia Jezusa między niemowlęctwem a publiczną działalnością. Z pewnością w domu w Nazarecie było wiele świętych chwil. Możemy być pewni, że Maryja dostrzegała niezliczone znaki Bożej chwały nawet w zwyczajnych czynnościach Jezusa. A jednak święty Łukasz pod natchnieniem Ducha Świętego opisuje właśnie to wydarzenie. Dlaczego?

Choć w pełni zrozumiemy to dopiero w niebie, samo zamieszczenie tego wydarzenia mówi nam, że Bóg chce, abyśmy nauczyli się z niego czegoś głębokiego. Jako pobożni Żydzi członkowie Świętej Rodziny co roku pielgrzymowali do Jerozolimy na Paschę — to samo święto, podczas którego jakieś dwadzieścia jeden lat później Jezus miał zostać ukrzyżowany. Po święcie wracali w grupie krewnych i przyjaciół, lecz dwunastoletni Jezus pozostał w świątyni. Maryja i Józef wędrowali przez cały dzień, zanim zauważyli Jego nieobecność, co pokazuje, jak głębokim zaufaniem Go darzyli i jak blisko był związany z dalszą rodziną. Gdy zorientowali się, że Go nie ma, wrócili do Jerozolimy i szukali Go przez trzy dni — był to proroczy znak trzech dni Jezusa w grobie.

Jednym z powodów zamieszczenia tego fragmentu może być ukazanie czegoś istotnego o Niepokalanym Sercu Maryi, któremu dziś oddajemy cześć. Jej serce, wolne od wszelkiego grzechu, stanowiło pełnię doskonałości ludzkiego serca. A jednak, gdy odkryła, że Jezusa nie ma, doświadczyła „wielkiego niepokoju”. Użyte tu greckie słowo wskazuje na głęboką udrękę emocjonalną lub smutek. Choć „niepokój” może sugerować lęk lub niedoskonałość, smutek Maryi był świętym smutkiem — jednym z Błogosławieństw. Jej cierpienie ukazuje doskonałość jej miłości, głęboki matczyny ból zrodzony z doskonałej miłości.

Dowiadujemy się również, że Maryja „nie zrozumiała” tego, co powiedział Jezus. Nie oznacza to żadnego braku w jej duszy. Jako Niepokalanie Poczęta Maryja posiadała pełnię daru rozumu, który pozwala dostrzegać Boże prawdy. Jak wyjaśnia święty Tomasz z Akwinu, dar ten udoskonala nasze wewnętrzne usposobienie — coś, co Maryja posiadała w pełni: całkowitą pokorę, otwartość i gotowość przyjmowania łaski. Nie cieszyła się jednak na ziemi uszczęśliwiającym widzeniem Boga; Bóg objawiał jej tylko to, co było potrzebne do wypełnienia jej powołania. Jej niezrozumienie nie było duchową ślepotą, lecz pełną zachwytu i czci kontemplacją Bożej tajemnicy, która nie została jeszcze odsłonięta. W tamtej chwili Bóg prosił ją o miłość, smutek i ufność.

Dlatego na końcu dzisiejszej Ewangelii słyszymy: „a Jego Matka zachowywała wszystkie te sprawy w swoim sercu”. Nie odrzucała tego, czego nie pojmowała w pełni — rozważała to. Jej Niepokalane Serce stało się skarbcem Bożych tajemnic, a skarb ten z czasem się powiększał, w miarę jak jej serce się poszerzało, obejmując każdą tajemnicę, gdy była jej objawiana.

Oddając cześć Niepokalanemu Sercu Maryi, rozważ dziś głębię jej życia wewnętrznego, zwłaszcza w chwilach smutku, zagubienia i ciszy. Jej serce nie było wolne od cierpienia, lecz zostało oczyszczone, by przyjmować to cierpienie z doskonałą miłością i ufnością. We własnych chwilach niepokoju lub niepewności staraj się naśladować jej święty smutek, niezachwianą otwartość na wolę Bożą i kontemplacyjne milczenie. Rozważaj Boże tajemnice tak jak ona. Niech jej Niepokalane Serce uczy cię, jak cierpieć z miłością, szukać z wiarą i zachowywać w sercu Boże działanie w twoim życiu — nawet wtedy, gdy pozostaje ono ukryte.

Niepokalane Serce Maryi, przeszyte boleścią i płonące miłością, powierzam Ci moje serce. Gdy nie rozumiem woli Bożej, módl się za mnie. Gdy odczuwam smutek, ucz mnie ofiarowywać go z miłością. Kształtuj moje serce na wzór Twojego — czyste, pokorne i otwarte na Boga we wszystkim. Matko najwierniejsza, módl się za mnie, abym zawsze zachowywał i rozważał w moim sercu tajemnice Chrystusa, tak jak Ty to czyniłaś. Maryjo, Matko Boża, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i nie tylko!

Udostępnij tę stronę: