Polski

Dzień dziesiąty – Miecz boleści


Wersja wideo

Symeon błogosławił ich i rzekł do Maryi, Jego Matki: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą (a Twoją duszę miecz przeniknie), aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Łukasz 2:34-35

Gdy nasza Najświętsza Matka stała u stóp Krzyża, zapewne rozważała wiele chwil z minionych trzydziestu trzech lat spędzonych ze swoim Synem. Jedną z takich chwil było ofiarowanie Jezusa w świątyni, którego wraz ze świętym Józefem dokonała zgodnie z żydowskim zwyczajem.

Kiedy przynieśli swoje nowo narodzone Dziecię do świątyni, powitał ich Symeon, człowiek święty i sprawiedliwy, który spędzał dni na modlitwie w świątyni. Symeon otrzymał od Boga osobiste objawienie, że przed śmiercią będzie mu dane ujrzeć Zbawiciela świata.

Gdy nasza Najświętsza Matka i święty Józef przynieśli Jezusa do świątyni, Symeon od razu rozpoznał, że to Dziecię jest obiecanym Mesjaszem. Wziął Jezusa w ramiona i oznajmił:

„Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Łukasz 2:29-32

Następnie zwrócił się do naszej Najświętszej Matki i powiedział Jej: „Twoją duszę miecz przeniknie”.

Miecz boleści, zapowiedziany przez Symeona w świątyni jakieś trzydzieści trzy lata wcześniej, na Kalwarii przeszył serce naszej Najświętszej Matki. Ten zapowiedziany miecz głęboko zranił Jej Niepokalane Serce, gdy stała u stóp Krzyża, patrząc na okrucieństwo, które spotykało Jej Dziecko.

Jedną z pociech, których zapewne doznawała, gdy ten miecz boleści tak głęboko przenikał Jej serce, było wspomnienie tego proroctwa. Proroctwo Symeona zapewne wyraźnie stanęło Jej wówczas przed oczyma, a prawdziwość jego słów pomagała Jej rozpoznać, że ofiara Jej Syna na krzyżu była wypełnieniem Jego misji. Znajomość tej prawdy zapewne łagodziła Jej ból, gdy patrzyła na wypełnienie woli Bożej.

Także my możemy być pewni, że w naszym życiu nie zabraknie różnych mieczy boleści. Mamy obietnicę, że jeśli pójdziemy za Jezusem, również weźmiemy na siebie nasze krzyże. Mamy obietnicę, że będziemy pić ten sam „kielich”, z którego On pił, znosić drwiny tak jak On i zostaniemy wezwani do złożenia swojego życia w całkowitej ofierze. Znajomość prawdy o naszym życiowym powołaniu pomaga nam zachować pokój, gdy przychodzi nam wypełniać te aspekty naszej osobistej misji, które wymagają ofiary.

Rozważ dziś dwa aspekty tej sceny na Kalwarii. Najpierw pochyl się nad mieczem boleści, który tak dotkliwie ranił naszą Najświętszą Matkę, gdy stała przed krzyżem swojego Syna. Następnie zastanów się nad pociechą, której zapewne doznawała, wspominając słowa proroka Symeona. Rozważanie tych słów umacniało Ją i pozwalało Jej widzieć w śmierci Syna wypełnienie woli Bożej. Podobnie znajomość prawdy o twojej misji ofiarnej miłości pomoże ci znosić miecze boleści w twoim życiu.

Umiłowana Matko, gdy stałaś przed swoim Boskim Synem wiszącym na krzyżu, miecz boleści zapowiedziany przez Symeona przeniknął Twoje Niepokalane Serce. Pomóż mi dziś dostrzec ból w Twoim sercu. Gdy wpatruję się w tę ranę miłości, pomóż mi dostrzec także zgodę Twojego serca.

Umiłowana Matko, obym usłyszał słowa Symeona i przyjął je do własnego życia. W tym życiu obiecano mi taki sam los jak Tobie i Twojemu Boskiemu Synowi. Obiecano mi życie pełne ofiary i cierpienia. Ale otrzymuję także nadzieję, gdy widzę w ofierze wypełnienie woli Bożej.

Umiłowany Panie, pomóż mi zjednoczyć z Tobą wszelkie cierpienie mojego życia. Obym przyjmował krzyże, które są mi dane, z nadzieją, miłością i radością. Obym nigdy nie uchylał się od wypełniania Twojej woli. Oddaję Ci siebie, umiłowany Panie, i modlę się, abym mógł naśladować Twój całkowity dar z siebie dla świata.

Matko Maryjo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Dzień jedenasty – Życie na wygnaniu

Spis treści

Dostępne jako e-book & w miękkiej oprawie!

Udostępnij tę stronę: