
Gdy Herod zrozumiał, że został zwiedziony przez Mędrców, wpadł w straszny gniew. Kazał wymordować wszystkich chłopców w Betlejem i całej okolicy w wieku dwóch lat i młodszych, stosownie do czasu, o którym dowiedział się od Mędrców. Mateusz 2:16
Matka Maryja dobrze wiedziała o wściekłości Heroda. Wiedziała, że niezliczone niewinne dzieci poniosły śmierć z powodu Jej własnego Syna. Wraz ze świętym Józefem uciekła do Egiptu, aby chronić Jezusa, a kiedy Herod się o tym dowiedział, wydał rozkaz wymordowania wszystkich tych drogocennych dzieci.
Zło, do którego niektórzy są zdolni, jest wstrząsające i przytłaczające. Jak Herod mógł zrobić coś takiego i jak mógł uczynić to z powodu własnego Syna Maryi, Jezusa? Ta rzeź była dla Niej pierwszym wyraźnym znakiem, że Jej życie i życie Jej Syna będą naznaczone cierpieniem i bólem.
Jednak męczeństwo tych świętych dzieci nie powinno pozostawiać nas jedynie ze wstrząsem i smutkiem. Musimy spojrzeć poza ich cierpienie i dostrzec ich świadectwo. Cierpiały z powodu Syna Bożego. Były męczennikami w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.
Cierpienie tych niewinnych dzieci powinno nas uczyć, że pełne przyjęcie cierpienia jest świętym powołaniem. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy cierpimy niewinnie. Tak często, gdy spotykamy się z czyjąś złośliwością, skłonni jesteśmy się oburzać, gniewać i buntować, głośno mówiąc o wyrządzonej nam niesprawiedliwości. Lecz ci niewinni męczennicy tak nie postąpili.
Wiele lat później, gdy Matka Maryja stała pod krzyżem swojego Syna, zapewne była świadoma tego, że On w pełni i dobrowolnie przyjął męczeństwo. To, od czego został ocalony wiele lat wcześniej, teraz się dokonywało. Rozważając dobrowolnie przyjętą ofiarę swojego Syna na krzyżu, zapewne rozważała też śmierć tych niewinnych dzieci sprzed tak wielu lat.
Rozważ dziś trudną prawdę o tym, że twoim powołaniem jest dawanie świadectwa Chrystusowi. Masz dawać świadectwo przez przyjmowanie każdej formy niesprawiedliwego cierpienia, którego doświadczasz w życiu. Masz przyjmować je dobrowolnie, bez gniewu i bez sprzeciwu. Staraj się zrozumieć, do przyjęcia jakiej formy męczeństwa wzywa cię nasz Pan. Czyniąc to, ciesz się, że uznano cię za osobę godną udziału w tak chwalebnym świadectwie.
Najdroższa Matko, Twoja siła jest pełna chwały. W swoim życiu byłaś świadkiem tak wielkiego okrucieństwa, a jednak nigdy nie zachwiałaś się w wierze. Twoje męczeństwo było męczeństwem duchowym i wynikało z Twojej niezachwianej miłości.
Pomóż mi, droga Matko, nigdy nie ulegać gniewowi ani rozpaczy, gdy widzę zło otaczającego mnie świata. Pomóż mi trwać niezachwianie w wierze i nadziei, zawsze ufając Twojemu matczynemu wstawiennictwu.
Drogi Panie, pozwoliłeś, by niewinni cierpieli z powodu Twojej obecności na świecie. Kiedy pozwalasz mi cierpieć, daj mi siłę i łaskę, których potrzebuję, by przyjąć te męczeńskie cierpienia z ufnością i nadzieją. Obym podążał za Twoim chwalebnym przykładem oraz przykładem świętych Młodzianków.
Matko Maryjo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Dzień trzynasty – Matczyne rozważania
Dostępne jako e-book & w miękkiej oprawie!

