Polski

Dzień dwudziesty szósty – Święte niewiasty i Weronika


Wersja wideo

Za Jezusem szedł wielki tłum ludzi, w tym wiele kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim. Jezus zwrócił się do nich i powiedział: „Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi, bo oto nadchodzą dni, kiedy ludzie będą mówić: «Szczęśliwe niepłodne, łona, które nigdy nie rodziły, i piersi, które nigdy nie karmiły». Wtedy ludzie będą mówić do gór: «Padnijcie na nas!», a do wzgórz: «Przykryjcie nas!». Bo jeśli z zielonym drzewem tak się dzieje, cóż stanie się z suchym?”. Łukasz 23:27-31

Wiele świętych niewiast szło za Jezusem na wzgórze Golgoty, patrząc i płacząc. Nasz Pan zatrzymał się w drodze na Kalwarię i przemówił do ich serc o prawdziwych okropnościach, które miały nadejść. Przepowiedział zło, którego wielu miało doświadczyć, i grzech, w który wielu miało popaść. Śmierć Jezusa jest bolesna, to prawda. Ale największe tragedie miały dopiero nadejść, gdy prześladowania wierzących rozgorzeją tak gwałtownie, że powstały w ten sposób ogień będzie przypominał pożar podsycany najbardziej wysuszonym drewnem.

Jedna ze świętych niewiast, Weronika, podeszła w milczeniu do Jezusa. Zdjęła czysty welon i delikatnie otarła nim Jego zakrwawioną twarz. Jezus przyjął ten milczący gest miłości ze spokojem. Potomni odwzajemnili ten drobny uczynek miłości Weroniki, na zawsze błogosławiąc i otaczając czcią jej święte imię.

Gdy nasza Najświętsza Matka stała przed krzyżem swojego Boskiego Syna, zapewne rozważała spotkania tych świętych niewiast z Jej Synem. Zapewne przepełniała Ją wdzięczność za troskę i opiekę, jakie te kobiety okazały Jezusowi, a ich łzy współczucia głęboko Ją poruszały.

Zapewne jednak rozważała również słowa Jezusa: „Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi”. Matka Maryja z pewnością wzięła te słowa do serca. Choć przy ukrzyżowaniu Jej Syna Jej serce przepełniał święty smutek, najgłębszy ból odczuwała z powodu tych, którzy mieli odrzucić dar ofiarowany im przez Jej Syna. Zapewne była głęboko świadoma, że śmierć Jezusa była przeznaczona dla wszystkich, lecz nie wszyscy przyjmą łaskę płynącą z Jego doskonałej ofiary.

Matka Maryja była świadoma, że te święte niewiasty i ich dzieci miały później cierpieć z powodu miłości do Jezusa. Miały zostać zaproszone do uczestnictwa w Jego krzyżu w sposób jeszcze głębszy niż ten, w jaki święte niewiasty uczestniczyły w nim po raz pierwszy owego piątku w Jerozolimie. Gdy te kobiety i ich duchowi spadkobiercy zaczęli po zmartwychwstaniu Jezusa przyjmować Eucharystię i wchodzić przez modlitwę w głęboką duchową komunię z Nim, miała ich nie tylko przepełniać radość, lecz mieli także stanąć wobec konieczności niesienia krzyża związanego z byciem Jego uczniami.

Rozważ dziś jedną z „konsekwencji” bycia uczniem Jezusa. Jeśli zdecydujesz się iść za Jezusem, otrzymasz również zaproszenie do udziału w Jego cierpieniu i śmierci, aby móc uczestniczyć w Jego zmartwychwstaniu. Pozwól, by twoje serce napełniło się takim samym współczuciem, jakie miały te święte niewiasty. Skieruj to współczucie ku tym, którzy są uwikłani w życie w grzechu. Płacz nad nimi. Módl się za nich. Kochaj ich. Płacz także nad tymi, którzy cierpią z powodu Chrystusa. Niech twoje łzy będą łzami świętego smutku, podobnymi do tych, które spływały po policzkach naszej Najświętszej Matki i tych świętych niewiast jerozolimskich.

Moja Bolesna Matko, patrzyłaś, jak te święte niewiasty płakały nad cierpieniem Twojego Syna. Widziałaś łzy, które wylewały, i współczucie, które odczuwały. Módl się za mnie, aby i w moich oczach pojawiały się święte łzy na widok cierpienia niewinnych, i napełnij moje serce współczuciem i troską.

Kochająca Matko, módl się także, aby moje serce odczuwało smutek z powodu tych, którzy żyją w grzechu. Twój Syn umarł za wszystkich, lecz wielu nie przyjęło Jego miłosierdzia. Niech mój smutek z powodu grzechu przemieni się w łzy łaski, aby inni mogli przeze mnie poznać Twojego Syna.

Mój miłosierny Panie, obym dostrzegał w Twojej męce i śmierci chwalebny środek zbawienia świata. Napełnij moje serce prawdziwym smutkiem z powodu tych, którzy nie otwierają się na Twoją miłość. Niech ten smutek stanie się środkiem łaski i miłosierdzia dla najbardziej potrzebujących.

Moja droga Matko, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Dzień dwudziesty siódmy – Upokorzenie – Odarcie z szat

Spis treści

Dostępne również jako e-book & wydanie w miękkiej oprawie!

Udostępnij tę stronę: