वैशिष्ट्यपूर्ण प्रतिमा: वेदी, कार्ताहेना दे इंदियास, कोलंबिया; अडोबी स्टॉकमार्फत
मुख्य प्रतिमा: गिरणी 1, CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
9 सप्टेंबर: संत पीटर क्लाव्हर, याजक—अमेरिकेतील स्मृतिदिन
1581–1654
आफ्रिकेतील धर्मप्रसारकार्य, आफ्रिकी-अमेरिकी लोक, कृष्णवर्णीयांमधील धर्मप्रसारकार्य, कृष्णवर्णीय लोक, परदेशांतील धर्मप्रसारकार्य, वांशिक न्याय, गुलाम आणि कोलंबिया यांचे आश्रयदाता संत
गुलामगिरीविरुद्ध त्यांच्या मध्यस्थीची प्रार्थना केली जाते
पोप लिओ तेरावे यांनी 15 जानेवारी 1888 रोजी त्यांना संत घोषित केले
उपासनाविधीचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त
पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल
उद्धरण:
काल, 30 मे 1627 रोजी, परमपवित्र त्रैक्याच्या सणाच्या दिवशी, आफ्रिकेतील नद्यांच्या परिसरातून आणलेले पुष्कळ कृष्णवर्णीय लोक एका मोठ्या जहाजातून उतरले. संत्री, लिंबे, गोड बिस्किटे आणि आणखी काय काय होते ते मला आठवत नाही, अशा दोन टोपल्या घेऊन आम्ही घाईघाईने त्यांच्याकडे गेलो. ते जिथे राहत होते त्या जागेजवळ पोहोचलो, तेव्हा जणू दुसऱ्याच एका गिनी प्रदेशात पाऊल ठेवत आहोत, असे आम्हाला वाटले. आजारी लोकांपर्यंत पोहोचण्यासाठी आम्हाला गर्दीतून वाट काढावी लागली. अनेक आजारी लोक ओल्या जमिनीवर, किंबहुना चिखलाच्या डबक्यांतच पडले होते. ओलाव्याचा त्रास कमी व्हावा म्हणून कोणीतरी कौले आणि विटांचे तुकडे एकत्र करून एक उंचवटा तयार केला होता. तीच त्यांची शय्या होती. त्यामुळे तर ती गैरसोयीची होतीच, पण विशेषतः अंग झाकायला एकही वस्त्र नसल्याने ते उघडेनागडे होते… ~संत पीटर क्लाव्हर यांच्या पत्रातून
चिंतन: संत पीटर क्लाव्हर यांचा जन्म स्पेनमधील कातालोनिया प्रांतात, व्हेर्दू या शेतीप्रधान छोट्या गावात, सधन व धर्मनिष्ठ कुटुंबात झाला. त्यांच्या बालपणाविषयी फारशी माहिती नाही. वयाच्या विसाव्या वर्षी त्यांनी येशुसंघाच्या नवशिष्यगृहात प्रवेश केला. स्पेनच्या किनाऱ्याजवळच्या मायोर्का बेटावरील येशुसंघाच्या मॉन्तेसिओन महाविद्यालयात त्यांना शिक्षणासाठी पाठवण्यात आले. तिथे त्यांची भेट महाविद्यालयाचे सत्तर वर्षांचे द्वारपाल, धर्मबंधू अल्फोन्सस रॉड्रिग्ज यांच्याशी झाली. नम्रता, भक्ती आणि आध्यात्मिक अंतर्दृष्टी यांसाठी ओळखले जाणारे बंधू रॉड्रिग्ज यांनी सेहेचाळीस वर्षे महाविद्यालयाचे द्वारपाल म्हणून सेवा केली. ते लहानसहान कामे करत, निरोप पोहोचवत, पाहुण्यांचे स्वागत करत आणि काही गरज घेऊन दाराशी येणाऱ्या प्रत्येकाचे म्हणणे सहानुभूतीने ऐकत. पीटर त्यांचा सल्ला घेत असत आणि दोघांची मैत्री बहरत गेली. बंधू रॉड्रिग्ज यांच्या प्रोत्साहनाने पीटर यांनी दक्षिण अमेरिकेतील स्पॅनिश वसाहतींमध्ये धर्मप्रसारक म्हणून जाण्याचे ठरवले. 1610 मध्ये ते जहाजाने कोलंबियातील कार्ताहेनाकडे रवाना झाले.
आजच्या कोलंबियातील कार्ताहेना हे स्पॅनिश बंदर शहर 1533 मध्ये वसवण्यात आले. त्यानंतर सत्तरहून अधिक वर्षांनी पीटर क्लाव्हर तिथे आले. कार्ताहेना आणि इतर वसाहती स्थापन झाल्यावर मजुरांची गरज भागवण्यासाठी स्पॅनिश राजसत्तेने आफ्रिकेतून गुलाम आणण्याचे परवाने देण्यास सुरुवात केली. मोक्याच्या ठिकाणी असल्यामुळे कार्ताहेना लवकरच अटलांटिकपार गुलाम व्यापाराचे एक प्रमुख केंद्र बनले. फादर क्लाव्हर यांचा याजकाभिषेक झाला, तोपर्यंत स्पॅनिश जहाजांतून दरवर्षी सुमारे 10,000 गुलाम कार्ताहेनाला आणून विकले जात होते, असा अंदाज आहे.
जहाजांवर गुलामांना ज्या परिस्थितीत प्रवास करावा लागे ती भीषण होती. रोग आणि कुपोषणामुळे त्यांच्यापैकी अंदाजे एक तृतीयांश लोक प्रवासातच मरण पावत. स्पॅनिश वसाहतकार आफ्रिकन गुलामांकडे वळले, त्यामागचे एक कारण असे होते की युरोपीय लोकांनी आणलेल्या रोगांना स्थानिक आदिवासी लोकांमध्ये प्रतिकारशक्ती नव्हती आणि त्यामुळे वसाहतींतील अनेक आदिवासी मरण पावले होते. आदिवासींची संख्या घटल्यावर वसाहतकारांनी मजुरांसाठी इतरत्र शोध सुरू केला. युरोपीय आणि आफ्रिकन लोकांचा यापूर्वीच संपर्क आला होता; गुलामगिरीतूनही हा संपर्क आला होता. युरोपीय रोगांना तोंड देण्याची प्रतिकारशक्ती आफ्रिकन लोकांमध्ये अधिक होती आणि सक्तीच्या मजुरीच्या कठोर परिस्थितीत ते जिवंत राहण्याची शक्यता अधिक होती, असा स्पॅनिश वसाहतकारांचा समज होता. पोपांसह चर्चमधून या अत्याचारांविरुद्ध जोरदार आवाज उठवण्यात आला, तरीही ही क्रूर वागणूक चालूच राहिली.
कार्ताहेनाला पोहोचल्यानंतर पीटर यांनी तुन्हा आणि बोगोता येथे सुमारे सहा वर्षे अध्ययन केले. त्यानंतर कार्ताहेना येथे त्यांना याजकाभिषेक देण्यात आला. तेथेच त्यांनी आपले उर्वरित आयुष्य आफ्रिकन गुलामांच्या सेवेसाठी वाहून घेण्याचा निश्चय केला. कार्ताहेनामध्ये इतरही याजक होते, पण त्यांच्यापैकी बहुतेक जण वसाहत स्थापणाऱ्यांची धर्मसेवा करत असत. फादर पीटर यांनी मात्र गुलामांनाच आपला श्रद्धासमुदाय मानले आणि त्यांच्या तारणासाठी कार्य करणे हे आपले ध्येय ठरवले. आपल्या अंतिम धर्मव्रतांची प्रतिज्ञा करताना फादर क्लेव्हर यांनी या शब्दांनी स्वाक्षरी केली: “पीटर क्लेव्हर, कायमचा गुलामांचा गुलाम.”
कार्ताहेना येथे याजक म्हणून सेवा केलेल्या अडतीस वर्षांत फादर क्लेव्हर यांनी 300,000 हून अधिक गुलामांना ख्रिस्ती धर्मशिक्षण दिले आणि बाप्तिस्मा दिला, असा सावध अंदाज आहे. गुलामांना घेऊन येणारे नवे जहाज कधी पोहोचते, याची ते बंदरावर वाट पाहत असत. अनेकदा एका जहाजात तब्बल 500 गुलाम असत. दोन ते तीन महिन्यांचा तो प्रवास त्यांनी जनावरांनाही ठेवू नये अशा अवस्थेत काढला होता. त्यांना दिवसातून एकदाच अपुरे अन्न दिले जाई. त्यांना नग्नावस्थेत एकमेकांना साखळदंडांनी जखडून ठेवले जाई, त्यांचा छळ केला जाई, त्यांना धमकावले जाई आणि स्वतःच्याच मलमूत्रात व उलटीत बसण्यास भाग पाडले जाई. जहाज लाटांवर हेलकावे खात असताना धातूच्या बेड्या मनगटांना घासत. त्यामुळे अनेकदा मनगटांवर रक्त येई आणि जखमांना संसर्ग होई.
जहाज पोहोचताच फादर क्लेव्हर आपल्या नव्या कळपासाठी घरोघरी जाऊन अन्नाची भिक्षा मागत. मग आफ्रिकन दुभाषे आणि सेवाकार्य करणारे मदतनीस यांच्या छोट्या गटाला घेऊन ते जहाजाच्या दुर्गंधीने भरलेल्या तळघरात उतरत. तेथे अनेक जण मृतावस्थेत पडलेले असत. इतरांच्या अंगात जणू जीवच उरला नव्हता; ते भयभीत होते आणि त्यांना वैद्यकीय उपचारांची व मायेची गरज होती. त्यांच्यावरील प्रेम व्यक्त करण्यासाठी फादर अनेकदा त्यांच्या जखमांचे चुंबन घेत, त्यांतला संसर्गयुक्त पू तोंडाने शोषून काढत आणि स्वतःच्या रुमालांनी जखमा धुवून स्वच्छ करत. तिथे असलेल्या सर्व तान्ह्या बाळांना ते बाप्तिस्मा देत, भुकेल्यांना अन्न देत आणि इतकी करुणा दाखवत की अनेकांनी ती यापूर्वी कधी अनुभवली नव्हती. त्यानंतर ते गुलामांना दुसऱ्या ठिकाणी नेण्यास मदत करत आणि ज्यांना चालता येत नसे त्यांना उचलून नेत. विक्री होण्यापूर्वी तिथे त्यांना पोटभर अन्न मिळे आणि पुन्हा थोडी ताकद येई.
या भीषण समस्येला फादर क्लेव्हर ज्या रीतीने सामोरे गेले, ती आगळीवेगळी होती. आत्म्यांचे तारण ही त्यांची सर्वांत मोठी चिंता होती. आपल्या दारुण अवस्थेबद्दल स्वतःचीच कीव करावी, असे त्यांनी गुलामांना शिकवले नाही, किंवा त्यांच्यावर अत्याचार करणाऱ्यांविरुद्ध त्यांना चिथावले नाही. मात्र अत्याचार करणाऱ्यांना ते अनेकदा थेट खडसावत आणि आपल्या क्रौर्याबद्दल पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचे आवाहन करत. त्याऐवजी त्यांनी गुलामांना समजेल अशा रीतीने आणि त्यांचे शाश्वत कल्याण होईल अशा प्रकारे सुवार्ता सांगितली. त्यांनी गुलामांना स्वतःची अंगभूत प्रतिष्ठा ओळखण्यास मदत केली आणि ती प्रतिष्ठा पुन्हा मिळवून दिली. हे त्यांनी गुलामांवर झालेल्या अत्याचारांचा धिक्कार करून नव्हे, तर पापाचा धिक्कार करून आणि ख्रिस्तामध्ये स्वातंत्र्य शोधण्यास त्यांना मदत करून केले. आपण पापी आहोत आणि आपण पश्चात्ताप करून देवाकडे वळले पाहिजे, असे त्यांनी त्यांना सांगितले. प्रेमळ देव त्यांच्या पापांसाठी मरण पावला, त्यांना क्षमा करण्याची आणि त्यांची अंतःकरणे आनंदाने भरण्याची त्याची इच्छा आहे, असेही त्यांनी सांगितले. त्यांनी क्रूसावरील ख्रिस्ताची प्रतिमा उंच धरून त्यांच्यासाठी दुःख सोसणारा देव त्यांना दाखवला. स्वर्गाकडे जाण्याचा मार्ग कोणता आणि नरक कसा टाळावा, हे त्यांनी समजावून सांगितले. जसजसे ते ऐकत गेले, शिकत गेले, विश्वास ठेवू लागले आणि ख्रिस्ताकडे वळले, तसतसे त्यांना बाप्तिस्मा देण्यात आला. बाप्तिस्म्याच्या वेळी या गुलामांच्या अंतःकरणातून कित्येकदा अश्रू आणि आनंद दोन्हीही ओसंडून वाहत. देहाने ते जखडलेले होते आणि त्यांचा छळही होत होता. तरीही पश्चात्ताप करून देवाकडे वळल्यावर, ख्रिस्तावरील विश्वास जाहीर केल्यावर आणि बाप्तिस्मा घेतल्यावर त्यांच्या आत्म्यांत देवाची कृपा भरून वाहिली. त्या कृपेमुळे आपण पूर्वी कधी नव्हतो इतके स्वतंत्र आहोत, असा अनुभव त्यांना आला.
पुढचे जहाज येण्यास अजून कित्येक महिने लागतील, असे कळल्यावर पीटर यांनी ज्यांना बाप्तिस्मा दिला होता त्यांना भेटण्यासाठी ग्रामीण भागाचा दौरा सुरू केला. एखाद्या मळ्यावर पोहोचल्यावर ते मालकांबरोबर वेळ घालवण्याचे टाळत आणि आपला सगळा वेळ गुलामांबरोबर घालवत. ते गुलामांच्या वस्तीतच जेवत आणि झोपतही. ते त्यांना कॅथलिक श्रद्धेविषयी अधिक शिकवत, प्रार्थना करायला शिकवत आणि जमेल त्या मार्गाने त्यांना आशा देत. कधीकधी ख्रिस्ती झालेले गुलाम पुन्हा पापाच्या जुन्या सवयींकडे वळत. अशा वेळी फादर क्लेव्हर जणू कुठून तरी अचानक येत, त्यांना प्रेमाने खडसावत आणि पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचे आवाहन करत. अशा रीतीने ते त्यांना त्यांची ख्रिस्ती प्रतिष्ठा पुन्हा मिळवून देत.
चाळीसहून अधिक वर्षे गुलामांची मनापासून आणि निष्ठेने सेवा केल्यानंतर फादर क्लेव्हर स्वतः आजारी पडले. त्यांच्या अखेरच्या दिवसांत त्यांची देखभाल करणाऱ्यांपैकी एक जण, जो स्वतःही गुलाम होता, त्यांना वाईट वागणूक देत असे. फादर क्लेव्हर यांनी तक्रार तर केलीच नाही; उलट ती वागणूक स्वीकारून आपले दुःख क्रूसावरील ख्रिस्ताच्या दुःखाशी एकरूप केले. स्वतःच्या उरल्यासुरल्या पापांचे प्रायश्चित्त करण्याचा आणि ज्यांच्या सेवेसाठी त्यांनी आपले जीवन वाहिले होते त्यांच्याशी आपले ऐक्य अधिक दृढ करण्याचा हा एक मार्ग आहे, असे ते मानत.
“आपल्या मित्रांसाठी स्वतःचा प्राण देणे, यापेक्षा मोठे प्रेम कोणाचेही नाही” (योहान 15:13). संत पीटर क्लेव्हर यांनी खरोखरच आपले जीवन गुलामांसाठी वाहिले. त्यांना चांगली वागणूक मिळावी म्हणून त्यांनी प्रयत्न केले आणि त्यांच्यावर अत्याचार करणाऱ्यांना खडसावले. तरीही त्यांना उमगले की, देवाच्या या लेकरांना कृपेने देवाचे पुत्र आणि कन्या होण्यास मदत करणे, हीच त्यांच्या प्रेमाची सर्वांत महत्त्वाची कृती होती. त्यांच्या मनात श्रद्धा रुजवून त्यांनी त्यांना आशा दिली. त्या आशेच्या बळावर त्यांनी देवावर आणि आपल्या शेजाऱ्यावर प्रेम करायला शिकले. त्या प्रेमात वाढत गेल्याने, जगण्याची परिस्थिती इतकी भीषण असूनही, त्यांना आनंद आणि जीवनाची परिपूर्णता लाभली.
या “गुलामांच्या गुलामाला” आदरांजली वाहताना, आपल्या जीवनात आपण कशाला प्राधान्य देतो याचा विचार करा. अन्यायाविरुद्ध लढणे हे केवळ उदात्त कार्य नाही, तर ते दयेचे एक अत्यावश्यक कार्य आहे. पण आत्म्यांच्या तारणासाठी झटणे हे आपण करू शकणारे दयेचे सर्वांत मोठे कार्य आहे. तुम्हाला कोणकोणत्या प्रकारचा अन्याय सहन करावा लागत असेल, यावर चिंतन करा. केवळ संत पीटर क्लेव्हर यांच्याकडूनच नव्हे, तर क्रूर वागणूक सहन करूनही आपले जीवन ख्रिस्ताला अर्पण करणाऱ्या आणि केवळ त्याच्यातच आनंद शोधणाऱ्या गुलामांकडूनही प्रेरणा घ्या. ते आपल्याला शिकवतात की, जर आपण आपले जीवन ख्रिस्ताच्या हाती सोपवले आणि त्याच्या प्रेमळ दयेला आपल्याला कवेत घेऊ दिले, तर या जगातील कोणतीही परिस्थिती आपली प्रतिष्ठा आणि आनंद हिरावून घेऊ शकत नाही.
प्रार्थना: हे संत पीटर क्लेव्हर, लोभामुळे आणि मानवी प्रतिष्ठेबद्दल किंचितही आदर नसल्यामुळे निर्माण झालेल्या छळाच्या व यातनांच्या नरकयात तुम्ही पाऊल ठेवले. त्या परिस्थितीत तुम्ही ख्रिस्ताचा प्रकाश नेला आणि संस्कारांद्वारे कृपा दिली. ज्यांना आशेची सर्वाधिक गरज होती, त्यांना तुम्ही आशा दिलीत. माझ्यासाठी प्रार्थना करा, की वधस्तंभावर खिळलेल्या ख्रिस्ताची मी सदैव घोषणा करावी, स्वतःच्या आत्म्यापासून सुरुवात करून आत्म्यांच्या तारणाला सर्वांत जास्त प्राधान्य द्यावे आणि अशा रीतीने ज्यांना आशेची सर्वाधिक गरज आहे त्यांच्यासाठी आशेचा दीप व्हावे. हे संत पीटर क्लेव्हर, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हे चिंतन या ग्रंथातून घेतले आहे:
उपासना वर्षातील संत आणि सण
खंड १ ते ४
अधिक वाचन:
संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>
(संक्षिप्त आवृत्ती)
9 सप्टेंबर: संत पीटर क्लाव्हर, याजक—अमेरिकेतील स्मृतिदिन
1581–1654
आफ्रिकेतील धर्मप्रसार कार्याचे, आफ्रिकन-अमेरिकनांचे, कृष्णवर्णीय समाजातील धर्मप्रसार कार्याचे, कृष्णवर्णीय लोकांचे, परदेशांतील धर्मप्रसार कार्याचे, विविध वंशांच्या लोकांमधील न्यायाचे, गुलामांचे आणि कोलंबियाचे आश्रयदाते संत
गुलामगिरीविरुद्ध त्यांच्या मध्यस्थीची विनंती केली जाते
15 जानेवारी 1888 रोजी पोप लिओ तेरावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
संत पीटर क्लेव्हर यांचा जन्म स्पेनमधील कातालोनिया प्रांताच्या व्हेर्दू या गावी एका धर्मनिष्ठ, उच्चवर्गीय कुटुंबात झाला. वयाच्या विसाव्या वर्षी त्यांनी येशूसंघाच्या नवशिष्यगृहात प्रवेश घेतला. स्पेनच्या किनाऱ्याजवळील मायोर्का बेटावर असलेल्या मोंतेसिओनच्या येशूसंघीय महाविद्यालयात शिकत असताना पीटर यांनी दक्षिण अमेरिकेतील स्पॅनिश वसाहतींमध्ये धर्मप्रसारक होण्याचे ठरवले. 1610 साली ते जहाजाने कोलंबियातील कार्ताहेना येथे निघाले. स्थानिक आदिवासींना गुलाम बनवण्याची जागा आता अटलांटिक महासागरापार चालणाऱ्या गुलामांच्या व्यापाराने घेतली होती आणि कार्ताहेना हे त्या व्यापाराचे एक प्रमुख केंद्र होते. 1610 पर्यंत स्पॅनिश जहाजांतून दरवर्षी सुमारे 10,000 गुलामांना विक्रीसाठी कार्ताहेना येथे आणले जात होते. जहाजांवरील रोगराई आणि कुपोषण यांमुळे एक तृतीयांश गुलाम प्रवासातच मरण पावत. कॅथलिक चर्चने या क्रौर्याचा तीव्र निषेध केला, तरी ते चालूच राहिले.
तुंखा आणि बोगोता येथे सहा वर्षे अध्ययन केल्यानंतर फादर क्लेव्हर यांनी आफ्रिकन गुलामांच्या सेवेला स्वतःला वाहून घेतले. आपल्या अंतिम व्रतप्रतिज्ञेवर त्यांनी अशी स्वाक्षरी केली: “पीटर क्लेव्हर, कायमचा गुलामांचा गुलाम.” कार्ताहेना येथे अडतीस वर्षे याजक म्हणून सेवा करताना फादर क्लेव्हर यांनी सुमारे 300,000 गुलामांना ख्रिस्ती श्रद्धेची शिकवण दिली आणि बाप्तिस्मा दिला. गुलामांना घेऊन येणारे पुढचे जहाज कधी येईल, याची ते बंदरात वाट पाहत असत. अशा प्रत्येक जहाजात 500 पर्यंत गुलाम असत. दोन ते तीन महिन्यांच्या या प्रवासात त्यांना दिवसातून एकदाच अपुरे अन्न दिले जाई. त्यांना विवस्त्र करून एकमेकांशी साखळदंडांनी जखडले जाई, त्यांचा छळ केला जाई, त्यांना धमकावले जाई आणि स्वतःच्या विष्ठेत व उलटीत बसण्यास भाग पाडले जाई. धातूच्या बेड्यांनी त्यांच्या मनगटांवर रक्ताळलेल्या जखमा होत आणि त्यांत संसर्ग होई.
जहाज आले की फादर क्लेव्हर आपल्या नव्या कळपासाठी घरोघरी जाऊन अन्न मागत. काही दुभाषे आणि सेवाभावी कार्यकर्त्यांना सोबत घेऊन ते जहाजाच्या दुर्गंधीयुक्त तळघरात उतरत. तिथे अनेक जण मृतावस्थेत पडलेले असत, तर भेदरलेल्या जिवंत लोकांना वैद्यकीय उपचारांची आणि मायेची गरज असे. प्रेम व्यक्त करण्यासाठी ते त्यांच्या जखमांचे चुंबन घेत, संसर्ग झालेल्या जखमांतील पू तोंडाने शोषून काढत आणि आपल्या रुमालांनी जखमा धुऊन स्वच्छ करत. तिथे असलेल्या तान्ह्या बाळांना ते बाप्तिस्मा देत, लोकांना अन्न देत आणि त्यांच्याशी अशा करुणेने वागत की अनेकांनी तशी करुणा यापूर्वी कधीच अनुभवली नव्हती. मग ते गुलामांना दुसऱ्या ठिकाणी नेण्यास मदत करत आणि ज्यांना चालता येत नसे त्यांना उचलून नेत. विक्री होण्यापूर्वी तिथे त्यांना पोटभर अन्न मिळे आणि त्यांची ताकद परत येई.
आत्म्यांचे तारण ही फादर क्लेव्हर यांची सर्वांत मोठी काळजी होती. तरीही, जुलूम करणाऱ्यांना ते त्यांच्या क्रूरपणाबद्दल फटकारत आणि पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचे आवाहन करत. गुलामांना समजेल अशा रीतीने ते शुभवर्तमान सांगत आणि माणूस म्हणून आपल्याला लाभलेली प्रतिष्ठा ओळखण्यास त्यांना मदत करत. ते त्यांना सांगत की प्रेमळ देव त्यांच्या पापांसाठी मरण पावला, त्यांना क्षमा करण्याची आणि त्यांना आनंदाने भरून टाकण्याची त्याची इच्छा आहे. ते क्रूसप्रतिमा उंच धरून त्यांच्यासाठी दुःख सोसणारा देव त्यांना दाखवत आणि स्वर्गाचा मार्ग दाखवत. ते ऐकत, शिकत, विश्वास ठेवत आणि ख्रिस्ताकडे वळत. मग त्यांना बाप्तिस्मा दिला जाई. तो क्षण अनेकदा अश्रूंचा आणि आनंदाचा असे. पुढचे जहाज यायला अजून काही महिने असतील, तर पीटर ग्रामीण भागात फिरून ज्यांना त्यांनी बाप्तिस्मा दिला होता त्यांची भेट घेत. एखाद्या मळ्यावर पोहोचल्यावर ते आपला वेळ गुलामांसोबत घालवत आणि त्यांच्या वस्तीमध्येच जेवत व झोपत. ते त्यांना कॅथलिक श्रद्धेची अधिक शिकवण देत, प्रार्थना करायला शिकवत आणि आशा देत.
अनेक दशके गुलामांची सेवा केल्यानंतर फादर क्लेव्हर आजारी पडले. त्यांची देखभाल करणाऱ्यांपैकी एक जण स्वतः गुलाम होता. त्याने फादर क्लेव्हर यांना त्यांच्या अखेरच्या दिवसांत वाईट वागणूक दिली. त्यांनी ती वागणूक स्वीकारली आणि त्यामुळे झालेल्या यातना वधस्तंभावरील ख्रिस्ताच्या दुःखाशी एकरूप केल्या. अशा रीतीने त्यांनी स्वतःच्या पापांबद्दल प्रायश्चित्त केले आणि गुलामांशी असलेली आपली एकात्मता अधिक दृढ केली.
हे संत पीटर क्लेव्हर, लोभामुळे आणि मानवी प्रतिष्ठेचा आदर न केल्यामुळे जिथे लोकांना अत्याचार व यातना सोसाव्या लागत होत्या, अशा नरकयातनामय परिस्थितीत तुम्ही त्यांच्याकडे गेलात. तुम्ही त्यांच्यापर्यंत ख्रिस्ताचा प्रकाश नेलात, त्यांना पवित्र संस्कार दिलेत आणि ज्यांना आशेची सर्वाधिक गरज होती, त्यांना आशा दिलीत. वधस्तंभावर खिळलेल्या ख्रिस्ताचा संदेश देऊन आणि स्वतःच्या आत्म्यापासून सुरुवात करून आत्म्यांच्या तारणाला सर्वांत पहिले स्थान देऊन, मी गरजूंसाठी आशेचा दीप ठरावे, म्हणून कृपया प्रार्थना करा. हे संत पीटर क्लेव्हर, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
