Bendi07, CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
मुख्य छायाचित्र: फ्लिकर, लॉरेन्स ओ.पी.
2 ऑगस्ट: संत पेत्र जुलियन एमार, धर्मगुरू — ऐच्छिक स्मृतिदिन
1811–1868
पवित्र युकरिस्तावरील भक्ती वाढावी म्हणून त्यांच्या मध्यस्थीची विनंती केली जाते
1962 मध्ये पोप जॉन तेविसावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
उपासनेचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त
पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल
उद्धरण:
परमपवित्र पिताजी… इतर रहस्यांप्रमाणे सर्वांत महान अशा या रहस्याला समर्पित असा स्वतंत्र धर्मसंघ का नसावा? आपल्या दैवी साक्रामेंतात उपस्थित असलेल्या येशूच्या चरणी निरंतर प्रार्थना करण्याचे कार्य ज्यांना सोपवले जाईल, असे पुरुष या संघात का नसावेत?… परमपवित्र साक्रामेंताचा संघ आपले कार्य केवळ प्रार्थना आणि चिंतनापुरते मर्यादित ठेवणार नाही. येशू ख्रिस्ताच्या प्रेमाने प्रकाशित झालेल्या विवेकी आस्थेतून सुचणारे सर्व [आवश्यक] मार्ग अवलंबून तो आत्म्यांच्या तारणासाठी प्रेषितभावाने स्वतःला समर्पित करील. जगात आराधकांचे संघ स्थापन करून आणि आपल्या सेनाकलमध्ये पुरुषांसाठी, विशेषतः धर्मसंघात नसलेल्या धर्मगुरूंसाठी, खाजगी व सार्वजनिक आध्यात्मिक साधनाशिबिरे आयोजित करून, शक्य तितक्या आराधकांना युकरिस्तात उपस्थित असलेल्या येशूच्या चरणी आणण्याचा तो प्रयत्न करील… आराधनेस पात्र अशा पवित्र युकरिस्ताशी संबंधित सर्व भक्तिकार्ये हा संघ आनंदाने हाती घेईल, जसे की 40 तासांची आराधना, धर्मगुरूंसाठी आध्यात्मिक साधनाशिबिरे आणि पहिल्या पवित्र कम्युनियनची तयारी… ~ संत पेत्र यांनी पोप पायस नववे यांना लिहिलेल्या पत्रातून
चिंतन: पेत्र जुलियन एमार यांचा जन्म एका श्रद्धावान दांपत्याच्या पोटी झाला. ते दहा मुलांपैकी सर्वांत धाकटे होते. त्यांच्यापैकी आठ मुले तान्हेपणीच मरण पावली. त्यांची आई विशेष भक्तिमान होती. तिने त्यांना ख्रिस्ती श्रद्धेची चांगली शिकवण दिली. लहानपणापासूनच पेत्र यांच्या मनात धन्य माता मरिया आणि पवित्र युकरिस्त यांच्याविषयी गाढ भक्ती रुजली. बालपणी त्यांनी लॉ येथील माता मरियेच्या तीर्थस्थळाची यात्रा केली, तेव्हा त्यांची मातृभक्ती आणखी दृढ झाली. त्या ठिकाणी एका शतकापूर्वी धन्य माता मरियेने एका लहान मेंढपाळ मुलीला दर्शन दिले होते. पेत्र यांचे पवित्र युकरिस्तावरील प्रेमही लहानपणीच सुरू झाले. एका कथेनुसार, पेत्र पाच वर्षांचे असताना एकदा घरात कुठेच सापडले नाहीत. ते गावच्या चर्चमध्ये पवित्र साक्रामेंताच्या मंजुषेजवळ उभे असलेले आढळले. ‘इथे काय करतोस?’ असे त्यांच्या बहिणीने विचारल्यावर ते म्हणाले, ‘मी येशूजवळ आहे आणि त्याचे बोलणे ऐकतोय!’ असे सांगतात. दुसऱ्या एका कथेनुसार, पहिले पवित्र कम्युनियन घेण्यापूर्वी पेत्र आपली बहीण पवित्र कम्युनियन घेऊन परत येण्याची आतुरतेने वाट पाहत असत. ती परतली की तिच्या छातीवर डोके ठेवून ते म्हणत, ‘मला त्याचे सान्निध्य जाणवते!’ अखेर वयाच्या बाराव्या वर्षी त्यांनी पहिले पवित्र कम्युनियन घेतले, तेव्हा आपण धर्मगुरू होऊ असे वचन त्यांनी येशूला दिले. पवित्र युकरिस्तात उपस्थित असलेल्या आपल्या प्रभूवर त्यांचे इतके उत्कट प्रेम होते की याशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही मार्गाचा विचार ते करू शकत नव्हते.
किशोरवयात पेत्र यांनी धर्मगुरू होण्यासाठी वडिलांची परवानगी मागितली, पण सुरुवातीला वडिलांनी नकार दिला. त्यांचे वडील सुरी-काटे बनवणारे कारागीर होते. हयात असलेला पेत्र हा त्यांचा एकुलता एक मुलगा असल्याने त्याने घरच्या व्यवसायात काम करावे, अशी त्यांची इच्छा होती. त्यामुळे पुढे धर्मशास्त्र शिकण्याची तयारी म्हणून पेत्र यांनी स्वतःहून लॅटिनचा अभ्यास केला. 1827 मध्ये, पेत्र सतरा वर्षांचे असताना, त्यांच्या वडिलांनी अखेर संमती दिली. घरापासून सुमारे वीस मैलांवर, ग्रेनोबलजवळील एका शुश्रूषागृहात आध्यात्मिक सेवा देणाऱ्या धर्मगुरूंच्या मार्गदर्शनाखाली पेत्र यांनी अभ्यास सुरू केला. पुढच्याच वर्षी त्यांच्या आईचे निधन झाले आणि पेत्र घरी परतले. त्यामागे आईचे निधन हे एक कारण होते; वडिलांना मदत करायची होती आणि त्या धर्मगुरूंनी वचन दिल्याप्रमाणे लॅटिन शिकवले नव्हते, हीही कारणे होती.
1829 मध्ये, वयाच्या एकोणिसाव्या वर्षी, पेत्र सुमारे 150 मैल दक्षिणेकडे फ्रान्समधील मार्सेय येथे गेले. तिथे त्यांनी निष्कलंक मरियेच्या ओब्लेट धर्मसंघात प्रवेश केला. पाच महिन्यांनी पेत्र गंभीर आजारी पडले आणि त्यांना पुन्हा घरी परतावे लागले. 1831 मध्ये त्यांच्या वडिलांचे निधन झाले. पेत्र घरचा व्यवसाय सोडून पुन्हा ग्रेनोबलला गेले. तिथे धर्मप्रांताच्या गुरुविद्यालयात त्यांना काहीशा अनिच्छेने प्रवेश देण्यात आला. अभ्यासात ते थोडे मागे होते, तरी आपल्या जिद्दीने त्यांनी तो पूर्ण केला. 20 जुलै 1834 रोजी, वयाच्या तेविसाव्या वर्षी, त्यांना धर्मप्रांतीय धर्मगुरू म्हणून अभिषेक देण्यात आला.
नुकताच याजकाभिषेक झालेल्या फादर पीटर यांना आरोग्याच्या काही समस्या होत्या, पण अखेरीस ते ग्रामीण भागात धर्मग्रामाचे याजक म्हणून सेवा करू शकले. 1839 मध्ये, धर्मसंघीय जीवनाची हाक जाणवल्यावर, त्यांनी ‘सोसायटी ऑफ मेरी’ (मारिस्ट फादर्स) या धर्मसंघात प्रवेश केला. एका वर्षानंतर त्यांची नेमणूक बेले येथील मारिस्ट महाविद्यालयात झाली. तेथे ते धर्मोपदेश देत, श्रद्धाशिक्षण देत, संस्कार देत आणि विद्यार्थी व पालक यांच्यात दुवा म्हणून काम करत. चार वर्षांनंतर फादर पीटर यांची सोसायटी ऑफ मेरीच्या प्रांतप्रमुखपदी आणि मुख्य निरीक्षकपदी नियुक्ती झाली. मुख्य निरीक्षक म्हणून त्यांनी मारिस्ट धर्मसंघाच्या विविध निवासगृहांना भेटी दिल्या आणि तेथील समुदायांची स्थिती व मारिस्ट ध्येयाशी त्यांची निष्ठा यांची पाहणी केली. 1849 मध्ये, वयाच्या अडतिसाव्या वर्षी पॅरिसला भेट देताना, फादर पीटर यांचा ‘रात्रीची आराधना करणाऱ्यांचा संघ’ या गटाशी संपर्क आला. युखरिस्तातील ख्रिस्ताची अखंड आराधना करणे आणि तिला प्रोत्साहन देणे हे त्या गटाचे ध्येय होते. या अनुभवाने त्यांच्या जीवनाला नवी दिशा मिळाली आणि त्यांच्या उर्वरित आयुष्याच्या कार्याची सुरुवात झाली. कदाचित अतिउत्साहामुळे त्यांच्या हातून काही चुका झाल्या. त्यानंतर फादर पीटर यांना मारिस्ट धर्मसंघातील पदावरून कमी करण्यात आले आणि ला सेन-सुर-मेर येथील मारिस्ट महाविद्यालयात पाठवण्यात आले. तेथे त्यांनी 1851–1855 या काळात सेवा केली. या काळात त्यांनी प्रार्थनापूर्वक देवाची इच्छा जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला आणि परमपवित्र संस्काराला समर्पित असा धर्मसंघ स्थापन करण्याची इच्छा त्यांच्या मनात वाढू लागली. 1856 मध्ये, मारिस्ट धर्मसंघातील त्यांच्या वरिष्ठांनी सुरुवातीला कडाडून विरोध केला असला तरी, फादर पीटर यांना मारिस्ट धर्मसंघ सोडण्याची आणि युखरिस्ताच्या आराधनेसाठी व ती भक्ती वाढवण्यासाठी समर्पित असा ‘परमपवित्र संस्काराचा धर्मसंघ’ स्थापन करण्याची परवानगी मिळाली.
मारिस्ट धर्मसंघ सोडल्यानंतर फादर पीटर यांना फादर रेमाँ द क्युएर नावाच्या दुसऱ्या एका याजकाची साथ मिळाली. पॅरिसच्या महाधर्माध्यक्षांची मान्यता मिळवण्यासाठी ते दोघे पॅरिसला गेले. महाधर्माध्यक्ष आणि इतर दोन धर्माध्यक्ष यांनी बारा दिवस त्यांचे म्हणणे ऐकून घेतले. त्यानंतर फादर पीटर यांचे कार्य ही देवाची इच्छा आहे, असे मान्य करून तिघांनीही एकमताने त्यांना पाठिंबा दिला. त्यांनी फादर पीटर आणि त्यांच्या धर्मसंघाला केवळ युखरिस्ताच्या आराधनेला प्रोत्साहन देण्यासच नव्हे, तर प्रौढांना श्रद्धाशिक्षण देऊन पवित्र ख्रिस्तप्रसाद ग्रहण करण्यासाठी तयार करण्यासही उत्तेजन दिले. वर्ष संपण्यापूर्वीच, हाताशी जवळजवळ काहीच नसतानाही, फादर पीटर आणि फादर द क्युएर महाधर्मप्रांताकडून भाड्याने घेतलेल्या एका जीर्ण घरात राहायला गेले. फादर पीटर यांनी ‘सेनाकल’ असे नाव दिलेले छोटे प्रार्थनामंदिर बांधण्यासाठी त्यांनी निधी गोळा करायला सुरुवात केली आणि दोन याजक व एका नवशिष्याचे धर्मसंघाचे पहिले सदस्य म्हणून स्वागत केले. आत्म्यांचे तारण आणि युखरिस्ताविषयीची भक्ती वाढवणे हा धर्मसंघाचा उद्देश होता. धर्मोपदेश देणे, आध्यात्मिक साधनाशिबिरे घेणे आणि श्रद्धाशिक्षणाद्वारे लोकांना पहिल्या पवित्र ख्रिस्तप्रसादासाठी तयार करणे ही त्यांची कार्ये होती. 1857 च्या सुरुवातीपर्यंत त्यांनी आठवड्यातून तीन दिवस आपले प्रार्थनामंदिर आराधनेसाठी खुले केले आणि काही लोक आराधनेसाठी येऊ लागले. पण काही महिन्यांतच फादर पीटर आजारी पडले, ते दोन याजक आणि नवशिष्य निघून गेले, महाधर्मप्रांताने भाड्याने दिलेली जागा परत मागितली आणि फादर द क्युएरही निघून गेले, पण एका दिवसाने परत आले.
या नव्या धर्मसंघाच्या स्थापनेत अनेक अडचणी आल्या, तरी फादर पीटर यांनी आपले प्रयत्न सोडले नाहीत. ते नव्या ठिकाणी गेले आणि त्यांनी पुन्हा सुरुवात केली. या वेळी त्यांनी आणि फादर द क्युएर यांनी आपल्या सेवाकार्यात श्रद्धाशिक्षणाचा समावेश केला. त्यांनी परमपवित्र संस्कार आराधनेसाठी उघडपणे ठेवला, गरीबांना आणि पापींना पापापासून वळून देवाकडे परतण्याचे आवाहन केले, येशूची आराधना केली आणि वारंवार पवित्र ख्रिस्तप्रसाद ग्रहण करण्यास प्रोत्साहन दिले. त्यानंतरच्या नऊ वर्षांत, आपल्या मृत्यूपर्यंत, फादर पीटर यांनी देवाने सोपवलेले कार्य अथकपणे केले. नवे सदस्य येऊ लागले तशी त्यांनी आणखी निवासगृहे सुरू केली. त्यांनी स्त्रियांसाठी ‘परमपवित्र संस्काराच्या सेविका’ या नावाने आपल्या धर्मसंघाची चिंतनशील प्रार्थनेला वाहिलेली शाखा स्थापन केली. धर्मप्रांतीय याजकांच्या मनात युखरिस्ताविषयीचे प्रेम वाढावे आणि त्यांनी ते इतरांपर्यंत पोहोचवावे, यासाठी त्यांनी ‘याजकांचा युखरिस्तीय संघ’ सुरू केला. तसेच सर्वसामान्य श्रद्धावंतांनाही या ध्येयात सहभागी होता यावे म्हणून त्यांनी ‘परमपवित्र संस्काराचा महासंघ’ ही संघटना स्थापन केली.
फादर पीटर यांनी आपले कार्य सुरू केले, तेव्हा आपल्या प्रभूविरुद्ध केलेल्या पापांबद्दल आराधनेद्वारे प्रायश्चित्त करण्याची गरज त्यांना जाणवली. काळ जसा पुढे गेला, तशी प्रायश्चित्ताला महत्त्व देत असतानाच, केवळ देवावरील प्रेमापोटी आणि स्वतःला देवाला अर्पण करण्याचा मार्ग म्हणूनही ते आराधनेकडे पाहू लागले.
या महान संताचा सन्मान करताना, पवित्र युखरिस्तातील ख्रिस्ताविषयी तुमच्या मनात असलेल्या भक्तीचे चिंतन करा. भाकर आणि द्राक्षारस यांच्या दिसणाऱ्या रूपांआड दडलेले देवाचे पावित्र्य संत पीटर आयमार्ड यांना गवसले. आराधनेवरील त्यांच्या निष्ठेतून त्यांना युखरिस्ताविषयी श्रद्धाशिक्षण देण्याची प्रेरणा मिळाली. परमपवित्र संस्काराविषयी अधिक जाणून घेण्याचा आपला निश्चय त्यांच्या प्रेरणेने पुन्हा दृढ करा. अशा रीतीने देवावरील प्रेमापोटी, पापांच्या प्रायश्चित्तासाठी आणि आत्म्यांच्या तारणासाठी तुम्हाला आपले संपूर्ण जीवन अधिक पूर्णपणे प्रभूला अर्पण करता येईल.
प्रार्थना: संत पीटर ज्युलियन एमार, परमपवित्र युकरिस्तातील आपल्या दैवी उपस्थितीविषयी देवाने तुमच्या हृदयात लहानपणापासूनच गाढ आणि अढळ प्रेम जागवले. त्या प्रेरणेला प्रतिसाद देऊन तुम्ही पवित्र युकरिस्ताची भक्ती दूरदूरपर्यंत पसरवली आणि देवाची इच्छा पूर्ण केली. माझ्यासाठी प्रार्थना करा, की युकरिस्तातील देवाची दैवी उपस्थिती अधिक चांगल्या प्रकारे समजून घेण्याच्या ध्येयासाठी मी स्वतःला अधिक पूर्णपणे वाहून घ्यावे, जेणेकरून मी स्वतःला त्याला अधिकाधिक मनापासून अर्पण करू शकेन. संत पीटर ज्युलियन एमार, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हे चिंतन या ग्रंथातून घेतले आहे:
उपासना वर्षातील संत आणि सण
खंड १ ते ४
अधिक वाचन:
संत एमार यांच्याशी संबंधित स्थळे
युकरिस्तातील ख्रिस्ताची वास्तविक उपस्थिती – संत पीटर यांचे लेखन
‘हे आमच्या पित्या’ या प्रार्थनेचे संत पीटर यांनी केलेले भावार्थकथन
परमपवित्र साक्रामेंताचा धर्मसंघ
संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>
(संक्षिप्त आवृत्ती)
2 ऑगस्ट: संत पेत्र जुलियन एमार, धर्मगुरू — ऐच्छिक स्मृतिदिन
1811–1868
पवित्र युकरिस्ताची भक्ती वाढावी म्हणून त्यांची मध्यस्थी मागितली जाते
1962 मध्ये पोप जॉन तेविसावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
पीटर ज्युलियन एमार यांचा जन्म फ्रेंच आल्प्समधील ला म्यूर येथे एका श्रद्धाळू दांपत्याच्या पोटी झाला. त्या दांपत्याच्या जिवंत राहिलेल्या दोन अपत्यांपैकी पीटर एक होते. लहानपणापासूनच धन्य माता मरिया आणि युकरिस्त यांच्याविषयी त्यांना गाढ भक्ती होती. पीटर पाच वर्षांचे असताना एकदा ते कुठेच सापडत नव्हते, अशी एक आठवण सांगितली जाते. गावच्या चर्चमध्ये पवित्र साक्रामेंत ठेवण्याच्या मंजूषेजवळ ते उभे असलेले सापडले. ते आपल्या बहिणीला म्हणाले, “मी येशूजवळ आहे आणि त्याचं बोलणं ऐकतोय!” वयाच्या बाराव्या वर्षी प्रथम पवित्र परमप्रसाद घेताना पीटर यांनी येशूला वचन दिले की ते याजक होतील.
पीटर यांनी कुटुंबाच्या सुऱ्या व इतर कापण्याची अवजारे बनवण्याच्या व्यवसायात काम करावे, अशी त्यांच्या वडिलांची इच्छा होती. म्हणून सुरुवातीला त्यांनी पीटर यांना याजक होण्याची परवानगी दिली नाही. तरीही, पुढे धर्मशास्त्र शिकण्याची तयारी म्हणून पीटर यांनी गुपचूप लॅटिनचा अभ्यास केला. 1827 मध्ये, पीटर सतरा वर्षांचे असताना, त्यांच्या वडिलांनी संमती दिली आणि पीटर यांनी घरापासून सुमारे वीस मैलांवर असलेल्या ग्रेनोबल येथे शिक्षण सुरू केले. पुढील चार वर्षांत आईवडिलांचे निधन आणि स्वतःचे गंभीर आजारपण यांमुळे त्यांच्या शिक्षणात खंड पडला. 20 जुलै 1834 रोजी, वयाच्या तेविसाव्या वर्षी, त्यांना धर्मप्रांताचे याजक म्हणून अभिषेक देण्यात आला.
याजकाभिषेकानंतर सुरुवातीच्या काळात फादर पीटर यांना आरोग्याच्या तक्रारी होत्या, तरीही त्यांनी ग्रामीण भागात धर्मग्रामाचे याजक म्हणून सेवा केली. 1839 मध्ये, देव आपल्याला व्रतस्थ जीवनासाठी बोलावत आहे असे जाणवल्यावर, त्यांनी मरिया संस्थेत (मारिस्ट फादर्स) प्रवेश केला. बेले येथील मारिस्ट महाविद्यालयात त्यांची नेमणूक झाली. तेथे त्यांनी प्रवचन दिले, धर्मशिक्षण दिले, संस्कार प्रदान केले आणि विद्यार्थी व पालक यांच्याशी संपर्क साधण्याची जबाबदारी सांभाळली. चार वर्षांनी त्यांची मरिया संस्थेचे प्रांतीय प्रमुख आणि मुख्य निरीक्षक म्हणून नेमणूक झाली. मुख्य निरीक्षक म्हणून त्यांनी विविध मारिस्ट समुदायगृहांना भेटी दिल्या. तेथील समुदायांची स्थिती कशी आहे आणि ते मारिस्ट संस्थेच्या ध्येयाशी किती निष्ठावान आहेत, याची त्यांनी पाहणी केली. 1849 मध्ये पॅरिसला भेट दिली असता, रात्रीची आराधना करणाऱ्या एका संघाशी फादर पीटर यांचा संपर्क आला. युकरिस्तातील ख्रिस्ताची अखंड आराधना करणे आणि ती भक्ती वाढवणे हे त्या संघाचे ध्येय होते. या अनुभवाने त्यांच्या जीवनाला नवी दिशा दिली आणि उर्वरित आयुष्यातील त्यांच्या कार्याची सुरुवात झाली. 1851 ते 1855 या काळात त्यांनी ला सेन-सुर-मेर येथील मारिस्ट महाविद्यालयात सेवा केली. तेथे असताना, परमपवित्र साक्रामेंताला समर्पित अशी एक धर्मसंस्था स्थापन करण्यासाठी देव आपल्याला बोलावत आहे, अशी त्यांना जाणीव झाली. 1856 मध्ये, आपल्या मारिस्ट वरिष्ठांचा तीव्र विरोध असूनही, फादर पीटर यांना मारिस्ट संस्था सोडण्याची आणि युकरिस्ताची आराधना व या भक्तीचा प्रसार यांना वाहिलेली ‘परमपवित्र साक्रामेंताची धर्मसंस्था’ स्थापन करण्याची परवानगी मिळाली.
युकरिस्ताच्या आराधनेसाठी पॅरिसमध्ये ‘सेनाकल’, म्हणजेच एक प्रार्थनामंदिर, उभारण्याचा संस्थेचा पहिला प्रयत्न यशस्वी झाला नाही. त्यानंतर फादर पीटर यांनी दुसऱ्या ठिकाणी नव्याने सुरुवात केली. यावेळी धर्मशिक्षण देणे, आराधनेसाठी परमपवित्र साक्रामेंत दर्शनार्थ ठेवणे, गरीब व पापी जनांना पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचे आवाहन करणे, येशूची आराधना करणे आणि वारंवार पवित्र परमप्रसाद घेण्यास प्रोत्साहन देणे या कार्याला अधिक फळ आले. आपल्या मृत्यूपर्यंत नऊ वर्षे फादर पीटर यांनी अथक परिश्रम घेतले. नवे सदस्य सामील होत गेले तशी त्यांनी आणखी समुदायगृहे सुरू केली. त्यांनी स्त्रियांसाठी ‘परमपवित्र साक्रामेंताच्या सेविका’ ही चिंतनशील जीवनाला वाहिलेली शाखा सुरू केली. धर्मप्रांतांतील याजकांचे युकरिस्तावरील प्रेम वाढावे आणि त्यांनी ते इतरांपर्यंत पोहोचवावे म्हणून त्यांनी ‘याजकांचा युकरिस्तीय संघ’ सुरू केला. सामान्य विश्वासूंनाही या कार्यात सहभागी होता यावे म्हणून त्यांनी ‘परमपवित्र साक्रामेंताचा महासंघ’ स्थापन केला.
संत पीटर ज्युलियन एमार, परमपवित्र युकरिस्तातील आपल्या दैवी उपस्थितीविषयी देवाने तुमच्या हृदयात गाढ आणि अढळ प्रेम जागवले. युकरिस्ताची भक्ती दूरदूरपर्यंत पसरवून तुम्ही देवाची इच्छा पूर्ण केली. माझ्यासाठी प्रार्थना करा, की युकरिस्तातील देवाची दैवी उपस्थिती अधिक चांगल्या प्रकारे समजून घेण्याच्या ध्येयासाठी मी स्वतःला अधिक पूर्णपणे वाहून घ्यावे, जेणेकरून मी स्वतःला त्याला अधिकाधिक मनापासून अर्पण करू शकेन. संत पीटर ज्युलियन एमार, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
