
मुख्य प्रतिमा: सार्वजनिक मालकीची, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने; वैशिष्ट्यपूर्ण प्रतिमा: cssrliguori.com
1 ऑगस्ट: संत अल्फॉन्सस मारिया दे लिगोरी, बिशप व ख्रिस्तसभेचे धर्माचार्य—स्मृतिदिन
1696–1787
पापस्वीकार ऐकणाऱ्या धर्मगुरूंचे आणि नैतिक धर्मशास्त्रज्ञांचे आश्रयदाता संत
पाप केल्याच्या अतिरेकी शंकेपासून व संधिवातापासून मुक्तीसाठी, तसेच अखेरपर्यंत श्रद्धेत दृढ राहण्यासाठी यांची मध्यस्थी मागितली जाते
1839 साली पोप ग्रेगरी सोळावे यांनी त्यांना संत घोषित केले
1871 साली पोप पायस नववे यांनी त्यांना ख्रिस्तसभेचे धर्माचार्य घोषित केले
उपासनाविधीचा रंग: पांढरा
आवृत्ती: संपूर्ण – संक्षिप्त
पॉडकास्ट वाहिन्या:
ॲपल – स्पॉटिफाय – आयहर्ट – ऑडिबल
उद्धरण:
आत्मा देवाकडे वळू लागतो तेव्हा देव अनेकदा त्याच्यावर आध्यात्मिक सांत्वनांचा वर्षाव करतो. त्यामुळे सृष्टीतील गोष्टींविषयीची त्याची आसक्ती हळूहळू सुटते आणि तो स्वतःला देवाला समर्पित करतो. पण हे समर्पण अजून परिपूर्ण नसते. कारण संत फ्रान्सिस दे सेल्स यांनी इतक्या सुंदर रीतीने म्हटल्याप्रमाणे, सांत्वन देणाऱ्या देवासाठी नव्हे, तर देवाकडून मिळणाऱ्या सांत्वनांसाठीच तो अधिक झटतो. आपण जे काही करतो त्यात स्वतःचेच समाधान शोधणे, हा आपल्या पतित स्वभावाचा एक सर्वसाधारण दोष आहे. देवावरील प्रेम आणि ख्रिस्ती परिपूर्णता गोड भावनांत किंवा जाणवणाऱ्या सांत्वनांत नसते, तर आत्मप्रीतीवर मात करण्यात आणि देवाची इच्छा पूर्ण करण्यात असते. देवाच्या थोर सेवकांच्या आणि संतांच्या जीवनात आपण पाहतो की सांत्वनरूपी दुधाची जागा दुःखरूपी अधिक पोषक अन्न घेते. याच अन्नाच्या बळावर ते काल्वरीच्या डोंगराकडे वाटचाल करताना क्रुसाचे ओझे वाहू शकतात. ~संत अल्फॉन्सस, परिपूर्णतेची शाळा, बारावे प्रकरण
चिंतन: आजच्या इटलीतील तत्कालीन नेपल्स राज्यात, मारिनेल्ला येथे, अल्फॉन्सस मारिया यांचा जन्म खानदानी लिगोरी कुटुंबात झाला. सात भावंडांमध्ये ते सर्वांत मोठे होते. एका श्रद्धाळू कॅथलिक घरात ते वाढले. लहानपणीच त्यांनी हार्प वाजवण्यात प्रावीण्य मिळवले. तलवारबाजी, घोडेस्वारी आणि पत्त्यांचे खेळ यांचीही त्यांना आवड होती. त्यांची दृढ इच्छाशक्ती आणि चारित्र्यही लहानपणीच दिसून आले. त्यांचे वडील नौदलात अधिकारी होते आणि राजाच्या गॅली नौकांचे कप्तान या उच्च पदापर्यंत पोहोचले होते. अधू दृष्टी आणि दमा यांमुळे अल्फॉन्सस यांना वडिलांच्या पावलावर पाऊल ठेवून सैनिकी सेवेत जाता आले नाही. मात्र त्यांची विलक्षण बुद्धिमत्ता पाहून वडिलांनी त्यांना नेपल्स विद्यापीठात शिकायला पाठवले. तिथे त्यांनी वयाच्या सोळाव्या वर्षीच नागरी कायदा आणि ख्रिस्तसभेचा कायदा या दोन्ही विषयांत पदवी मिळवली. सर्वसाधारणपणे ही पदवी ज्या वयात मिळत असे, त्यापेक्षा ते तीन वर्षांनी लहान होते.
पुढील आठ वर्षे आल्फोन्सस यांनी नेपल्समध्ये वकील म्हणून एकामागून एक खटले जिंकले, पण या लौकिक यशाने त्यांचे समाधान झाले नाही. खरे तर, त्यांच्या आयुष्याला कलाटणी देणाऱ्या त्या शेवटच्या खटल्यापर्यंत त्यांनी कदाचित एकही खटला हरला नव्हता. एके दिवशी, आल्फोन्सस यांच्या उत्तम युक्तिवादाचे खंडन करण्याऐवजी प्रतिवादीच्या वकिलाने त्यांना विचारले की त्यांच्या स्वतःच्या युक्तिवादात त्यांना काही चूक दिसते का. आल्फोन्सस यांना आपल्या बाजूच्या मांडणीत एक किरकोळ त्रुटी आढळली आणि त्यांनी ती उघडपणे मान्य केली. ते खटला हरले, पण त्यांच्या प्रामाणिकपणाची प्रशंसा झाली. नंतर ते म्हणाले, “हे कपटी जगा, आता मी तुला ओळखले आहे. न्यायालयांनो, यापुढे मी तुम्हाला पुन्हा कधीही दिसणार नाही.” त्यांनी वकिली सोडली आणि संपत्ती व प्रतिष्ठेचाही त्याग केला.
या अनुभवानंतर आल्फोन्सस यांनी ओरॅटरी संघाच्या एका धर्मगुरूच्या मार्गदर्शनाखाली तीन दिवसांचे आध्यात्मिक साधनाशिबिर केले. लौकिक यशात समाधान नाही हे उमगल्यावर त्यांनी केवळ देवाची सेवा करण्याचा निश्चय केला. धर्मशास्त्राचा अभ्यास करावा, सद्गुणांत वाढावे आणि धर्मगुरू व्हावे, असे त्यांनी ठरवले. त्यांनी ओरॅटरी संघात प्रवेश करण्यास त्यांच्या वडिलांचा विरोध होता. त्यामुळे अभ्यास पूर्ण होईपर्यंत घरीच राहण्याचे आल्फोन्सस यांनी मान्य केले. नेपल्सच्या कार्डिनल मुख्य धर्माध्यक्षांच्या आशीर्वादाने 1726 मध्ये, वयाच्या तिसाव्या वर्षी, त्यांना धर्मगुरुपदाची दीक्षा मिळाली.
पुढील तीन वर्षे फादर आल्फोन्सस आपल्या कुटुंबाच्या घरी राहिले आणि नेपल्समधील गरीब व पापी लोकांची सेवा केली. ते त्यांना रस्त्यांवर एकत्र जमवत आणि इतक्या प्रेमाने व परिणामकारक रीतीने त्यांच्याशी बोलत की अनेक जण ख्रिस्ताकडे वळले. मुख्य धर्माध्यक्षांनी त्यांना हे सेवाकार्य स्थानिक चर्चमध्ये करण्यास सांगितले. पुढे या मेळाव्यांना “संध्याकाळची प्रार्थनामंडळे” असे नाव पडले. या मेळाव्यांत विशेषतः तरुणांसाठी आणि गरिबांसाठी श्रद्धाशिक्षण व प्रार्थना होत असत. फादर आल्फोन्सस यांच्याकडून योग्य प्रशिक्षण घेतल्यावर अनेकदा तरुण स्वतःच या मेळाव्यांचे नेतृत्व करत. पापस्वीकार ऐकणारे धर्मगुरू म्हणूनही फादर आल्फोन्सस लोकांना फार प्रिय झाले. ते अतिशय दयाळू होते, लक्षपूर्वक ऐकत आणि आपुलकीने काळजी घेत, असा अनुभव लोकांना येत असे. पापस्वीकारासाठी येणाऱ्या प्रत्येकाशी ते दयेने वागत आणि त्या व्यक्तीच्या पश्चात्तापाच्या प्रामाणिकपणाबद्दल कधीही शंका न घेता तिला नेहमी पापमुक्ती देत. प्रवचनमंचावरून फादर आल्फोन्सस असे बोलत की त्यांचे म्हणणे सर्वांना समजत असे—अगदी सर्वांत गरीब आणि शिक्षण न मिळालेल्या लोकांनाही, संतांनाही आणि पाप्यांनाही. नेपल्सच्या नैतिक अधःपतन झालेल्या भागांवर त्यांच्या सेवाकार्याचा अल्पावधीत इतका परिणाम झाला की शहरातील सर्वांत गंभीर पापकृत्ये जवळजवळ नाहीशी झाली.
1729 मध्ये, आपले प्रार्थनाजीवन अधिक सखोल करण्यासाठी आणि सेवाकार्याशी असलेली बांधिलकी दृढ करण्यासाठी ते चीनमधील मिशनकार्याकरिता नव्याने स्थापन झालेल्या प्रशिक्षण संस्थेत राहायला गेले. तरीही त्यांनी गरीब आणि पापी लोकांची सेवा चालू ठेवली. त्यांनी आपले सेवाकार्य नेपल्सच्या पलीकडे, आसपासच्या ग्रामीण भागातील अधिक गरीब आणि नैतिक अधःपतनाला बळी पडलेल्या लोकांपर्यंत नेले. हे कार्य आणखी वाढवण्याची मोठी गरज आहे हे पाहून त्यांनी नवा धर्मसंघ स्थापन करण्यासाठी शेजारच्या स्काला येथील धर्माध्यक्षांचा पाठिंबा मिळवला. 1732 मध्ये तेरा सहकारी—दहा धर्मगुरू, धर्मगुरुपदाचे दोन विद्यार्थी आणि धर्मगुरुपद न घेतलेले एक सेवाबंधू—फादर आल्फोन्सस यांना येऊन मिळाले. त्यांनी मिळून परमपवित्र मुक्तिदात्याचा धर्मसंघ स्थापन केला.
नव्या धर्मसंघाची सुरुवात चांगली झाली. त्याचे सदस्य गाढ प्रार्थना, कठोर प्रायश्चित्त आणि पूर्ण दारिद्र्य यांचे जीवन जगत होते. फिरते धर्मप्रसारक म्हणून ते गावोगावी जात आणि संपूर्ण ग्रामीण भागात पश्चात्ताप व दया यांचा संदेश देण्यासाठी स्वतःला वाहून घेत. मात्र, त्यांच्या सेवाकार्याच्या उद्दिष्टांवरून आणि जीवनपद्धतीवरून लवकरच मतभेद निर्माण झाले. धर्मगुरुपद न घेतलेले एक सेवाबंधू आणि धर्मगुरुपदाचा एक विद्यार्थी वगळता इतर सर्वांनी फादर आल्फोन्सस यांचे प्रस्ताव नाकारले. बाकीचे संघ सोडून गेले आणि त्यांनी दुसरा धर्मसंघ स्थापन केला. नेपल्समध्ये फादर आल्फोन्सस यांची टिंगल झाली; त्यांना पाठिंबा दिल्याबद्दल धर्माध्यक्षांवरही टीका झाली. तरीही धर्माध्यक्ष आणि फादर आल्फोन्सस यांनी हार मानली नाही. लवकरच नवे सहकारी धर्मसंघात सामील झाले आणि त्यांच्या सेवाकार्याची भरभराट झाली.
पुढील तीस वर्षे फादर आल्फोन्सस यांनी आपल्या धर्मसंघाला आकार देण्यासाठी आणि देवाच्या लोकांची करुणेने सेवा करण्यासाठी अथक परिश्रम केले. त्या काळात उदयास आलेल्या एका पाखंडी शिकवणीला पुढे जान्सेनवाद असे नाव पडले. या चळवळीने सर्वांना इच्छास्वातंत्र्य आहे आणि देवाची कृपा व दया सर्वांना दिली जाते, या दोन्ही गोष्टी नाकारल्या. जान्सेनवाद्यांच्या मते मानवी स्वभाव इतका दोषपूर्ण होता की केवळ देवच आत्म्यांचे तारण करू शकत होता, आणि कोणाचे तारण करायचे हे तो निवडकपणे ठरवत होता. देवाची कृपा आणि दया सर्वांना उपलब्ध आहेत, असे फादर आल्फोन्सस मानत आणि हा संदेश ते तळमळीने देत. प्रवचनांबरोबरच त्यांनी विलक्षण विपुल लेखनही केले. लोकांपर्यंत सुवार्ता पोहोचवण्यासाठी त्यांनी आपल्या आयुष्यात सुमारे 100 ग्रंथ आणि 400 पत्रके व पुस्तिका लिहिल्या. त्यांची भाषा सहज समजणारी होती आणि त्यांचे लेखन कॅथलिक श्रद्धेच्या अधिकृत शिकवणीशी सुसंगत होते. त्यांनी नैतिक धर्मशास्त्रावर प्रभुत्व मिळवले आणि ज्यांना पापापासून दूर वळण्याची गरज होती, त्यांना ते समजेल आणि स्वीकारता येईल अशा रीतीने मांडले. धन्य कुमारी मरिया, क्रूसाचा मार्ग आणि येशू ख्रिस्ताचे व्यक्तित्व यांविषयी त्यांनी सुंदर लेखन केले.
1762 मध्ये फादर आल्फोन्सस यांची नेपल्सच्या ईशान्येला असलेल्या सांत आगाता देई गोती या धर्मप्रांताचे बिशप म्हणून नियुक्ती झाली. बिशप म्हणून त्यांनी धर्मप्रांतात, विशेषतः धर्मगुरूंमध्ये, सुधारणा घडवून आणण्याचा प्रयत्न केला आणि सुवार्ताप्रसाराची सुसूत्र योजना अमलात आणण्यासाठी काम केले. त्यांच्या कठोर कार्यपद्धतीला विरोध झाला, तरी त्यांनी आपले काम चालू ठेवले. 1775 पर्यंत बिशप आल्फोन्सस यांची प्रकृती इतकी खालावली की त्यांना फार यातना सहन कराव्या लागल्या. त्यांना अंशतः पक्षाघात झाला आणि त्यांचे शरीर पुढे झुकले. कलाकृतींमध्ये त्यांना अनेकदा याच अवस्थेत दाखवले जाते. त्यांनी आपला राजीनामा सादर केला आणि पोपांनी तो अनिच्छेने स्वीकारला. आयुष्याची शेवटची बारा वर्षे त्यांनी आपल्या धर्मसंघाच्या एका निवासगृहात लेखन व प्रार्थना करण्यात आणि दुःख सहन करण्यात घालवली. अखेरीस त्यांची दृष्टी आणि श्रवणशक्ती गेली, पण देवावर प्रेम करणे आणि त्याच्या इच्छेनुसार वागणे त्यांनी कधीही सोडले नाही. अखेरच्या वर्षांत त्यांच्या डोळ्यांदेखत त्यांच्या धर्मसंघाला फाटाफुटीचा सामना करावा लागला. त्यांच्या स्वतःच्या आयुष्यातील शेवटची तीन वर्षे विवेकातील टोकाच्या शंका, सैतानी हल्ले आणि आध्यात्मिक अंधार यांच्या परीक्षेत गेली. या साऱ्यांतून त्यांची पवित्रता अधिकच वाढली.
पवित्र जीवन जगले की आयुष्य सुखाचे होते, असे कधी कधी आपल्याला वाटते. पण उलट, जे पित्यावर सर्वाधिक प्रेम करतात, त्यांना त्याच्या दैवी पुत्राच्या पावलांवर चालताना मोठी दुःखे सोसावी लागतात आणि पिता अनेकदा तसे होऊ देतो. संत आल्फोन्सस यांना अनेक प्रकारे खूप दुःख सोसावे लागले, तरी आत्म्यांच्या तारणासाठी काम करण्याच्या आपल्या जिव्हाळ्याच्या ध्येयाशी ते एकनिष्ठ राहिले. देवाच्या दयेवर त्यांचा विश्वास होता. त्यांनी ती दया आणि सत्य अगदी घोर पाप्यांपर्यंत पोहोचवले. एक धर्मसंघ स्थापन करून आणि सर्वांना समजेल असे विपुल लेखन मागे ठेवून त्यांनी आपले कार्य पुढील पिढ्यांसाठी टिकवले. या संताचा सन्मान करताना त्यांच्या मुख्य संदेशावर मनन करा: देव दयाळू आहे आणि अगदी घोर पाप्यालाही तो आपलेसे करतो. देवाच्या दयेची गरज असलेला तो पापी आपणच आहोत, हे ओळखा. विसावा आणि शांती मिळवण्यासाठी परमपवित्र मुक्तिदात्याच्या हृदयाकडे धाव घेण्यास संकोच करू नका.
प्रार्थना: हे संत आल्फोन्सस, तुम्ही पापाचा द्वेष केला, पण पाप्यांवर प्रेम केले आणि प्रत्येक पाप्याचा देवाशी समेट घडवून आणण्यासाठी अथक परिश्रम घेतले. येशूच्या पावलांवर चालत तुम्ही हे कार्य करुणेने आणि दयेने केले. तुमची दृढ श्रद्धा माझ्याही ठायी असावी, तुमच्या कार्यात मला सहभागी होता यावे आणि देवापासून दूर गेलेल्या प्रत्येक व्यक्तीवर प्रेम करण्याचा मी प्रयत्न करावा, म्हणून माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे संत आल्फोन्सस लिगोरी, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
हे चिंतन या ग्रंथातून घेतले आहे:
उपासना वर्षातील संत आणि सण
खंड १ ते ४
अधिक वाचन:
संत आल्फोन्सस यांचे जीवनचरित्र
संतांची वर्णानुक्रमे संपूर्ण यादी>>>
(संक्षिप्त आवृत्ती)
1 ऑगस्ट: संत अल्फॉन्सस मारिया दे लिगोरी, बिशप व ख्रिस्तसभेचे धर्माचार्य—स्मृतिदिन
1696–1787
पापस्वीकार ऐकणारे धर्मगुरू आणि नैतिक धर्मशास्त्रज्ञ यांचे आश्रयदाते संत
पापाबद्दलच्या अतिरेकी शंका आणि संधिवात यांपासून दिलासा मिळावा, तसेच शेवटपर्यंत श्रद्धेत टिकून राहता यावे म्हणून त्यांची मध्यस्थी मागितली जाते
पोप ग्रेगरी सोळावे यांनी 1839 मध्ये त्यांना संत घोषित केले
पोप पायस नववे यांनी 1871 मध्ये त्यांना चर्चचे धर्माचार्य घोषित केले
आल्फोन्सस मारी यांचा जन्म आजच्या इटलीतील तत्कालीन नेपल्स राज्यात, मारिनेला येथे, लिगोरी या खानदानी कुटुंबात झाला. श्रद्धाळू कॅथलिक कुटुंबातील सात मुलांपैकी ते सर्वांत मोठे होते. ते हार्प वाजवत आणि मैदानी उपक्रमांत त्यांना आनंद वाटत असे. अधू दृष्टी आणि दमा यांमुळे त्यांना वडिलांप्रमाणे नौदलात कारकीर्द करता आली नाही. वयाच्या सोळाव्या वर्षी त्यांनी नेपल्स विद्यापीठातून नागरी आणि चर्चच्या कायद्याची पदवी मिळवली. पुढील आठ वर्षे त्यांनी नेपल्समध्ये वकील म्हणून एकामागून एक खटले जिंकले, पण या यशाने त्यांचे समाधान झाले नाही. वकिली सोडल्यानंतर त्यांनी तीन दिवसांच्या आध्यात्मिक साधना शिबिरात भाग घेतला. केवळ देवाचीच सेवा करण्याचा त्यांनी निश्चय केला. त्यांनी धर्मशास्त्राचा अभ्यास सुरू केला, सद्गुणांत प्रगती केली आणि 1726 मध्ये वयाच्या तिसाव्या वर्षी त्यांना धर्मगुरुपदाची दीक्षा मिळाली.
पुढील तीन वर्षे फादर आल्फोन्सस आपल्या घरी राहून नेपल्समधील गरीब आणि पापी लोकांची सेवा करत होते. सुरुवातीला ते रस्त्यांवर प्रवचन देत. पुढे त्यांनी तरुण आणि गरीब लोकांसाठी स्थानिक चर्चमध्ये ‘संध्याकाळच्या प्रार्थनासभा’ सुरू केल्या. या सभांमध्ये ते ख्रिस्ती श्रद्धेची शिकवण देत आणि प्रार्थना करत. पापस्वीकार ऐकणारे धर्मगुरू म्हणून फादर आल्फोन्सस लोकांना फार प्रिय झाले. पापस्वीकारासाठी येणाऱ्या प्रत्येकाशी ते दयेने वागत आणि त्यांच्या पश्चात्तापाच्या प्रामाणिकपणाबद्दल कधीही शंका न घेता त्यांना नेहमी पापमुक्ती देत. अगदी गरीब आणि निरक्षर लोकांनाही समजेल अशा भाषेत ते व्यासपीठावरून प्रवचन देत. त्यांच्या कार्याचा इतका प्रभाव पडला की नेपल्समध्ये अत्यंत गंभीर पापांचे आचरण जवळजवळ नाहीसे झाले.
1729 मध्ये आपले प्रार्थनाजीवन अधिक सखोल करण्यासाठी आणि सेवाकार्याशी असलेली बांधिलकी दृढ करण्यासाठी ते चीनमधील मिशनकार्याकरिता नव्याने सुरू झालेल्या प्रशिक्षण संस्थेत राहायला गेले. त्याच वेळी त्यांनी आसपासच्या ग्रामीण भागातही आपले सेवाकार्य वाढवले. 1732 मध्ये तेरा सहकारी फादर आल्फोन्सस यांच्याबरोबर आले आणि त्यांनी परमपवित्र मुक्तिदात्याचा धर्मसंघ स्थापन केला. गाढ प्रार्थना, कठोर प्रायश्चित्त आणि पूर्ण दारिद्र्य स्वीकारून जगणारे हे सदस्य फिरते मिशनरी झाले. त्यांनी गावोगावी लोकांना पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्याचे आवाहन केले आणि देवाची दया त्यांना सांगितली. मतभेदांमुळे धर्मसंघात फूट पडली, पण फादर आल्फोन्सस यांना नवे सहकारी मिळाले आणि सेवाकार्य बहरले.
पुढील तीस वर्षे फादर आल्फोन्सस यांनी आपल्या धर्मसंघाला घडवले आणि करुणेने देवाच्या लोकांची सेवा केली. जॅन्सेनवादाच्या पाखंडी शिकवणीला प्रत्युत्तर देताना त्यांनी आपल्या प्रवचनांत सांगितले की देव सर्वांना आपली कृपा आणि दया विनामूल्य देतो. त्यांनी विपुल लेखनही केले. चर्चच्या अधिकृत शिकवणीशी सुसंगत आणि सर्वांना सहज समजेल अशा भाषेत त्यांनी सुमारे 100 ग्रंथ आणि 400 पत्रिका व लघुपुस्तिका लिहिल्या. त्यांनी मरिया, क्रूसाचा मार्ग आणि येशू ख्रिस्ताचे व्यक्तित्व यांविषयी सुंदर लेखन केले.
1762 साली फादर अल्फोन्सस यांची नेपल्सच्या ईशान्येला थोड्याच अंतरावर असलेल्या सांत आगाता देई गोतीच्या बिशपपदी नियुक्ती झाली. बिशप म्हणून त्यांनी धर्मप्रांतात, विशेषतः धर्मगुरूंमध्ये, सुधारणा घडवून आणण्याचा प्रयत्न केला आणि सुवार्ताप्रसाराची योजना अमलात आणली. 1775 पर्यंत बिशप अल्फोन्सस यांची प्रकृती इतकी खालावली की त्यांना अंशतः पक्षाघात झाला आणि खूप यातना सहन कराव्या लागल्या. त्यांनी बिशपपदाचा राजीनामा दिला आणि आयुष्याची शेवटची बारा वर्षे धर्मसंघाच्या निवासस्थानी लेखन व प्रार्थना करण्यात आणि यातना सहन करण्यात घालवली. दृष्टी आणि श्रवणशक्ती गमावूनही ते देवावर प्रेम करत राहिले आणि त्याच्या इच्छेप्रमाणे सेवा करत राहिले. त्यांच्या धर्मसंघात पडलेली फूट आणि आध्यात्मिक अंधार यांसारख्या आघातांतून त्यांची पवित्रता अधिकच वाढली.
हे संत अल्फोन्सस, तुम्ही पापाचा द्वेष केला, पण पापी व्यक्तीवर प्रेम केले. येशूचे अनुकरण करत, करुणेने आणि दयेने प्रत्येकाचा देवाशी समेट घडवून आणण्यासाठी तुम्ही अथक परिश्रम केले. तुमच्या दृढ श्रद्धेत आणि सेवाकार्यात मला सहभागी होता यावे आणि देवापासून दूर गेलेल्या प्रत्येक व्यक्तीवर प्रेम करण्याचा मी प्रयत्न करावा, म्हणून कृपया प्रार्थना करा. हे संत अल्फोन्सस लिगोरी, माझ्यासाठी प्रार्थना करा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
