മലയാളം

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം വാരം

4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!

ഉള്ളടക്കപ്പട്ടിക


പിതാവിലേക്കുള്ള വഴി

ഉയിർപ്പുകാലത്തിലെ അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം A)

“ഞാൻ പോകുന്നിടത്തേക്കുള്ള വഴി നിങ്ങൾക്കറിയാം.” തോമസ് അവനോടു പറഞ്ഞു: “ഗുരുവേ, അങ്ങ് എവിടേക്കാണു പോകുന്നതെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല; പിന്നെ വഴി എങ്ങനെ അറിയും?” യേശു അവനോടു പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് വഴിയും സത്യവും ജീവനും. എന്നിലൂടെയല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നില്ല.” യോഹന്നാൻ 14:4–6

ഉപമകൾക്കും ധാർമ്മിക പ്രബോധനങ്ങൾക്കും പുറമേ, യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് അഗാധമായ രഹസ്യങ്ങൾ നേരിട്ടും വെളിപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ അവ ഉടനടി ഗ്രഹിക്കാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമായ അന്ത്യത്താഴംപോലെ, പന്ത്രണ്ടുപേരോടും അടുത്തിടപഴകി സംസാരിച്ച സന്ദർഭങ്ങളിൽ പ്രത്യേകിച്ചും ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. താൻ ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ആരോഹണം ചെയ്യുമെന്നും അവിടെ തന്റെ അനുയായികൾക്കായി ഇടമൊരുക്കുമെന്നും ഈ സംഭാഷണത്തിൽ യേശു പരോക്ഷമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. അവർക്ക് തന്നെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്, താൻ പോകുന്നിടത്തേക്കുള്ള വഴിയും—പിതാവിലേക്കുള്ള വഴിയും—അവർക്ക് അറിയാമെന്ന് അവൻ വിശദീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻതന്നെയാണ് ആ വഴി. യേശു ഈ നിഗൂഢസത്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടുപേരും ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ, എങ്കിലും ശ്രദ്ധാപൂർവം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാം.

യേശു പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം സത്യമായിരുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അവന്റെ വചനങ്ങൾ ഏറ്റവും അഗാധമായ ദൈവികരഹസ്യങ്ങൾ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പരിപൂർണ വിശുദ്ധിയും സ്വർഗത്തിലെ നിത്യജീവനും പ്രാപിക്കാൻ നാം അറിയേണ്ടതെല്ലാം വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങളിൽ നാം കണ്ടെത്തുന്നു. എന്നാൽ, കൗതുകമുണർത്തുന്ന ഒരു നോവലോ ചരിത്രപുസ്തകമോ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമുക്കാവില്ല. അവൻ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് ആഴമേറിയ പല തലങ്ങളുണ്ട്; പ്രാർഥനയിലൂടെ മാത്രമേ ആ തലങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.

സംഭാഷണം തുടർന്നപ്പോൾ, “ഫിലിപ്പോസ് അവനോടു പറഞ്ഞു: ‘ഗുരുവേ, പിതാവിനെ ഞങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതരണമേ; ഞങ്ങൾക്ക് അതു മതി.’ യേശു അവനോടു പറഞ്ഞു: ‘ഫിലിപ്പോസേ, ഇത്രയും കാലം ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും നീ എന്നെ അറിയുന്നില്ലേ? എന്നെ കണ്ടവൻ പിതാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു. പിന്നെ, “പിതാവിനെ ഞങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതരണമേ” എന്നു നീ പറയുന്നതെങ്ങനെ?’” (യോഹന്നാൻ 14:8–9).

യേശുവിന്റെ മറുപടി ഫിലിപ്പോസിനെയും മറ്റു ശിഷ്യന്മാരെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കാം; കാരണം അവൻ പറഞ്ഞത് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം നല്ലതായിരുന്നു—മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു—എങ്കിലും ആ നിമിഷം അവർക്ക് ഗ്രഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ. എന്നിരുന്നാലും, താൻ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന രഹസ്യത്തിലേക്ക് ഫിലിപ്പോസിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നയിക്കാനായി യേശു അവനെ സൗമ്യമായി ശാസിച്ചു.

ദൈവം പലപ്പോഴും നമ്മോടും ഇതേ രീതിയിലാണ് ഇടപെടുന്നത്. നമുക്കു മനസ്സിലാകാത്ത പല കാര്യങ്ങളുമുണ്ട്. നിരപരാധികൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് സഹിക്കുന്നത്? എന്റെ പ്രാർഥനകൾക്കുള്ള ഉത്തരമായി ദൈവം എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടയാളെ സുഖപ്പെടുത്താത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? എന്റെ മക്കൾ ഇപ്പോൾ വിശ്വാസം അനുസരിച്ചു ജീവിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ എന്താണു ചെയ്യേണ്ടത്?

യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ഫിലിപ്പോസ് ബുദ്ധിമുട്ടിയതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ വഴികൾ നമുക്കു ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തവയായി തോന്നുമ്പോൾ നാമും ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി അപൂർവമായേ നേരിട്ടുള്ളതോ ഉടനടിയുള്ളതോ ആയിരിക്കൂ. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, അത്തരമൊരു സമീപനത്തിന് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അഗാധതകളെ പൂർണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താനാവില്ല. പകരം, ദൈവം സത്യത്തിന്റെ ഒരു വിത്ത് നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ട് അതിനെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. നാം എത്രത്തോളം തുറന്ന മനസ്സുള്ളവരാണോ, അതിനനുസരിച്ച്, നാം മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദൈവികരഹസ്യം അവൻ അൽപ്പാൽപ്പമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

നമ്മുടെ ഇച്ഛയെ ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയോടു ചേർത്തുവെച്ച്, അവന്റെ ജ്ഞാനത്തിനായി ക്ഷമയോടെ നമ്മെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നാം അന്വേഷിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത്. പ്രാർഥനയിലൂടെയും ദൈവത്തിന്റെ മനസ്സിലുള്ള സത്യങ്ങളോടുള്ള ആഴമായ ശ്രദ്ധയിലൂടെയും മാത്രമേ ദൈവികരഹസ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ. യേശുവാണ് വഴിയും സത്യവും ജീവനും. പ്രാർഥനയിൽ അവനോടു നമ്മെത്തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ നാം നടക്കേണ്ട പാതയും കേൾക്കേണ്ട സത്യവും ജീവിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതവും കണ്ടെത്തുകയുള്ളൂ.

മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. യേശു സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടിട്ടും ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഒരാളായി നിങ്ങളെത്തന്നെ കാണുക. നിരുത്സാഹപ്പെടരുത്; പകരം, യേശുവിന്റെ ദൈവികസത്യത്തിന്റെ പൂർണത ക്രമേണ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങാൻ അനുവദിക്കുക. പ്രാർഥനയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കുക, സുവിശേഷങ്ങൾ വായിക്കുക, തുറന്ന മനസ്സുള്ളവരായിരിക്കുക, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് ശ്രവിക്കുക. അവന്റെ മൃദുസ്വരം അന്വേഷിക്കുക; അവനാണ് നിങ്ങളുടെ വഴിയും സത്യവും ജീവനുമെന്ന് അറിയുക. സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിലേക്കുള്ള വഴി നിങ്ങൾക്കും അറിയാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, നിങ്ങളെ നയിക്കാനും തന്റെ ദൈവികജ്ഞാനത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്താനും അവനെ അനുവദിക്കുക.

അത്യന്തം മഹത്വപൂർണനായ കർത്താവേ, അങ്ങ് ഞങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയതെല്ലാം നിർമലമായ സത്യമാണ്. എങ്കിലും, അങ്ങയുടെ ജ്ഞാനം പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിന് പലപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ല. അങ്ങ് വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അനേകം രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് എന്നെ ആകർഷിക്കണമേ. അങ്ങയിലേക്കും സ്വർഗസ്ഥനായ അങ്ങയുടെ പിതാവിലേക്കുമുള്ള വഴി കൂടുതൽ പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് പ്രാർഥിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


പരസ്പരമുള്ള അന്തർവാസം

ഉയിർപ്പുകാലത്തിലെ അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം B)

“ഞാൻ നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എന്നിൽ വസിക്കുവിൻ. മുന്തിരിവള്ളിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ശാഖയ്ക്ക് സ്വയം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, എന്നിൽ വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കും കഴിയുകയില്ല. ഞാൻ മുന്തിരിവള്ളിയും നിങ്ങൾ ശാഖകളുമാണ്. ആരെങ്കിലും എന്നിൽ വസിക്കുകയും ഞാൻ അവനിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ അവൻ ധാരാളം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കും; കാരണം എന്നെക്കൂടാതെ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.” യോഹന്നാൻ 15:4–5

ദൈവപുത്രനും പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ആളുമായ യേശു തന്റെ ഭൗമികജീവിതത്തിൽ വിവിധ ദൗത്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. അവിടുന്ന് ഒരു മകനും ബന്ധുവും അയൽക്കാരനും തച്ചനും ഗുരുവും വിശുദ്ധിയുടെ മാതൃകയുമായിരുന്നു. ഇവ ഓരോന്നും പ്രധാനപ്പെട്ടവയായിരുന്നു; അവ അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇവയിലൊന്ന് അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിന്റെയും വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും അന്തഃസത്തയിലേക്കുതന്നെ നമ്മെ നയിക്കുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചാണ് നാം ഇന്ന് വായിക്കുന്നത്. നാം ചേർന്നുനിൽക്കേണ്ട മുന്തിരിവള്ളി അവിടുന്നാണ്; നാം വസിക്കേണ്ടതും അവിടുന്നിലാണ്.

അവിടുത്തെ ഈ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. ഇസ്രായേലിലെ മറ്റൊരു ഗുരുവും, മറ്റേതെങ്കിലും മതത്തിലെ ഒരു ഗുരുവും, തന്റെ അനുയായികളോട് തന്നിൽ നിലനിൽക്കാൻ—അഥവാ വസിക്കാൻ—പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പോഷണം സ്വീകരിക്കാനും ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനുമായി നാം ചേർന്നുനിൽക്കേണ്ട മുന്തിരിവള്ളിയാണ് താൻ എന്ന അർഥത്തിൽ, “ഞാനാണ് മുന്തിരിവള്ളി” എന്ന് മറ്റാരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ചില ഗുരുക്കന്മാർ ആത്മാവിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന പ്രബോധനങ്ങൾ നൽകി തങ്ങളുടെ അനുയായികളെ ആത്മീയമായി പരിപോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ യേശു തന്റെ പ്രബോധനത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല സംസാരിച്ചത്—തന്നെക്കുറിച്ചുതന്നെയാണ് അവിടുന്ന് സംസാരിച്ചത്. യേശു ഒരു ഗുരുവും സുകൃതത്തിന്റെ മാതൃകയുമായിരുന്നെങ്കിലും, നാം ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കേണ്ട ജീവന്റെ ഉറവിടമായ മുന്തിരിവള്ളി താൻ തന്നെയാണെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് ആ രണ്ടു ദൗത്യങ്ങൾക്കും അതീതനായി.

യഹൂദനേതാക്കന്മാരിൽ പലരും യേശുവിനെ ഇത്രയധികം എതിർത്തതിന്റെ ഒരു കാരണം, ധാർമ്മികസത്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുകയോ തോറയും സങ്കീർത്തനങ്ങളും പ്രവാചകഗ്രന്ഥങ്ങളും വ്യാഖ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിൽ അവിടുന്ന് ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല എന്നതാണ്. മുന്തിരിവള്ളിയും ശാഖകളും പോലുള്ള വിവിധ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ താൻ ദൈവമാണെന്നും അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി.

“ആര് എന്നിലും ഞാൻ അവനിലും നിലനിൽക്കുന്നുവോ” എന്ന വാക്കുകൾ ക്രിസ്തുവും ശിഷ്യന്മാരും തമ്മിലുള്ള അഗാധവും ഉറ്റതുമായ ബന്ധം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പരസ്പരം ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ഈ ബന്ധം ക്രൈസ്തവരഹസ്യത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്താണ്. അനുസരിക്കാനുള്ള സത്യങ്ങൾ നൽകുക മാത്രമല്ല യേശു ചെയ്തത്; സത്യം തന്നെയായി, ശിഷ്യന്മാർക്ക് ദൈവികജീവൻ ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള വഴിയായ ജീവിക്കുന്ന വചനമായി, അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ നൽകി. പ്രാർഥനയിലൂടെയും കൂദാശകളുടെ സ്വീകരണത്തിലൂടെയും ദൈവഹിതത്തോടുള്ള സ്നേഹവും അനുസരണവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലൂടെയും പരസ്പരമുള്ള ഈ വാസം വളർത്തപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃക പിന്തുടരുകയോ അവിടുത്തെ പ്രബോധനങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രം ഇത് ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ആഴമേറിയതും ജീവദായകവുമായ രീതിയിൽ അവിടുത്തോട് ആത്മീയമായി ഐക്യപ്പെടുന്നതാണ് ഇത്.

മതനേതാക്കന്മാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽനിന്ന് ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്തിയിലും വിശുദ്ധഗ്രന്ഥപരിജ്ഞാനത്തിലും അവർ അഭിമാനിച്ചിരുന്നു. അതേ തിരുവെഴുത്തുകളെ യേശു തികച്ചും പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർക്കുണ്ടായ ഞെട്ടൽ സങ്കൽപ്പിക്കുക. സങ്കീർത്തനങ്ങളും ഏശയ്യായുടെ ഗ്രന്ഥവും ഇസ്രായേലിനെ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാത്ത ദൈവത്തിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു (ഉദാ., ഏശയ്യാ 5:1–7; സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 80:8–16). യേശു വന്നപ്പോൾ, ദൈവജനം തങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടിയിരുന്ന നല്ല ഫലം ഒടുവിൽ പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിന് വസിക്കേണ്ട പുതിയതും ഏകവുമായ മുന്തിരിത്തോട്ടം താൻ തന്നെയാണെന്നാണ് ഫലത്തിൽ അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഇത്തരമൊരു പ്രബോധനം കേൾക്കുന്നത് പുതുമയുള്ള അനുഭവം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അത് ഞെട്ടലുളവാക്കുന്നതുമായിരുന്നു—പ്രത്യേകിച്ച് അഹങ്കാരത്തോടു മല്ലിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മതനേതാക്കന്മാർക്ക്.

എന്നാൽ ശ്രദ്ധയോടും തുറന്ന മനസ്സോടുംകൂടി ഈ പുതിയ പ്രബോധനം ശ്രവിച്ച എളിയ ആത്മാക്കൾ തങ്ങൾ കൊതിച്ചിരുന്ന പോഷണം ഉടൻതന്നെ അനുഭവിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കണം. യേശു തുടർന്നു: “നിങ്ങൾ എന്നിൽ നിലനിൽക്കുകയും എന്റെ വാക്കുകൾ നിങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്താൽ, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ചോദിക്കുവിൻ; അതു നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും. നിങ്ങൾ ധാരാളം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും എന്റെ ശിഷ്യന്മാരായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ് എന്റെ പിതാവ് മഹത്ത്വപ്പെടുന്നത്” (യോഹന്നാൻ 15:7–8). യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം ശ്രവിച്ചത് അവർക്കു ഭക്ഷണവും പോഷണവുമായി; ദൈവത്തിന്റെ നിത്യവചനമായ അവിടുത്തോടും അവിടുത്തെ അയച്ച പിതാവിനോടും അവരെ ഐക്യപ്പെടുത്താൻ അതു തുടങ്ങി.

ദൈവം നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ അവിടുന്നിൽ വസിക്കാനുള്ള അവിടുത്തെ ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിൽ ഉറച്ചു വസിക്കുന്നുണ്ടോ? ഏതെല്ലാം കൊടുങ്കാറ്റുകളോ വരൾച്ചകളോ ആണ് മുന്തിരിവള്ളിയുമായുള്ള നിങ്ങളുടെ ബന്ധം അയവുള്ളതാക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത്? വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പോഷണമാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വചനത്തിലേക്കുതന്നെ നോക്കുക. മുന്തിരിവള്ളിയോട് ഉറച്ചുചേർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ശാഖയായി നിങ്ങളെത്തന്നെ കാണുക: സ്നേഹത്തിലും ക്ഷമയിലും എല്ലാ സുകൃതങ്ങളിലും വളരാനുള്ള കൃപ സ്വീകരിക്കുകയും പിതാവിനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുന്നതും അവിടുത്തെ രാജ്യം പടുത്തുയർത്തുന്നതുമായ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശാഖയായി. ഓരോ കൊടുങ്കാറ്റിലും ഓരോ വരൾച്ചയിലും അവിടെത്തന്നെ നിലനിൽക്കുക. പിതാവിന്റെ മഹത്ത്വത്തിനായി നിങ്ങളിലും നിങ്ങളിലൂടെയും സമൃദ്ധമായി ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ ദൈവത്തെത്തന്നെ അനുവദിക്കുക.

ദൈവത്തിന്റെ നിത്യവചനമേ, പഠിപ്പിക്കാൻ മാത്രമല്ല, അങ്ങ് പ്രഖ്യാപിച്ച പോഷണം തന്നെയാകാനുമാണ് അങ്ങ് വന്നത്. എന്നിലേക്കു വരണമേ, എന്റെ ഉള്ളിൽ വസിക്കണമേ, അങ്ങയുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കണമേ. എന്റെ ആത്മാവ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോഷണം സ്വീകരിക്കാനും പിതാവിനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന്, മുന്തിരിവള്ളിയായ അങ്ങയോട് എന്നെ ഉറച്ച് ഐക്യപ്പെടുത്തി നിലനിർത്തണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ദൈവിക വിരോധാഭാസങ്ങൾ

ഉയിർപ്പുകാലത്തിലെ അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം C)

യൂദാസ് അവരെ വിട്ടുപോയപ്പോൾ ഈശോ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവനിൽ ദൈവവും മഹത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവനിൽ ദൈവം മഹത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവം അവനെ തന്നിൽത്തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തും; ഉടൻതന്നെ ദൈവം അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തും.” യോഹന്നാൻ 13:31–32

“കുറവാണ് കൂടുതൽ” എന്നു പറയുന്നത് ഒരു വിരോധാഭാസമാണ്; എങ്കിലും അത്തരമൊരു പ്രസ്താവന സത്യമായിരിക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, അലങ്കാരം കൂടുതലുള്ളതിനെക്കാൾ കുറവുള്ളതാണ് നല്ലത്. വൈകാരിക ആഘാതം കൂടുതലുള്ളതിനെക്കാൾ കുറവുള്ളതാണ് നല്ലത്. സ്വയം വിരുദ്ധമെന്നു തോന്നുന്നതും എന്നാൽ ഒരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതുമായ പ്രസ്താവനയാണ് വിരോധാഭാസം.

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിന്റെ അന്ത്യത്താഴപ്രഭാഷണം തുടരുന്നു. നിസ്സംശയമായും ഒരു ദൈവിക വിരോധാഭാസമായ ഈ പ്രബോധനമാണ് അവിടുന്ന് നൽകുന്നത്: “ഇപ്പോൾ മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്ത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവനിൽ ദൈവവും മഹത്ത്വപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” യേശു പറഞ്ഞ “ഇപ്പോൾ” എന്നത് ആസന്നമായിരുന്ന അവിടുത്തെ പീഡാസഹനവും മരണവുമായിരുന്നു—അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ മണിക്കൂർ; അതിൽ പിതാവ് അവിടുന്നിൽ മഹത്ത്വപ്പെട്ടു.

അപ്പസ്തോലന്മാർ അനുഭവിക്കാനിരുന്ന സംഭവപരമ്പരയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം പരിചിന്തിക്കുക. യേശു പന്ത്രണ്ടുപേരോട് ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടുന്ന് ഭൗമികഭരണം ഏറ്റെടുക്കാനും റോമാക്കാരെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഒരു രാഷ്ട്രീയരാജ്യം സ്ഥാപിക്കാനുമുള്ള സമയം ഒടുവിൽ വന്നെത്തിയെന്ന് അവരിൽ ചിലരെങ്കിലും കരുതിയിരിക്കാം. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ദൗത്യം അതിലും ഏറെ മഹത്തരമായിരുന്നു: നിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു ആത്മീയരാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനം. യേശു എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നിരിക്കില്ല; എന്നിരുന്നാലും അവരും പ്രത്യാശയും ആവേശവും നിറഞ്ഞവരായി തുടർന്നു.

എന്നാൽ അന്നു രാത്രി പിന്നീട് യേശു അറസ്റ്റുചെയ്യപ്പെടുകയും തടവിലാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പിറ്റേന്നു രാവിലെ യഹൂദാധികാരികൾ അവിടുത്തെ വിചാരണ ചെയ്ത് കുറ്റം വിധിക്കുകയും പീലാത്തോസിന്റെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു; പീലാത്തോസ് അവിടുത്തെ ക്രൂശിച്ചു. ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചപ്പോൾ അപ്പസ്തോലന്മാർ ചിതറിപ്പോയി. അവരിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ യോഹന്നാൻ മാത്രമാണ് യേശുവിന്റെ അമ്മയോടൊപ്പം കുരിശിൻചുവട്ടിൽ നിന്നത്; യേശു ക്രൂരമായ മരണം വരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടുനിന്നു. ഏതാണ്ട് അതേ സമയത്താണ് തങ്ങളിൽ ഒരുവനായ യൂദാസ് തൂങ്ങിമരിച്ചെന്ന വാർത്ത ശിഷ്യന്മാർക്ക് ലഭിച്ചത്.

എത്ര വലിയൊരു വികാരച്ചുഴലി! ഇത് എങ്ങനെയാണ് യേശുവിന്റെ മഹത്ത്വീകരണത്തിന്റെ മണിക്കൂറാകുക? ആ ഭീകരദൃശ്യം കണ്ടപ്പോൾ സംശയം, അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞപക്ഷം ആശയക്കുഴപ്പമെങ്കിലും, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തുളച്ചുകയറിയിരിക്കണം.

ഇനി ഞായറാഴ്ച പ്രഭാതത്തിലേക്കു കടക്കാം. ശേഷിച്ച പതിനൊന്നുപേർ ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവും നിറഞ്ഞ് രഹസ്യമായി ഒത്തുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് യേശുവിന്റെ കല്ലറ ശൂന്യമാണെന്ന് മഗ്ദലന മറിയത്തിൽനിന്ന് അവർ കേട്ടത്. അല്പസമയത്തിനുശേഷം, യേശു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും തനിക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നും മറിയം അവരോടു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. പിന്നീട് പത്രോസിനും അവിടുന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്, എമ്മാവൂസിലേക്കു നടന്നുപോകുകയായിരുന്ന രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർക്ക് യേശു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അന്നു വൈകുന്നേരം, അവിടെ ഇല്ലാതിരുന്ന തോമസൊഴികെ എല്ലാവർക്കും യേശു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അന്ത്യത്താഴവേളയിലെ യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം വിശുദ്ധവാരത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച, വായിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഏറെ പ്രധാനമാണ്. എന്നിട്ടും ഉയിർപ്പുകാലത്ത് സഭ അതു വീണ്ടും നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, അപ്പസ്തോലന്മാരെപ്പോലെ നാമും യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവിടുത്തെ ഉത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ധ്യാനിക്കേണ്ടതുള്ളതുകൊണ്ടാകാം അത്. യേശുവിന്റെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ മണിക്കൂർ എങ്ങനെ അവിടുത്തെ മരണത്തിൽ അവസാനിക്കും എന്ന ദൈവിക വിരോധാഭാസം ആദ്യം ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. പെസഹാവ്യാഴാഴ്ചത്തെ യേശുവിന്റെ പ്രബോധനത്തിന് പുതിയ വെളിച്ചം ലഭിച്ചു. അവിടുത്തെ വാക്കുകളും സ്വന്തം മരണത്തെയും ഉത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ച് യേശു നേരത്തേ നടത്തിയ പ്രവചനങ്ങളും ശിഷ്യന്മാർ പരിചിന്തിച്ചപ്പോൾ, ഉത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം ഗ്രഹിക്കാനാകുമായിരുന്നത് അവർ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങി.

രണ്ടു സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കുശേഷം, തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാട് കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. അവിടുത്തെ മരണത്തിൽനിന്നും ഉത്ഥാനത്തിൽനിന്നും ഉദിച്ച മഹത്ത്വം നാം ഇപ്പോൾ കാണുന്നു. പിറവിയെടുത്ത സഭയെയും എണ്ണമറ്റ വിശുദ്ധരുടെ സാക്ഷ്യത്തെയും ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിലേക്കുള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ വ്യാപനത്തെയും നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മാക്കളുടെ വിശുദ്ധീകരണത്തെയും നാം കാണുന്നു.

നിങ്ങൾ നേരിടുന്ന ദൈവിക വിരോധാഭാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതോ മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതോ ആയ സുവിശേഷപ്രബോധനങ്ങളോ ജീവിതാനുഭവങ്ങളോ ഉണ്ടോ? വിദ്വേഷത്തിനു മുന്നിൽ സ്നേഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനാവില്ലെന്നു തോന്നുന്നത് ക്ഷമിക്കാനും പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നു തോന്നുമ്പോൾ ആശ്രയിക്കാനും താങ്ങാനാവാത്തതെന്നു തോന്നുന്ന കുരിശ് ചുമക്കാനും ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടാകാം. ഈ നിമിഷങ്ങളെ ഉത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ പരിശ്രമിക്കുക. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനം അവിടുത്തെ മഹത്ത്വത്തിലേക്കു നയിച്ചതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ പരീക്ഷണങ്ങളെയും തന്റെ മഹത്ത്വത്തിലേക്കും നിങ്ങളുടെ നിത്യമായ പൂർണ്ണതയിലേക്കുമുള്ള വഴിയാക്കി മാറ്റാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയും. ഓരോ വിരോധാഭാസത്തിലും, ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം നമ്മുടെ ജ്ഞാനത്തെ അതിശയിക്കുന്നുവെന്നും ഏറ്റവും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നവയിലാണ് അവിടുത്തെ മഹത്ത്വം ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായി പ്രകാശിക്കുന്നതെന്നും ഓർക്കുക.

മഹത്ത്വീകരിക്കപ്പെട്ട എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ മരണം ദാരുണമായിരുന്നു. എങ്കിലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവർക്കും അത് നിത്യരക്ഷയുടെ മാർഗമായി മാറുകയും വിശ്വസിക്കാത്തവരെ അമ്പരപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എല്ലാം അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വത്തിനും എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനുമായി ഉപയോഗിക്കാനാകുമെന്നു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ ഉത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എന്റെ ജീവിതത്തെ കാണാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


അനുസരണം—ആത്മബന്ധമുള്ള സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനകവാടം

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം വാരത്തിലെ തിങ്കളാഴ്ച

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ കല്പനകൾ സ്വീകരിക്കുകയും പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ. എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവനെ എന്റെ പിതാവ് സ്നേഹിക്കും; ഞാനും അവനെ സ്നേഹിക്കുകയും എന്നെത്തന്നെ അവനു വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.” യോഹന്നാൻ 14:21

മിക്കവരും “സ്നേഹത്തെ” കല്പനകളോടുള്ള അനുസരണമായി കരുതുകയില്ല. എന്നാൽ യേശു അതിനെ നിർവചിക്കുന്നത് കൃത്യമായും അങ്ങനെയാണ്. അവിടുത്തെ പ്രബോധനത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ, നാം ആദ്യം സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം പരിചിന്തിക്കണം.

വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് സ്നേഹത്തെ ഒരു വികാരമായും ഒരു പ്രവൃത്തിയായും നിർവചിക്കുന്നു. വികാരമെന്ന നിലയിൽ, അത് നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്; അഭിലഷണീയമായി കാണപ്പെടുന്ന ഒരു നന്മയോട്, സുഖകരമായവയിലേക്കു ചായുന്ന ഇന്ദ്രിയാഭിലാഷത്തിന്റെ ആദ്യപ്രതികരണമാണത്. ഈ സ്വാഭാവിക സ്നേഹം ഭക്ഷണം, മനുഷ്യർ, ആസ്വാദ്യകരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന നന്മകളിലേക്കാണ് തിരിയുന്നത്. വികാരമെന്ന നിലയിൽ സ്നേഹം ഇന്ദ്രിയാഭിലാഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാലും ശാരീരികമോ ഇന്ദ്രിയഗ്രാഹ്യമോ ആയ നന്മകളോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നതിനാലും, മനുഷ്യാനുഭവത്തിൽ അതിന് അനിവാര്യമായ ഒരു പങ്കുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു നന്മ അഭിലഷണീയമായി കാണപ്പെടുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ നമുക്കു നല്ലതാണെന്നോ ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുവിഷ്ടത്തിന് അനുസൃതമാണെന്നോ അർത്ഥമാകുന്നില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു പറയുന്ന സ്നേഹം സ്വാഭാവിക സ്നേഹത്തെക്കാൾ എത്രയോ ഉന്നതമാണ്. പൂർണതയിലെത്തുമ്പോൾ അതിൽ ആഗ്രഹവും വികാരവും ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി അത് ഉപവിയാണ്—അവിടുന്നുമായുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന അതിസ്വാഭാവികവും ആത്മീയവുമായ സ്നേഹം. കൃപയാൽ നമ്മിൽ നിവേശിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഉപവി, സ്നേഹത്തെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ ഉന്നതവും യുക്തിപൂർവകവുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി ഉയർത്തുന്നു. അത് മറ്റൊരാളുടെ നന്മ ആ വ്യക്തിക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ അന്വേഷിക്കുകയും ആ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനമായി ദൈവകല്പനകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവത്തോടും മറ്റുള്ളവരോടും നമുക്കുള്ള സ്നേഹം ഏതുതരത്തിലുള്ളതാണെന്ന് പരിശോധിക്കാൻ ഈ വ്യത്യാസം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം കേവലം വികാരപരമാണെങ്കിൽ, ഉപരിപ്ലവവും ചിലപ്പോൾ വഴിതെറ്റിയതുമായ ആഗ്രഹങ്ങളായിരിക്കും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുക. വികാരതലത്തിൽ ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹവികാരത്തോടെ നാം പ്രതികരിച്ചേക്കാം. എന്തെങ്കിലും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം അവിടുത്തെ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം. എങ്കിലും, ഈ തരത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിന് അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മുടെ ആത്മാവ് പൂർണതയിലെത്തുമ്പോൾ ദൈവവുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിൽ അതിന് ഒരു പങ്കുണ്ടാകുമെങ്കിലും, പ്രാരംഭഘട്ടത്തിൽ ഉപവിയിലേക്കു നയിക്കാൻ അതിനു കാര്യമായ കഴിവില്ല. മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങൾക്കും ഇതേ തത്ത്വം ബാധകമാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഉപവിയുടെ നിർമലസ്നേഹം സ്വാഭാവിക തലത്തിൽ വേദനയുളവാക്കുന്നു. നമ്മുടെ തൽക്ഷണ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാനും സ്നേഹിക്കാൻ തോന്നാത്തപ്പോഴും സ്നേഹിക്കാനും ഉപവിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം 14-ാം അധ്യായത്തിൽ ഇതിനുമുമ്പ്, ഉപവിയുടെ ആദർശം യേശു കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു: “നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നെങ്കിൽ എന്റെ കല്പനകൾ പാലിക്കും” (യോഹന്നാൻ 14:15). ദൈവത്തോടുള്ള ഉപവിയുടെ കാതൽ അനുസരണമാണ്. ഈ അനുസരണത്തിൽ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രക്രിയ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഒന്നാമതായി, നമ്മുടെ ക്രമരഹിതമായ അഭിലാഷങ്ങൾ തുടക്കത്തിൽ ദൈവഹിതത്തെ എതിർത്താലും, നമ്മുടെ ബുദ്ധികൊണ്ട് നാം അവിടുത്തെ ഹിതം മനസ്സിലാക്കുകയും അതിൽ വിശ്വസിക്കുകയും അതിനെ പരമമായ നന്മയായി അംഗീകരിക്കുകയും വേണം. നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പരമമായ നന്മ—ദൈവത്തിന്റെ പൂർണമായ കല്പനകൾ—നമ്മുടെ ബുദ്ധി വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ, അവ അനുസരിക്കാൻ നമ്മുടെ ഇച്ഛാശക്തിയാൽ നാം തീരുമാനിക്കണം. നമ്മുടെ ക്രമരഹിതമായ അഭിലാഷങ്ങൾ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ദൃഢനിശ്ചയത്തെ ബലപ്പെടുത്താനും കൂടുതൽ ഉന്നതമായ നന്മ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കാനും നാം കൃപയിൽ ആശ്രയിക്കണം.

ഈ പ്രക്രിയ ശീലമായിത്തീരുകയും നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും ഇച്ഛാശക്തിയും പതിവായി ദൈവഹിതത്തിലേക്കു തിരിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വികാരങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളുംപോലും അതിനോട് അനുരൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു. അവിടുത്തെ കല്പനകളിൽ നവോന്മേഷവും സംതൃപ്തിയും കണ്ടെത്തി നാം അവയിൽ ആനന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഈ ആത്മീയ ആനന്ദം വൈകാരിക സംതൃപ്തിയെക്കാൾ എത്രയോ ഉന്നതമാണ്. കാരണം, അവിടുത്തെ കല്പനകളിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന ദൈവഹിതത്തിനു മാത്രമേ നമ്മെ സമ്പൂർണരാക്കാനും, നാം ആരായിത്തീരാനാണോ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അങ്ങനെയായിത്തീരാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കാനും കഴിയൂ. ഈ യാത്ര പലപ്പോഴും വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, കൃപയാൽ ദൈവഹിതത്തിൽ ആനന്ദിക്കുമ്പോൾ നാം എത്ര വലിയ സന്തോഷമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്!

തന്റെ ഹിതം അനുസരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ വ്യക്തമായ ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. നമ്മോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം പൂർണമായതിനാൽ, അവിടുത്തെ കല്പനകൾ എപ്പോഴും നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ചിലപ്പോൾ നാം, സ്നേഹമുള്ള മാതാവിന്റെയോ പിതാവിന്റെയോ സൗമ്യമായ മാർഗനിർദേശം ആവശ്യമുള്ള, ചഞ്ചലമായ വികാരങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളുമുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെയാണ്. ദൈവകല്പനകളെ ഒരു ഭാരമായി കാണരുത്; യാഥാർഥ്യം നേരെ മറിച്ചാണ്. ഉപവിയിലൂടെ സ്നേഹിക്കാനും അതുവഴി ആത്മീയവും വൈകാരികവുമായ സന്തോഷം അനുഭവിക്കാനും ദൈവകല്പനകൾ നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നു. ഈ പരമോന്നതമായ സ്നേഹത്താൽ നാം യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്നുമായും അവിടുത്തെ പിതാവുമായുമുള്ള ബന്ധം നമുക്കു ദാനമായി ലഭിക്കും. അവിടുന്നും പിതാവും തങ്ങളെത്തന്നെ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തി നമ്മുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റും.

എന്നിൽനിന്ന് ഏറെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ കല്പനകൾ പൂർണമാണ്; എനിക്കു കൈവരിക്കാവുന്ന പരമമായ നന്മയിലേക്ക് അവ എന്നെ നയിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ കല്പനകളെ ഞാൻ ഒരിക്കലും ഒരു ഭാരമായി കാണാതിരിക്കട്ടെ. അവ എന്റെ നന്മയ്ക്കും അങ്ങയുടെ മഹത്ത്വത്തിനും എല്ലാവരുടെയും നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ ജ്ഞാനം എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ. ഇന്നും എപ്പോഴും ഞാൻ അങ്ങയെയും അങ്ങയുടെ ഹിതത്തെയും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു. സന്തോഷത്തോടും ആത്മവിശ്വാസത്തോടുംകൂടെ അങ്ങയുടെ ഹിതം സ്വീകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന യേശുവിന്റെ സമാധാനം

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു സമാധാനം വിട്ടുതരുന്നു; എന്റെ സമാധാനം ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നു. ലോകം നൽകുന്നതുപോലെയല്ല ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നൽകുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകുകയോ ഭയപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്.” യോഹന്നാൻ 14:27

നമുക്ക് അനുഭവിക്കാവുന്ന സമാധാനം രണ്ടുതരത്തിലുണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത് ലൗകികമായ സമാധാനമാണ്. സംഘർഷവും യുദ്ധവും ബാഹ്യമായ അസ്വസ്ഥതകളും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഈ സമാധാനം. പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രമണകാരികളിൽനിന്ന് സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചും, സമൂഹത്തിനുള്ളിൽ ക്രമസമാധാനം നിലനിർത്തിയും, സാമ്പത്തിക വികസനം, ആരോഗ്യപരിചരണം, നീതി തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന മാനുഷിക ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ സഹായിച്ചും ഈ സമാധാനം ഉറപ്പാക്കാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കണം. ഈ തരത്തിലുള്ള സമാധാനം മനുഷ്യയുക്തിയോട് യോജിക്കുന്നതും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും മനസ്സാക്ഷിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്വാഭാവിക നിയമത്തിൽ അധിഷ്ഠിതവുമാണ്.

സ്വാഭാവികമായ ആ സമാധാനവും നീതിയും നല്ലതാണെങ്കിലും, നാം അനുഭവിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സമാധാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രൂപം അതല്ല. നമ്മുടെ കർത്താവ് നൽകാൻ വന്ന സമാധാനം അതിസ്വാഭാവികമാണ്. ലൗകികമായ സമാധാനം ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും, കേവലം അതിജീവിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ധാർമികവും ആത്മീയവുമായ തലങ്ങളിൽ വളർന്നുപുഷ്ടിപ്പെടാനും അതു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. യേശു നൽകുന്ന ആത്മീയ ദാനമായ സമാധാനം, ബാഹ്യമായ എല്ലാ പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.

നാം ലൗകികമായ സമാധാനം മാത്രം അന്വേഷിക്കുന്നെങ്കിൽ, ഏതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ക്രമക്കേടും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുകയും അവയുടെ ശാന്തത കെടുത്തുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് യേശു പറഞ്ഞത്: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥമാകുകയോ ഭയപ്പെടുകയോ വേണ്ട.” യുദ്ധങ്ങളും അടിച്ചമർത്തലും കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ദാരിദ്ര്യവും രോഗങ്ങളും ആരംഭംമുതൽ മനുഷ്യരാശിയെ ദുരിതത്തിലാഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്; കാലത്തിന്റെ അവസാനംവരെ അവ പല അളവുകളിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവായി തന്റെ ദൃശ്യമായ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കാൻ യേശു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ മാത്രമേ ബാഹ്യമായ സമാധാനം പൂർണമായും ശാശ്വതമായും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. എത്ര മഹത്വപൂർണമായ ദിനമായിരിക്കും അത്!

ഇപ്പോൾ, ദ്വിതീയാഗമനംവരെ, ഈ ലോകത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ മാത്രമല്ല, സമൃദ്ധമായി ജീവിക്കാനും നാം പഠിക്കണം. ഓരോ മനുഷ്യജീവിതവും അനിവാര്യമായി നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളെ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, യഥാർഥ സമാധാനത്തിൽ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ നമ്മുടെ കർത്താവ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സമാധാനം നാം അന്വേഷിക്കണം. തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടുള്ള യേശുവിന്റെ അന്ത്യത്താഴപ്രഭാഷണത്തിൽനിന്നാണ് ഈ സുവിശേഷഭാഗം എടുത്തിരിക്കുന്നത്. രണ്ടു അധ്യായങ്ങൾക്കുശേഷം ആ പ്രഭാഷണം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, യേശു പിതാവിനോടു തന്റെ മഹാപുരോഹിതപ്രാർഥന അർപ്പിക്കുന്നു: “അങ്ങ് അവരെ ലോകത്തിൽനിന്ന് എടുക്കണമെന്നല്ല, ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് അവരെ കാത്തുകൊള്ളണമെന്നാണ് ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നത്” (യോഹന്നാൻ 17:15). ഇപ്പോൾ നാം ഈ പതിതമായ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ട്; എന്നാൽ ആന്തരികമായ ക്ലേശങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ദുഷ്ടന് ഈ ലോകത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്. എങ്കിലും, നാം തന്റെ സമാധാനം സ്വീകരിച്ചാൽ പിശാചിന്റെ ആക്രമണങ്ങളിൽനിന്ന് സുരക്ഷിതരായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് നമ്മുടെ കർത്താവ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ബാഹ്യമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള അടിച്ചമർത്തൽ നാം അനുഭവിച്ചേക്കാമെങ്കിലും, എന്തിനെ നേരിട്ടാലും ആന്തരികമായി നാം സമാധാനത്തിലായിരിക്കും.

യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സമാധാനദാനം അന്ധകാരശക്തികളെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു. അവിടുത്തിലേക്കു തിരിയുകയും അവിടുത്തെ ആത്മീയ ഭരണത്തിനു വിധേയരാകുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാവർക്കും അത് സൗജന്യമായി നൽകപ്പെടുന്നു. ബാഹ്യമായ പീഡനങ്ങളുടെ നടുവിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഈ ആന്തരിക സമാധാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച മാതൃകകളാണ് രക്തസാക്ഷികൾ. ഭൗമികമായ സഹനങ്ങളും മരണവുംകൊണ്ട് തന്നെ പീഡിപ്പിക്കാൻ ദുഷ്ടനെ അനുവദിച്ച നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അവർ അനുകരിക്കുന്നു. തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടും സമാധാനത്തോടുംകൂടി യേശു ആ തിന്മയെ നേരിട്ടു; അന്തിമവിജയം നേടിയ ദൈവികസ്നേഹത്തിലൂടെ അതിനെ കീഴടക്കി. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ അവിടുന്ന് തന്റെ സമാധാനം നമ്മോടു പങ്കുവെക്കുന്നത് തുടരുകയും എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളെയും നേരിടാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

അന്ത്യത്താഴവേളയിൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തിനു തങ്ങൾ ഉടൻ സാക്ഷികളാകാൻ പോകുകയാണെന്ന് അപ്പോൾ അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വരാനിരിക്കുന്ന വർഷങ്ങളിൽ ദൈവതിരുഹിതത്തെ വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിക്കുമ്പോൾ അനേകം കഷ്ടതകൾ സഹിക്കേണ്ടിവരുമെന്നും അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ പ്രഭാഷണം കേൾക്കുകയും അവിടുത്തെ വാക്കുകൾക്കു ചെവികൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ, പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിച്ചശേഷം അപ്പസ്തോലന്മാർ ഒടുവിൽ ചെയ്തതുപോലെ, നാമും ആ വാക്കുകളെ ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിക്കണം. ജീവിതത്തിലെ ക്ലേശങ്ങളായ ദാരിദ്ര്യം, രോഗം, നഷ്ടം, പീഡനം, പ്രലോഭനം എന്നിവയെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിടാൻ നാം കൃപയിൽ ആശ്രയിക്കണം. പെസഹാവ്യാഴാഴ്ചയിലെ ഈ പ്രഭാഷണവേളയിൽ അപ്പസ്തോലന്മാരോടൊപ്പം നിങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതായി ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക. അങ്ങനെ, ബാഹ്യമായി എന്തു സാഹചര്യങ്ങൾ നേരിട്ടാലും ആന്തരിക സമാധാനത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആത്മീയമായി സജ്ജരാകും.

യഥാർഥ സമാധാനത്തിന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ സമാധാനം കവർന്നെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പലതും ഈ ലോകത്തിലുണ്ട്. എന്തു ക്ലേശം എനിക്കു നേരിട്ടാലും എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങയിലേക്കു തിരിയാൻ ആവശ്യമായ ആത്മവിശ്വാസം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ, അങ്ങ് എന്നിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ ഞാനും അങ്ങയിൽ വസിക്കുകയും, എന്നെ മുഴുവനായി ആവരണം ചെയ്യുന്ന അങ്ങയുടെ സമാധാനദാനം സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുകയും ചെയ്യട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കൽ

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച

“ഞാൻ നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ എന്നിൽ വസിക്കുവിൻ. മുന്തിരിവള്ളിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ശാഖയ്ക്ക് സ്വയം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, എന്നിൽ വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കും കഴിയുകയില്ല. ഞാൻ മുന്തിരിവള്ളിയും നിങ്ങൾ ശാഖകളുമാണ്. ആരെങ്കിലും എന്നിൽ വസിക്കുകയും ഞാൻ അവനിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ അവൻ ധാരാളം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കും; കാരണം എന്നെക്കൂടാതെ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.” യോഹന്നാൻ 15:4–5

ജീവന്റെയും ഫലസമൃദ്ധിയുടെയും ഉറവിടം യേശുവാണ്. എന്നിട്ടും, പലപ്പോഴും നമ്മുടെ സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്നു. നാം ക്രിസ്തുവിൽ നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ മാത്രമേ യഥാർഥത്തിൽ നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയൂ. കാരണം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ നല്ല ഫലങ്ങളുടെയും ഉറവിടം അവിടുന്നാണ്.

നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത്, അതായത് സൽപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നത്, അതിൽത്തന്നെ നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നില്ല. രക്ഷ ക്രിസ്തുവിലൂടെയുള്ള കൃപയുടെ ദാനമാണ്. എന്നാൽ, കൃപയുടെ ഫലങ്ങളായ സൽപ്രവൃത്തികൾ അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യത്തിന്റെ ആഴം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; ദൈവസ്നേഹത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളുമാണ് അവ. ആരോഗ്യമുള്ള മുന്തിരിവള്ളി സ്വാഭാവികമായി സമൃദ്ധമായി മുന്തിരിപ്പഴങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിനോട് ഐക്യപ്പെട്ട ആത്മാവ് ദൈവമഹത്വത്തിനും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കുമായി സമൃദ്ധമായ ആത്മീയഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഈ ഫലം എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ഉപവിയാണ്—നമ്മിലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ അവിടുത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിത്യമായ ദാനം.

ഒരു ഉപമയിലൂടെ പറഞ്ഞാൽ, ആരോഗ്യമുള്ളതും നന്നായി പോഷണം ലഭിക്കുന്നതുമായ മുന്തിരിവള്ളി നല്ല മുന്തിരിപ്പഴങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. രോഗബാധിതമായതോ വേണ്ടത്ര പോഷണം ലഭിക്കാത്തതോ ആയ മുന്തിരിവള്ളി ഉപയോഗശൂന്യമായ മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളായിരിക്കും പുറപ്പെടുവിക്കുക. ലോകത്തിലും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലും മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളൂ: നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു ദൃഢമായി ചേർന്നുനിൽക്കണം; അവിടുന്ന് നമ്മിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ നാം അവിടുത്തിലും വസിക്കണം. അങ്ങനെ, അവിടുന്ന് നൽകുന്ന ആത്മീയപോഷണം നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും കൃപയുടെ സമൃദ്ധി ഉളവാക്കും.

നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. അവർക്കുവേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ എന്തായിരിക്കും ചെയ്യുക? ദീർഘകാലമായുള്ള രോഗം, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട്, അല്ലെങ്കിൽ അവർ വഹിക്കുന്ന ഭാരമേറിയ ഏതെങ്കിലും കുരിശ് തുടങ്ങിയ സഹനങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം. ഇത്തരം ആഗ്രഹങ്ങൾ അവരോടുള്ള നമ്മുടെ കരുതൽ പ്രകടമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വിശ്വാസവും ദൈവകൃപയും നൽകുന്ന ആത്മീയാനുഗ്രഹങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ലൗകികസുഖങ്ങൾപോലും നിസ്സാരമായിത്തീരുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽ വിശ്വാസം ഉണർത്തുകയും അവരെ ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി നമ്മെ ഉപയോഗിക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുന്നതാണ് അവർക്കുവേണ്ടി നമുക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നന്മ.

മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം, നാം നമ്മുടെ കർത്താവുമായി ഐക്യത്തിലാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ട് ആദ്യം നമ്മുടെ സ്വന്തം ആത്മാക്കളെ പരിപാലിക്കുക എന്നതാണ്. നമ്മുടെ പ്രാർഥന കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കാനും പ്രാർഥനാസമയം വർധിപ്പിക്കാനുമുള്ള വഴികൾ തേടിക്കൊണ്ട് നാം ദിവസവും പ്രാർഥിക്കണം. നാം കൽപനകളോട് വിശ്വസ്തരായിരിക്കണം, പതിവായി വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കണം, അനുരഞ്ജന കൂദാശ സ്വീകരിക്കണം, വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങൾ വായിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യണം, വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതങ്ങളെ പരിചയപ്പെടണം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ അറിയണം. ഇവയ്ക്കെല്ലാം രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്: ഒന്നാമതായി, ഇവ നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ദൈവവുമായി കൂടുതൽ പൂർണമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാമതായി, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉപവിസ്നേഹം ഉളവാക്കാൻ ഇവ ദൈവത്തിന് ഇടം നൽകുന്നു; തന്റെ കരുണയാൽ മറ്റുള്ളവരെ സ്പർശിക്കാൻ അവിടുന്ന് നമ്മെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

ഒടുവിൽ, മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ നന്മകളും കടന്നുപോകുന്നു; ഏറ്റവും വലിയ നന്മയായ ഉപവിസ്നേഹം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതകാലമുടനീളവും വരാനിരിക്കുന്ന ജീവിതത്തിലും ഉപവിസ്നേഹം മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ. സ്വർഗത്തിൽ ഉപവിസ്നേഹത്തിന്റെ നിക്ഷേപം നമ്മോടൊപ്പമുണ്ടാകും; അത് നമ്മുടെ നിത്യാനന്ദമായിരിക്കും. ആ ഉപവിസ്നേഹം സ്വീകരിച്ചവർ, ദൈവം നമ്മിലൂടെ അവർക്കു നൽകിയ ദാനത്തെപ്രതി എന്നേക്കും നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കും.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന ഉപവിസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും അത് മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ ദൈവം നിങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച വ്യക്തമായ വഴികൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? അവരുടെ ആത്മാക്കളെ സ്പർശിച്ച് അവരെ നമ്മുടെ ദൈവിക കർത്താവിനോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്ന ഉപവിപ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമായി ചിന്തിക്കുക. ഈ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിക്കുക. കാരണം, ഈ വിധത്തിൽ നിങ്ങൾ നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ക്രിസ്തുവിലും അവിടുത്തെ ജീവൻ നിങ്ങളിലും ആണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പോടെ അറിയാൻ കഴിയും.

യഥാർഥ മുന്തിരിവള്ളിയായ എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ്, അങ്ങു മാത്രമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന ഉറവിടം. അങ്ങ് എന്നെ നിലനിർത്തുകയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉപവിസ്നേഹമാകുന്ന നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ അങ്ങയിൽ ജീവിക്കേണ്ടതിന് എന്നെ അങ്ങയോട് അടുപ്പിക്കുകയും എന്നിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങ് ചെയ്യുമ്പോൾ, സമൃദ്ധമായി നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ആ നല്ല ഫലമായ ഉപവിസ്നേഹം എന്നിലൂടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ധാരാളമായി പകർന്നുനൽകുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


നിത്യസ്നേഹവും ആനന്ദവും

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “പിതാവ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ ഞാനും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുവിൻ. ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കൽപനകൾ പാലിച്ച് അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങൾ എന്റെ കൽപനകൾ പാലിച്ചാൽ എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കും.” യോഹന്നാൻ 15:9–10

ഒരാൾ നിങ്ങളെ പരിപൂർണമായ സ്നേഹത്തോടെ സ്നേഹിക്കുന്നതായി സങ്കൽപിക്കുക. പരിപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളില്ല; അത് അനുഭവിക്കുന്നത് അവർണനീയമായ ആനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടമായിരിക്കും. ഇനി, നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആ വ്യക്തി സർവശക്തനും സർവജ്ഞനുമാണെന്നുകൂടി സങ്കൽപിക്കുക. സർവസ്നേഹവാനുമാണ് എന്നതുകൂടി ഇതിനോടു ചേരുമ്പോൾ, അത്തരമൊരു ബന്ധത്തിന് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് അതിരുകളില്ല.

തീർച്ചയായും, അത്തരമൊരു സ്നേഹം നാം സങ്കൽപിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ—ദൈവത്തിൽനിന്ന് ആ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയും. യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ആഴമുള്ളതും വ്യക്തിപരവും ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞതുമാണ്: “പിതാവ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ ഞാനും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.” നിങ്ങളോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം നിബന്ധനകൾക്കു വിധേയമോ പരിമിതമോ സ്വാർഥമോ അല്ല. “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടു പറയുമ്പോൾ, തന്റെ ദൈവിക ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തിയോടെയുമാണ് അവിടുന്ന് അത് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

നമ്മോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹത്തെ യേശു മനോഹരമായി വിവരിക്കുന്നു: “പിതാവ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ…” പുത്രനോട് പിതാവിനുള്ള സ്നേഹം അത്രയേറെ ആഴമുള്ളതും പരിപൂർണവും സർവവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമാണ്; സ്വർഗത്തിൽപ്പോലും നമുക്ക് അതു പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിത്യത മുഴുവൻ ഈ പരസ്പരസ്നേഹത്തെ നാം വിസ്മയത്തോടും ഭയഭക്തിയോടുംകൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും; അതിനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിൽ നമുക്ക് ഒരിക്കലും മടുപ്പുണ്ടാകുകയുമില്ല. അതിലുപരി, പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം അത്ര ശക്തമായതിനാൽ അത് അവരിൽത്തന്നെ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുകയില്ല. അവരുടെ സ്നേഹം അതിസമൃദ്ധമായി കവിഞ്ഞൊഴുകി നമ്മുടെമേൽ വർഷിക്കപ്പെടുകയും അതിൽ പരിപൂർണമായ സംതൃപ്തി ആസ്വദിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യേശുവിന്റെ തുടർന്നുള്ള വാക്കുകൾ ഒരു ക്ഷണവും കൽപനയുമാണ്: “എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുവിൻ.” നമ്മോടുള്ള ദൈവസ്നേഹം ഒരു വികാരത്തെയോ സ്നേഹപൂർവമായ കരുതലിനെയോ ഏറെ അതിശയിക്കുന്നതാണ്. അവിടുത്തെ സ്നേഹം അവിടുത്തെതന്നെ ദാനമാണ്; അത് നമ്മെ അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിൽ “നിലനിൽക്കുക” എന്നാൽ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചരിക്കുകയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ദൈവസ്നേഹം നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതും നിലനിൽക്കുന്നതും ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്നതുമാണ്. അത് നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് നമ്മെ ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും, നാം ഏതൊരു ജീവദായകമായ ഐക്യത്തിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ ആ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

തന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിച്ചശേഷം, തുടർച്ചയായി ലഭിക്കുന്നതും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ അവിടുത്തെ ദാനം എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാമെന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കുന്നു: “ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ കൽപനകൾ പാലിച്ച് അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങൾ എന്റെ കൽപനകൾ പാലിച്ചാൽ എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കും.” ആദ്യം ഈ വാക്കുകൾ പ്രയാസകരമായി തോന്നിയേക്കാം; പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മുടെ പതിതസ്വഭാവത്തെയും അഹങ്കാരത്തിലേക്കുള്ള പ്രവണതയെയും കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ. എന്നാൽ അവിടുത്തെ കൽപനകളെ നാം തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അവ ഭാരമായി അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂ.

യേശുവിന്റെ കൽപ്പനകളെ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കാൻ, അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം: പിതാവും പുത്രനും പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിപ്പുറപ്പെടുന്ന നിർമലസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ് അവ. താൻതന്നെ ചെയ്യാൻ സന്നദ്ധനല്ലാതിരുന്ന ഒന്നും യേശു നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. പിതാവിന്റെ കൽപ്പനകൾ പാലിച്ചതിനാൽ പിതാവിനോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം പൂർണ്ണമായിരുന്നു. എന്തു ചെയ്യാനാണ് പിതാവ് പുത്രനോട് കൽപ്പിച്ചത്? നമുക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിൽ പരിപൂർണ്ണതയിലെത്തുന്ന നിസ്വാർത്ഥവും ത്യാഗപൂർണ്ണവുമായ സ്നേഹത്തോടെ സ്നേഹിക്കാനാണ് അവിടുന്ന് കൽപ്പിച്ചത്.

ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാനും അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ പങ്കുചേരാനും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നാമും സ്നേഹിക്കണം—പിതാവ് പുത്രനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെയും പുത്രൻ പിതാവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെയും ഇരുവരും നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെയും. യേശുവിനെപ്പോലെ, നാമും മറ്റുള്ളവർക്കായി ഉപാധികളില്ലാതെ നമ്മെത്തന്നെ ദാനമായി നൽകണം. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം.

ഉപാധികളില്ലാതെ നമ്മെത്തന്നെ ദാനമായി നൽകുന്നതിലൂടെ നാം ആരുടെയും രക്ഷകരാകുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഏക സത്യരക്ഷകൻ നമ്മിലൂടെ മറ്റുള്ളവരെ സ്പർശിക്കാൻ നാം അനുവദിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ദൈവികമാണ്. അത് നമ്മിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നതല്ല; ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മിലേക്കും നമ്മിലൂടെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കും ഒഴുകുന്നതാണ്. ആ സ്നേഹം നമുക്കുമാത്രമായി സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അത് അണഞ്ഞുപോകും.

പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിനുള്ളിലെ പൂർണ്ണസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. മറ്റുള്ളവർക്കായി ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറണം എന്ന വ്യവസ്ഥയോടെ, ആ പൂർണ്ണസ്നേഹത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ യേശു നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നത് ശ്രവിക്കുക. ഇതാണ് അവിടുത്തെ കൽപ്പന: “ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ” (യോഹന്നാൻ 15:12). ഈ വിധത്തിൽ മാത്രമേ, നിത്യകാലം മുഴുവൻ നമുക്കു നൽകാൻ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പൂർണ്ണാനന്ദത്തിൽ നാം പങ്കുചേരുകയുള്ളൂ.

എന്റെ സ്നേഹനാഥാ, അങ്ങയുടെ സ്നേഹം പൂർണ്ണവും എല്ലാറ്റിനെയും പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ്. അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കാനുള്ള ക്ഷണം, പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടും അങ്ങ് പങ്കുവയ്ക്കുന്ന അങ്ങയുടെ സ്വന്തം ജീവനിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള ക്ഷണമാണ്. പ്രിയനാഥാ, അങ്ങയുടെ ക്ഷണം ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർക്കായി അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപകരണമായിത്തീരാൻ അങ്ങയുടെ കൽപ്പനകൾ പാലിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


സ്നേഹിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ കഴിവ് വർധിപ്പിക്കുക

ഉയിർപ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച

“സ്നേഹിതർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം മറ്റാർക്കുമില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളോടു കൽപ്പിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ സ്നേഹിതരാണ്. ഞാൻ ഇനി നിങ്ങളെ ദാസന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നില്ല; കാരണം, യജമാനൻ ചെയ്യുന്നതെന്തെന്ന് ദാസൻ അറിയുന്നില്ല. എന്റെ പിതാവിൽനിന്നു കേട്ടതെല്ലാം നിങ്ങളെ അറിയിച്ചതിനാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിതർ എന്നു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 15:13–15

യേശു അറിയുന്നതെല്ലാം അറിയാൻ നമുക്കു സാധിക്കുമോ? തീർച്ചയായും ഇല്ല. എങ്കിലും ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു പറയുന്നു: “എന്റെ പിതാവിൽനിന്നു കേട്ടതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.” യേശുതന്നെയാണ് പിതാവിന്റെ പൂർണ്ണമായ വെളിപാട്. അതിനാൽ, അവിടുന്നിൽ ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിലേക്കുള്ള പൂർണ്ണമായ പ്രവേശനം നമുക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവം എല്ലാം നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പരിമിതികളുള്ള സൃഷ്ടികളായതിനാൽ അവ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവിന് പരിമിതികളുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ പ്രകൃതിയുടെ അപൂർണ്ണത, യേശു പിതാവിൽനിന്നു നമുക്കു പറഞ്ഞുതന്ന കാര്യങ്ങളെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ വെള്ളത്തിന്റെ ഉദാഹരണം പരിഗണിക്കുക. ദാഹിക്കുമ്പോൾ നാം ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. വളരെ ദാഹമുണ്ടെങ്കിൽ പല ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, ഒറ്റയിരിപ്പിൽ നമുക്കു കുടിക്കാൻ കഴിയുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ അളവിന് പരിധിയുണ്ട്. യേശു പിതാവിൽനിന്നു നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയതെല്ലാം കൃപയുടെ അനന്തമായ ഒരു സമുദ്രംപോലെയാണ്. അവിടുന്ന് നമുക്കു നൽകുന്നത് ഒരു ഗ്ലാസോ ഏതാനും ഗ്ലാസുകളോ മാത്രമല്ല. സമുദ്രംതന്നെയാണ് അവിടുന്ന് നമുക്കു നൽകുന്നത്. അവിടുന്ന് അതു മുഴുവനായി നമുക്കു നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മുടെ പരിമിതമായ പ്രകൃതിയും പാപവും നമുക്കു സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്നു.

കൃപയുടെ ഒരു “ഇറക്കോ” ഒരു “ഗ്ലാസോ” സ്വീകരിക്കുക എന്നതല്ല ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കൃപ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ശേഷി നിരന്തരം വർധിപ്പിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം. ഏറ്റവും മഹാന്മാരായ വിശുദ്ധർ തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഇതിനായി ചെലവഴിച്ചു. അവർ എത്രയധികം കൃപ സ്വീകരിച്ചുവോ അത്രയധികം അവരുടെ ശേഷി വർധിച്ചു; അവരുടെ ശേഷി എത്രയധികം വർധിച്ചുവോ അത്രയധികം അവർ സ്വീകരിച്ചു. ആവിലായിലെ വിശുദ്ധ ത്രേസ്യ ഈ പ്രക്രിയയെ ആന്തരിക കോട്ടയിലെ “വാസസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ” മുന്നേറുന്നതായി വിവരിച്ചു; ഓരോ ചുവടും ആത്മാവിനെ ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നു. ലൗകികാസക്തികളിൽനിന്നുള്ള വിരക്തിയും ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധീകരണവും ദൈവകൃപ സ്വീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ പഠിപ്പിച്ചു. ദൈവിക പുണ്യങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഉപവി, ദൈവികസ്നേഹം സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആത്മാവിന്റെ ശേഷി വികസിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വിനാസ് വിശദീകരിച്ചു.

ഏതൊരു ആത്മാവിലും കൃപയുടെ സാന്നിധ്യം, മരണത്തിൽ ആ ആത്മാവ് സ്വർഗം പ്രാപിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നു. എന്നാൽ, ഓരോ ആത്മാവും നിത്യതയിൽ അനുഭവിക്കുന്ന മഹത്ത്വത്തിന്റെ അളവ് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്, ഈ ജീവിതത്തിൽ കൃപ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആ ആത്മാവിന്റെ ശേഷി എത്രത്തോളം വികസിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. സ്നേഹത്തിലൂടെയാണ് ഈ ശേഷി വളരുന്നത്. യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നു: “സ്നേഹിതർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം മറ്റാർക്കുമില്ല.” ഉപവിയാകുന്ന സ്നേഹത്തിലൂടെയാണ് നാം മറ്റുള്ളവർക്കായി നമ്മുടെ ജീവിതം സമർപ്പിക്കുന്നത്. അത്തരം സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവിടം മാത്രമല്ല യേശു; അവിടുന്ന് അതിന്റെ മാതൃകയുമാണ്. തന്റെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയിൽ കുരിശിൽ മരിക്കാൻ അവിടുന്ന് എടുത്ത തീരുമാനം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.

ത്യാഗപൂർണമായ ഉപവിയുടെ ആ രൂപം മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും പ്രയാസമായേക്കാം. പതിതമായ നമ്മുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വാർഥതയിലേക്കു നമ്മെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നു. നൽകുന്നതിനെക്കാൾ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും, ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ശുശ്രൂഷിക്കപ്പെടുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും, മറ്റുള്ളവർക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നതിനെക്കാൾ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും കരുതി നാം എളുപ്പത്തിൽ വഞ്ചിതരാകാം. അത്തരം വഞ്ചനയിൽനിന്നു പുറത്തുവരാനുള്ള ഏക വഴി യേശുവുമായുള്ള സൗഹൃദത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുക എന്നതാണ്: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിക്കുന്നതു ചെയ്താൽ നിങ്ങൾ എന്റെ സ്നേഹിതരാണ്.”

ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിലൂടെയാണ് സ്നേഹിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നത്. അത്തരമൊരു അനുസരണത്തിലേക്ക് ഒറ്റയടിക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ നമുക്കു കഴിയില്ലെങ്കിലും, പ്രാർഥനയിലൂടെയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിലൂടെയും അവിടുത്തെ കല്പനകളോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലൂടെയും അതിൽ വളരാൻ നമുക്കു കഴിയും. എന്തു ചെയ്യാനാണ് അവിടുന്ന് നമ്മോടു കല്പിക്കുന്നത്? “ഇതാണ് എന്റെ കല്പന: ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ” (യോഹന്നാൻ 15:12). നമുക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു നമ്മെ സ്നേഹിച്ചത്. അതുപോലെ, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കാൻ നാമും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമുക്കുമുമ്പേ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക, അവരുടെ യഥാർഥ ആവശ്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കുക, അവരുടെ പരമമായ നന്മയ്ക്കായി—അവരുടെ ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി—പ്രവർത്തിക്കുക എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ അർഥം.

ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയുടെ അനന്തസാഗരം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ ഒഴുകിയെത്തുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. സ്വാർഥതയുടെയോ ഭയത്തിന്റെയോ ഏതെല്ലാം മേഖലകളാണ് അവിടുത്തെ സ്നേഹം കൂടുതൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് നിങ്ങളെ തടയുന്നത്? ദൈവം നിങ്ങളുടെ ജീവിതപാതയിൽ കൊണ്ടുവന്നവർക്കുവേണ്ടി മൂർത്തമായ വിധങ്ങളിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവൻ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉപവിയിൽ വളരാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുക. നിങ്ങളെ തന്റെ സ്നേഹിതനെന്നു വിളിക്കുകയും പിതാവിൽനിന്നു കേട്ടതെല്ലാം നിങ്ങളുമായി പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യേശുവിനെ അനുകരിക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുക. അവിടുത്തെ കല്പന ഓർക്കുക: “ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.” നിങ്ങൾ എത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നുവോ അത്രയധികം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് വിശാലമാകും; അത്രയധികം നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ നിത്യ മഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യും.

അനന്തനായ എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ആത്മാവിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തതാണ്. എങ്കിലും അങ്ങ് ആ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും അതു സ്വീകരിക്കാൻ ഞങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഉപവി എന്ന ദാനത്താൽ എന്നെ നിറച്ചൊഴുക്കണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ അങ്ങയുടെ നിത്യ മഹത്ത്വത്തിൽ കൂടുതൽ പൂർണമായി പങ്കുചേരുക മാത്രമല്ല, അങ്ങ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്ന ഉപവിയിലൂടെ അങ്ങ് മറ്റുള്ളവരെ സ്പർശിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അങ്ങ് എനിക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ സമർപ്പിച്ചതുപോലെ, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.


ലോകത്തിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവർ

ഉത്ഥാനകാലം അഞ്ചാം വാരത്തിലെ ശനിയാഴ്ച

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ലോകം നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്നെങ്കിൽ, അത് ആദ്യം എന്നെയാണ് വെറുത്തതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റേതായിരുന്നെങ്കിൽ, ലോകം തനിക്കു സ്വന്തമായവരെ സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നു; എന്നാൽ നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റേതല്ലാത്തതിനാലും ഞാൻ നിങ്ങളെ ലോകത്തിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്തതിനാലും ലോകം നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 15:18–19

വിദ്വേഷിക്കപ്പെടാൻ ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, താൻ “നിങ്ങളെ ലോകത്തിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നതിനാൽ ലോകം നിങ്ങളെ വിദ്വേഷിക്കുന്നു” എന്ന് നമ്മുടെ കർത്താവ് വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ലോകം നിങ്ങളെ വിദ്വേഷിച്ചേക്കാമെന്നോ നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അനീതി സഹിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാമെന്നോ അല്ല അവിടുന്ന് പറയുന്നത്. ലോകത്തിൽനിന്നു താൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവരെ ലോകം വിദ്വേഷിക്കുമെന്ന് അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിലെ വിരോധാഭാസങ്ങളിലൊന്നാണിത്—ക്രിസ്തുവിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സ്നേഹം ലഭിക്കുന്നു; എന്നാൽ ലോകത്തിൽനിന്ന് വിദ്വേഷവും പീഡനവും നേരിടുന്നു. എങ്കിലും ഈ വിദ്വേഷം കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ അടയാളമാണ്: പതിതമായ ഈ ലോകത്തിന്റെ ക്ഷണികമായ മൂല്യങ്ങളാൽ നാം ഇനിമേൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; മറിച്ച്, സന്തോഷവും സമാധാനവും യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യവും കണ്ടെത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ നിത്യരാജ്യത്തിൽ നാം പങ്കാളികളാണ്.

ഈ സന്ദർഭത്തിൽ “ലോകം” എന്നത് സൃഷ്ടിപ്രപഞ്ചത്തെത്തന്നെയല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതെല്ലാം നല്ലതാണ്. പാപത്തിൽ അകപ്പെട്ട പതിതമായ ആത്മീയക്രമത്തെയാണ് ലോകം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. അധികാരത്തിനുവേണ്ടിത്തന്നെ അധികാരം തേടുക, സംതൃപ്തി നേടാനുള്ള സ്വാർഥമായ ഉപാധിയായി സമ്പത്തിനെ കാണുക, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം തൃപ്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ ജഡികസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകുക തുടങ്ങിയ പൈശാചിക മൂല്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരാണ് “ലോകത്തിന്റേതായവർ.” പതിതമായ ലോകത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് ഭോഷത്തമാണ്. അത് ഉപരിപ്ലവമായ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അത്തരമൊരു ജീവിതത്തിന് നമ്മുടെ ആഴമേറിയ ആത്മീയ അഭിലാഷങ്ങളെ ആത്യന്തികമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താനാവില്ല; അത് പിശാചുക്കളുടെ അസൂയയിലും വിദ്വേഷത്തിലും പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്നു.

ലൗകികാസക്തികളിൽനിന്നു മോചിതരാകുക ആദ്യമൊക്കെ പ്രയാസമാണ്. കാരണം, ലൗകികരായിത്തീർന്നവർ തങ്ങളുടെ ക്രമരഹിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളാൽ അന്ധരാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാപം വഴുക്കലുള്ള ഒരു ചരിവുപോലെയാണ്: മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം നേടാൻ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽപ്പോലും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നത് ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തതയും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വേരുറപ്പും നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അപകടമുണ്ടാക്കുന്നു. മനുഷ്യർ എത്രയധികം പാപം ചെയ്യുന്നുവോ അത്രയധികം ദുരിതപൂർണരായിത്തീരുന്നു; എത്രയധികം ദുരിതപൂർണരായിത്തീരുന്നുവോ അത്രയധികം അവർ പാപത്തിൽനിന്നു സംതൃപ്തി തേടുന്നു. ആ ചക്രം തകർക്കപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമാണ് സമാധാനം വേരുറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതും സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുന്നതും. എങ്കിലും ലൗകികമായ മിഥ്യാഭ്രമങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ യേശു ആഴമേറിയ ഒരു സത്യം നമുക്കു നൽകുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ ലോകത്തിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു.”

ക്രിസ്തുവിനാൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുക എന്നത് ദൈവിക ലക്ഷ്യവും നിത്യമായ സാഫല്യവുമുള്ള ഒരു ജീവിതത്തിനായി വേർതിരിക്കപ്പെടുക എന്നതാണ്. ഈ വിളി നമ്മെ അവിടുത്തോടുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും സഹനത്തെ മഹത്ത്വത്തിലേക്കുള്ള പാതയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ശിഷ്യരുടെ സ്വത്വം അവർ സ്വയം നിർമിച്ചതല്ല; അവിടുത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലാണ് അത് വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്. ലൗകിക അഭിലാഷങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രലോഭനത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു ദൗത്യത്തിനായി ഈ ദൈവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവരെ വേർതിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധിയിലേക്കും സത്യത്തിലേക്കുമുള്ള അവരുടെ വിളി അനിവാര്യമായും ശത്രുത ഉളവാക്കുന്നു. കാരണം, അത് ലോകത്തിന്റെ പാപാന്ധകാരത്തിന്മേൽ വെളിച്ചം വീശുകയും മറ്റുള്ളവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും ഈ വിളിയോടൊപ്പം നിത്യസന്തോഷത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവും ലഭിക്കുന്നു.

ഇത് നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും മുന്നിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു: ലോകം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുകയാണോ അതോ വെറുക്കുകയാണോ ചെയ്യുന്നത്? നിങ്ങൾ ലൗകിക മൂല്യങ്ങളോട് ഒത്തുപോകുന്നവരാണോ, അതോ അവയ്‌ക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നവരാണോ? ലൗകിക അഭിലാഷങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും സ്വീകരിച്ചവരിൽനിന്ന് ലോകത്തിന്റെ സ്നേഹം നേടാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ സ്വീകാര്യത നേടാനായി നാം വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ചെയ്യുന്നതായി കാണും. എന്നാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും നാം ഉറച്ചുനിന്നാൽ, ഈശോയുടെ വിജയത്തിലും നിത്യജീവന്റെ വാഗ്ദാനത്തിലും നാം പങ്കുചേരുന്നു.

അനിവാര്യമായും നേരിടേണ്ടിവരുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി നമ്മെ ഒരുക്കാനാണ് ഈശോ ഗൗരവമേറിയ ഈ സത്യം നമ്മോടു പറയുന്നത്: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞ വചനം ഓർക്കുവിൻ: ‘ഒരു അടിമയും തന്റെ യജമാനനെക്കാൾ വലിയവനല്ല.’ അവർ എന്നെ പീഡിപ്പിച്ചെങ്കിൽ നിങ്ങളെയും പീഡിപ്പിക്കും” (യോഹന്നാൻ 15:20). പീഡനമോ വിദ്വേഷമോ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വിധിക്കലോ വിമർശനമോ നേരിടേണ്ടിവന്നാൽ നാം നിരുത്സാഹിതരോ ഭയചകിതരോ ആകാതിരിക്കാൻ, അവിടുത്തെ വചനവും മുന്നറിയിപ്പും നാം ഓർക്കണം. ലൗകിക മൂല്യങ്ങൾക്കു വിരുദ്ധമായി ജീവിക്കുന്നതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത്, നമ്മുടെ കർത്താവുതന്നെ അനുഭവിച്ച തിരസ്കാരം നേരിടാൻ നമ്മെ ഒരുക്കും.

ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ലോകത്തിൽനിന്നു വിളിച്ചുവേർതിരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പരസ്യമായി ജീവിക്കുന്നത് ഏതെല്ലാം വിധങ്ങളിൽ വിമർശനത്തിനോ പീഡനത്തിനോ കാരണമാകുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈശോയെപ്പോലെയാകാനാണ് നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് ഓർക്കുക; അവിടുത്തെ സഹനങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, മഹത്ത്വത്തിലും പങ്കു ലഭിക്കുന്നത് ഈ വിളിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, “നമുക്കായി വെളിപ്പെടാനിരിക്കുന്ന മഹത്ത്വവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇക്കാലത്തെ സഹനങ്ങൾ ഒന്നുമല്ലെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു” (റോമാ 8:18). ഭയത്തിനു വഴങ്ങരുത്. ഉത്ഥാനത്തിന്റെ ആനന്ദം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞ്, ഈശോയുടെ വിളിയോടൊപ്പം അതിനു പ്രത്യുത്തരം നൽകാനും നേരിടേണ്ടിവരുന്നതെന്തും സഹിച്ചുനിൽക്കാനുമുള്ള കൃപയും ലഭിക്കുമെന്ന ഉറപ്പോടെ ധൈര്യമായിരിക്കുക.

വിജയിയായ കർത്താവേ, അങ്ങ് ലോകത്തെയും പാപത്തെയും മരണത്തെയും കീഴടക്കുകയും പതിതമായ ഈ ലോകത്തിൽനിന്ന് അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് എന്നെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തുവല്ലോ. എന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ പീഡനം നേരിടുമ്പോൾ ധൈര്യവും സ്ഥിരതയും നൽകി എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തണമേ. അങ്ങയുടെ വിജയത്തിൽ ആശ്രയിക്കാനും പ്രത്യാശയോടെ സഹിച്ചുനിൽക്കാനും അങ്ങയുടെ നിത്യമഹത്ത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുമെന്ന വാഗ്ദാനത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്താനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.

ഉള്ളടക്കം


എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!