Lawrence OP ಅವರ ಚಿತ್ರ, Flickr
ನವೆಂಬರ್ 15: ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್, ಬಿಷಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತ—ಐಚ್ಛಿಕ ಸ್ಮರಣೆ
ಸುಮಾರು 1200–1280
ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂತ್ರಜ್ಞರು, ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಜ್ಞಾನಗಳು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಕ ಸಂತ
1931 ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಪೋಪ್ ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಪಯಸ್ ಅವರಿಂದ ಸಂತ ಪದವಿಗೆ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು
ಸಂತ ಪದವಿಗೆ ಏರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತ (ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪಂಡಿತ) ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು
ಪೂಜಾವಿಧಿಯ ಬಣ್ಣ: ಬಿಳಿ
ಆವೃತ್ತಿ: ಪೂರ್ಣ – ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ
ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
ಉಲ್ಲೇಖ:
ನಮ್ಮ ವನವಾಸ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಈ ಕಾಯುವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಆತ್ಮವು ಎಲ್ಲ ಲೌಕಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡುವುದನ್ನೂ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅದರ ನಿಕಟವಾದ, ಬಂಧನರಹಿತ ಐಕ್ಯವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುವ ಕೆಲವು ಅಂತಿಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ನಾನು ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊರತಾಗಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಬೇರೆ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಈ ಐಕ್ಯವು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈವಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು, ಮಾರಕ ಪಾಪದಂತಹ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೂ ಸ್ಥಿರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ~ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್, “ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದ ಕುರಿತು”
ಚಿಂತನೆ: ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹದಿಮೂರನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ಸುಮಾರಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಲಾವಿಂಗೆನ್ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಈ ಪಟ್ಟಣವು ಇಂದಿನ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿದೆ. ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳು ಅವರ ಜನನವನ್ನು 1193 ಮತ್ತು 1206ರ ನಡುವಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅವರು ಲಾವಿಂಗೆನ್‌ನ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಎಂದು ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಅವರ ಮರಣಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಅವರನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮಹಾನ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ (ಆಲ್ಬರ್ಟಸ್ ಮ್ಯಾಗ್ನಸ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಒಬ್ಬ ಕುಲೀನ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ಕೆಲವು ವೃತ್ತಾಂತಗಳು ಅವರ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೌಂಟ್ ಎಂಬ ಪ್ರಭುಪದವಿ ಹೊಂದಿದ್ದವರೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ. ಕುಲೀನ ಸ್ಥಾನಮಾನದಿಂದಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಗುರುಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೋ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸೌಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅವರನ್ನು ಉದಾರ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಪಾದುವಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯಿತು; ಅದು ಮುಂದೆ ಅವರ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 1223ರಲ್ಲಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಗೆ ಸೇರಿದರು. ಪ್ರಾಯಶಃ ಪೂಜ್ಯ ಕನ್ಯಾಮರಿಯಳು ದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಸೇರಿರಬಹುದು. ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಅವರು ಪಾದುವಾ, ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಮತ್ತು ಕಲೋನ್‌ನ ಪ್ರಮುಖ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
ಸಹೋದರ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ಸಮಯದ ಸುಮಾರಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಯಾಜಕ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಬಳಿಕ ಯೂರೋಪಿನಾದ್ಯಂತ ವಿವಿಧ ಬೋಧನಾ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಅವರನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು; ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅವರು ಕಲೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೋಧಿಸಿದರು. ಸುಮಾರು 1245ರಲ್ಲಿ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸ್ಯಾಂಟ್-ಜಾಕ್‌ನಲ್ಲಿ “ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದ ಆಚಾರ್ಯ” ಎಂಬ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಪೀಠವನ್ನೂ ನೀಡಲಾಯಿತು.
ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಕಳೆದ ಈ ಮೊದಲ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಅವರ ಜೀವನವು ನೀಡಿದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಗಳಿಂದ, ಅವರು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಐಕ್ಯರಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಣಿಯದ ಹಸಿವಿತ್ತು ಎಂದೂ, ಸ್ವರ್ಗವು ಅವರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದೂ ನಂತರದ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಕಾರರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಮೀಮಾಂಸೆಯಲ್ಲಿನ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ದೇವಶಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ್ದು ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಈ ಎರಡು ಚಿಂತನಾಧಾರೆಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ಎಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಲ್ಯಾಟಿನ್‌ಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡದ್ದು ಆಗ ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎಂಬುದು ಇದಕ್ಕೆ ಭಾಗಶಃ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.
ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ಕೇವಲ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪಡೆದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ನಡೆದಾಡುವ ವಿಶ್ವಕೋಶವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನವು ವಿಶ್ವಕೋಶದಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತು ಸಂಪುಟಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಅವು ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ, ಅಧಿಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ, ವಾಗ್ಮಿತೆ, ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಭೂಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಖನಿಜಶಾಸ್ತ್ರ, ರಸವಿದ್ಯೆ, ಪ್ರಾಣಿಶಾಸ್ತ್ರ, ಶರೀರಕ್ರಿಯಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಪಾಲಲಕ್ಷಣಶಾಸ್ತ್ರ, ನ್ಯಾಯ, ಕಾನೂನು, ರಾಜಕೀಯ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಬಹುದು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ದೇವರಿಂದ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಾಮರಸ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂದು ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮೊದಲಿಗರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರವೇನೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳು, ತರ್ಕ, ದೈವಪ್ರಕಟನೆ, ಕಾನೂನು, ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ದೇವರೇ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ದೇವರು ತಮಗೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಒಂದು ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಂತರ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಿಷಯ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ದೇವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವುದೇ ಸತ್ಯ; ದೇವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಾಮರಸ್ಯದಲ್ಲಿದೆ. ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುತ್ತದೆ!
ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ಪವಿತ್ರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಪುಲವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗಹನವಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಭೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ದೈವದೂತಸಮಾನ ಸಭಾಪಂಡಿತ ಸಂತ ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಅವರನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರು ಅವರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಅವರು ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರಿಗಿಂತ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಕಿರಿಯರಾಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಐದು ವರ್ಷ ಮೊದಲೇ ನಿಧನರಾದರು. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರು ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಾದದ್ದು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ. ಅವರ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧವು ಗಾಢವಾದ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅಧಿಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು “ಕ್ರೈಸ್ತೀಕರಿಸಲು” ನೆರವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟರು. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ಚಿಂತನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶದ ಕುರಿತೂ ಬರೆದ ಸಭೆಯ ಮೊದಲ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರೇ. ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಆಳವಾಗಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಿ, ಇದುವರೆಗೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದೆಂದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದರು: ಸುಮ್ಮಾ ಥಿಯೋಲೊಜಿಯೆ (“ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಾರಾಂಶ” ಅಥವಾ “ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಗ್ರಹ”).
ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಹೊರತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದವು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ದೈವಪ್ರಕಟನೆಯ ವಿಷಯವಸ್ತುವನ್ನು (ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು) ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಶುದ್ಧ ಮಾನವ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸಿ, ಅಮೂರ್ತ ಚಿಂತನೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹಂತಗಳವರೆಗೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ತಾರ್ಕಿಕ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಲ್ಲದು. ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಎಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, 1248ರಲ್ಲಿ ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರನ್ನು ಕೊಲೋನ್‌ಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದಾಗ, ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರೂ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.
1254ರಲ್ಲಿ ಗುರು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರನ್ನು ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನ ಕಾರ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಡಳಿತದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡವು. 1260ರಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಅವರನ್ನು ರೇಗೆನ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಂದಿನ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ಪವಿತ್ರ ಸಭೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಮೇಧಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ವಿನಯವು ಅವರ ಜನರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು. ಆ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ತರಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಹುದ್ದೆಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ ಬಳಿಕ, ಪೋಪ್ ಅವರನ್ನು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದರು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅಧಿಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಅವರು ಹೊಸ ಹಾದಿ ತೆರೆದವರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಕೆಲವರು ಅವರನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು. 1277ರಲ್ಲಿ, ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರು ನಿಧನರಾದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ವಿವಿಧ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ್ದ 219 ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದರು. ದೇವರ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿರುವುದರಿಂದ ಆ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳು ದೇವರ ಸರ್ವಶಕ್ತತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆ 219 ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಗುರು ಥಾಮಸ್ ಅವರವುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ (ಸುಮಾರು ಎಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷ) ತಮ್ಮ ಸಂತಸ್ವರೂಪಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು ಎಂದು ಕೆಲವು ಕಥನಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯ ಇಬ್ಬರೂ ಸಂತರೂ ಸಭಾಪಂಡಿತರೂ ಆದರು; ಹೀಗೆ ಅವರು ದೇವರ ನಿಜವಾದ ಸರ್ವಶಕ್ತತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಮಾನವ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಅವರು ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಂತರು ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಮರಣಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಅನುಭಾವಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಹೊಸ ಆತ್ಮಿಕ ವರದಾನಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮೂಲಕ ಪವಿತ್ರ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಬೆಳೆಸುವ ಸ್ಥಾಪಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು, ಸಂತರಾದ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಥಾಮಸ್ ಅವರಂತೆ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಜ್ಞಾನ, ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ ಎಂಬ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಬುದ್ಧಿಯ ವರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ವರದ ಮೂಲಕ ಅವರು ಪವಿತ್ರ ಸಭೆಗೆ ದೃಢವಾದ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲು ಶಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ಸಭೆಯ ನಿರ್ಮಾಣವು ಮುಂದುವರಿಯಬಲ್ಲದು.
ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ವಿಶ್ವಪಂಡಿತರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತರಾದ “ಮಹಾನ್” ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರನ್ನು ನಾವು ಗೌರವಿಸುವಾಗ, ಈ ಸರಳ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮನನ ಮಾಡೋಣ: ಚಿಂತನೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರೂ, ದೇವರ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅವರ ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಸಾಗರದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ನೀರಿನ ಹನಿಯಷ್ಟೇ. ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಈ ವಿನಮ್ರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ, ಆ ಒಂದು ಹನಿಯಾಗಲು ಶ್ರಮಿಸುವುದನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರು ನಮಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಅದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪರಮ ವಾಸ್ತವತೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಎಷ್ಟೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ, ದೇವರಿಂದ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಅನಂತ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ನವೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಆಗ ಈ ಮಹಾಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಅನುಗ್ರಹದ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅನುಭವಿಸಲಿ.
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ: ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರೇ, ದೇವರ ಆಳವನ್ನೂ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಆ ಗುರಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದಿರಿ. ಆ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ವಿಶ್ವಾಸದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಭದ್ರವಾದ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಲು ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ದೇವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು, ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಒಂದಾಗುವಂತಾಗಲಿ. ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರೇ, ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ:
ಪೂಜಾವಿಧಿಯ ವರ್ಷದ ಸಂತರೂ ಹಬ್ಬಗಳೂ
ಸಂಪುಟಗಳು ಒಂದು–ನಾಲ್ಕು
ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗಾಗಿ:
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಬರೆದ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯತೆಯ ಕುರಿತು
(ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಆವೃತ್ತಿ)
ನವೆಂಬರ್ 15: ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್, ಬಿಷಪ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತ—ಐಚ್ಛಿಕ ಸ್ಮರಣೆ
ಸುಮಾರು 1200–1280
ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂತ್ರಜ್ಞರು, ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಕ ಸಂತರು
1931ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಪೋಪ್ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಪಿಯುಸ್ ಅವರಿಂದ ಸಂತರಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು
ಸಂತ ಪದವಿ ಘೋಷಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತರೆಂದು (ವಿಶ್ವಪಂಡಿತರು) ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು
ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಹದಿಮೂರನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಇಂದಿನ ಜರ್ಮನಿಯ ಲೌಯಿಂಗೆನ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಲೀನ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಅವರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಪಾಡುವಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವಿಕ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅದು ಮುಂದೆ ಅವರ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 1223ರಲ್ಲಿ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘವನ್ನು ಸೇರಿದರು. ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಪಾಡುವಾ, ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಮತ್ತು ಕಲೋನ್‌ನ ಪ್ರಮುಖ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಸಹೋದರ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಯಾಜಕ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಯುರೋಪಿನ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲೋನ್‌ನಲ್ಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೋಧನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ವಹಿಸಲಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 1245ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಾಂ-ಜಾಕ್ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ “ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಆಚಾರ್ಯ” ಎಂಬ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರು ಮತ್ತು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಪೀಠಕ್ಕೆ ನೇಮಕಗೊಂಡರು. ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರ ಜೀವನವು ನೀಡಿದ ಹೇರಳವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಗಳಿಂದ, ಅವರು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಗಾಢವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದರೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಹಸಿವಿತ್ತು. ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಮೀಮಾಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ್ದು ಅವರ ಚಿಂತನೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಈ ಎರಡು ಚಿಂತನಾ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಲ್ಯಾಟಿನ್‌ಗೆ ಅನುವಾದಗೊಂಡದ್ದು ಆಗ ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.
ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಯೂ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರೂ ಆಗಿದ್ದ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ನಡೆದಾಡುವ ವಿಶ್ವಕೋಶವಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಪಡೆದವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನವು ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತು ಸಂಪುಟಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಅವು ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ, ತತ್ತ್ವಮೀಮಾಂಸೆ, ವಾಗ್ಮಿತೆ, ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಭೂಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ, ಖನಿಜಶಾಸ್ತ್ರ, ರಸವಿದ್ಯೆ, ಪ್ರಾಣಿಶಾಸ್ತ್ರ, ಶರೀರಕ್ರಿಯಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಪಾಲದ ಆಕಾರದಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರ, ನ್ಯಾಯ, ಕಾನೂನು, ರಾಜಕೀಯ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಮೊದಲಿಗರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಸರಳ ಉತ್ತರವೇನೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳು, ತರ್ಕ, ದೈವಪ್ರಕಟನೆ, ನಿಯಮ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ದೇವರೇ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ದೇವರು ತಮಗೆ ತಾವೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಧರ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಪುಲವಾಗಿಯೂ ಗಹನವಾಗಿಯೂ ಬರೆದ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ, ದೇವದೂತಸಮಾನ ಪಂಡಿತರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸಂತ ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್‌ರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ನೆರವಾದರು. ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಫಾದರ್ ಥಾಮಸ್ ಅವರು ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದರು. ಅವರ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧವು ಗಾಢವಾದ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌ನ ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಮೀಮಾಂಸೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ “ಕ್ರೈಸ್ತ ರೂಪ ನೀಡಲು” ನೆರವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಫಾದರ್ ಥಾಮಸ್‌ರಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟರು. ಫಾದರ್ ಥಾಮಸ್ ಅವರು ಆ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮಾ ಥಿಯೊಲೊಜಿಯೆ (“ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಾರಾಂಶ” ಅಥವಾ “ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಗ್ರಹ”) ಎಂಬ ಕೃತಿಯನ್ನು ಬರೆದರು. ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಫಾದರ್ ಥಾಮಸ್ ಅವರ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, 1248ರಲ್ಲಿ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರನ್ನು ಕಲೋನ್‌ಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದಾಗ ಫಾದರ್ ಥಾಮಸ್ ಕೂಡ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋದರು.
1254ರಿಂದ ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ವಿವಿಧ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು: ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘದ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ, ರೇಗೆನ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್‌ರ ಮರಣದ ನಂತರ, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಫಾದರ್ ಆಲ್ಬರ್ಟರು ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಥಾಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಮತ್ತು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಇಬ್ಬರೂ ಸಂತರಾಗಿಯೂ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಪಂಡಿತರಾಗಿಯೂ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ತಮ್ಮ ಮರಣಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಆಲ್ಬರ್ಟರು “ಮಹಾನ್” (ಆಲ್ಬರ್ಟುಸ್ ಮಾಗ್ನುಸ್) ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರೇ, ದೇವರ ಆಳವನ್ನೂ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ನೀವು ಶ್ರಮಿಸಿದಿರಿ. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ವಿಶ್ವಾಸದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಭದ್ರವಾದ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಲು ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ದೇವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು, ಪ್ರಾರ್ಥನಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಒಂದಾಗುವಂತಾಗಲಿ. ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರೇ, ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯತೆಯ ಕುರಿತು
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟರಿಂದ
ಮುನ್ನುಡಿ
ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾದ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವುದೇ ಮಾನವ ಆತ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಹಂಬಲವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಯ. ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಅವರ ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮವು ಪಕ್ವಗೊಂಡು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಗ ಬರೆದ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಆದರ್ಶ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಹತ್ವದ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅತ್ಯುನ್ನತ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭೂಲೋಕದ ಮಂಜು ಕರಗಿ ದೇವರ ಪರ್ವತಗಳ ಹಿಮಾಚ್ಛಾದಿತ ಶಿಖರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿದೆ. ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ನಿರ್ಮಲ ವಾತಾವರಣವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಸಿರಾಡುತ್ತೇವೆ; ವಿಶ್ವದ ಏಕೈಕ ಮಹಾನ್ ಸತ್ಯವಾದ ದೈವಿಕ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಜೀವನದ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ನಡುವೆ ಇಂತಹ ಜೀವನ ಸಾಧ್ಯವೇ? ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯ. ನಾವು ಕೇಳಬಹುದಾದಷ್ಟನ್ನೂ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚನ್ನೂ ನೀಡಲು ಸದಾ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ತಂದೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಲೇಖಕರು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಕೃತಿಯ ಅಂತರಂಗದ ಆಶಯವು ಸದಾ ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಅದರ ಅನ್ವಯವು ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ದೈವಿಕ ಗುರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾದ ಐಕ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಎಂದಿಗೂ ಕೊರತೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಂಥವನ್ನು “ಅನುಕರಣೆಯ ತತ್ತ್ವಮೀಮಾಂಸೆ” ಎಂದು ಬಹಳ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯದಿಂದಲೇ ಇದನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಮಹಾನ್ ಸಂತ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಎಷ್ಟು ಸುಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಅವರ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಪರಿಚಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ನಾವು ನೀಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಬೋಲ್‌ಷ್ಟೆಟ್‌ನ ಕೌಂಟ್ ಅವರ ಹಿರಿಯ ಮಗನಾದ ಅವರು, ಸ್ವಾಬಿಯಾದ ಲೌವಿಂಗೆನ್‌ನಲ್ಲಿ 1205 ಅಥವಾ 1206ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕೆಲವು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅವರ ಜನನ ವರ್ಷವನ್ನು 1193 ಎಂದು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪಡುವಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವಿಕ ಕಲೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿದ್ದವು.
ಸಾಕ್ಸನಿಯ ಧನ್ಯ ಜೋರ್ಡನ್ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸುವ ಬೋಧನೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾದ ಅವರು, 1223ರಲ್ಲಿ ಸಂತ ದೊಮಿನಿಕ್ ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯನ್ನು ಸೇರಿದರು. ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪದವಿ ಪಡೆದರು.
ಅವರ ಉಜ್ವಲ ಪ್ರತಿಭೆಯು ಅವರನ್ನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು. ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ತಾವು ಒಂದರ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಿದ ಪ್ಯಾರಿಸ್, ಕಲೋನ್, ರಾಟಿಸ್‌ಬೋನ್ ಮುಂತಾದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಯುರೋಪಿನ ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳಿಂದಲೂ ವಿದ್ವಾಂಸರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದರು. ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಮತ್ತು ಕಲೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತ ತೋಮಸ್ ಅಕ್ವಿನಾಸ್ ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಾದರು. ತೋಮಸರ ಭವಿಷ್ಯದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಮುಂತಿಳಿಸಿದರು; ಅವರಿಬ್ಬರ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಉಳಿದ ಸ್ನೇಹವೂ ಆಗಲೇ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
1254ರಲ್ಲಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. 1260ರಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ರಾಟಿಸ್‌ಬೋನ್‌ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು; ಆದರೆ 1262ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಆ ಧರ್ಮಪೀಠದ ಹುದ್ದೆಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ ತಮ್ಮ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚಿನವರೆಗೂ ಅವರು ದಣಿವರಿಯದೆ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಆಗ ಅವರ ಮಹಾನ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿ, ಕುಂದಿದವು. ಆದರೆ ಅವರ ಆತ್ಮದ ಉತ್ಸಾಹವು ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ತಮ್ಮ ನಾನಾ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಣಿದ ಅವರು, 1280ರಲ್ಲಿ ಕಲೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರು.
“ನಾವು ಅವರನ್ನು ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿ ಅಥವಾ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿ, ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಾಧಾರಣ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು; ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೆಂದೂ ನಾನು ಹೇಳಬಲ್ಲೆ” (ಜೂರ್ಡೇನ್).
“ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು.”
“ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ತಂದೆ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಿರುವಂತೆಯೇ ನೀವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಿರಿ.”
ಅಧ್ಯಾಯ I – ಮನುಷ್ಯನು ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಲುಪಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಕುರಿತು
ನಮ್ಮ ಈ ಗಡಿಪಾರು ಮತ್ತು ಯಾತ್ರೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಆತ್ಮವು ಎಲ್ಲ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತವಾದ, ಬಂಧನರಹಿತವಾದ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಕೆಲವು ಅಂತಿಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ನನಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೈಸ್ತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಪ್ರೇರಣೆ ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿದೆ.
ಪ್ರೀತಿಯ ಈ ಐಕ್ಯವು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ದೈವಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾರಕ್ಕೂ ಅದರ ಸ್ಥಿರ ಮನೋವೃತ್ತಿಗೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಮರಣಾಂತಿಕ ಪಾಪದಂತಹ ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾದ ದೇವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಲುಪಲು ಇದಕ್ಕೂ ಮೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಸಲಹೆಯಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ವ್ರತದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮನ್ನು ಬದ್ಧರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವ್ರತಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಾವು ಹಾರಿಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಕತ್ತರಿಸಿ ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮರ್ಪಣೆಯ ವ್ರತದ ಮೂಲಕ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಲಿ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪರು; ಮತ್ತು “ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು,” ಅಂದರೆ ಭೂಲೋಕದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾಯಾರೂಪದಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ: “ನೀನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗು” – ಅಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದ ಅತ್ಯಂತ ಒಳಗಿನ ವಾಸಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗು – ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ “ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು,” ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದಿಂದ, ನಿರ್ದೋಷ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಪಟವಿಲ್ಲದ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದ “ರಹಸ್ಯದಲ್ಲಿ,” ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ “ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸು.”
ಮನುಷ್ಯನು ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ಆದರ್ಶವನ್ನು ತಲುಪುವನು; ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ, ಇಡೀ ಲೋಕದಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮರೆತು, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇದು ಸಾಧ್ಯ. ಅಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮದ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿಭರಿತ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪೂರ್ಣ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುವವರೆಗೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವನ ಹೃದಯವು ವಿಶಾಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕರಗುತ್ತದೆ; ಹೌದು, ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಆಳದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ.
ಅಧ್ಯಾಯ II – ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೃಣೀಕರಿಸಿ ಕ್ರಿಸ್ತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು
ಈ ಆನಂದಮಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸುವವರೇ, ಅಥವಾ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಬಯಸುವವರೇ, ನೀವು ಯಾರೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮಗೆ ತಕ್ಕದ್ದು.
ಮೊದಲು, ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಅಗುಳಿ ಹಾಕಿರಿ. ಯಾವುದೂ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡಬೇಡಿರಿ; ಯಾವ ಚಿಂತೆಯೂ ತೊಂದರೆಯೂ ಅದರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಡಿರಿ.
ಇಹಲೋಕದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೂ ಅನಿಷ್ಟಕರವೂ ಹಾನಿಕರವೂ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯಿರಿ.
ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಯೇಸುವಿನ ಮೇಲೆ, ಅವರೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿರಿ. ದೇವರನ್ನು ಅವರ ಮೂಲಕವೇ, ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರಾದ ದೇವರ ಮೂಲಕವೇ ತಲುಪಲು, ನಿಮ್ಮ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಯಾಸಗೊಳ್ಳದೆ ಶ್ರಮಿಸಿರಿ; ಹೀಗೆ ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಮಾನವಸ್ವಭಾವದ ಗಾಯಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ದೈವತ್ವದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.
ಪೂರ್ಣ ಸರಳತೆಯಿಂದಲೂ ಭರವಸೆಯಿಂದಲೂ, ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ದೇವರ ಎಂದೂ ವಿಫಲವಾಗದ ಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಿರಿ. ಸಕಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಅವರ ಕುರಿತು ಸಂತ ಪೇತ್ರರು ಬೋಧಿಸುವಂತೆ, “ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿರಿ.” ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ: “ಯಾವುದರ ಕುರಿತೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿರಿ”; “ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಪ್ರಭುವಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿರಿ; ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸುವರು”; “ನನ್ನ ದೇವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು”; “ನಾನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸದಾ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ”; “ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ”; ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ “ಈಗ ಎಲ್ಲ ಒಳಿತುಗಳೂ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದವು.” ಇದೇ ಗುಪ್ತವಾದ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ನಿಧಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಮೂಲ್ಯ ಮುತ್ತು. ಇದನ್ನೇ ನಾವು ವಿನಮ್ರ ಭರವಸೆಯಿಂದಲೂ ದಣಿವರಿಯದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೂ, ಆದರೂ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹುಡುಕಬೇಕು.
ಅದಕ್ಕಾಗಿ ದೇಹದ ಸುಖವನ್ನೂ ಇತರರ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನೂ ಗೌರವವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ, ಧೈರ್ಯವಂತ ಹೃದಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು.
ಇದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿಯು “ಇಡೀ ಲೋಕವನ್ನೇ ಗಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ” ಅವನಿಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಕ್ರಿಸ್ತರು ವಾಸಿಸುವ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಮನೋಭಾವವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸನ್ಯಾಸಸ್ಥಿತಿಗಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ವ್ರತಸ್ವೀಕಾರದ ಪವಿತ್ರತೆಗಾಗಲಿ, ಬೋಳಿಸಿದ ತಲೆಗಾಗಲಿ, ಸ್ವತ್ಯಾಗದ ಜೀವನದ ಬಾಹ್ಯ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಗಾಗಲಿ ಯಾವ ಬೆಲೆಯಿದೆ? ಸಂತ ಲೂಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ದೇವರ ರಾಜ್ಯವು,” ಅಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತರು, “ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ.”
ಅಧ್ಯಾಯ III – ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ನಿಯಮ
ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಈ ಲೋಕದ ವಿಷಯಗಳ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಮುಳುಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟು ನಾವು ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ವರ್ಗದ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತೇವೆ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಕೆಳಗಿನವುಗಳ ನೆನಪು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಮೇಲಿನವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲು ನಾವು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಶ್ರದ್ಧೆ ವಹಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಧ್ಯಾನವು ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯಷ್ಟು ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುವ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆತ್ಮವು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಜೀವಿಸುವವನು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ; ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವವನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯು ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ: ಅವನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಒಂದಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಅದು ದೇವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅದರ ಎಲ್ಲ ಒಲವುಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಧುರವಾಗಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ.
ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿರುವ ದೇವರ ಪ್ರತಿರೂಪವು ವಿವೇಕ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛೆ ಎಂಬ ಮೂರು ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇವು ದೈವಿಕ ಹೋಲಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ, ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಈಗ ದೇವರನ್ನು ಹೋಲುವುದಿಲ್ಲ.
ದೇವರು ಆತ್ಮದ “ರೂಪ”ವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಮೇಣದ ಮೇಲೆ ಮುದ್ರೆಯು ಅಚ್ಚೊತ್ತುವಂತೆ ಅಥವಾ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಮೊಹರು ತನ್ನ ಗುರುತನ್ನು ಮೂಡಿಸುವಂತೆ, ಅವರು ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಅಚ್ಚೊತ್ತಬೇಕು.
ಪರಮ ಸತ್ಯವಾದ ದೇವರ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ವಿವೇಕವು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳಗಿದಾಗ; ಇಚ್ಛೆಯು ಪರಮ ಒಳಿತಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿತವಾದಾಗ; ಸ್ಮರಣೆಯು ನಿತ್ಯಾನಂದದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಆಸ್ವಾದನೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಅಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಂತೋಷದ ಮಧುರ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಮಗ್ನವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇದು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಬಲ್ಲದು.
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಸ್ವರ್ಗದ ಧನ್ಯರ ಮಹಿಮೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಸ್ಥಿತಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಜೀವನದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯು ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ IV – ನಮ್ಮ ಶ್ರಮವು ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕವಲ್ಲ
ಲೌಕಿಕ ಬಿಂಬಗಳಿಂದಲೂ ಭ್ರಮಾರೂಪಗಳಿಂದಲೂ ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಅದರ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಂತರ್ಮುಖಗೊಳಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತುವವನು ಧನ್ಯನು.
ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಿಂಬಗಳನ್ನೂ ಮರೆತು, ನಿರ್ಮಲವಾದ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಸರಳ ಹಾಗೂ ನೇರವಾದ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಳಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮಾರೂಪಗಳನ್ನೂ ಬಿಂಬಗಳನ್ನೂ ಆಕಾರಗಳನ್ನೂ, ದೇವರಲ್ಲದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದುಬಿಡಿ. ಆಗ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಒಡನಾಟವೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ತಿಳಿವಳಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲಿ. ನೀವು ದೇವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಸಿಕ್ಕು ಅಥವಾ ಲೌಕಿಕ ಬಿಂಬದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಶ್ರಮಗಳ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.
ಮನುಷ್ಯನು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ತನ್ನ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳಿಂದಾಗಲಿ ಬಾಹ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದಾಗಲಿ ಅಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿಸುವ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ. ಅವನು ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುವವರೆಗೂ, ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದ ಮೃಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಿಸ್ವಭಾವದ ಮಿತಿಗಳನ್ನೂ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಮೀರಿಲ್ಲ. ಅವು ಬಿಂಬಗಳ ಮೂಲಕವೂ ತಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕವೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಕ್ತಿಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯಾಗಿ ನಡೆಯಲಾರವು. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿ, ಪ್ರೀತಿಭಾವಗಳು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವರ ಪ್ರತಿರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನ ವಿಷಯ ಹಾಗಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಈ ಶಕ್ತಿಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದಿಸಬೇಕು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು.
ಈ ಸಾಧನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಲು ಪಿಶಾಚನು ತನ್ನಿಂದಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿತ್ಯಜೀವದ ಆರಂಭವನ್ನೂ ಮುಂಗಡ ಸವಿಯನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆಯಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಪ್ರಲೋಭನೆ ಅಥವಾ ಭಾವೋದ್ರೇಕದ ಮೂಲಕ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದರ ಮೂಲಕ, ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ದೇವರಿಂದ ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ಆತಂಕ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಚಿಂತೆಗಳು ಅಥವಾ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮೂಲಕವೋ, ಅನುಚಿತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಮೂಲಕವೋ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕುತಂತ್ರಪೂರ್ಣ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ, ಇತರರ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ವದಂತಿಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ವಿರೋಧಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತ್ಯಲ್ಪ ದೋಷಗಳಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು; ಬಹುಶಃ ದೋಷಗಳೇ ಅಲ್ಲವೆಂದೂ ತೋರಬಹುದು. ಆದರೂ ಈ ಪವಿತ್ರ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಅವು ಬಹಳವಾಗಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರಲಿ, ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿಯೂ ಕಂಡರೂ, ಕೆಟ್ಟವು ಮತ್ತು ಹಾನಿಕರವಾದವು ಎಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರಮಾಡಬೇಕು. ನಾವು ಕೇಳಿದ, ನೋಡಿದ, ಮಾಡಿದ ಅಥವಾ ಹೇಳಿದ ಸಂಗತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸದಿರುವುದು ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.
ಮುಂಚೆಯಾಗಲಿ, ಅನಂತರವಾಗಲಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ನಾವು ಈ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಬಾರದು ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಬಿಂಬಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಬಿಡಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಧ್ಯಾನ, ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಗಾಯನ ಅಥವಾ ಇತರ ಯಾವುದೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಚಿತ್ತಚಂಚಲತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಆಗ ನೀವು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯಿಂದ, ಮೌನ ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ, ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭರವಸೆಯ ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಅವರೇ ನಿಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವರು. ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೂ ನೀವು ಹಗಲಿರುಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಸಿಗಬಹುದಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನೂ ಅವರು ನಿಮಗೆ ನೀಡುವರು. ಆ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ಎಳೆದಾಡಿಸಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿಸುತ್ತವೆ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ದಣಿಸುತ್ತವೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನೂ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ಕಾರಣ ಏನೇ ಇರಲಿ, ದೈವಿಕ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಪಿತೃವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಹಸ್ತದಿಂದ ನಿಮಗೆ ಬರುವವುಗಳೆಂದು ಮೌನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಲೌಕಿಕ ಸಂಗತಿಗಳ ಎಲ್ಲ ಮುದ್ರೆಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನಿಷ್ಕಪಟ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೂ, ನೀವು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುವುದಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿರುವ ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ದೇವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಬರುವಂಥ ಯಾವುದೂ ಉಳಿಯದಿರಲಿ. ಆಗ ನೀವು ಪವಿತ್ರ ಮಾನವಸ್ವಭಾವದ ಗಾಯಗಳಿಂದ ದೈವತ್ವದ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿ ಸಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ V – ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಅರಸಬೇಕಾದ ಹೃದಯಶುದ್ಧಿಯ ಕುರಿತು
ನಿತ್ಯಾನಂದದ ಕಡೆಗೆ, ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವದೇಶದ ಕಡೆಗೆ, ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯ ಕಡೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕದಾದ, ನೇರವಾದ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ನೀವು ಬಯಸುವಿರಾ? ಹೃದಯದ ನಿತ್ಯಶುದ್ಧತೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ನಿರ್ಮಲತೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಿಮ್ಮ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಮಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಭಾವಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಿ.
ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಪರಿಚಿತರಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಂದಲೂ ದೂರವಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಿ.
ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸ್ಥಳ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹುಡುಕಿ; ಮೌನ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿರುವ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಿ; ಎಂದಿಗೂ ವಿಶ್ರಮಿಸದ, ಎಂದಿಗೂ ಶಾಂತವಾಗಿರದ ಲೋಕದ ಗದ್ದಲದಿಂದ ದೂರ ಓಡಿಹೋಗಿ.
ಹೃದಯದ ಶುದ್ಧತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಅಂತರ್ಮುಖವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಿ; ಲೌಕಿಕ ಸಂಗತಿಗಳ ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಬಿಂಬಗಳು ಒಳಬರದಂತೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಿ.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೃದಯದ ನಿರ್ಮಲತೆಯೇ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಸಮಂಜಸವೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪರಿಶ್ರಮಗಳ ಗುರಿಯೂ ಪ್ರತಿಫಲವೂ ಆಗಿದೆ; ನಿಜವಾಗಿ ಆತ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಧರ್ಮಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಾಗಿ ಜೀವಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಒಲವುಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಬಂಧಿಸಬಹುದಾದ ಇಲ್ಲವೇ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನೂ ಕೌಶಲವನ್ನೂ ಬಳಸಬೇಕು. ಅಲೆದಾಡುವ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಒಲವುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ಏಕೈಕ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧ ಸತ್ಯವೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸೂ ಆದ ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರಮಿಸಿ; ಬಳಿಕ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಸರಪಳಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದಂತೆಯೇ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ದೇವರ ಮೇಲೂ ದೈವಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೂ ಅಚಲವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ; ಲೋಕದ ಮೂರ್ಖತನಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಹೌದು, ಹೃದಯದ ಅಂತರಾಳದವರೆಗೂ ಪರಿವರ್ತಿತರಾಗಲು ಯತ್ನಿಸಿ.
ನಿಮ್ಮ ಸಕಲ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ದೇವರ ಸುಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಸವಿದು ಆನಂದಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನೂ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಅವರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲು, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಲೌಕಿಕ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಲು ಹಾಗೂ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ದೇವರಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ನೀವು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ದೇವರನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ನೆರೆಯವರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಓದುವ ಅಗತ್ಯ ನಿಮಗೆ ಇನ್ನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರೇ ನಿಮಗೆ ಕಲಿಸುವರು.
ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಖಂಡ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲು ಯಾವ ಕಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾವ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡಿ.
ನಿತ್ಯತೆಯ ಅರುಣೋದಯವು, ದೇವರ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ದಿನವು, ಈಗಾಗಲೇ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಉದಯಿಸಿದೆಯೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ.
ಯೇಸುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಲಗೊಂಡು, ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದಿಂದಲೂ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದಲೂ ನಿಷ್ಕಪಟ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಹೊರಬನ್ನಿ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಿ. ಅವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ ಸುಪ್ರೀತಿಗೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಧೇಯರಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಬೇಡಿ.
ನೀವು ಈ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಆಗಾಗ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸುವುದು ಅಗತ್ಯ; ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಸದಾ ನಿರ್ಮಲತೆಯಲ್ಲೂ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ; ಈ ಲೋಕದ ರೂಪಗಳೂ ಚಿತ್ರಗಳೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಲು ಬಿಡಬೇಡಿ; ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೌಕಿಕ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಂತುವೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಾದ ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರುಬಿಡಲಿ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮ ಇಡೀ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಗೊಂಡು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವಾಗುವುದು.
ಈ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.
ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಈ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಪರಮ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಈ ಐಕ್ಯವು ದೇವರು ಸ್ವಭಾವತಃ ಏನಾಗಿದ್ದಾರೋ ಅದನ್ನು ನಾವು ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ಆಗಲು ಶಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯದಿರೋಣ: ದೇವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಜಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಿಂದಲೂ ಚಿಂತೆಗಳಿಂದಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನನ್ನೂ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ದೈನ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರ ಮಡಿಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಅವನು ದೇವರಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆಂದರೆ, ಅನುಗ್ರಹದ ವರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅನುಗ್ರಹವು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಪ್ರೀತಿಯು ಎಲ್ಲ ಭಯವನ್ನೂ ಹಿಂಜರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೊರದೂಡಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಭರವಸೆಯಿಂದಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದಲೂ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಎಂದಿಗೂ ವಿಫಲರಾಗದ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಧನ್ಯಕರವಾದುದು ಇನ್ನೇನಿದೆ? ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವವರೆಗೂ ತತ್ತರಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೇವರ ತೋಳುಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಿ. ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವರು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುವರು.
ನೀವು ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಮನನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವು ಈ ಮಿಥ್ಯಾಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸುಖಭೋಗ ಮತ್ತು ಗೌರವಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತರುತ್ತವೆ. ನಿಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ಜೀವಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನೂ ನೀವು ಮೀರಿಸಿದರೂ, ಈ ನಶ್ವರ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆಗಿಂತಲೂ ಅವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಧನ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ VI – ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತನು ಮನಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ನಿರ್ಮಲತೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಅರಸಬೇಕು
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೌಕಿಕ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದಲೂ ಬಂಧನದಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮುಂದುವರಿದಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಬಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಹತೋಟಿಯನ್ನೂ ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ನೀವು ಕಾಣುವಿರಿ; ಸ್ವರ್ಗೀಯ ವಿಷಯಗಳ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಆರಂಭಿಸುವಿರಿ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ನಿರ್ಮಲಗೊಂಡ ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇವರು ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಮಾನವ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು” ಅವರ “ಆನಂದ”; ಅಂದರೆ, ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದಲೂ ಚಿತ್ತವಿಕ್ಷೇಪಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳಿಂದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿರುವ ಸರಳ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವರೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು.
ಸ್ಮರಣೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೆ, ಹೊಸ ಘಟನೆಗಳು, ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಷಯಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ವ್ಯರ್ಥ ಆಲೋಚನೆಗಳ ನಡುವೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮರು ನೆಲೆಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ದೈವಚಿತ್ತ ಹಾಗೂ ದೈವಿಕ ಒಳ್ಳೆಯತನದೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಐಕ್ಯನಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಬಾರದು. ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಅವನು ಚಿಂತಿಸಬಾರದು; ತನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂಬುದಕ್ಕೂ ಗಮನಕೊಡಬಾರದು. ನಿಜವಾದ ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯವುಳ್ಳದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ.
ಸಂಕಲ್ಪವು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿದ್ದು, ದೇವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯಗೊಂಡು, ವಿವೇಕದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಶರೀರ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಮನುಷ್ಯನು ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಕಡೆಗೆ ಒಲವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಂದನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಅವನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ ಕಂಡುಬಂದರೂ, ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮದಿಂದ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪದ ಮೂಲಕ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿದರೆ ಸಾಕು.
ತನ್ನ ಅಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನೂ ತಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತು, ತನ್ನ ಸಕಲ ಸುಖವೂ ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ಅವನು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವನು. ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ಮೇಲಿನ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬಲಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಮತ್ತು ಸಕಲ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯಿಂದ ದೇವರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಅವನ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಸರಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿ ದೇವರ ಕಡೆಗೇ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವನು ದೇವರ ಹೊರತು ಬೇರೇನನ್ನೂ ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸಕಲ ಒಳಿತನ್ನೂ ಸಕಲ ಸುಖವನ್ನೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವನು ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವನು. ದೇವರು ಮತ್ತು ದೇವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಲು, ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವರಲ್ಲಿ ಹೊರತು ಅವನು ತನ್ನನ್ನಾಗಲಿ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಇನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ದೇವರಲ್ಲಿ ಹೊರತು ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳನ್ನಾಗಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನಾಗಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಸತ್ಯದ ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನವು ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿನಮ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೀರ್ಪುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾಗಿಯೂ, ಇತರರ ಕಡೆಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೂ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಲೌಕಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಆತ್ಮವನ್ನು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಉಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ಇಗೋ, ಇದು ಸತ್ಯದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಜ್ಞಾನಭರಿತವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೋಧನೆ; ಇದು ದೇವರ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಸೇವೆಗೂ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆಗೂ ನಡೆಸುತ್ತದೆ.
ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರನ್ನು ಹೊಂದಲು ಬಯಸಿದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕಡೆಗಿನದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿನ ಕಡೆಗಿನ ಲೌಕಿಕ ಮಮತೆಯನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲೇಬೇಕು. ಆಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಸಕಲ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಸರಳವಾಗಿ, ಭಯ ಅಥವಾ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಿಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಬಹುದು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯಿಂದ, ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ನಿಗಾವಹಿಸುವ ಅವರ ದೈವಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬಹುದು.
ಅಧ್ಯಾಯ VII – ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಅಭ್ಯಾಸದ ಕುರಿತು
“De Spiritu et Anima” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಲೇಖಕರು, ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಏರುವುದು ಎಂದರೆ ತನ್ನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದೇ ಹೊರತು ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಗುಪ್ತ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವವನು ತನ್ನನ್ನೇ ಮೀರಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಏರುತ್ತಾನೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಲೌಕಿಕ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ದೂರಮಾಡಿ, ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆನಂದಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ; ಆಗ ಕೊನೆಗೂ ದೇವರ ಧ್ಯಾನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವಿರಿ.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟು, ದೈವಿಕ ಸಾಂತ್ವನಗಳಿಂದ ಮಧುರವಾಗಿ ನವಚೈತನ್ಯಗೊಂಡು ದೇವರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವುದೇ ಆತ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಜೀವನವೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯೂ ಆಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಸವಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯುವ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಅನೇಕ; ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲಾರೆವು. ಕಾರಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ – ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲಗೊಂಡು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ; ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿಯ ನೆರವಿನಿಂದ ಅದು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾರದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಭ್ರಮಾಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಕುರುಡಾಗಿದೆ; ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕವೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾರದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಆಂತರಿಕ ಆನಂದಗಳ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸುಖಗಳ ಬಯಕೆಯೂ ಅದನ್ನು ಒಳಮುಖವಾಗಿ ಸೆಳೆಯಲಾರದು. ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಹೂತುಹೋಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ದೇವರ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿರುವ ತನ್ನೊಳಗೆ ಅದು ಮರಳಲಾರದು.
ಹಾಗಾದರೆ, ಗೌರವಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿನಮ್ರ ಭರವಸೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಆತ್ಮವು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನೂ ಸಕಲ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ಏರುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯ! ಅದು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತವಾಗಬೇಕು: ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ನಾನು ಹುಡುಕುವ, ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಬಯಸುವ ಆ ದೇವರನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದಾಗಲಿ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಅತೀತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದು; ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳ ಗುರಿ ಅವರೇ. ಅವರಿಗೆ ಆಕಾರವಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅವರು ಪರಮ ಯೋಗ್ಯರು. ಅವರಿಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ; ಶುದ್ಧಹೃದಯರು ಅವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಅವರು ಮಧುರರೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಅನಂತವಾಗಿವೆ.
ನೀವು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದು, ತನ್ನ ಅಂತರಾಳದೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅಂತರ್ಮುಖವಾಗುತ್ತದೋ, ಅಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ನೀವು ಈ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ, ಏಕತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ತ್ರಿತ್ವವನ್ನೂ ತ್ರಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಏಕತ್ವವನ್ನೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆಯೋ, ನೀವು ಪಡೆಯುವ ಫಲವೂ ಅಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದದ್ದು ಸದಾ ಅತ್ಯಂತ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿರುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಯಾಸಗೊಳ್ಳಬೇಡಿ; ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವ ಆನಂದದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಮುಂಗಡವನ್ನೋ ಮುನ್ಸವಿಯನ್ನೋ ಪಡೆದು, ದೈವಿಕ ಮಾಧುರ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದಗಳ ಪ್ರಥಮ ಫಲಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ.
“ಸಿಯೋನಿನಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳ ದೇವರನ್ನು” ದರ್ಶಿಸುವವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನ್ವೇಷಣೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ.
ನಿಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಆರೋಹಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಕಟವಾದ ಐಕ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ನಡೆಸುವ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಲಿ ಹಿಂದೆ ಜಾರುವುದಕ್ಕಾಗಲಿ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬಾರದು; ನಿಮ್ಮ ಹಂಬಲದ ಗುರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವರೆಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಪರ್ವತಾರೋಹಿಗಳ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಹಂಬಲಗಳು ಕೆಳಗಡೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ವಸ್ತುಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ, ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀವು ಕಳೆದುಹೋಗುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಚದುರಿಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಹಂಬಲಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮದ ಬಳಿಕ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಹಂಬಲದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಕದ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಕೀಳಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಏಕೈಕ ಸತ್ಯವೂ ಬದಲಾಗದ ಪರಮ ಒಳಿತೂ ಆದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧಗಳಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದರೆ, ನೀವು ಬಲಗೊಳ್ಳುವಿರಿ; ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಹಂಬಲದ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುವಿರೋ, ನಿಮ್ಮ ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೂ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದವರು ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ ಎಂಬಂತೆ ಪರಮ ಒಳಿತಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ; ಕೊನೆಗೆ ಅದರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದವರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ದೇವರೇ ಆಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಜೀವವು ಅವರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಲದ ಏರುಪೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಎಲ್ಲ ಭಯಗಳಿಂದ ಸದಾಕಾಲ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವರು ಈ ಅಂತರಂಗದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ, ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಮಧುರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಿವಾಸವು ಸದಾಕಾಲ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಗಳ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ “ಮಾರ್ಗವೂ ಸತ್ಯವೂ ಜೀವವೂ” ಆಗಿರುವ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ VIII – ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತನು ತನಗೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು
ಇದುವರೆಗೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲದರಿಂದ, ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ನೀವು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ: ಐಹಿಕ ರೂಪಚಿತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳಿಂದಲೂ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಾಗುತ್ತೀರೋ ಮತ್ತು ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ನಿಮ್ಮ ಐಕ್ಯವು ಎಷ್ಟು ನಿಕಟವಾಗುತ್ತದೋ, ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನೀವು ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತೀರಿ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಕರವಾದದ್ದು, ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು, ಮಧುರವಾದದ್ದು ಇನ್ನೇನಿರಬಹುದು?
ಆದ್ದರಿಂದ, ಲೋಕದ ಯಾವುದೇ ಸುಳಿವು ಅಥವಾ ಸಿಕ್ಕಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಲೋಕವಾಗಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಲಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ ಸಂಕಷ್ಟವಾಗಲಿ, ನಿಮಗಾಗಲಿ ಇತರರಿಗಾಗಲಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವರ್ತಮಾನ, ಗತ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಷಯಗಳಾಗಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪಾಪಗಳೂ ಸಹ ಮಿತಿಮೀರಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳವಳಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬಾರದು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.
ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಈಗಾಗಲೇ ನಿತ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ, ಲೋಕದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಆತ್ಮದ ಸರಳವೂ ನಿರ್ಮಲವೂ ಆದ ಜೀವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸಿ.
ಅಲ್ಲಿ ನೀವು ಐಹಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಲೋಕದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಲಿ, ಶಾಂತಿ ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದಿಂದಾಗಲಿ, ತಿಳಿಯಾದ ಅಥವಾ ಮೋಡಕವಿದ ಆಕಾಶದಿಂದಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವುದೇ ಸಂಗತಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನೀವು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ, ಅದರಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುವಿರಿ.
ಈ ಇಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿನಿಂದಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಬರಲು ಶ್ರಮಿಸಿ.
ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಮಸುಕಾಗದ ದೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಸೃಷ್ಟ ಜ್ಯೋತಿಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ.
ಆಗ ಲೋಕದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಮಾನವ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ದೇವದೂತನಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನು ಶರೀರದಿಂದ ತೊಂದರೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ವ್ಯರ್ಥ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಕಲಕುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು, ಕಿರುಕುಳಗಳು ಮತ್ತು ಹಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ಹೀಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ಅಖಂಡ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಷ್ಟ, ನಿರುತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದಾಗ, ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಅಥವಾ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗಬೇಡಿ. ವಾಚಿಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗಾಗಲಿ ಇತರ ಸಾಂತ್ವನಗಳಿಗಾಗಲಿ ಮೊರೆಹೋಗಬೇಡಿ; ಬದಲಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ.
ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಆತ್ಮವು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ದೈವಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಯಾವುದೇ ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿ ಅಥವಾ ವಸ್ತುವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿತ್ತೋ, ಅಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಈಗಲೂ ಹೊಂದಿರಬಾರದು; ದೇವರು ಮತ್ತು ತಾನು ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವರೋ ಎಂಬಂತೆ ಆಕೆ ಜೀವಿಸಬೇಕು.
ದೈವಪರಿಪಾಲನೆಯ ಹಸ್ತದಿಂದ ತನಗೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಕೆ ಬದಲಾಗದ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಳು. ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಾಳ್ಮೆ, ಶಾಂತಿ ಅಥವಾ ಮೌನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಡುವಳು.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯರಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಅನುರೂಪರಾಗಲು, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಅನಾಸಕ್ತರಾಗಿರುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವರ ನಡುವೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲು ಏನೂ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಅಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹೊರಗಿನಿಂದಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ವ್ರತವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲ ಲೌಕಿಕ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ವ್ರತವು ನಿಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಒಳಗಿನಿಂದಲೂ ಅದು ಬರಲಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ವಿಧೇಯತೆಯು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನೂ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಈಗ ದೇವರಿಗೂ ನಿಮಗೂ ನಡುವೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಲ್ಲ ಯಾವುದೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ನಿಮ್ಮ ವ್ರತಸ್ವೀಕಾರ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಸ್ಥಿತಿ, ನಿಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಉಡುಪು ಮತ್ತು ಶಿರೋಮುಂಡನ, ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸಜೀವನದ ಇತರ ಗುರುತುಗಳು ನೀವು ಸನ್ಯಾಸಿಯೆಂದು ಸಾರುತ್ತವೆ. ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿದ್ದೀರೋ ಅಥವಾ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಗಿದ್ದೀರೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ನಿಮ್ಮ ನಡೆನುಡಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ಜೀವನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಬಯಕೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗಿಂತ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗಿಂತ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನೀವು ಎಷ್ಟು ಪತನಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೂ ಅವರ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪಾಪಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ.
ಅಧ್ಯಾಯ IX – ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗಿಂತ ದೇವರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು
ದೇವರ ಹೊರತಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ಕೈಗಳ ಕೆಲಸವೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿರುವುದರ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿರುವುದರ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿದೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅದು ಶೂನ್ಯತೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯತೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಕಾರ್ಯಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಪರಮ ಕಲಾವಿದರಾದ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.
ತನಗಾಗಲಿ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕಾಗಲಿ ತನ್ನದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ; ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದರ ಮುಂದೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲದುದು ಹೇಗೋ, ಅನಂತದ ಮುಂದೆ ಸೀಮಿತವಾದದ್ದು ಹೇಗೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದು ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೀವನ, ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಅವರಿಂದ ಬರಬೇಕು, ಅವರಿಗಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿರಬೇಕು. ಅವರ ಚಿತ್ತದ ಅತಿ ಸಣ್ಣ ಸೂಚನೆಯಿಂದಲೇ ಈಗ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ವರ್ಣನಾತೀತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅವರು ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲರು.
ಸರ್ವಶಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾದ ದೇವರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಆಲೋಚನೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಫಲಪ್ರದವಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ಧನ್ಯವಾದ ಆಲೋಚನೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಇರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಎಲ್ಲವೂ ಅವರಿಂದಲೇ, ಅವರಲ್ಲಿಯೇ, ಅವರ ಮೂಲಕವೇ ಇವೆ ಮತ್ತು ಅವರತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತವೆ.
ಅವರು ತಮಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಅನಂತವಾಗಿ ಸಾಕಾಗುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಳಗೆ ಅವರೇ ಅಲ್ಲದ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಕಾರಣಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೂಲಕ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ; ವಿವೇಕವುಳ್ಳವಾಗಲಿ ವಿವೇಕರಹಿತವಾಗಲಿ, ಬದಲಾಗುವ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಬದಲಾಗದ ಮೂಲಗಳು ಅವರಲ್ಲಿವೆ.
ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅದರ ಶಾಶ್ವತ ಮೂಲತತ್ತ್ವವು ಅವರಲ್ಲಿದೆ.
ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ; ತಮ್ಮ ಸಾರಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವು ತಮಗೇ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವರು ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸನ್ನಿಹಿತರೂ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರದವರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗಿ, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅಥವಾ ಅನುಭವದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೂ ಬಹಳ ಫಲಪ್ರದವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ನೈಜವೂ ಆದ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಧ್ಯಾನವಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿನ ಕುರಿತಾಗಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಕುರಿತಾಗಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ತ್ರಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಏಕದೇವರಾಗಿರುವ ತಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆನಂದವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯಜೀವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗುವಂತೆ ತಮ್ಮಲ್ಲಾಗಲಿ ಇತರರಲ್ಲಾಗಲಿ ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸುವ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಬಹುದು.
ಕ್ರೈಸ್ತರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೂ ಕ್ರೈಸ್ತೇತರ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಆ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರಸಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಧ್ಯಾನವು ಅವರ ಬುದ್ಧಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕ್ರೈಸ್ತರ ಧ್ಯಾನವಾದ ಸಂತರ ಧ್ಯಾನವು, ತಾವು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ತನ್ನ ಗುರಿಯಾಗಿ ಅರಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಬುದ್ಧಿಗೆ ಫಲ ದೊರಕುವುದರಿಂದಲೇ ತೃಪ್ತಿಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ದಾಟಿ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಂತರು ತಮ್ಮ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೇವರ ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದರು.
ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಅವರ ಸಾರಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಂದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಉತ್ತಮ.
ಆತ್ಮವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಶುದ್ಧವಾದಂತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂತರಂಗದ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಆಳವಾದಂತೆ, ಅದರ ಆಂತರಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಅದು ದೇವರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಹೋಗಲು ಒಂದು ಏಣಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಧ್ಯಾನವು ಸ್ವರ್ಗೀಯವೂ ದೈವಿಕವೂ ಶಾಶ್ವತವೂ ಆದ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದು ಉರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶೂನ್ಯವೆಂದು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ನಿರಾಕರಣೆಯ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಲುಪಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ, ಮೊದಲು ಅವರ ಕುರಿತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಬಳಿಕ ತರ್ಕಬುದ್ಧಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದನ್ನೂ, ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸಂತ ಡೆನಿಸ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ದೇವರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ.
ದೇವರು ವಾಸಿಸುವ ಅಂಧಕಾರ ಇದೇ; ಸಮೀಪಿಸಲಾಗದ ಬೆಳಕನ್ನು ತಲುಪುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮೋಶೆಯು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಅಂಧಕಾರವೂ ಇದೇ.
ಆದರೆ ನಾವು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲ್ಲ, ದೇಹದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. ರೂಢಿಯಾದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಕಾರ್ಯದ ಶ್ರಮದಿಂದ ಧ್ಯಾನದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ, ನೈತಿಕ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಉನ್ನತ ಧ್ಯಾನದ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಗೆ ಸಾಗಬೇಕು.
ಓ ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಏಕೆ ಬಳಲುತ್ತೀಯೆ? ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಿಗುವುದು ಬಡತನವಷ್ಟೇ.
ಎಲ್ಲ ಒಳಿತನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಒಳಿತನ್ನೇ ಹುಡುಕು, ಅದನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸು; ಅದು ನಿನಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ನೀನು ದುಃಖಿತನೇ ಸರಿ. ಈ ಒಳಿತನ್ನೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಇದು ಮಾತ್ರವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂತ ಯೋಹಾನರು ಹೀಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ: “ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರಿಯುವುದೇ ನಿತ್ಯಜೀವ”; ಪ್ರವಾದಿಯೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ: “ನಿಮ್ಮ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಾಗ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುವೆನು.”
ಅಧ್ಯಾಯ X – ಸಕ್ರಿಯ ಹಾಗೂ ಅನುಭವಗಮ್ಯ ಭಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಾವು ಅತಿಯಾಗಿ ಚಿಂತಿಸದೆ, ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವುದನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಯಸಬೇಕು
ಭಕ್ತಿಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ, ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮಧುರತೆಯನ್ನೂ, ಕಣ್ಣೀರನ್ನೂ ಅತಿಯಾದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹುಡುಕಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ, ಆತ್ಮದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸದುದ್ದೇಶದ ಮೂಲಕ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ನಿನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿರಲಿ.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳ ಎಲ್ಲ ಗುರುತುಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾದ ಆತ್ಮಕ್ಕಿಂತ ದೇವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯಾಗುವಂಥದ್ದು ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ದೇವರೊಬ್ಬರಿಗೇ ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗುವಂತೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುವಿನಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ತ್ಯಜಿಸು; ಆಗ ನಿನ್ನ ಪ್ರಭುವೂ ದೇವರೂ ಆದ ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ನೀನು ಅನುಸರಿಸಬಲ್ಲೆ. ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಡವರೂ, ವಿಧೇಯರೂ, ಪರಿಶುದ್ಧರೂ, ದೀನರೂ, ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಸುವಾರ್ತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ, ಅವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮರಣ ಅನೇಕರಿಗೆ ಎಡವಟ್ಟಿನ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು.
ಆತ್ಮವು ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತಾನು ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಹೊರೆಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸುಡಬಹುದು, ನೇತುಹಾಕಬಹುದು, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು; ಈ ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ಆತ್ಮವು ನೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನಿತ್ಯತ್ವವನ್ನೂ, ಪ್ರಭುವು ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಆ ಒಂದೇ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮವು ಈಗಾಗಲೇ ದೇಹದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವಂತೆ ನೀನೂ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ನಿನಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವ, ದೇವರಲ್ಲಿನ ನಿತ್ಯಜೀವವನ್ನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೋ. “ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅಗತ್ಯ” ಎಂದು ಪ್ರಭುವು ಹೇಳಿದ ಆ ಒಂದೇ ಒಳಿತನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸು. ಆಗ ಮಹತ್ತರವಾದ ಅನುಗ್ರಹವು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ಇಳಿದುಬರುವುದು; ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಹೃದಯದ ಸರಳತೆಯನ್ನೂ ಪಡೆಯಲು ನಿನಗೆ ನೆರವಾಗುವುದು.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಈ ನಿಧಿ ನಿನ್ನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಇದೆ. ಭೂಲೋಕದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳಿಂದಲೂ ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯಗಳಿಂದಲೂ ವಿಮುಖನಾಗು; ಆಗ ಅದು ನಿನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇರುವುದನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆ. ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುವುದು ಎಂದರೆ ಏನೆಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ.
ಆಗ ನೀನು ಅಚಲವಾದ ದೃಢತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ನಿನಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ನಿನಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು.
ರಕ್ತಸಾಕ್ಷಿಗಳೂ, ಪಿತೃಗಳೂ, ಆಯ್ಕೆಯಾದವರೂ, ಧನ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೃಣೀಕರಿಸಿ, ದೇವರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿದರು.
ಹೀಗೆ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ, ಸದುದ್ದೇಶದ ಮೂಲಕ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ಈಗಾಗಲೇ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿರುವಂತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೃಣೀಕರಿಸಿದರು.
ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುವ ಸದುದ್ದೇಶದ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಕಲಿತುಕೋ.
ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಆ ಐಕ್ಯದಿಂದ ಆತ್ಮವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾದ ಬೇರ್ಪಡುವಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ದೇಹದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತನಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ದೂರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತದೆ.
ಆಗ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಾಗಲಿ ದೇಹದಲ್ಲಾಗಲಿ ಏನೇ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ, ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಥವಾ ವಿವೇಕಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಜೀವಿಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆಯೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಅಲ್ಪ ಗಮನವನ್ನಷ್ಟೇ ಪಡೆಯುವುದು.
ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುವವನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ಪರಮೋನ್ನತ ಘನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಜನರ ಮುಂದೆ ಕೇಳಲು ಅಥವಾ ನೋಡಲು ನಿನಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುವಂಥದ್ದನ್ನು ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬೇಡ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ದೇವರೊಬ್ಬರ ಕಡೆಗೇ ಎತ್ತಬೇಕು; ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ನಿನ್ನ ಅಂತರ್ದೃಷ್ಟಿಯ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನೀನು ದೈವಿಕ ಐಕ್ಯದ ಮಧುರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ; ಮುಂದಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಈಗಲೇ ನಿಜವಾದ ಆರಂಭವನ್ನು ಮಾಡುವೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ XI – ನಾವು ಶೋಧನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ರೀತಿ
ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು ಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು.
ಶೋಧನೆಯ ಕುಟುಕು ಅನುಭವವಾದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸೌಮ್ಯತೆ, ದೀನತೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೋ.
ದೇವದೂಷಣೆಗಾಗಲಿ, ಯಾವುದೇ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಪಾಪಕ್ಕಾಗಲಿ ನೀವು ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ಒಳಗಾದರೆ, ಇಂತಹ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಕಡೆಗಣಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದುದನ್ನು ನೀವು ಮಾಡಲಾರಿರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಿ. ದೇವದೂಷಣೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಾಪಕರವೂ, ಇತರರನ್ನು ಪಾಪಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುವಂಥದ್ದೂ, ಅಸಹ್ಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ ಇಂತಹ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ಕುರಿತು ಆತಂಕಪಡದೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರಿ; ಅವುಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣವು ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳಲು ಬಿಡಬೇಡಿರಿ. ನೀವು ಹೀಗೆ ಶತ್ರುವನ್ನೂ ಅವನ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಓಡಿಹೋಗುವನು. ಅವನು ಎಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರಿಯೆಂದರೆ, ಅಪಹಾಸ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನಾಗಲಿ ಸಹಿಸಲಾರನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ಹಾರಾಡುವ ನೊಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೋ, ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಿಸದಿರುವುದೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪರಿಹಾರ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸೇವಕನು ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯದಿರಲಿ; ಈ ನೊಣಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ತಾಳ್ಮೆಗೆಡದಿರಲಿ, ಗೊಣಗಾಡದಿರಲಿ, ದೂರು ಹೇಳದಿರಲಿ. ಈ ನೊಣಗಳೆಂದರೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು, ಅನುಮಾನಗಳು, ದುಃಖ, ಮನೋಕುಗ್ಗುವಿಕೆ, ಎದೆಗುಂದುವಿಕೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಅಲ್ಪ ಸಂಗತಿಗಳು; ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪವು ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಬಲ್ಲದು.
ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪದ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನಾಗಿಯೂ, ಪವಿತ್ರ ದೇವದೂತರನ್ನು ತನ್ನ ಕಾವಲುಗಾರರು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಕೈಯು ನೊಣವನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪವು ಪ್ರಲೋಭನೆಯನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, “ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪವುಳ್ಳ ಜನರಿಗೆ ಶಾಂತಿ.”
ನಿಜವಾಗಿ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆತ್ಮದಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಸಂಕಲ್ಪವು ಎಲ್ಲ ಒಳಿತಿನ ಮೂಲವೂ, ಸಕಲ ಸದ್ಗುಣಗಳ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು ಉತ್ತಮ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ತನಗೆ ಬೇಕಾದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ, ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ.
ನೀವು ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸಿಯೂ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಂತೆಯೇ ದೇವರು ನಿಮಗೆ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ನೀಡುವರು.
ಪುಣ್ಯಾರ್ಹತೆಯು ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗವೋ ನರಕವೋ, ಪ್ರತಿಫಲವೋ ಶಿಕ್ಷೆಯೋ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವು ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಶಾಶ್ವತವೂ ಬದಲಾಗದಂಥದ್ದೂ ಆದ ನಿಯಮವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ದೇವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ದೃಢವಾದ ಸಂಕಲ್ಪ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರೀತಿಭರಿತ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ಉತ್ಕಟವಾದ ಹಂಬಲ—ಇವುಗಳಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಮರೆಯದಿರಿ: ಪ್ರಲೋಭನೆಯು ಪಾಪವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸದ್ಗುಣವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ದೃಢಪಡಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹತ್ತರವಾದ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲನು; ಅದರಲ್ಲೂ “ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವು ಒಂದು ಹೋರಾಟ” ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ XII – ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿ
ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ, ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲವೂ, ಪ್ರೀತಿಯೊಂದರಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಹಿತಕರವಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು.
ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕೊರತೆಯಾಗಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಒಳಿತೂ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ; ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳ ಪರಮ ಗುರಿಯಾದ ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಾಗಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವೇ ನಾವು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತೇವೆ, ಅವರ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವರೊಡನೆ ಒಂದಾಗುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಅವರೊಡನೆ ಒಂದೇ ಆತ್ಮವಾಗುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೂಲಕವೂ ಅವರಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ತ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ: ಇಲ್ಲಿ ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ, ಮುಂದೆ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ. ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುವವರೆಗೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಗದು.
ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕವೇ ದೇವರು ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವಲ್ಲಿ ದೇವರು ವಾಸಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೇವರೇ ಇದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ “ದೇವರು ಪ್ರೀತಿಸ್ವರೂಪಿ.”
ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಆಳವಾಗಿ ನುಸುಳಬಲ್ಲುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನ ಎಲ್ಲ ಆಳಗಳನ್ನು ಅರಿತು, ಅವನ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಲಾರದು. ಅದು ಅವನೊಡನೆ ಒಂದಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ; ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ, ಪ್ರಿಯತಮನೊಡನೆ ಒಂದೇ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಮತ್ತು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ದೇವರ ನಡುವೆ ಯಾವುದೂ ಅಡ್ಡಬರುವುದನ್ನು ಅದು ಸಹಿಸಲಾರದು. ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಡಚಣೆಯನ್ನೂ ಜಯಿಸಿ, ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗದು.
ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಮತ್ತು ರೂಪಾಂತರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರೀತಿಗಿದೆ; ಅದು ಪ್ರೀತಿಸುವವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವನಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಮೊದಲು ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿರಿ. ಪ್ರೀತಿಯು ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನೊಳಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಂದು ನೆಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ! ಒಬ್ಬನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಾಧುರ್ಯದಿಂದಲೂ ಆನಂದದಿಂದಲೂ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ! ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೀತಿಸುವವನು ಎಷ್ಟು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಬದುಕಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ!
ಮುಂದೆ ಸಂಕಲ್ಪಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿರಿ; ಅದರ ಮೂಲಕವೂ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಸುವವನಿಗೆ ಅನುಭವವಾಗುವ ಆ ಕೋಮಲ ಮಮತೆಯ ಮೂಲಕ, ಆ ಮಧುರವಾದ ಮತ್ತು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಆನಂದದ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವವನು ಅವನೊಳಗೆ ನೆಲೆಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಪ್ರೀತಿಸುವವನೂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾ ಅವನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾರೆ. “ಪ್ರೀತಿಯು ಮರಣದಷ್ಟೇ ಬಲಶಾಲಿ” ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಸುವವನನ್ನು ತನ್ನಿಂದ ಹೊರತಂದು ಪ್ರಿಯತಮನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಳಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮವು ತಾನು ಜೀವ ನೀಡುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ನಿಜವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಅದು ಪ್ರೀತಿಸುವ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ತಾನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದು ನೆಲೆಸಿರುವುದು, ಪ್ರಾಣಿಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀವವನ್ನು ಆ ದೇಹಕ್ಕೆ ನೀಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಬಾಹ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಆಳಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದು, ಅಲ್ಲಿ ಯೇಸುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಶಕ್ತವಾದದ್ದು ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಅವರ ಮಾಧುರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲವೂ ಮಾತ್ರ ಅವರ ದೈವತ್ವದ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಅರಿಯಲು, ಗ್ರಹಿಸಲು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಬಲ್ಲವು.
ಪ್ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯೊಂದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದ ಉನ್ನತಿಗೆ ಎತ್ತಬಲ್ಲದು; ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಹಂಬಲದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ಯ ಪರಮಾನಂದಕ್ಕೆ ಏರಿಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆತ್ಮದ ಜೀವ, ಅದರ ವಿವಾಹವಸ್ತ್ರ, ಅದರ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ.
ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ, ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಭುವಿನ ಆಜ್ಞೆಗಳು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಪ್ರೇಷಿತರು ರೋಮನರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಬರೆದರು: “ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ನೆರವೇರಿಕೆ,” ಮತ್ತು ತಿಮೊಥೇಯನಿಗೆ ಬರೆದ ಮೊದಲನೆಯ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ: “ಆಜ್ಞೆಯ ಗುರಿ ಪ್ರೀತಿಯೇ.”
ಅಧ್ಯಾಯ XIII – ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಕುರಿತು – ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಕುರಿತು
ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನಾಗಲಿ ಪಡೆಯಲು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಸಮರ್ಥರು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲಕರ್ತರಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಾವು ಅರ್ಪಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವುದೂ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ಅವರದ್ದಾಗಿರದಂಥದ್ದಲ್ಲ.
ನಮಗೆ ಉಳಿದಿರುವುದು ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ: ಅವರೇ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮಾದರಿಯ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದಂತೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವುದು. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರೂ ಬಡವರೂ ದೀನಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವವರೂ ಆಗಿ, ದುರ್ಬಲರೂ ಕೊರತೆಯಲ್ಲಿರುವವರೂ ಆದ ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಿ, ಪ್ರಜೆಗಳೂ ದಾಸರೂ ಆಗಿ, ಆದರೂ ಅವರ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ನಾವು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ.
ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಭಯವು ಬೆರೆತಿರುವಾಗ, ಅತ್ಯಂತ ದೀನತೆಯಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ ನಾವಿನ್ನೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು?
ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ದೀನತೆ ಮತ್ತು ವಿನಯದಿಂದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೂ ಸರಳವೂ ಆದ ಮನಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲು ಬಯಸುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಮಹಾ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮತ್ತು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಹಂಬಲಗಳಿಂದ ಉರಿಯಲಿ. ಹೀಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ; ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆದರಿಸುವ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಅವರ ಮುಂದೆ ಇಡೋಣ. ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಹಿಂಜರಿಯದೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ ಸರಳತೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸೋಣ; ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕೊನೆಯ ಅಂಶದವರೆಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವರವರೇ ಅಲ್ಲವೇ?
ನಮಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರೋಣ. ಆಗ ಮರುಭೂಮಿಯ ಪಿತಾಮಹರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಧನ್ಯ ಇಸಾಕರು ಈ ವಿಧದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವುದು: “ಅವರು ಮೊದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿಯು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವೆವು; ಅವರೇ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವರು.”
ದೇವರೊಬ್ಬರೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯ, ನಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳ, ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳ, ನಾವು ನೋಡುವ, ಮಾತನಾಡುವ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಎಲ್ಲದರ ಗುರಿಯಾದಾಗ ಇದು ನೆರವೇರುವುದು; ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರ ನಡುವೆ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ಆ ಐಕ್ಯವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಇದು ನೆರವೇರುವುದು.
ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಇಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲವೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೂ ಬದಲಾಗದಂಥದ್ದೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮತ್ತು ನಿರಂತರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕಲ್ಲವೇ?
ಅವರೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಐಕ್ಯವು ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ದೇವರನ್ನೇ ಉಸಿರಾಡುವಂತಿರಬೇಕು. ನಿಜವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಮತ್ತು ಬಯಕೆಗಳ ಗುರಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ಮರ್ತ್ಯ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಬರಲಿರುವ ಆನಂದದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗದ ಆನಂದಗಳು, ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುನ್‌ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವುದು.
ಇದೇ, ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಗುರಿ – ಆತ್ಮವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೌಕಿಕ ಹಂಬಲದಿಂದ ಎಷ್ಟು ಶುದ್ಧವಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಮೇಲೇರಬೇಕು ಎಂದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಇಡೀ ಜೀವನವೂ ಹೃದಯದ ಬಯಕೆಗಳೂ ಒಂದೇ ನಿರಂತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಬೇಕು.
ಆತ್ಮವು ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಯ ಧೂಳನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ದೇವರಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವಾಗ – ನಿಜವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮರ್ಪಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅವರಿಂದ ಅತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಗಲುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಮರಣವೆಂದು ಭಯಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಸದಾ ಅವರ ಕಡೆಗೇ ಹರಿಸುತ್ತಾನೆ – ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿದಾಗ, ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಏಕೈಕ ಪರಮ ಒಳಿತಾದ ದೇವರಿಗೆ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡಾಗ, ಪ್ರೇಷಿತರ ಈ ಮಾತುಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವವು: “ಎಡೆಬಿಡದೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ,” ಮತ್ತು “ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೋಪವೂ ಜಗಳವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಮಲ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ.”
ಆತ್ಮದ ಈ ನಿರ್ಮಲತೆಯು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗಿನ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಒಲವನ್ನು ಜಯಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಲೌಕಿಕ ಹಂಬಲಗಳು ತಣಿದು ಆತ್ಮವು ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮಜೀವಿಗಳ ಅಥವಾ ದೇವದೂತರ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಂತಾದಾಗ, ಅದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲವೂ, ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರ್ಮಲವೂ ನಿಜವೂ ಆದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿರುವುದು.
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಿ; ಆಗ, ನಾನು ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ತೋರಿಸಿರುವಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಂತರ್ಮುಖ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದೂ ಕೇವಲ ಸಹಜ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವಷ್ಟೇ ಸರಳವೂ ಸುಲಭವೂ ಆಗುವುದು.
ಅಧ್ಯಾಯ XIV – ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸಬೇಕು
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಬೆಳೆಯಲು ಬಹಳವಾಗಿ ನೆರವಾಗುವ, ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯಲು ಸಹಾಯಮಾಡುವ ಇನ್ನೊಂದು ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಇದೆ. ಜನರು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇ ಹೇಳಲಿ ಅಥವಾ ಯೋಚಿಸಲಿ, ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಂತಃಕರಣದ ನ್ಯಾಯಪೀಠದ ಮುಂದೆ ತನ್ನಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಿವಿಗೊಡದೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರಿ. ಸತ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ದೋಷಿಗಳೂ ಖಂಡನೆಗೆ ಅರ್ಹರೂ ಆಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಜನರ ಹೊಗಳಿಕೆಯೂ ಗೌರವವೂ ನಿಮಗೆ ಲಾಭವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಷ್ಟವನ್ನೇ ತರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಗ ನೀವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣವು ಒಳಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೋಷಿಗಳೆಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಜನರು ಹೊರಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಒಳಗೆ ನೀವು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳಾಗಿ, ನಿಂದೆಗೂ ದೂಷಣೆಗೂ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೊರಗೆ ಜನರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೂ, ದೂಷಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಹಿಂಸಿಸಿದರೂ ನಿಮಗೆ ಯಾವುದೇ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಆಗ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೂ ಮೌನದಿಂದಲೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದಲೂ ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ನಿಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಿದೆ.
ಪಾಪದ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಕಡೆ ಪ್ರತಿಕೂಲತೆಯು ಹಾನಿಮಾಡಲು ಅಶಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಶಿಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯುವ ಕೆಡುಕು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೇ, ಪ್ರತಿಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯುವ ಒಳಿತೂ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಕಪಟಿಗಳಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನೂ ಕಿರೀಟವನ್ನೂ ಜನರಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಡಿರಿ; ಬದಲಾಗಿ ದೇವರ ಕೈಯಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಿ. ಈಗಲ್ಲ, ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ; ಕ್ಷಣಕಾಲಕ್ಕಲ್ಲ, ನಿತ್ಯತೆಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಿ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭವದಲ್ಲಿಯೂ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಪವಿತ್ರಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯಕರಾಗಿರುವ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉನ್ನತವಾದುದನ್ನಾಗಲಿ ಉತ್ತಮವಾದುದನ್ನಾಗಲಿ ನೀವು ಮಾಡಲಾರಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವವರೂ ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸುವವರೂ ಆದ ನಿಮ್ಮ ದೇವರನ್ನೂ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನಿಮಗೆ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸುಖವಿರಲಿ, ಕಷ್ಟವಿರಲಿ, ನಿಮಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೇವರ ತಪ್ಪದ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತ ಜ್ಞಾನದ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಚಲವಾದ ಶಾಂತಿ, ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ; ಕಹಿಯು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದು, ಮಾಧುರ್ಯವೂ ಭರವಸೆಯೂ ಅದನ್ನು ತುಂಬುವವು, ಅನುಗ್ರಹವೂ ಕರುಣೆಯೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುವವು. ಆಗ ಮಧುರವಾದ ಆತ್ಮೀಯತೆಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದೆ ಸೆಳೆದು ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು; ದೇವರ ಹೃದಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಸಾಂತ್ವನವು ನಿಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಹರಿಯುವುದು. ಆಗ ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮುರಿಯಲಾಗದ ಐಕ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವಿರಿ.
ಆದರೆ ಫರಿಸಾಯರಂತೆ, ತಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರರೆಂದು ತಮಗೇ ತಿಳಿದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪವಿತ್ರರಾಗಿ ಜನರ ಮುಂದೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಕಪಟಿಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಿ. ಒಳಗೆ ನಾವು ಲಜ್ಜಾಸ್ಪದವಾದ ಗಂಭೀರ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಾಗ, ನಮಗಾಗಲಿ ಇತರರಿಗಾಗಲಿ ಮಾನವ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನೂ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಹುಡುಕುವುದು ಅಥವಾ ಬಯಸುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂರ್ಖತನವಲ್ಲವೇ? ಇಂತಹ ವ್ಯರ್ಥ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವವನು ನಾವು ಈಗಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ ಒಳಿತುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಾಲನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾರನು; ಲಜ್ಜೆಯೇ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅವನ ಪಾಲಾಗುವುದು.
ನಿಮ್ಮ ಅಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿರಿ; ದೀನತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ.
ನಿಮ್ಮ ಗಂಭೀರ ಪಾಪಗಳು ಮತ್ತು ಕೊರತೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಡೀ ಲೋಕವೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಲಸು ಕೆಸರಿನಂತೆ, ನೀಚರೂ ಹೀನರೂ ಎಂದು ಎಣಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡಿರಿ. ಇತರರ ನಡುವೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಚಿನ್ನದ ನಡುವಿನ ಕಲ್ಮಶದಂತೆ, ಗೋಧಿಯ ನಡುವಿನ ಕಳೆಯಂತೆ, ಧಾನ್ಯದ ನಡುವಿನ ಒಣಹುಲ್ಲಿನಂತೆ, ಕುರಿಗಳ ನಡುವಿನ ತೋಳದಂತೆ, ದೇವರ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಸೈತಾನನಂತೆ ಎಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.
ಇತರರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕೆಂದಾಗಲಿ, ಯಾರಿಗಿಂತಲೂ ನಿಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡಬೇಕೆಂದಾಗಲಿ ಬಯಸಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ, ಹೊಗಳಿಕೆಯೆಂಬ ಪ್ರಾಣಾಂತಕ ವಿಷದಿಂದಲೂ, ಜಂಬ ಮತ್ತು ಆಡಂಬರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೂರ ಓಡಿಹೋಗಿರಿ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪ್ರವಾದಿಯು ಹೇಳುವಂತೆ, “ಪಾಪಿಯು ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಬಯಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ” ಎಂಬಂತಾಗುವುದು.
ಮತ್ತೆ, ಯೆಶಾಯನ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೀಗೆ ಓದುತ್ತೇವೆ: “ನಿಮ್ಮನ್ನು ಧನ್ಯರೆಂದು ಕರೆಯುವವರೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಂಚಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾರೆ.” ಪ್ರಭುವೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಜನರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಅಯ್ಯೋ ಗತಿ!”
ಅಧ್ಯಾಯ XV – ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತೃಣವಾಗಿ ಎಣಿಸುವುದರ ಕುರಿತು: ಅದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ: ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಪ್ರಯೋಜನ
ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ದೈನ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟು ಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ದೇವರಿಗಾಗಿಯೂ ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಹೀನನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ದೇವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೃಣರೆಂದು ಕಾಣಲು, ಯಾವುದೇ ಒಳಿತಿಗೂ ನೀವು ಅರ್ಹರಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಲು, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗದೆ ದೇವರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಲು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರಿ. ಇತರರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೀನರೂ ಕ್ಷುದ್ರರೂ ಎಂದು ಎಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿರಿ.
ಸಂಕಟಗಳು, ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಕಾರಗಳಿಂದ ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳದಿರಲು ಕಲಿಯಿರಿ; ಅವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಕೋಪಗೊಳ್ಳದಿರಲು ಮತ್ತು ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಲು ಕಲಿಯಿರಿ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಅಪಕಾರ, ತಿರಸ್ಕಾರ, ದುರ್ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಹೀಯಾಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ನೀವು ಅರ್ಹರೆಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರಿ.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ದೇವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದಲೂ ಪಾಪಗಳಿಗಾಗಿ ಹೃದಯದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದಲೂ ತುಂಬಿರುವವನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡಲು ಅಂಜುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ದೀನತೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ದೇವರೊಬ್ಬರಿಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು, ತಾನು ಜೀವಿಸುವವರೆಗೂ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿಯಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕೂ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ದೇವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸಲು, ಇತರರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಾಹ್ಯ ಶ್ರಮವಾಗಲಿ ದೇಹಾರೋಗ್ಯವಾಗಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಹೃದಯದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೌನ.
ಹೃದಯದಿಂದ ಶ್ರಮಿಸುವುದರಿಂದ, ಆತ್ಮದ ಆಂತರಿಕ ಹಂಬಲದಿಂದ, ನೀವು ಭೂಮಿಯ ಕೀಳಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗೀಯವೂ ದೈವಿಕವೂ ಆದವುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಏರಲು ಕಲಿಯುವಿರಿ.
ಹೀಗೆ ನೀವು ದೇವರಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ನೆರೆಯವರನ್ನು ಖಂಡಿಸದೆ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕರಿಸದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ, ಭೂಲೋಕದ ಸುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಜನರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಉನ್ನತಿಗೆ ಏರಿಸಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಕ್ಷಣಭಂಗುರವಾದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಲಾಭವನ್ನಾಗಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನಾಗಲಿ ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಂದೆಗೆ ಮತ್ತು ಎಡವಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣನಾದವನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಿ — ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕೊಳಕು ಕೆಸರಿನಂತೆ ಅಸಹ್ಯಪಡಲಿ ಎಂದು ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಈ ರೂಪಾಂತರವು ಇನ್ನೂ ಬೇಗನೆ ಆಗುವುದು.
ದೇಹದ ಈ ನಶ್ವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನೂ ದೋಷಗಳನ್ನೂ ನೆನೆದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಳುವುದು, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದರ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಬಯಕೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನಾಗಲಿ ಹೊಂದಿರಬೇಡಿ.
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಶೂನ್ಯಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಇತರರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಿರಿ.
ದೇವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು, ಅವರನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರಲು, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಯೋಗ್ಯರಾಗಲು ಶ್ರಮಿಸಿರಿ.
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ ರಾಜನಾಗಿರಬೇಕಾದ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಯಾರ ಶಕ್ತಿಯೂ ಪರಿಪಾಲನೆಯೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಚಲನೆಯನ್ನೂ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತವೆಯೋ, ಅವರ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕಳವಳವನ್ನಾಗಲಿ ಕಾಳಜಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಹೊಂದಿರಬೇಡಿ.
ಇದು ಆನಂದಿಸುವ ಸಮಯವಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಗೋಳಾಡುವ ಸಮಯ.
ನಿಮಗೆ ಅಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಸುರಿಸಲು ಕಣ್ಣೀರಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೂ ದುಃಖಿಸಿರಿ; ಅಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಪರಾಧಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ದುಃಖಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಕಿಸಿರಿ. ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾದವನು ತನ್ನನ್ನು ವಧಿಸುವವರ ಮನೋಭಾವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಜವಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವವನು ಸುಖಭೋಗ, ಕೋಪ, ವ್ಯರ್ಥ ಕೀರ್ತಿಯ ಹಂಬಲ, ರೋಷ ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ ದೂರವಿರುತ್ತಾನೆ.
ನಾಗರಿಕರನ್ನೂ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಸತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಯಾರ ದೋಷಗಳು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳನ್ನೂ ಕಣ್ಣೀರನ್ನೂ ಬೇಡುತ್ತವೆಯೋ ಅವರ ಜೀವನವೂ ನಡತೆಯೂ, ನಿರ್ದೋಷಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲದವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ನಡತೆಯಂತಿರಬಾರದು.
ಹಾಗಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದೋಷಿಗಳ ಅಪರಾಧಗಳು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ದಂಡನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವು ನಿರ್ದೋಷಿಗಳದಕ್ಕಿಂತ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಆಗ ಅನ್ಯಾಯವು ನಿರ್ದೋಷಿತ್ವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿರಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಚ್ಛವೆಂದು ಎಣಿಸಿರಿ, ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ; ಹೀಗೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಆಳವಾದ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕುವಿರಿ.
ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಅವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುವವನು, ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವವನು, ಬೇರೆ ಯಾವುದರ ಕುರಿತೂ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಕಾಳಜಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಕಳವಳವನ್ನಾಗಲಿ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥವನು ತನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಗೂ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಶೋಕಿಸುವನು, ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವನು, ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು ಮತ್ತು ವಿನಮ್ರ ಭಯದಿಂದ ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ಗತಿಯ ಕುರಿತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಧನ್ಯವಾದ ವಿಕಾರಾತೀತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊಂದಿ ದೇವರನ್ನು ತಲುಪಲು ಬಯಸುವವನು, ಯಾವ ದಿನ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಲಾಗಲಿಲ್ಲವೋ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲವೋ ಆ ದಿನವು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತೆಂದು ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಈ ವಿಕಾರಾತೀತತೆಯೆಂದರೆ ದುರ್ಗುಣಗಳಿಂದಲೂ ಭಾವೋದ್ರೇಕಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತಿ, ಹೃದಯದ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣದ ಅಲಂಕಾರವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?
ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ನೀವು ಸಾಯಲೇಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ, ಈಗಾಗಲೇ ಸತ್ತವರಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.
ಈಗ, ಇನ್ನೊಂದೇ ಮಾತು. ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಇದೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿರಲಿ. ಅವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿನಮ್ರರನ್ನಾಗಿ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತರನ್ನಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವು ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದನ್ನು ನೀವು ಕಂಡರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ದೇವರ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಲ್ಲವೋ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾಗಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಭಯಪಡಿರಿ.
ಅಧ್ಯಾಯ XVI – ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಪಾಡುವ ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಕುರಿತು
ನಾವು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಯೂ ಅಡಚಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಲು ನೀವು ಬಯಸುವಿರಾ? ಸುಖದಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖದಲ್ಲಿಯೂ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿಯುವಷ್ಟು ಗಾಢವಾದ ಐಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ಒಂದಾಗಲು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡಲು ಬಯಸುವಿರಾ? ಅವರ ನಿಶ್ಚಿತವೂ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪದಂಥದ್ದೂ ಆದ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಹಸ್ತಗಳಿಗೆ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟ ದೃಢನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸಲು ತಡಮಾಡಬೇಡಿ.
ಎಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಅವುಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಚಲನೆಯನ್ನು, ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಅವುಗಳ ಪ್ರಭೇದ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನೀಡಿ, ಎಲ್ಲದರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನೂ ತೂಕವನ್ನೂ ಅಳತೆಯನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸುವವರಲ್ಲಿ ನೀವು ಭರವಸೆಯಿಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲವೇ?
ಕಲೆಯು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುವಂತೆಯೇ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರೂ ಸಂರಕ್ಷಕರೂ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರೂ ನಿರ್ವಾಹಕರೂ ಆದ ದೇವರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ.
ಅನಂತ ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಒಳಿತನ, ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧವಾದ ಕರುಣೆ, ನ್ಯಾಯ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ, ಬದಲಾಗದ ನಿತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪರಿಮಿತತೆ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿವೆ. ಯಾವುದೂ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಜೀವಿಯೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ದೇವರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರೇ ಚಲನೆಗೆ ಮೊದಲ ಕಾರಣ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೊದಲ ತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಮೂಲ; ಕಾರ್ಯನಿರತವಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವರು ಅವರೇ.
ವಿಶ್ವದ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ವಿವರಗಳವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಯೇ.
ಅನಂತವಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾದುದರಿಂದ ಅನಂತವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕದಾದುದರವರೆಗೆ ಯಾವುದೂ ಅವರ ನಿತ್ಯ ಪರಿಪಾಲನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದು; ಸ್ವತಂತ್ರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಕೃತ್ಯಗಳಾಗಲಿ, ನಾವು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಥವಾ ವಿಧಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಘಟನೆಗಳಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಅವರು ರೂಪಿಸಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಲಿ, ಯಾವುದೂ ಅವರ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಹೊರಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು: ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಳಪಡದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ದೇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮ ಪರಿಪಾಲನೆಯ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೈವಿಕ ಪರಿಪಾಲನೆಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಇದು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಬೋಧನೆಯಾಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಸಂತ ಪೇತ್ರರ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ: “ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿರಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.”
ಮತ್ತೆ ಪ್ರವಾದಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನಿನ್ನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಹಾಕು; ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸುವರು.” ಸಿರಾಕನ ಜ್ಞಾನೋಕ್ತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಹೀಗೆ ಓದುತ್ತೇವೆ: “ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ, ಮಾನವರ ಪೀಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ; ಕರ್ತರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಟ್ಟ ಯಾರೂ ನಿರಾಶೆಗೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೈಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ?” ಕರ್ತರು ಸಹ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಏನು ತಿನ್ನುವೆವು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿರಿ.” ದೇವರಿಂದ ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಾದದ್ದು ಎಷ್ಟೇ ಮಹತ್ತರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಡೆಯುವಿರಿ; ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕಾಂಡದಲ್ಲಿರುವ ವಾಗ್ದಾನದ ಪ್ರಕಾರ: “ನಿಮ್ಮ ಪಾದವು ತುಳಿಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳವೂ ನಿಮ್ಮದಾಗುವುದು.” ನೀವು ಎಷ್ಟು ಬಯಸಬಲ್ಲಿರೋ ಅಷ್ಟನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಭರವಸೆಯ ಪಾದವು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಲುಪುವುದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀವು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂತ ಬರ್ನಾರ್ಡ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕರುಣೆಯೂ ಅನುಕಂಪವೂ ಉಳ್ಳವರೆಂದರೆ, ನಾವು ಯಾವ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿದರೂ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.”
ಸಂತ ಮಾರ್ಕರ ಸುವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ: “ನೀವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಏನನ್ನೇ ಬೇಡಿದರೂ, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಿರಿ; ಆಗ ಅವು ನಿಮಗೆ ದೊರೆಯುವವು.”
ದೇವರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಭರವಸೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ವಿನಮ್ರ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಂತೆ, ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಬೇಡುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಖಚಿತವಾಗಿಯೂ ಪಡೆಯುವಿರಿ.
ಆದರೆ ತನ್ನ ಪಾಪಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಯಾರ ಭರವಸೆಯಾದರೂ ಕುಂದಿದರೆ, ಈ ಜಡತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವನು ಇದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ: ದೇವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯ; ಅವರು ಸಂಕಲ್ಪಿಸುವುದು ತಪ್ಪದೆ ಸಂಭವಿಸಬೇಕು; ಅವರು ಸಂಕಲ್ಪಿಸದುದು ಸಂಭವಿಸಲಾರದು; ಮತ್ತು ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಒಂದು ಪಾಪವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವೋ, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಘೋರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸುಲಭ.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪಾಪಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಸಾಧ್ಯವೋ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಪಾಪದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಸಾಧ್ಯ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನಾವು ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಯೋಚಿಸಲೂ ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ದೇವರಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಇತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೆಲ್ಲ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದೇ ಪಾಪದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ನಿಜವಾಗಿ, ಯಾವ ಕೆಡುಕೂ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗದೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾರಕ ಪಾಪಕ್ಕೂ ಅನಂತ ಶಿಕ್ಷೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಮಾರಕ ಪಾಪವು ಅನಂತ ಮಹಿಮೆ, ಘನತೆ ಮತ್ತು ವೈಭವವುಳ್ಳ ದೇವರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರೇಷಿತರ ಮಾತಿನ ಪ್ರಕಾರ, “ತಮ್ಮವರು ಯಾರೆಂದು ಕರ್ತರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ”; ಭ್ರಾಂತಿಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗಳೂ ಅಲೆಗಳೂ ಎಷ್ಟೇ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಬ್ಬರಿಸಿದರೂ, ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ದುರ್ಮಾದರಿಗಳು, ಭಿನ್ನಪಂಥಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಪ್ರತಿಕೂಲತೆಗಳು, ಕಲಹಗಳು, ಪಾಷಂಡ ಬೋಧನೆಗಳು, ಸಂಕಟಗಳು ಅಥವಾ ನಾನಾ ವಿಧದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಘೋರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದರೂ ನಾಶವಾಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.
ಆಯ್ಕೆಯಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಅವರ ಪುಣ್ಯದ ಪರಿಮಾಣವೂ ನಿತ್ಯದಿಂದಲೇ ಬದಲಾಗದಂತೆ ಪೂರ್ವನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲ ಒಳಿತು ಮತ್ತು ಕೆಡುಕು, ಎಲ್ಲ ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ವಿಪತ್ತು, ಅವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ವಿಪತ್ತು ಅವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಹಿಮಾವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಖಚಿತವಾಗಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ದೇವರ ಪರಿಪಾಲನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡಲು ತಡಮಾಡಬೇಡಿರಿ. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕೆಡುಕಾದರೂ ಅವರ ಅನುಮತಿಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಅನುಮತಿಸದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಂಭವಿಸಲಾರದು; ಅದರ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಅನುಮತಿಸುವವರು ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಿತಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಬಲ್ಲವರು ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ತಿರುಗಿಸುವವರು.
ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಒಳಿತೂ ನೆರವೇರುವಂತೆಯೇ, ಅವರ ಅನುಮತಿಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಕೆಡುಕೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಕೆಡುಕಿನಿಂದ ಅವರು ಒಳಿತನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ತರಾದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದಯೆಯನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವನ್ನು, ಅನುಗ್ರಹದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ವೈರುಧ್ಯದ ಬಲದಿಂದ ಸಜ್ಜನರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ದುರ್ಜನರ ದುಷ್ಟತನ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಪಾಪಿಯೊಬ್ಬನ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ, ಪಾಪನಿವೇದನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ದೇವರ ಕೋಮಲತೆಯನ್ನು, ಅವರ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೂ ಪಾಪವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವವರ ಒಳಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದೂ ಕೆಡುಕುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅತಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಆಗಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಳಂಕಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದಂಡನೆಗೂ, ನಿತ್ಯಶಿಕ್ಷೆಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕೆಡುಕಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಯೇಸು ಕೃಪೆತೋರಲಿ! ಆಮೆನ್.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ವಾಮ್ಯ: ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಐಕ್ಯದ ಕುರಿತು, ಸಂತ ಮಹಾ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಅವರ ಕೃತಿ, ಪ್ರಿಂಕ್‌ಥಾರ್ಪ್ ಪ್ರಿಯರಿಯ ಬೆನೆಡಿಕ್ಟಿನ್ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬರಿಂದ ಅನುವಾದಿತ; Gutenburg ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವರು ಡೇವಿಡ್ ಇ.ಬ್ರೌನ್, ಬ್ರಯನ್ ನೆಸ್;