ಸಂತ ಜೋಸೆಫಿನ್ ಬಖಿತಾ

ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗಾಗಿ:

ಸಂತ ಪೋಪ್ ಎರಡನೇ ಜಾನ್ ಪಾಲ್

ಪೋಪ್ ಬೆನೆಡಿಕ್ಟ್ XVI

ವ್ಯಾಟಿಕನ್

Word on Fire

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಸಂತರು & ಹಬ್ಬಗಳು

EWTN

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ನ್ಯೂಸ್ ಏಜೆನ್ಸಿ

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ನ್ಯೂಸ್ ಏಜೆನ್ಸಿ – 2

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಕಲ್ಚರ್

ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಫೈರ್

ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾ

ಇಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಸಂತರು

ಆರಾಧನಾ ವರ್ಷದ ಎಲ್ಲ ಸಂತರು

ಜೋಸೆಫಿನ್ ಬಖಿತಾ (1869-1947)

ಮದರ್ ಜೋಸೆಫಿನ್ ಬಖಿತಾ ಅವರು 1869ರಲ್ಲಿ ಸೂಡಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು ಮತ್ತು 1947ರಲ್ಲಿ ಸ್ಕಿಯೊ (ವಿಚೆನ್ಸಾ)ದಲ್ಲಿ  ನಿಧನರಾದರು.

ಅಪಹರಣ ಮತ್ತು ದಾಸ್ಯದ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಈ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಹೂವು, ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ, ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಡಾಟರ್ಸ್ ಆಫ್ ಚಾರಿಟಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅರಳಿತು.

ಮದರ್ “ಮೊರೆಟ್ಟಾ”

ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ಸ್ಕಿಯೊ (ವಿಚೆನ್ಸಾ)ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇಂದಿಗೂ ಅವರನ್ನು “ನಮ್ಮ ಕಪ್ಪು ತಾಯಿ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮರಣದ 12 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಂತ ಪದವಿ ಪ್ರದಾನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಡಿಸೆಂಬರ್ 1, 1978ರಂದು, ಎಲ್ಲ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಅವರು ವೀರೋಚಿತವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ್ದರೆಂಬ ಅಧಿಕೃತ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಸಭೆ ಹೊರಡಿಸಿತು.

“ಹೊಲದ ಹೂವುಗಳನ್ನೂ ಆಕಾಶದ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನೂ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ” ದೈವಾನುಗ್ರಹದ ಪರಿಪಾಲನೆಯು ಸೂಡಾನ್‌ನ ಈ ದಾಸಿಯನ್ನು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮತ್ತು ವರ್ಣಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ ವಿಶ್ವಾಸದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೂ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದೇವರ ರಾಜ್ಯದ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನಡೆಸಿತು.

ದಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ

ಬಖಿತಾ ಎಂಬುದು ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆತ್ತವರು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಹೆಸರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಭಯ ಮತ್ತು ಭೀಕರ ಘಟನೆಗಳು, ಹೆತ್ತವರು ನೀಡಿದ್ದ ಹೆಸರನ್ನೇ ಅವರು ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು. “ಅದೃಷ್ಟವಂತೆ” ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿರುವ ಬಖಿತಾ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವರು ಅವರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದವರೇ.

ಎಲ್ ಒಬೇಯ್ಡ್ ಮತ್ತು ಖಾರ್ಟೂಮ್‌ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರಾಟಕ್ಕೊಳಗಾದ ಅವರು, ದಾಸ್ಯದ ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕ ಅವಮಾನಗಳನ್ನೂ ಯಾತನೆಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಡೆಗೆ

ಸೂಡಾನ್‌ನ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ, ಇಟಲಿಯ ಕಾನ್ಸಲ್ ಆಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿಸ್ತೊ ಲೆಗ್ನಾನಿ ಅವರು ಬಖಿತಾರನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದರು. ಅಪಹರಣಕ್ಕೊಳಗಾದ ದಿನದಿಂದ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ತನಗೆ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡುವಾಗ ಯಾರೂ ಚಾಟಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಸಂತೋಷಭರಿತ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಕಾನ್ಸಲ್ ಅವರ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಬಖಿತಾ ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಆದರೂ, ಬಹುಶಃ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ನೆನಪಿನ ಹಂಬಲವು ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಕಾನ್ಸಲ್ ಅವರು ಇಟಲಿಗೆ ಹೊರಡಬೇಕಾಯಿತು. ಬಖಿತಾ ಅವರೊಂದಿಗೂ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಶ್ರೀ ಆಗುಸ್ತೊ ಮಿಕಿಯೇಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೂ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ

ಜಿನೋವಾಗೆ ಬಂದಾಗ, ಶ್ರೀ ಮಿಕಿಯೇಲಿಯವರ ಪತ್ನಿಯ ಕೋರಿಕೆಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು, ಶ್ರೀ ಲೆಗ್ನಾನಿಯವರು ಬಖಿತಾಳನ್ನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿದರು. ಜಿಯಾನಿಗೊದಲ್ಲಿ (ಮಿರಾನೊ ವೆನೆಟೊ ಸಮೀಪ) ನೆಲೆಸಿದ ಆ ಹೊಸ “ಕುಟುಂಬ”ದೊಂದಿಗೆ ಆಕೆ ಹೋದಳು. ಅವರಿಗೆ ಮಿಮ್ಮೀನಾ ಎಂಬ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ಬಖಿತಾ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವಳೂ ಗೆಳತಿಯೂ ಆದಳು.

ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಸುವಾಕಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ನಡೆಸಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮತಿ ಮಿಕಿಯೇಲಿಯವರು ತಮ್ಮ ಪತಿಗೆ ನೆರವಾಗಲು ಸುವಾಕಿನ್‌ಗೆ ತೆರಳಬೇಕಾಯಿತು. ಈ ನಡುವೆ, ಅವರ ವ್ಯವಹಾರ ನಿರ್ವಾಹಕರಾದ ಇಲುಮಿನಾತೊ ಕೆಕ್ಕೀನಿಯವರ ಸಲಹೆಯಂತೆ, ಮಿಮ್ಮೀನಾ ಮತ್ತು ಬಖಿತಾಳನ್ನು ವೆನಿಸ್‌ನ ದೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರ ಆರೈಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಬಖಿತಾ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ “ಆತನು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ” ದೇವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು. “ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ: ಈ ಸುಂದರ ವಸ್ತುಗಳ ಯಜಮಾನರು ಯಾರಿರಬಹುದು? ಅವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ, ಅವರನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂಬ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಬಯಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು…”

ದೇವರ ಮಗಳು

ದೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಬಖಿತಾ ಕ್ರೈಸ್ತ ದೀಕ್ಷೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು; ಆಕೆಗೆ ಜೋಸೆಫಿನ್ ಎಂಬ ಹೊಸ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅದು ಜನವರಿ 9, 1890. ಅಂದು ತನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಭಾವಪೂರ್ಣವಾದ ಆಕೆಯ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಆಳವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆಕೆ ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನದ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು, “ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ದೇವರ ಮಗಳಾದೆ!” ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಿಗೂಢ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ, ಈಗ ತಾನು ಅರಿತು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ದೇವರು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ಆಕೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು.

ಶ್ರೀಮತಿ ಮಿಕಿಯೇಲಿಯವರು ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಬಖಿತಾಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಮರಳಿದಾಗ, ಬಖಿತಾ ಅಪೂರ್ವ ದೃಢತೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರೊಂದಿಗೇ ಉಳಿದು, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ತನಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದ ಆ ದೇವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ತನ್ನ ಬಯಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು.

ಆ ವೇಳೆಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಯಸ್ಕಳಾಗಿದ್ದ ಈ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಯುವತಿಗೆ, ಇಟಲಿಯ ಕಾನೂನು ಖಾತರಿಪಡಿಸಿದ್ದ ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿತ್ತು.

ಸಂತ ಮಗ್ದಲೇನಾರ ಮಗಳು

ಬಖಿತಾ ದೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಳು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆಕೆ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯಾಗಲು ಮತ್ತು ಕನೋಸ್ಸಾದ ಸಂತ ಮಗ್ದಲೇನಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಕರೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು.

ಡಿಸೆಂಬರ್ 8, 1896ರಂದು ಜೋಸೆಫಿನ್ ಬಖಿತಾ, ತಾನು “ಯಜಮಾನರು!” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದೇವರಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿತಳಾದಳು.

ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ವಿನಮ್ರ ದೈವಪ್ರೇಮದ ಪುತ್ರಿ, ಇನ್ನೂ 50 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸ್ಕಿಯೊದಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಅಡುಗೆ, ಹೊಲಿಗೆ, ಕಸೂತಿ ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ವಿವಿಧ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು.

ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಕೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ದೇಶದ ಸಂಗೀತದ ಏರಿಳಿತ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಮಧುರ ಧ್ವನಿ ಪುಟಾಣಿಗಳಿಗೆ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು; ಬಡವರಿಗೂ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೂ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು; ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕ್ಷಿ

ಆಕೆಯ ವಿನಯ, ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಸದಾ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಪಟ್ಟಣದ ಎಲ್ಲ ನಿವಾಸಿಗಳ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವು. ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದ ಆಕೆಯ ಮಧುರ ಸ್ವಭಾವ, ಅಪಾರ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಳವಾದ ಬಯಕೆಗಾಗಿ ಸಮುದಾಯದ ಸಹಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರು ಆಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

“ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿರಿ, ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿರಿ, ಅವರನ್ನು ಅರಿಯದವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ದೇವರನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಎಂಥ ಮಹಾ ಅನುಗ್ರಹ!”

ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಆಕೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನೋವಿನ ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ಮದರ್ ಬಖಿತಾ ವಿಶ್ವಾಸ, ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಹೇಗಿದ್ದೀರೆಂದು ಕೇಳಿದವರಿಗೆ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ “ಯಜಮಾನರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೊನೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ

ಮರಣವೇದನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಕೆ ತನ್ನ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಭೀಕರ ದಿನಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ತನ್ನ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಾದಿಯನ್ನು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು: “ದಯವಿಟ್ಟು, ಸರಪಳಿಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿ… ಅವು ಭಾರವಾಗಿವೆ!”

ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮರಿಯಳೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದಳು. “ನಮ್ಮ ಮಾತೆ! ನಮ್ಮ ಮಾತೆ!” ಎಂಬುದೇ ಆಕೆಯ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆಕೆಯ ಅಂತಿಮ ಮುಗುಳ್ನಗೆ, ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯ ಭೇಟಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು.

ಫೆಬ್ರವರಿ 8, 1947ರಂದು ಸ್ಕಿಯೊದ ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಮಠದಲ್ಲಿ, ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರು ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವಾಗ ಮದರ್ ಬಖಿತಾ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಳು. ತಮ್ಮ «ಮದರ್ ಮೊರೆಟ್ಟಾ»ಳನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಆಕೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಕೋರಲು ಜನರು ಬೇಗನೆ ಮಠದಲ್ಲಿ ಗುಂಪುಗೂಡಿದರು.  ಆಕೆಯ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಖಂಡಗಳಿಗೂ ಹರಡಿದೆ; ಆಕೆಯ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಅನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವವರು ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ.

ಮೂಲ: ವ್ಯಾಟಿಕನ್

ಪೋಪ್ ಬೆನೆಡಿಕ್ಟ್ XVI ಅವರ ಸ್ಪೆಸ್ ಸಾಲ್ವಿಯಿಂದ ಆಯ್ದ ಭಾಗ

ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಒಬ್ಬ ಸಂತೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯು, ಈ ದೇವರನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಧಿಸುವುದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂಬುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲದು. ಪೋಪ್ ಜಾನ್ ಪಾಲ್ II ಅವರು ಸಂತ ಪದವಿಗೇರಿಸಿದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಬಖಿತಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಕೆ ಸುಮಾರು 1869ರಲ್ಲಿ ಸುಡಾನಿನ ದಾರ್ಫೂರ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಳು—ಆಕೆಗೆ ತನ್ನ ಜನನದ ನಿಖರವಾದ ದಿನಾಂಕ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂಬತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗುಲಾಮ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ರಕ್ತ ಬರುವವರೆಗೆ ಥಳಿಸಿದರು; ಸುಡಾನಿನ ಗುಲಾಮರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಐದು ಬಾರಿ ಮಾರಲಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಆಕೆ ಒಬ್ಬ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯ ದಾಸಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ರಕ್ತ ಬರುವವರೆಗೆ ಆಕೆಗೆ ಚಾಟಿಯೇಟು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು; ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆಕೆ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ 144 ಗಾಯದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, 1882ರಲ್ಲಿ, ಇಟಲಿಯ ವಾಣಿಜ್ಯ ರಾಯಭಾರಿ ಕಲ್ಲಿಸ್ತೊ ಲೆನ್ಯಾನಿಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಇಟಾಲಿಯನ್ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದನು. ಮಹ್ದಿ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಲೆನ್ಯಾನಿ ಇಟಲಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತನ್ನ ಒಡೆಯರಾಗಿದ್ದ ಭಯಾನಕ “ಒಡೆಯರ” ನಂತರ, ಇಲ್ಲಿ ಬಖಿತಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನನಾದ ಒಬ್ಬ “ಒಡೆಯನನ್ನು” ಅರಿತುಕೊಂಡಳು—ಆಕೆ ಆಗ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವೆನಿಸ್‌ನ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ದೇವರನ್ನು, ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ದೇವರನ್ನು, “ಪರೋನ್” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಒಡೆಯರು ಆಕೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ದುರ್ವರ್ತನೆ ತೋರಿದವರು, ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಉಪಯುಕ್ತ ದಾಸಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದವರು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಈಗ, ಎಲ್ಲ ಒಡೆಯರಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಒಬ್ಬ “ಪರೋನ್”, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಭುಗಳಿಗೂ ಪ್ರಭು ಇದ್ದಾರೆಂದೂ, ಈ ಪ್ರಭು ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಒಳಿತಿನ ಸಾಕಾರಮೂರ್ತಿ ಎಂದೂ ಆಕೆ ಕೇಳಿದಳು. ಈ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ತನ್ನ ಪರಿಚಯವೂ ಇದೆ, ತನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಅವರೇ—ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಕೆ ಅರಿತುಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಿದ್ದಳು; ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಪರಮೋನ್ನತ “ಪರೋನ್” ಅವರೇ. ಅವರ ಮುಂದೆ ಬೇರೆಲ್ಲ ಒಡೆಯರೂ ಕೇವಲ ವಿನಮ್ರ ಸೇವಕರಷ್ಟೇ. ಆಕೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಆಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಒಡೆಯರು ಸ್ವತಃ ಚಾಟಿಯೇಟು ಅನುಭವಿಸುವ ಗತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು; ಈಗ ಅವರು “ಪಿತನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ” ಆಕೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಆಕೆಗೆ “ನಿರೀಕ್ಷೆ” ಇತ್ತು—ಕಡಿಮೆ ಕ್ರೂರರಾಗಿರುವ ಒಡೆಯರು ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ಸಣ್ಣ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಈ ಮಹಾನ್ ನಿರೀಕ್ಷೆ: “ನಾನು ಖಚಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನನಗೆ ಏನೇ ಸಂಭವಿಸಿದರೂ—ಈ ಪ್ರೀತಿ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಜೀವನ ಒಳ್ಳೆಯದು.” ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಆಕೆ “ವಿಮೋಚನೆಗೊಂಡಳು”; ಇನ್ನು ಆಕೆ ದಾಸಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೇವರ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮಗಳಾಗಿದ್ದಳು. ಹಿಂದೆ ಎಫೆಸದವರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದವರೂ ದೇವರಿಲ್ಲದವರೂ ಆಗಿದ್ದರು—ದೇವರಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದರು—ಎಂದು ಪೌಲರು ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಆಕೆ ಗ್ರಹಿಸಿದಳು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆಕೆಯನ್ನು ಸುಡಾನಿಗೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಬಖಿತಾ ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು; ತನ್ನ “ಪರೋನ್” ಅವರಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೇರ್ಪಡಲು ಆಕೆ ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. 9 ಜನವರಿ 1890ರಂದು, ವೆನಿಸ್‌ನ ಕುಲಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಕೈಗಳಿಂದ ಆಕೆ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದೃಢೀಕರಣ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಪವಿತ್ರ ಪರಮಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. 8 ಡಿಸೆಂಬರ್ 1896ರಂದು ವೆರೋನಾದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಸಹೋದರಿಯರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ, ದೇವಾಲಯದ ಪೂಜಾ ಸಿದ್ಧತಾ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾನ್ವೆಂಟ್‌ನ ದ್ವಾರಪಾಲಕರ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಆಕೆ ಇಟಲಿಯಾದ್ಯಂತ ಹಲವಾರು ಪ್ರಯಾಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಳು. ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ದೇವರನ್ನು ಸಂಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಾನು ಪಡೆದ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು ಇತರರಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಅದನ್ನು ತಲುಪಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಅನಿಸಿತು. ತನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ತನ್ನನ್ನು “ವಿಮೋಚನೆಗೊಳಿಸಿದ” ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಆಕೆ ತನಗಷ್ಟೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅನೇಕರನ್ನು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಲುಪಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

(ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಆವೃತ್ತಿ)

ಫೆಬ್ರವರಿ 8: ಸಂತ ಜೋಸೆಫಿನ್ ಬಖಿತಾ, ಕನ್ಯೆ—ಐಚ್ಛಿಕ ಸ್ಮರಣೆ

1869–1947
ಸುಡಾನ್ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯಿಂದ ಬದುಕುಳಿದವರ ಪಾಲಕ ಸಂತೆಯಾದವರು
ಸಂತ ಪೋಪ್ ಜಾನ್ ಪಾಲ್ II ಅವರಿಂದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1, 2000ರಂದು ಸಂತ ಪದವಿಗೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು

1869ರಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಸುಡಾನಿನ ಪ್ರೀತಿತುಂಬಿದ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು.  ಎಂಟನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ಗುಲಾಮ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಂದ ಅಪಹರಣಕ್ಕೊಳಗಾದ ಆ ಬಾಲಕಿಗೆ, ಆಕೆಯನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದವನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ “ಬಖಿತಾ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟನು; ಅದರ ಅರ್ಥ “ಅದೃಷ್ಟವಂತೆ”.

ಬಖಿತಾಳನ್ನು ನೂರಾರು ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್-ಒಬೈದ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸಲಾಯಿತು; ಆ ಪ್ರಯಾಣದ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಮಾರಲಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮಾರಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕೆಯನ್ನು ಥಳಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ತಿಂದ ಹೊಡೆತದಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆಕೆ ಬಹುತೇಕ ಚಲಿಸಲೂ ಆಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸರಪಳಿಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಈ ನೋವಿನ ನೆನಪು ಆಕೆಯ ಮರಣಶಯ್ಯೆಯವರೆಗೂ ಉಳಿಯಿತು. ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಹರಿತವಾದ ಕ್ಷೌರಕತ್ತಿಯಿಂದ ಆಕೆಯ ಎದೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ತೋಳಿನ ಮೇಲೆ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ನಂತರ ಆ ಗಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪನ್ನು ಉಜ್ಜಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಗಾಯದ ಗುರುತುಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವು ಆಕೆ ಯಾರದೋ ಸ್ವತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಎಲ್-ಒಬೈದ್‌ಗೆ ಎದುರಾದ ಬೆದರಿಕೆಯು ಘಟನೆಗಳ ಸರಣಿಗೆ ನಾಂದಿಯಾಯಿತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬಖಿತಾ ತನ್ನ ದಯಾಳು ಒಡೆಯನಾಗಿದ್ದ ಇಟಲಿಯ ಉಪವಾಣಿಜ್ಯ ರಾಯಭಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಟಲಿಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಇಟಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಆ ಉಪವಾಣಿಜ್ಯ ರಾಯಭಾರಿ ಬಖಿತಾಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಅಗೂಸ್ತೊ ಮತ್ತು ಮರಿಯಾ ಮಿಕಿಯೇಲಿ ಅವರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟನು.

ಮಿಕಿಯೇಲಿ ದಂಪತಿಯ ನವಜಾತ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದಾದಿಯಾಗಿ ಸೇವೆಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಖಿತಾಳನ್ನು ಅವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಮಿಕಿಯೇಲಿ ದಂಪತಿ ಸುಡಾನಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಬಖಿತಾ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳನ್ನು ವೆನಿಸ್‌ನ ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಸಹೋದರಿಯರ ಆರೈಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಪ್ರೀತಿಭರಿತರೂ ಸದ್ಗುಣವಂತರೂ ಆದ ಆ ಸಹೋದರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ, ಬಖಿತಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಒಡೆಯರಾದ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತರ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು; ಆಕೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗಿದಳು ಮತ್ತು ಕತೋಲಿಕ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

ಮಿಕಿಯೇಲಿ ದಂಪತಿ ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನೂ ಬಖಿತಾಳನ್ನೂ ಸುಡಾನ್‌ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಇಟಲಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಬಖಿತಾ ಹೋಗಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು. ಕನೋಸ್ಸಿಯನ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರು ನಾಗರಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ನೆರವು ಕೋರಿದರು. 1889ರಲ್ಲಿ ಇಟಲಿಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯವೊಂದು ಬಖಿತಾ ಸ್ವತಂತ್ರಳು ಎಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು. ಅವಳು ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರೊಂದಿಗೇ ಉಳಿದಳು. ಜನವರಿ 9, 1890ರಂದು ವೆನಿಸ್‌ನ ಮಹಾಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಂದ (ನಂತರ ಪೋಪ್ ಪಯಸ್ X ಆದವರು) ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನ, ದೃಢೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಥಮ ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ಅವಳ ಜ್ಞಾನಸ್ನಾನದ ಹೆಸರು ಜೋಸೆಫೀನ್ ಮಾರ್ಗರೆಟ್ ಫಾರ್ಚುನಾಟಾ ಆಗಿತ್ತು; “ಫಾರ್ಚುನಾಟಾ” ಎಂಬುದು “ಬಖಿತಾ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅನುವಾದವಾಗಿತ್ತು. ಜೋಸೆಫೀನ್ ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರೊಂದಿಗೇ ಉಳಿದು, 1893ರಲ್ಲಿ ಅವರ ನವಶಿಷ್ಯ ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿ, 1896ರಲ್ಲಿ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಿಸ್ಟರ್ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಮಾರ್ಗರೆಟ್ ಫಾರ್ಚುನಾಟಾ ಆದಳು.

1902ರಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟರ್ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಅವರನ್ನು ಉತ್ತರ ಇಟಲಿಯ ಸ್ಕಿಯೋದಲ್ಲಿರುವ ಕಾನ್ವೆಂಟ್‌ಗೆ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಂದಿನ ನಲವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದರು. ದ್ವಾರಪಾಲಕಿಯಾಗಿ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅಡುಗೆಯವರಾಗಿಯೂ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಪಾಲಕಿಯಾಗಿಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸುಂದರವಾದ, ಆತ್ಮೀಯ ನಗು, ದಯೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾದ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳೀಯರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ಕಪ್ಪು ತಾಯಿ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ ತಮ್ಮ ಕರುಣಾಮಯ ಹೃದಯದ ಕುರಿತು ಸೇರಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಜೀವನಕಥೆಯನ್ನು ಅವರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. 

ಸಿಸ್ಟರ್ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಅವರ ಜೀವನವು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲಿದರು. ಮರಣಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಸೆರೆಯಾಳು ಜೀವನದ ಭೀಕರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು ಮತ್ತು ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಪೂಜ್ಯ ಮಾತೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಉದ್ಗಾರಗಳೇ ಅವರ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರವನ್ನು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇರಿಸಲಾಯಿತು; ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಬಂದು ಅವರ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ, ಅವರನ್ನು ಸಂತರಾಗಿ ಘೋಷಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕೂಗು ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿತು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅವರನ್ನು ಸಂತರಾಗಿ ಘೋಷಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. 2000ರಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಜಾನ್ ಪೌಲ್ II ಅವರನ್ನು ಸಂತರಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. 2003ರಲ್ಲಿ ಪೋಪ್ ಜಾನ್ ಪೌಲ್ II ಅವರು ಸುಡಾನ್‌ನ ಖಾರ್ಟೂಮ್‌ಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ಸಂತ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಅವರನ್ನು ಅವರ ತಾಯ್ನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಗೌರವಿಸಿದರು.

ಸಂತ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಅವರೇ, ಭೂಲೋಕದ ಯಜಮಾನರಿಂದ ಊಹಿಸಲಾಗದ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನೀವು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರಿ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಿರಿ. ದೇವರು ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದ ಮತ್ತು ರೂಪಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ಕರುಣೆಯ ಮೂಲವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಂತೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಸಂತ ಜೋಸೆಫೀನ್ ಮಾರ್ಗರೆಟ್ ಫಾರ್ಚುನಾಟಾ ಅವರೇ, ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಪೂರ್ಣ ಆವೃತ್ತಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ