தமிழ்

பொதுக்காலத்தின் இருபத்து நான்காம் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

பொருளடக்கம்


பலமடங்காகப் பெருகும் இரக்கம்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு அ)

“ஆகவே, விண்ணரசைத் தம் பணியாளர்களிடம் கணக்குக் கேட்க முடிவுசெய்த ஓர் அரசருக்கு ஒப்பிடலாம். அவர் கணக்குப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது, அவருக்குப் பெருந்தொகை கடன்பட்டிருந்த ஒருவன் அவர்முன் கொண்டுவரப்பட்டான். அதைத் திருப்பிச் செலுத்த அவனுக்கு வழியில்லாததால், கடனை அடைப்பதற்காக அவனையும் அவனுடைய மனைவி, பிள்ளைகள், உடைமைகள் அனைத்தையும் விற்குமாறு அவனுடைய தலைவர் கட்டளையிட்டார்.” மத்தேயு 18:23–25

“ஆண்டவரே, என் சகோதரர் எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், நான் எத்தனை முறை அவரை மன்னிக்க வேண்டும்? ஏழு முறை வரையிலா?” என்று கேட்ட பேதுருவுக்குப் பதிலாக இயேசு இந்த உவமையைக் கூறுகிறார். தாம் தாராள மனத்துடன் நடந்துகொள்வதாகப் பேதுரு நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் இயேசு, “ஏழு முறை அல்ல, எழுபத்தேழு முறை என உனக்குச் சொல்கிறேன்” என்று பதிலளித்து, அவர் கற்பனை செய்ததையும் வெகுவாகக் கடந்து செல்லுமாறு அழைத்தார்.

இதன் பின்னணியை அறிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கும். இந்த உரையாடலுக்குச் சற்று முன்புதான், இயேசு சீமோனின் பெயரைப் பேதுரு—பெத்ரோஸ்—என்று மாற்றியிருந்தார். அதற்குப் பொருள் “பாறை”; அந்த அடித்தளத்தின்மீதே அவர் தமது திருஅவையைக் கட்டுவார். மேலும், பாதாளத்தின் வாயில்கள் அதை மேற்கொள்ளாது என்று பேதுருவுக்கு வாக்களித்து, “விண்ணரசின் திறவுகோல்களை நான் உனக்குத் தருவேன். மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டுகிறாயோ அது விண்ணுலகிலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்; மண்ணுலகில் நீ எதைக் கட்டவிழ்க்கிறாயோ அது விண்ணுலகிலும் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும்” என்றார் (மத்தேயு 16:19).

அதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரை ஓர் உயர்ந்த மலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே அவரது தெய்வீக மாட்சியின் ஒரு சிறு காட்சியாக அமைந்த அவரது தோற்றமாற்றத்தைக் காணும் பேறு அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. பேதுரு வேறு பல புதுமைகளையும் கண்டிருந்தார்; அவற்றுள் சில அவருடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை. எடுத்துக்காட்டாக, இயேசு கோவில் வரி செலுத்துகிறாரா என்று வரி வசூலிப்பவர்கள் கேட்டபோது, இயேசு பேதுருவிடம் கடலுக்குச் சென்று தூண்டில் போட்டு, முதலில் பிடிபடும் மீனின் வாயைத் திறக்கச் சொன்னார். அதற்குள், கோவில் வரியின் இரு மடங்கு மதிப்புள்ள ஒரு நாணயத்தை அவர் கண்டார். இயேசுவுக்கும் பேதுருவுக்கும் வரி செலுத்த அது போதுமானதாக இருந்தது (மத்தேயு 17:27).

அண்மையில் நிகழ்ந்த இந்த நிகழ்வுகளில் பேதுருவுக்குச் சிறப்பிடம் கிடைத்ததால், தாம் தனிப்பட்ட தயவைப் பெற்றிருப்பதாக அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். இயேசுவின் பணியில் தமக்கு ஒரு சிறப்பிடம் இருப்பதாக உணர்ந்து, தம்மைப் பற்றி உயர்வாக எண்ணத் தொடங்கியிருக்கலாம். தமது ஆன்மிக முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்த விரும்பி, தம் சகோதரரை ஏழு முறை வரை மன்னிக்கத் தயார் என்று பேதுரு கூறினார்; இதைத் தாராள மனத்தின் வெளிப்பாடாக அவர் கருதினார்.

யூத மரபில், ஏழு முறை மன்னிப்பது தேவைக்கு அதிகமானதாகவே கருதப்பட்டது. இறைவாக்கினர் ஆமோசின் நூலுக்கு அளிக்கப்பட்ட விளக்கங்களை ஓரளவு அடிப்படையாகக் கொண்டு, மூன்று முறை வரை மன்னிக்கலாம் என்று மறைநூல் அறிஞர்களின் போதனை பெரும்பாலும் பரிந்துரைத்தது (காண்க. ஆமோஸ் 1:3). எனவே, பேதுரு ஏழு முறை என்று கூறியபோது, அந்த எண்ணிக்கையை இரட்டிப்பாக்கி, மேலும் தாராளத்தைக் காட்ட இன்னொன்றையும் சேர்த்தார். இது மிகுந்த இறைப்பற்றைக் குறிக்கும் ஒரு செயலாக இருந்தது.

ஆனால் இயேசுவின் பதில் அந்தக் கண்ணோட்டத்தையே அடியோடு மாற்றியது. எழுபத்தேழு முறை—அல்லது சில கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ளபடி, எழுபது மடங்கு ஏழு முறை—என்பது துல்லியமான ஓர் எண்ணிக்கை வரம்பு அல்ல. பாவிகள்மீது கடவுள் காட்டும் இரக்கத்தை எதிரொலிக்கும் வகையில், எல்லையற்ற மன்னிப்பை உணர்த்தும் ஓர் அடையாளச் சொற்றொடர் அது. இயேசு எதிர்பார்ப்பின் அளவை மட்டும் உயர்த்தவில்லை; பேதுருவையும்—நம் அனைவரையும்—தந்தையின் எல்லையற்ற அன்புக்குள் அழைத்தார்.

அதன்பின் இயேசு கூறிய உவமை இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது: கடவுள் நம்மீது அளவிட முடியாத இரக்கம் காட்டியிருப்பதால், நாமும் பிறருக்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டும். ஆனால் இந்த உவமையும் அதிர்ச்சியூட்டும் ஒரு காட்சியுடன்தான் தொடங்குகிறது. அரசர் கணக்குப் பார்க்கத் தொடங்கி, அவருக்குப் “பெருந்தொகை” கடன்பட்டிருந்த பணியாளன் அவர்முன் கொண்டுவரப்பட்டபோது—அது அவனால் திருப்பிச் செலுத்த எந்த வழியுமே இல்லாத அளவுக்குப் பெரிய தொகை—அந்தப் பணியாளனையும் அவனுடைய மனைவி, பிள்ளைகள், உடைமைகள் அனைத்தையும் விற்குமாறு தலைவர் கட்டளையிட்டார். நமது பாவங்களால் நாம் கடவுளுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கணக்கிட முடியாத கடனை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதைத் திருப்பிச் செலுத்த நம்மால் முடியாது என்பது மட்டுமல்ல; நாம் அருமையாகக் கருதும் அனைத்தையும் கொடுத்தாலும்கூட அந்தக் கடனை அடைக்க முடியாது. இந்த உவமையின் மையத்தில் உள்ள உண்மை இதுதான்: நாம் பிறருக்கு எல்லையற்ற இரக்கம் காட்டாவிட்டால், கடவுள்முன் நாம் செலுத்த முடியாத நமது கடனுக்குக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் கடவுளின் இரக்கத்தைப் பின்பற்றி, உள்ளத்திலிருந்து மன்னித்தால், அந்த மாபெரும் கடன் முற்றிலும் நீக்கப்படும்.

கடவுளிடமிருந்து நீங்கள் பெற்றுள்ள இரக்கத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் உங்களிடம் பொறுமையுடன் நடந்துகொண்டு, உங்கள் குறைகளை மென்மையாகக் கையாண்டு, தமது அருளைத் தாராளமாக வழங்கவில்லையா? இப்போது, உங்கள் வாழ்வில் மன்னிப்பதற்குக் கடினமாக இருப்பதாக நீங்கள் உணர்ந்த ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள். கடவுள் உங்களுக்கு மன்னித்த கடனுடன் அந்த நபரின் குற்றத்தை ஒப்பிட முடியுமா? நீங்கள் மன்னிப்பைப் பெற்றதுபோலவே, ஏழு முறை மட்டுமல்ல, எழுபத்தேழு முறையும் அதற்கு மேலும் மன்னிக்கும் ஆழமான மனமாற்றத்தை நோக்கி இந்த உவமை உங்களுக்கு அறைகூவல் விடுக்கட்டும். அப்போதுதான் விண்ணரசு உண்மையாகவே உங்களுக்குள் ஆட்சி செய்யும்.

மிகவும் தாராளமுள்ள ஆண்டவரே, நீர் எழுபத்தேழு முறைக்கும் மேலாக—எழுபது மடங்கு ஏழு முறைக்கும் மேலாக—மன்னிக்கிறீர். உமது இரக்கம் அதன் பிறப்பிடத்தில் நிபந்தனையற்றதாகவும், சென்றடையும் எல்லையில் வரம்பற்றதாகவும் இருக்கிறது. இருப்பினும், அதற்கு ஒரு நிபந்தனை உண்டு: நானும் பிறருக்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டும். அன்புள்ள ஆண்டவரே, உமது இதயத்தைப் போல இரக்கமுள்ள ஓர் இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும்; அது உமது இறை இரக்கத்தில் பங்குபெற்று, அதைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கட்டும். நான் மன்னிப்பைப் பெற்றதுபோலவே நானும் மன்னிப்பேனாக. இதனால் என் பாவக்கடன் முழுவதும் நீக்கப்பட்டு, என் வாழ்வில் வெளிப்படும் இரக்கத்தின் சான்றால் பிறரும் உம்மிடம் ஈர்க்கப்படுவார்களாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


“நீரே கிறிஸ்து.”

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு ஆ)

இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் செசரியா பிலிப்பியைச் சேர்ந்த ஊர்களுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். வழியில் அவர் தம் சீடர்களிடம், “மக்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார். அவர்கள் மறுமொழியாக, “சிலர் திருமுழுக்கு யோவான் என்றும், வேறு சிலர் எலியா என்றும், இன்னும் சிலர் இறைவாக்கினர்களுள் ஒருவர் என்றும் சொல்கிறார்கள்” என்றனர். அப்போது அவர் அவர்களிடம், “ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். பேதுரு அவரிடம், “நீர் கிறிஸ்து” என்று மறுமொழி கூறினார். பின்னர் அவர் தம்மைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர்களை எச்சரித்தார். மாற்கு 8:27–30

கலிலேயக் கடலின் வடக்குக் கரையில் அமைந்திருந்த கப்பர்நாகும், பெரும்பாலும் யூதர்கள் வாழ்ந்த ஓர் ஊர். அது இயேசுவின் பொதுப்பணியின் மையமாக விளங்கியது. அங்கிருந்து சுமார் இருபத்தைந்து மைல் வடக்கே இருந்த செசரியா பிலிப்பி, புறவினத்தாரின் பகுதியில் அமைந்திருந்தது. இயேசு கப்பர்நாகுமிலும், கலிலேயா மற்றும் யூதேயா பகுதிகளில் அதைச் சுற்றியிருந்த யூத ஊர்களிலும் அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டாலும், தீர், சீதோன், தெக்கப்பொலி போன்ற புறவினத்தார் வாழ்ந்த பகுதிகளுக்கும் சென்றார். இன்றைய நற்செய்தியில் காண்பதுபோல், செசரியா பிலிப்பிக்கும் அவர் சென்றார்.

பல்வேறு பண்பாடுகளைக் கொண்ட செசரியா பிலிப்பியில், பிற தெய்வங்களை வழிபடும் பலவிதமான சமயப் பழக்கங்கள் மேலோங்கியிருந்தன. கப்பர்நாகுமிலிருந்து அங்கு கால்நடையாகச் செல்ல இரண்டு நாட்கள் தேவைப்பட்டன. ஒரு பெரிய பாறைச் செங்குத்துச் சரிவுக்கும், யோர்தான் ஆற்றுக்கு நீரளித்த ஓர் ஊற்றுக்கும் அருகில் அந்த ஊர் கட்டப்பட்டிருந்தது. பண்டைக் காலத்தில் இப்பகுதி பாகால் வழிபாட்டிற்குப் பெயர்பெற்றிருந்தது; பின்னர் பான் என்னும் கிரேக்கத் தெய்வத்தின் வழிபாட்டு மையமாக மாறியது. உரோமையர் காலத்தில், சீசரைப் பெருமைப்படுத்தவும், கடற்கரை நகரமான செசரியா மரித்திமாவிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டவும், ஏரோது பிலிப்பு இந்த ஊருக்கு செசரியா பிலிப்பி என்று மறுபெயரிட்டார்.

செசரியா பிலிப்பியில் இயேசு ஆற்றிய போதனைகள் அல்லது நிகழ்த்திய புதுமைகள் பற்றிய பதிவுகள் எதுவும் இல்லை. அப்படியிருக்க, தமக்கு மிக நெருக்கமான தோழர்களாகிய திருத்தூதர்களுடன் அவர் ஏன் அங்கு சென்றார்? அந்த இடம் ஓர் அடையாளப் பொருளைக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். இயேசு கேட்ட கேள்விகளிலேயே மிக முக்கியமான இரண்டைக் கேட்பதற்கான சூழலை அமைப்பது மட்டுமே அங்கு சென்றதன் நோக்கமாக இருந்திருக்கலாம். பொய்த் தெய்வங்களுக்கும் பேரரசின் அதிகாரத்திற்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்த அந்த இடத்தில், தம் சீடர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் நம்பிக்கையைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறிக்கையிட இயேசு அழைத்தார். கூட்டத்தினரிடமிருந்து வெகு தொலைவில், அவர் முதலில், “மக்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார். அவர் உண்மையில் கேட்க விரும்பிய கேள்விக்கான ஒரு முன்னோட்டமாக இது இருந்தது. ஆயினும், இதுவும் முக்கியமான கேள்வியே. இன்றும் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் அவர் தொடர்ந்து கேட்கும் கேள்வி இது.

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுபவர்களாகிய நாம், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பரந்த சமூகப் பண்பாட்டை நோக்கும்போது எதைக் காண்கிறோம்? செசரியா பிலிப்பியில் காணப்பட்ட பிற தெய்வ வழிபாட்டுப் பழக்கங்களையும் உலகியல் பேராசைகளையும் அந்தப் பண்பாடு பல வேளைகளில் பிரதிபலிக்கிறது. இன்றைய பண்பாட்டில் வாழும் மக்கள் இயேசுவை யார் என்று சொல்கிறார்கள்? பலர் அவரை ஓர் அறநெறி ஆசிரியராகவோ, ஊக்கமளிக்கும் முன்மாதிரியாகவோ காண்கிறார்கள். சிலர் அவரை ஓர் இறைவாக்கினராகவோ, ஞானம் பெற்றவராகவோ போற்றவும்கூடும். ஆனால், மனிதராக அவதரித்த கடவுளாகவும், அதைவிட முக்கியமாக, தமது திருப்பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு வழியாக நிலைவாழ்வின் மீட்பை வழங்க வந்த ஒரே மீட்பராகவும் அவரை உணர்ந்துகொள்ள அவர்கள் பெரும்பாலும் தவறிவிடுகிறார்கள்.

திருஅவையில், கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் நல்மனமுள்ள மக்கள் நடுவில், அவரை யார் என்று சொல்கிறார்கள்? வருந்தத்தக்க வகையில், திருப்பலியில் பங்கேற்கும் அல்லது தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் பலரும்கூட, இயேசுவைத் தங்களுக்குத் தொலைவானவராகவோ, வெறும் கருத்தளவில் மட்டுமே அறியக்கூடியவராகவோ கருதுகிறார்கள். அவர் பல உயர்ந்த உண்மைகளைக் கற்பித்தார் என்றாலும், அவற்றில் பெரும்பாலானவை தெளிவற்றவையாக அல்லது புரிந்துகொண்டு நடைமுறைப்படுத்தக் கடினமானவையாக அவர்களுக்குத் தோன்றுகின்றன. அவர்களுக்கு இயேசு புதிரானவராகவோ, தங்கள் வாழ்வில் அதிக முக்கியத்துவம் இல்லாதவராகவோகூட இருக்கிறார். அவர்களுடைய பதில், சீடர்கள் முதலில் அளித்த பதிலிலிருந்து பெரிதும் மாறுபடாமல் இருக்கலாம்: “சிலர் திருமுழுக்கு யோவான் என்றும், வேறு சிலர் எலியா என்றும், இன்னும் சிலர் இறைவாக்கினர்களுள் ஒருவர் என்றும் சொல்கிறார்கள்.” வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், இயேசு ஒரு புனித மனிதர் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், பரந்த சமூகத்தில் உள்ளவர்களைப் போலவே, அவரே கிறிஸ்து, ஒரே மீட்பர், நிலைவாழ்வின் ஒரே ஊற்று என்பதை உணர்ந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகிறார்கள்.

அதனால்தான் இயேசு பன்னிருவரிடமும் இரண்டாவது கேள்வியைக் கேட்டார். அதுவே மிக முக்கியமான கேள்வி; தமது குரலுக்குச் செவிமடுக்கும் ஒவ்வொரு மனித இதயத்திடமும் அவர் கேட்கும் கேள்வி: “ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?” இன்றும் என்றும் அவர் உங்களிடம் கேட்கும் கேள்வி இதுவே. அவரைப் பற்றி நாம் என்ன கேட்டிருக்கிறோம் அல்லது மற்றவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை மட்டும் அறிந்துகொள்ள அவர் விரும்பவில்லை. நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில், ஆழமாகவும் உறுதியாகவும் எதை நம்புகிறீர்கள் என்பதை அறிய அவர் விரும்புகிறார். “நீர் கிறிஸ்து” என்று பேதுருவுடன் இணைந்து நாமும் அறிக்கையிட வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார்.

“நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?” என்ற கேள்விக்கு நீங்கள் அளிக்கும் பதிலை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர் உண்மையில் யாராக இருக்கிறாரோ அவ்வாறே—இறைமகனாகவும் உலகின் ஒரே மீட்பராகவும்—அவரைக் காண்கிறீர்களா? நற்கருணையில் தமது திருவுடலையும் திருஇரத்தத்தையும் உங்களுக்கு உணவாகவும் பானமாகவும் அளிப்பவர் அவரே என்று அறிக்கையிடுகிறீர்களா? அவரின்றி நீங்கள் மீட்படைய முடியாது என்று நம்புகிறீர்களா? வழிபாடு, ஆராதனை, நித்திய மாட்சி அனைத்திற்கும் அவர் உரியவர் என்று நம்புகிறீர்களா? இயேசு வெறுமனே ஓர் இறைவாக்கினரோ, புனித மனிதரோ, பின்பற்றுவதற்குரிய நல்ல முன்மாதிரியோ மட்டும் அல்ல. அவர் கிறிஸ்து—வாழும் கடவுளின் மகன், உலகின் மீட்பர், உங்கள் மீட்பர்.

என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே, நீரே கிறிஸ்து, வாழும் கடவுளின் மகன், தந்தையிடமும் நிலைவாழ்வுக்கும் செல்லும் ஒரே வழி என்று நான் நம்பி அறிக்கையிடுகிறேன். உம்மீது எனக்குள்ள நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்தும். பேதுருவுடனும் புனிதர்கள், வானதூதர்கள் அனைவருடனும் இணைந்து, உம்மை வெளிப்படையாகவும் முழு மனத்துடனும் அறிக்கையிட எனக்குத் தேவையான ஞானத்தையும் துணிவையும் தந்தருளும். உமது மீட்பளிக்கும் அருளை நான் பெற்று, அந்த அருளுக்கு உலகில் உண்மையுள்ள சாட்சியாக விளங்குவேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


எல்லையற்ற நீதியும் இரக்கமும்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

வரி தண்டுவோரும் பாவிகளும் இயேசுவுக்குச் செவிகொடுக்க அவரிடம் நெருங்கி வந்துகொண்டிருந்தனர். ஆனால் பரிசேயரும் மறைநூல் அறிஞரும், “இவர் பாவிகளை வரவேற்று அவர்களோடு உணவருந்துகிறாரே” என்று முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர். எனவே இயேசு அவர்களுக்கு இந்த உவமையைச் சொன்னார்: “உங்களுள் ஒருவர் நூறு ஆடுகளை வைத்திருந்து, அவற்றுள் ஒன்றை இழந்துவிட்டால், தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் பாலைநிலத்தில் விட்டுவிட்டு, காணாமற்போன ஆட்டைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை அதைத் தேடிச் செல்லமாட்டாரா?” லூக்கா 15:1–4

உவமை தொடர்கையில், ஆயர் அக்கறையுடன் தேடிய பின் காணாமற்போன தம் ஆட்டைக் கண்டுபிடிக்கிறார். எரிச்சலை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதை மென்மையாகத் தம் தோள்களில் தூக்கிவைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குச் சுமந்து செல்கிறார். பின்னர் தம் நண்பர்களையும் அண்டை வீட்டாரையும் ஒன்றுகூட்டி, “என்னோடு மகிழுங்கள்; ஏனெனில் காணாமற்போன என் ஆட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்” என்கிறார்.

இரண்டாவது உவமையும் இதைப் போன்றதே. ஒரு பெண் தொலைந்துபோன ஒரு நாணயத்தைக் கண்டுபிடித்த பின், அவரும் தம் அண்டை வீட்டாரை ஒன்றுகூட்டி மகிழ்கிறார். இயேசு இரண்டு உவமைகளையும் ஒரே செய்தியுடன் நிறைவுசெய்கிறார்: “அவ்வாறே, மனந்திரும்பும் ஒரு பாவியைக் குறித்து கடவுளின் வானதூதர்களிடையே மகிழ்ச்சி உண்டாகும் என உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” இந்த உவமைகள் நற்செய்தியின் இதயத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன: வழிதவறிச் செல்லும் பாவியைக் குறித்து கடவுள் அக்கறையின்றி இருப்பதில்லை. அவர் தேடுகிறார். தொடர்ந்து தேடிச் செல்கிறார். காணாமற்போனவர் கண்டுபிடிக்கப்படும்போது, அவர் கடிந்துகொள்வதில்லை; மகிழ்கிறார்.

கடவுள் நீதியுள்ளவர். உண்மையில், புனித தாமஸ் அக்குவினாஸ், நீதியைக் கடவுளின் இன்றியமையாத பண்புகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறார்: கடவுள் அன்பாகவும், உண்மையாகவும், நன்மையாகவும், ஞானமாகவும், இருப்பின் முழுமையாகவும் உள்ளார்; இவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டு அளவற்றவராக இருக்கிறார். இந்த நிறைவுகள் தனித்தனியானவையோ ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையோ அல்ல; மாறாக, அவரது அளவற்ற எளிமையில் முழுமையாக ஒன்றிணைந்துள்ளன. எனவே, நீதி ஒருபோதும் இரக்கத்திற்கு எதிரானதல்ல. மாறாக, அருளின் வழியாகப் பாவியைக் கடவுளோடு சரியான உறவுக்கு மீட்டுக்கொணர்வதன் மூலம் இறை இரக்கம் இறை நீதியை நிறைவேற்றி முழுமையாக்குகிறது.

கடவுளின் நீதி அவரது இரக்கத்திலிருந்து பிரிந்து ஒருபோதும் செயல்படுவதில்லை; அவை முழுமையாக ஒன்றிணைந்துள்ளன. ஒரு பாவி மனந்திரும்பும்போது கடவுளின் நீதி நிறைவேறுவதையும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் மகிழ்ச்சியில் அவரது இரக்கம் வெளிப்படுவதையும் இயேசு இந்த உவமைகளில் காட்டுகிறார். இழந்ததை நீதி மீட்டெடுக்கிறது; அந்த மீட்பு கண்டனத் தீர்ப்பில் அல்ல, கொண்டாட்டத்தில் முடிவடைவதை இரக்கம் உறுதிசெய்கிறது.

இறை நீதி, நீதியைப் பற்றிய உலகக் கருத்துகளிலிருந்து தெளிவாக வேறுபடுகிறது. பெரும்பாலான சமூகங்களில் நீதி முதன்மையாக பதிலுக்குப் பதில் வழங்குவதாகவும், தண்டிப்பதாகவும், மேலும் குற்றத்தைத் தடுப்பதாகவும் உள்ளது—கண்ணுக்குக் கண், குற்றத்தின் அளவுக்கேற்பச் செலுத்தப்படும் கடன் என்பதே அதன் அடிப்படை. தண்டனை அல்லது இழப்பீட்டின் வழியாக ஒழுங்கை மீண்டும் நிலைநாட்ட அது முயல்கிறது. ஆனால் இறை நீதி மீட்டுச் சீரமைப்பதாக உள்ளது. அது குற்றத்தைக் கையாள்வதோடு நின்றுவிடாமல், குற்றம் செய்தவரைக் குணப்படுத்தி, காணாமற்போனவரை மீட்டெடுத்து, விழுந்தவரை அருளின் வழியாக உயர்த்துகிறது. உலக நீதி ஒரு சட்டத் தீர்ப்போடு முடிந்துவிடக்கூடும்; ஆனால் கடவுளின் நீதி, நிறைவான நீதியும் நிறைவான இரக்கமும் சந்திக்கும் சிலுவைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. அங்கே பாவத்தின் முழுச் சுமையையும் சுமப்பவர் குற்றவாளி அல்ல; பாவிகளின் மீட்புக்காகத் தம்மையே விருப்பத்துடன் கையளிக்கும் குற்றமற்றவரே அதைச் சுமக்கிறார்.

காணாமற்போன ஆடும் தொலைந்துபோன நாணயமும் கண்டுபிடிக்கப்படுவதன் வழியாகச் சித்தரிக்கப்படுவதுபோல், ஒரு பாவி கடவுளுக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்ததற்காக மனந்திரும்பும்போது, பாவத்தின் கடன் என்பது நாமாகவே திருப்பிச் செலுத்தக்கூடிய ஒன்றல்ல. ஏன்? ஏனெனில் பாவம் கடவுளின் எல்லையற்ற தூய்மைக்கு எதிராகச் செய்யப்படும் குற்றமாகும்; மேலும், எல்லையற்றவருக்கு எதிரான எந்தக் குற்றத்திற்கும் எல்லையற்ற பரிகாரம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் வரம்புகளுக்கு உட்பட்ட படைப்புகளாகிய நாம், எல்லையற்ற ஒன்றை அளிக்க முடியாது. எனவே, எல்லையற்ற கடவுள் நம் இயல்பை ஏற்று, பலிக்குரிய செம்மறியாகி, அந்தக் கடனைத் தாமே செலுத்தினார்.

இது ஓர் ஆழ்ந்த மறைபொருளாக இருந்தாலும், இதை நாம் எந்த அளவுக்குப் புரிந்துகொள்கிறோமோ, அந்த அளவுக்குத் தாழ்மையான நன்றியுணர்வால் நிறைந்து, மனந்திரும்பும் ஒரே ஒரு பாவியைக் குறித்து விண்ணகம் ஏன் மகிழ்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறோம். கடவுள் மகிழ்வது, நாமே நம்மை நீதிமான்களாக்கிக் கொண்டதால் அல்ல; மாறாக, மீட்பு என்னும் கொடையைப் பெற்றுக்கொள்ள மனந்திரும்புதல் நம் இதயங்களைத் திறப்பதால்தான். அந்தக் கணத்தில், இறை இரக்கம் நம் எல்லையற்ற கடனைச் செலுத்தி, இறை நீதியின் நிறைவான இணக்கத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறது. நிறைவான அன்பாக இருக்கும் கடவுள், நம்மை மன்னித்து, தமது சொந்த இரத்தத்தால் நம் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்வதையே எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக விரும்புகிறார்.

கடவுளின் நீதியும் இரக்கமும் ஒன்றிணைந்திருப்பதைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். அவரது எல்லையற்ற தூய்மைக்கு எதிராக நீங்கள் செய்த பாவங்களுக்காக, கடவுளின் நீதியை நிறைவுசெய்யும் பரிகாரத்தை உங்களால் ஒருபோதும் தனியாகச் செய்ய முடியாது என்ற உறுதியான, உங்களையே சார்ந்த உண்மையை நினைவுகூருங்கள். அவ்வாறு சிந்திக்கும்போது, கடவுள் அளித்த தீர்வை இன்னும் ஆழமாக மதித்துணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்வதில் வளருங்கள்: உங்கள் பாவங்களுக்காக இறந்த பலிக்குரிய செம்மறியாக அவர் ஆனார். அவர் உங்களுக்கு அளித்த கொடையை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மனந்திறப்பதைக் காணும்போது கடவுள் அடையும் பெருமகிழ்ச்சியை—அவரது இரக்கத்தை—ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். நீங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் அருள்நிலைக்கு மீட்கப்பட்டு, இல்லத்திற்குச் சுமந்து செல்லப்படும்போது, உங்கள் ஆன்மாவைக் குறித்து அவரோடு சேர்ந்து மகிழுங்கள்.

எல்லையற்ற தூய்மையுள்ள ஆண்டவரே, உமக்கு எதிராக நான் செய்த பாவங்களுக்கு என்னால் ஒருபோதும் பரிகாரம் செய்ய முடியாது. இது ஆழமானதும் என்னைத் தாழ்மையடையச் செய்வதுமான மறைபொருள். உமது நீதியின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள என் மனத்தைத் திறந்தருளும். அவ்வாறு செய்யும்போது, உமது திருப்பாடுகள் மற்றும் இறப்பின் வழியாக எனக்காகப் பரிகாரம் செய்யும் நீரே கொண்டிருக்கும் மகிழ்ச்சியால் என்னை நிரப்பியருளும். என் கடவுளே, உமது எல்லையற்ற அன்பை எனக்கு அளிப்பதற்காக உமக்கு நன்றி. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


ஆண்டவரே, ஒரு வார்த்தை சொல்லும்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் வாரம் திங்கள்

இயேசு மக்களிடம் தாம் சொல்ல வேண்டியவற்றையெல்லாம் சொல்லி முடித்தபின் கப்பர்நாகுமுக்குள் சென்றார். அங்கே நூற்றுவர் தலைவர் ஒருவரின் அடிமை நோயுற்று இறக்கும் நிலையில் இருந்தார். தலைவர் அவரை மிகவும் மதித்தார். இயேசுவைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும், அவர் வந்து தம் அடிமையின் உயிரைக் காப்பாற்றுமாறு வேண்டி, யூதர்களின் மூப்பர்களை அவரிடம் அனுப்பினார். லூக்கா 7:1–3

உரோமை நூற்றுவர் தலைவர் ஒருவர் ஏறக்குறைய நூறு படைவீரர்களுக்குத் தலைமை தாங்கினார். அவரது படைப்பொறுப்பைக் கருதும்போது, அவர் மதிப்புமிக்கவராகவும் கட்டுப்பாடு உடையவராகவும் இருந்திருப்பார். இப்பண்புகள் பெரும்பாலும் செருக்குக்கு வழிவகுக்கக்கூடியவை. தம் அடிமையின் நோய் அவரை ஆழமாகப் பாதித்ததால், அவர் உண்மையான இரக்கத்துடனும் மனிதநேயத்துடனும் செயல்பட்டார். அந்த அடிமையை அவர் உண்மையிலேயே மதித்தார்; அவருடைய மாண்புக்கு மரியாதை அளித்தார்.

நூற்றுவர் தலைவரின் இந்த அக்கறை, இறையருளின் விதைகள் ஏற்கெனவே அவருக்குள் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது. எந்த நிலையில் இருந்தாலும், மனிதர்கள் அனைவரும் இயல்பிலேயே மாண்புடையவர்கள் என்னும் இயற்கைச் சட்டத்தை அவர் குறைந்தபட்சம் உள்ளுணர்வாலாவது புரிந்துகொண்டிருந்தார் என்பதை இது காட்டுகிறது. அவரது அன்பு பதவியையும் இன வேறுபாட்டையும் கடந்திருந்தது; உண்மைக்கும் இரக்கத்திற்கும் திறந்திருந்த ஓர் இதயத்தை அது வெளிப்படுத்தியது.

நூற்றுவர் தலைவர் யூத மக்களை மதித்தார் என்பதும் தெளிவாகிறது. அவர் அவர்களுக்காக ஒரு தொழுகைக்கூடத்தைக் கட்டிக்கொடுத்தார்; அது கப்பர்நாகுமில் இருந்த தொழுகைக்கூடமாக இருக்கலாம். பல உரோமையர்கள் யூதர்களைத் தாழ்வாகக் கருதி, அவர்களின் சமய வழக்கங்களை இகழ்ந்ததால், இது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒன்றாக இருந்தது. அவர் காட்டிய மரியாதைக்கு அவர்களும் மரியாதையால் பதிலளித்தனர்; யூத மூப்பர்கள் இயேசுவிடம் சென்று நூற்றுவர் தலைவருக்காக மன்றாடினர். எனினும், நூற்றுவர் தலைவர் தமது தாழ்ச்சியால் இன்னும் சிறந்த நற்பண்பை வெளிப்படுத்தினார். இயேசு தமது வீட்டை நெருங்கி வருவதைக் கேள்விப்பட்டபோது, அவர் தம் பணியாளர்களிடம் ஒரு செய்தியைக் கொடுத்து அனுப்பினார். அந்தச் செய்தியே நாம் நாள்தோறும் ஒவ்வொரு திருப்பலியிலும் செபிக்கும் மன்றாட்டிற்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது: “ஆண்டவரே, நீர் சிரமப்பட வேண்டாம்; நீர் என் இல்லத்திற்குள் வர நான் தகுதியற்றவன். ஆகவே, உம்மிடம் வரவும் நான் என்னைத் தகுதியுள்ளவனாகக் கருதவில்லை; ஆனால் ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லும், என் பணியாளர் குணமடையட்டும்.”

இயேசு வியப்படைந்தார். “நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், இஸ்ரயேலில்கூட இத்தகைய நம்பிக்கையை நான் கண்டதில்லை” என்று கூறி, தொலைவிலிருந்தபடியே அந்தப் பணியாளரைக் குணமாக்கினார்.

உங்கள் நம்பிக்கையாலும், அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பகுத்தறிவுடனும் நடைமுறைக்கு ஏற்றவாறும் உறுதியாகச் செயல்படுவதாலும் நம் ஆண்டவரை வியப்படையச் செய்கிறீர்களா? இயேசுவின் இதயத்தை மகிழ்விக்கும் நம்பிக்கை எத்தகையது என்பதற்கு நூற்றுவர் தலைவர் வலிமையான எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறார். ஒரு படைவீரராக, அவர் கட்டுப்பாடு, அதிகாரம், கட்டளை ஆகியவற்றைப் புரிந்திருந்தார். பகுத்தறிவு சார்ந்த அந்த இயல்பான நெறிமுறைகளை இயேசுவுக்கும் பொருத்திப் பார்த்தார்.

இயேசுவின் புதுமைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்ததால்—ஒருவேளை அவற்றில் சிலவற்றை நேரில் பார்த்திருக்கவும் கூடும்—மனிதரின் ஆணையிடும் அதிகாரத்தை வெகுவாகக் கடந்த அதிகாரம், இயற்கையின்மீதே அதிகாரம், இயேசுவுக்கு உண்டு என்று அவர் முடிவுக்கு வந்தார். ஆனால் அவருக்கு இறைநம்பிக்கையும் இருந்தது. பகுத்தறிவால் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாததை நம்பிக்கை அவரை ஏற்கச் செய்தது: தாம் ஒரு பிற இனத்தவராகவும் யூதச் சமூகத்தைச் சாராதவராகவும் இருந்தபோதிலும், இயேசுவால் தம் பணியாளரைக் குணமாக்க முடியும் என்றும், அவர் குணமாக்குவார் என்றும் நம்பினார்.

இது கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை அல்ல. இதயத்தின் அமைதியில் கடவுளுக்குச் செவிமடுத்து, கேட்டதை நம்பி, உறுதியாகச் செயல்பட்ட நம்பிக்கை இது. நம்பிக்கை என்னும் கொடையால் ஒளிபெற்று, பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்பட்ட நூற்றுவர் தலைவர், தம்மையே தாழ்த்தி, இயேசுவின் தெய்வீக அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தொலைவிலிருந்தபடியே குணமாக்குமாறு துணிவுடன் கேட்டார்.

இவரைப் போலவே, நன்மையான அனைத்தையும் நிறைவேற்றக்கூடிய கடவுளின் எல்லாம் வல்ல ஆற்றலில் முதலில் நம்பிக்கை கொள்ளவும், கடவுள் நம் நன்மையை விரும்புகிறார் என்பதைப் பகுத்தறியவும் நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். பின்னர், அந்த நம்பிக்கையை நடைமுறையில் வாழ்ந்து செயல்பட வேண்டும். கடவுள் நம் வாழ்வில் தமது தெய்வீக அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்தவும், தமது திருவுளம் நிறைவேறக் கட்டளையிடவும் நாம் வேண்டுகிறோம்; அது நிறைவேறும் என்றும் நம்புகிறோம். இத்தகைய நம்பிக்கை ஆண்டவரை வியப்படையச் செய்கிறது.

உங்கள் நம்பிக்கை கடவுளின் ஆற்றலை நம்புவதோடு நின்றுவிடாமல், உறுதியுடனும் தாழ்ச்சியுடனும் புனிதத் துணிவுடனும் செயல்படுகிறதா என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவரது வார்த்தையே போதும் என்று நம்பி, உங்கள் தேவைகளை அவரிடம் ஒப்படையுங்கள். அவருக்குச் செவிமடுங்கள். பெரும்பாலும் நம் விருப்பங்கள் கடவுளின் விருப்பங்களோடு முழுமையாக ஒத்துப்போவதில்லை. அதனால்தான், நம் இதயங்களில் ஒலிக்கும் கடவுளின் குரலுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவரது வார்த்தை நிறைவேறும் என்று நம்பும் தாழ்ச்சி நமக்குத் தேவைப்படுகிறது. உறுதியான செயலோடு இணைந்த இந்த நம்பிக்கை, அவரது இரக்கமிக்க அருளுக்குக் கதவைத் திறந்து, நம்மால் தனியாகச் செய்ய முடியாததை நிறைவேற்றுகிறது.

எல்லாம் வல்ல ஆண்டவரே, நீர் கட்டளையிடுவது நிகழ்கிறது. நீர் என் வாழ்வில் எழுந்தருள நான் தகுதியற்றவன்; ஆனால் ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொல்லும், என் ஆன்மா குணமடையும். என் வாழ்விலும், உமது அருளுக்குச் செவிமடுத்து அதற்கேற்ப செயல்படும் உம் மக்கள் அனைவரின் வாழ்விலும் உமது திருவுளம் நிறைவேறக் கட்டளையிடும். எல்லா அதிகாரமும் உமக்கு உண்டு என்றும், நன்மையான அனைத்தையும் நீர் விரும்புகிறீர் என்றும் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஆகவே, நான் நன்மையைத் தேர்ந்தெடுத்து, உமது திருவுளத்திற்கு என்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறேன். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இரக்கமும் துயரமும் சந்திக்கின்றன

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் வாரத்தின் செவ்வாய்க்கிழமை

இயேசு நயீன் என்னும் நகருக்குச் சென்றார். அவருடைய சீடர்களும் பெருந்திரளான மக்களும் அவருடன் சென்றனர். அவர் நகர வாயிலை நெருங்கியபோது, இறந்த ஒருவரை வெளியே தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். அவர் தம் தாய்க்கு ஒரே மகன்; அத்தாயோ ஒரு கைம்பெண். அந்நகரைச் சேர்ந்த பெருந்திரளான மக்கள் அவருடன் இருந்தனர். ஆண்டவர் அவரைக் கண்டபோது, அவர்மீது பரிவுகொண்டு, “அழாதீர்” என்று அவரிடம் கூறினார். லூக்கா 7:11–13

கப்பர்நாகுமுக்கு அருகிலுள்ள நயீன் என்னும் சிறிய யூத நகரின் வாயிலில் ஒன்றையொன்று சந்திக்கும் இரு ஊர்வலங்களை இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு முன்வைக்கிறது. கப்பர்நாகுமில்தான் இயேசு சற்றுமுன் நூற்றுவர் தலைவரின் பணியாளரைக் குணமாக்கியிருந்தார். கைம்பெண் ஒருவரின் ஒரே மகனுடைய இறுதி ஊர்வலம் நகரைவிட்டு வெளியே சென்றுகொண்டிருந்தது; துயருற்ற அவரது தாயும், துக்கம் கொண்டாடிய மற்றவர்களும் உடன் சென்றனர். இதற்கு நேர்மாறாக, இயேசு தம் சீடர்களும் நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் நிறைந்த பெருந்திரளான மக்களும் சூழ நகருக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தார். இவ்விரு குழுக்களும் சந்தித்தபோது, கிறிஸ்துவும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தவர்களும் கொண்டுவந்த நம்பிக்கை நிறைந்த உடனிருப்பு, துயருற்ற தாயும் அவருடன் இருந்தவர்களும் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த வேதனையை எதிர்கொண்டது. இச்சந்திப்பு தெய்வீக இரக்கச் செயல் ஒன்று நிகழ்வதற்கான சூழலை உருவாக்கியது.

இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் துக்கத்தில் இருந்தவர்களைச் சந்தித்தபோது, அவர் “அவர்மீது பரிவு கொண்டார்” என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கிரேக்க வினைச்சொல், ஒத்தமைவு நற்செய்தி நூல்களில் அடிக்கடி இடம்பெறும் ஒரு சொல்லாகும். அது வெறும் அனுதாபத்தைவிட ஆழமான ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது; ஒருவருடைய உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும், உடலையே உருக்கும் உணர்வை எடுத்துரைக்கிறது. இந்தச் சொல் இயேசுவின் தெய்வீகப் பரிவை வலிமையுடன் வெளிப்படுத்துகிறது. அவருடைய இரக்கம் தொலைவில் விலகி நிற்பதோ, வெறும் கருத்தாக இருப்பதோ அல்ல; மாறாக, கனிவானதும், உடலெடுத்து வெளிப்படுவதும், ஒவ்வொருவரையும் தனிப்பட்ட முறையில் அணுகுவதுமாக இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இத்தகைய பரிவு எப்போதும் அவரைச் செயல்படத் தூண்டுகிறது—குணப்படுத்தவும், மீட்டெடுக்கவும், உணவளிக்கவும், அல்லது இங்கு நிகழ்ந்ததுபோல இறந்தவரை உயிர்ப்பிக்கவும் தூண்டுகிறது.

இயேசு ஏன் இந்தப் புதுமையைச் செய்தார்? நற்செய்தி விவரிப்பின்படி, அந்தத் தாயோ இறுதி ஊர்வலத்தில் சென்றவர்களோ இயேசு யார் என்பதை அறிந்திருந்தார்களா என்றுகூட நமக்குத் தெரியாது. அவர்கள் அவருடைய இரக்கத்தை நாடவுமில்லை, அவர் தலையிட வேண்டுமென்று கேட்கவுமில்லை. மாறாக, இயேசுவே அவர்களை அணுகித் தலையிட்டார்—தமது தெய்வீகப் பரிவினால் மட்டுமே உந்தப்பட்டு அவ்வாறு செய்தார்.

அவருடைய செயலுக்கான ஒரு காரணம், அந்தத் தாயின் துயரத்தின் தன்மையில் இருக்கக்கூடும். சில வேளைகளில், துயரம் நம்பிக்கையின்மை, கோபம், அச்சம் அல்லது குழப்பத்திற்கு இடமளிக்கலாம். அந்தக் கைம்பெண்ணின் உள்ளநிலையை நற்செய்தி வெளிப்படுத்தாவிட்டாலும், அவருடைய துயரத்தில் இயேசுவின் இதயத்தை ஆழமாகத் தொட்டு, அவரைச் செயல்படத் தூண்டிய ஏதோ ஒன்று இருந்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவருடைய துயரம் நிலைகுலைந்ததாகவோ நம்பிக்கையற்றதாகவோ இல்லாமல், அன்பு, துணிவு, மாண்பு, கடவுளிடம் நம்பிக்கையுடன் தம்மை ஒப்படைத்தல் ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய அமைதியான தூய்மையிலிருந்து எழுந்திருக்கலாம். இதயத்தினுள் ஊடுருவிப் பார்க்கும் இயேசு, அசைக்க முடியாத விசுவாசத்திற்கும் இறைத்திருவுளத்தைப் புனிதமான மனநிலையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் அமைதியான சான்றாக விளங்கிய ஒரு துயரத்தை அவரிடம் கண்டிருக்கலாம்.

அக்காலத்தில், தன் ஒரே மகனை இழந்த ஒரு கைம்பெண் உணர்வுரீதியாக நொறுங்கிப்போனதோடு, கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியையும் எதிர்கொண்டார். கணவரோ மகனோ இல்லாத நிலையில், சட்டரீதியான அல்லது பொருளாதார ஆதரவு ஏதுமின்றி அவர் விடப்பட்டிருப்பார். அக்கால வழக்கங்களின்படி, சொத்துரிமையும் வாரிசுரிமையும் ஆண் உறவினர்கள் வழியாக மட்டுமே சென்றன. ஒரு பெண் தன் கணவருடைய, தந்தையுடைய, ஏன் தன் மகனுடைய சொத்தைக்கூட வாரிசாகப் பெற முடியாது. எனவே, இந்தப் பெண் முற்றிலும் ஆதரவற்ற வறுமை நிலையின் விளிம்பில் நின்றார்—தன் பிள்ளையின் இழப்பிற்காகவும், தன் வாழ்வாதாரத்தின் சிதைவிற்காகவும் துயருற்றார். ஆகவே, இயேசுவின் புதுமை தனிப்பட்ட பரிவின் செயலாக மட்டுமல்லாமல், நீதியை நிலைநாட்டும் செயலாகவும் இருந்தது—இவ்வுலகில் தனக்காகப் பரிந்து பேச யாருமில்லாத ஒருவருக்கு மாண்பையும் பாதுகாப்பையும் நம்பிக்கையையும் மீட்டளித்தது.

இந்த நற்செய்தி நமக்குக் கற்பிக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடம் இதுதான்: கடவுள் நம் இதயங்களின் ஆழத்தைக் காண்கிறார்; நம் தேவைகளை நாம் சொல்லும் முன்பே அவற்றை அறிந்திருக்கிறார். நயீன் ஊர்க் கைம்பெண் ஒரு புதுமையைக் கேட்கவில்லை. ஆனால், தூய்மையோடும் நம்பிக்கையோடும் அவர் ஒப்புக்கொடுத்த அமைதியான துயரம் கடவுளின் இதயத்தை நெகிழச் செய்தது. கசப்போ நம்பிக்கையின்மையோ அல்லாமல், விசுவாசம், சரணடைதல், அமைதியான நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் நிறைந்த இதயங்களைக் காணும்போது, ஆண்டவர் கனிவான இரக்கத்துடன் செயல்பட ஈர்க்கப்படுகிறார். தெய்வீகப் பரிவு நம் தகுதியால் ஈட்டப்படுவதல்ல; அது இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது; நம்பிக்கை கொள்ளும் ஆன்மாக்களில் அது தங்குமிடம் காண்கிறது.

இன்று உங்கள் இதயத்தின் நிலையைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். துயரம், இழப்பு அல்லது சோதனையை எதிர்கொள்ளும்போது, நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் கடவுளைப் பற்றிக்கொள்கிறீர்களா? உங்களுக்குப் புரியாதபோதும், விசுவாசத்துடன் உங்களை ஒப்படைக்கிறீர்களா? இன்று உங்கள் துயரங்களை நம்பிக்கையுடன் கிறிஸ்துவிடம் ஒப்புக்கொடுங்கள். அவர் உங்களை நெருங்கி வரவும், உங்களைக் காணவும், உங்கள் காயங்களைத் தொடவும், தமது வார்த்தையால் உங்கள் ஆன்மாவுக்கு உயிரளிக்கவும் அனுமதியுங்கள்.

மிகுந்த பரிவுள்ள ஆண்டவரே, நீர் எங்கள் மனித இதயங்களின் ஆழத்தைப் பார்க்கிறீர்; எங்கள் தேவைகளுக்கேற்ப ஒவ்வோர் ஆன்மாவின்மீதும் உமது இரக்கத்தைப் பொழிகிறீர். புனிதமும் நம்பிக்கையும் தூய்மையும் நிறைந்த ஓர் இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும் என்று மன்றாடுகிறேன். வாழ்வின் சோதனைகள் மற்றும் துயரங்களின் நடுவே, நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து என்னைக் காத்தருளும். அதற்கு மாறாக, என் தேவைகளை நீர் அறிந்திருக்கிறீர் என்றும், உமது நிறைவான திருவுளத்தின்படி எனக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குவீர் என்றும் நம்பும் எதிர்நோக்காலும் அசைக்க முடியாத உறுதியாலும் என்னை நிரப்பியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


நற்செய்தியின் துயரமும் மகிழ்ச்சியும்

பொதுக்காலத்தின் இருபத்து நான்காம் வாரம் புதன்கிழமை

இயேசு மக்கள் கூட்டத்தினரை நோக்கிக் கூறினார்: “இத்தலைமுறையினரை நான் எதற்கு ஒப்பிடுவேன்? இவர்கள் யாரைப் போன்றவர்கள்? சந்தைவெளியில் அமர்ந்து ஒருவரையொருவர் நோக்கி, ‘நாங்கள் உங்களுக்காகக் குழல் ஊதினோம்; நீங்கள் ஆடவில்லை. நாங்கள் ஒப்பாரி பாடினோம்; நீங்கள் அழவில்லை’ என்று கூவுகின்ற பிள்ளைகளைப் போன்றவர்கள் இவர்கள்.” லூக்கா 7:31–32

இந்தப் போதனையில் இயேசு பயன்படுத்தும் உவமை—“நாங்கள் உங்களுக்காகக் குழல் ஊதினோம்; நீங்கள் ஆடவில்லை. நாங்கள் ஒப்பாரி பாடினோம்; நீங்கள் அழவில்லை”—கடவுளின் அருள் விடுக்கும் மகிழ்ச்சியான அழைப்புகளுக்கும் துயரமான அழைப்புகளுக்கும் பதிலளிக்காமல், இரண்டையுமே எதிர்க்கும் ஆன்மிக மனநிலை கொண்ட ஒரு தலைமுறையைச் சித்தரிக்கிறது. மகிழ்ச்சி, துயரம் ஆகிய இரண்டின் வழியாகவும் நற்செய்தி நம்மை அருளை நோக்கி ஈர்க்கிறது என்பது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இவை இரண்டுமே இதயத்தின் இன்றியமையாத அசைவுகள்; மீட்பின் நிறைவைப் பெற்றுக்கொள்ள இவை நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகின்றன.

கடவுளின் இரக்கத்தையும், என்றும் நம்முடன் நிலைத்திருக்கும் அவரது உடனிருப்பையும், நிலைவாழ்வின் நம்பிக்கையையும் உணர்ந்துகொள்வதிலிருந்து மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது. மறுபுறம், நம் பாவத்தை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் துன்பங்களைத் தியானித்து, உலகின் சீர்குலைந்த நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது புனிதத் துயரம் பிறக்கிறது. இறையாட்சி நெருங்கியிருப்பதில் மகிழுமாறு நற்செய்தி நம்மை அழைக்கும்போது அது “குழலூதுகிறது”; மனந்திரும்புதலுக்கும் மனமாற்றத்திற்கும் நம்மை அழைக்கும்போது அது “ஒப்பாரி பாடுகிறது.” கடவுளோடு இசைந்திருக்கும் இதயம் இவ்விரண்டிற்கும் செவிசாய்க்கிறது—அவரது ஆசிகளில் மகிழ்கிறது; பாவத்திற்காகக் கண்ணீர் சிந்துகிறது. இந்த இரு அழைப்புகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் புறக்கணிப்பது, இதயத்தில் ஆழமாக வேரூன்றிய கடினத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அத்தகைய ஆன்மிக உணர்வின்மை, இறை நன்மையைக் கொண்டாடுவதுமில்லை; அதிலிருந்து நம்மைப் பிரிப்பவற்றைக் குறித்துத் துயரப்படுவதுமில்லை.

இந்த உவமையின் பின்னணியை அறிந்துகொள்வது முக்கியம். நயீன் ஊர்க் கைம்பெண்ணின் ஒரே மகனை இயேசு உயிர்த்தெழச் செய்தபின், அந்தப் புதுமையைக் கண்ட திருமுழுக்கு யோவானின் சீடர்களில் சிலர், யோவான் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த மக்கேருஸ் கோட்டைக்குத் திரும்பிச் சென்றனர். அது இன்றைய யோர்தான் நாட்டில் உள்ளது. தாங்கள் கண்ட அனைத்தையும் அவர்கள் அவருக்கு அறிவித்தனர். அதைக் கேட்ட யோவான், அவர்களில் இருவரை இயேசுவிடம் மீண்டும் அனுப்பி, “வரவிருப்பவர் நீர்தாமா, அல்லது வேறொருவரை நாங்கள் எதிர்பார்க்க வேண்டுமா?” என்று கேட்கச் சொன்னார் (லூக்கா 7:19).

இயேசு மறுமொழியாக, “நீங்கள் கண்டவற்றையும் கேட்டவற்றையும் யோவானிடம் போய் அறிவியுங்கள்: பார்வையற்றோர் மீண்டும் பார்வை பெறுகின்றனர்; கால் ஊனமுற்றோர் நடக்கின்றனர்; தொழுநோயாளர்கள் தூய்மை பெறுகின்றனர்; காது கேளாதோர் கேட்கின்றனர்; இறந்தோர் உயிர்த்தெழுகின்றனர்; ஏழைகளுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது. என்னைப் பொருட்டு இடறலடையாதவர் பேறுபெற்றவர்” என்றார் (லூக்கா 7:22–23).

யோவானின் சீடர்கள் சென்றபின், இயேசு மக்கள் கூட்டத்தினரை நோக்கி இந்த ஒப்புமையை எடுத்துரைத்தார். குழலூதும் சிறுவர்கள், இயேசுவின் வல்ல செயல்கள் மற்றும் செய்தியின் வழியாக வெளிப்பட்ட இறையாட்சியின் மகிழ்ச்சிமிக்க அறிவிப்பைக் குறிக்கின்றனர். ஒப்பாரி பாடும் சிறுவர்கள், மனந்திரும்பி மெசியாவுக்காக ஆயத்தமாகுமாறு யோவான் விடுத்த அழைப்பைக் குறிக்கின்றனர். இரண்டுமே இறைவனின் அழைப்புகள்—ஒன்று மகிழ்வதற்கானது, மற்றொன்று துயருறுவதற்கானது. அந்தத் தலைமுறையினர் பெரும்பாலும் இவ்விரண்டையும் நிராகரித்தனர்.

விண்ணகத்தில் துயரம் இனி இராது; அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் மட்டுமே நிலைத்திருக்கும். ஆனால் இவ்வாழ்வில், புனிதத் துயரம் நாம் ஒருபோதும் தவிர்க்கக்கூடாத இன்றியமையாத ஓர் அருளாகும். இது பேறுபெற்றோர் பற்றிய போதனைகளில் ஒன்று: “துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆறுதல் பெறுவர்” (மத்தேயு 5:4). இது உலகின் நம்பிக்கையற்ற விரக்தி அல்ல; மாறாக, பாவம், அநீதி, கடவுளிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதால் ஏற்படும் துன்பம் ஆகியவற்றுக்காக வருந்தும் ஆன்மிகத் துயரம். அது இதயத்தை மென்மையாக்குகிறது; விருப்பங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; இரக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள ஆன்மாவைத் திறக்கிறது. மன்னிப்பின் மகிழ்ச்சியையும், குணமடைதலையும், ஆன்மிகப் புதுப்பித்தலையும், விண்ணரசைப் பற்றிய அறிவையும் அனுபவிக்க அது நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.

எனவே, துயரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் நற்செய்தி நம்மை வழிநடத்த அனுமதிக்க நாம் மனமுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்: நம்மைத் தாழ்மைப்படுத்தி மனந்திரும்புதலுக்கு ஆயத்தமாக்கும் துயரத்திற்கும், நன்றியுணர்விலும் நம்பிக்கையிலும் நம்மை உயர்த்தும் மகிழ்ச்சிக்கும் இடமளிக்க வேண்டும். இவ்விரண்டையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் நற்செய்தியின் வாழ்வுத் தாளத்தோடு நம்மால் முழுமையாக ஒன்றிக்க முடியும்.

இன்று உங்கள் இதயத்தின் மனநிலையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். கடவுளின் நெருக்கத்திலும் அவரது ஆசிகளிலும் மகிழுமாறு நற்செய்தி விடுக்கும் அழைப்பு உங்கள் உள்ளத்தைத் தொடுகிறதா? பாவத்தையும் அது ஏற்படுத்தும் துன்பத்தையும் உணர்வதால் எழும் துயரம் உங்கள் இதயத்தை ஊடுருவ அனுமதிக்கவும் நீங்கள் மனமுடையவர்களாக இருக்கிறீர்களா? இறை மகிழ்ச்சியின் இன்னிசைக்கு ஆடி, அன்புக்குத் தடையாக இருக்கும் அனைத்திற்காகவும் புனிதத் துயரத்துடன் கண்ணீர் சிந்தும், முழுமையான உயிர்த்துடிப்புள்ள இதயத்திற்கான அருளை வேண்டுங்கள். இவ்விரண்டையும் ஏற்றுக்கொள்வதன் வழியாக, மகிழ்வோரையும் மனத்துயருற்றோரையும் தம் ஆட்சிக்குள் அழைக்க வந்த கிறிஸ்துவின் மறைபொருளுக்குள் நீங்கள் இன்னும் ஆழமாக ஈர்க்கப்படுவீர்கள்.

மகிழ்ச்சியும் துயரமும் நிறைந்த என் ஆண்டவரே, சில வேளைகளில் நீர் உமது சீடர்களை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பினீர்; வேறு சில வேளைகளில், அவர்கள் புனிதத் துயரத்தை அனுபவிக்க அனுமதித்தீர். இரண்டுமே தேவையானவை; அந்தந்த நேரத்தில் மிகவும் தேவையானதை ஒவ்வொன்றும் நிறைவேற்றுகிறது. மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் அருளை எனக்குத் தாரும். இவ்வாறு நற்செய்தியின் முழுமையான வாழ்வுத் தாளம் என் இதயத்தை ஆட்கொண்டு, உமது ஆட்சிக்குள் என்னை மென்மேலும் ஆழமாக ஈர்த்துக்கொள்ளட்டும். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


பெயர் குறிப்பிடப்படாத பாவியான ஒரு பெண்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் வாரத்தின் வியாழன்

பரிசேயர் ஒருவர் தம்முடன் உணவருந்த இயேசுவை அழைத்தார். அவர் அந்தப் பரிசேயரின் வீட்டிற்குச் சென்று பந்தியில் சாய்ந்து அமர்ந்தார். அந்நகரில் பாவியான ஒரு பெண் இருந்தார். இயேசு பரிசேயரின் வீட்டில் பந்தியில் இருப்பதை அறிந்த அவர், படிகக்கல் குப்பியில் நறுமணத் தைலம் கொண்டுவந்து, அவருக்குப் பின்னால் அவரது காலடியில் அழுதுகொண்டு நின்றார்; தம் கண்ணீரால் அவரது பாதங்களை நனைக்கத் தொடங்கினார். பின்னர் தம் கூந்தலால் அவற்றைத் துடைத்து, முத்தமிட்டு, நறுமணத் தைலம் பூசினார். லூக்கா 7:36–38

பரிசேயரான சீமோன் ஏன் இயேசுவைத் தமது வீட்டிற்கு உணவருந்த அழைத்தார்? நற்செய்தி இதை வெளிப்படையாக நமக்குச் சொல்லாவிட்டாலும், சீமோன் அப்போது இன்னும் நம்பிக்கையாளராகவோ சீடராகவோ ஆகவில்லை என்பதைச் சூழல் உணர்த்துகிறது. ஒருவேளை இயேசுவைப் பற்றி அறியும் ஆர்வம் மட்டுமே அவருக்கு இருந்திருக்கலாம்; அல்லது, இன்னும் குறைகாணும் நோக்குடன், அவரைச் சோதிக்கவோ அவரது குறைகளை வெளிக்கொணர்வதாக எண்ணியோ அவர் முயன்றிருக்கலாம். இருப்பினும், ஒவ்வோர் இதயத்தின் எண்ணங்களையும் நோக்கங்களையும் அறிந்த இயேசு அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்—சீமோன் மனமாற்றம் அடைந்து மீட்புப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பை அவரில் கண்டதே இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

பாரம்பரியமாக, பெயர் குறிப்பிடப்படாத இந்தப் பாவியான பெண்ணைப் பலர் மகதலா மரியாவுடன் தொடர்புபடுத்தியுள்ளனர். ஆனால், இவ்வாறு அடையாளப்படுத்துவதற்கு மறைநூல் ஆதரவு அளிக்கவில்லை. இயேசுவின் திருப்பாடுகளுக்குச் சற்று முன்பு அவருக்கு நறுமணத் தைலம் பூசியவரும், மார்த்தா மற்றும் இலாசரின் சகோதரியுமான பெத்தானியாவைச் சேர்ந்த மரியாவே இவர் என்று வேறு சிலர் குழப்பமடைந்துள்ளனர். ஆயினும், லூக்கா நற்செய்தியில் இடம்பெறும் இந்த நிகழ்வு தெளிவாகவே வேறுபட்டது. இது இயேசுவின் பொதுப்பணியில் மிகவும் முற்பட்ட காலத்தில், வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளில் நிகழ்ந்தது.

இந்தப் பெண் வரலாற்றில் உண்மையாகவே வாழ்ந்தவர் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆயினும், அவரது பெயர் குறிப்பிடப்படாதது இன்னும் ஆழமான ஆன்மிகச் சிந்தனைக்கு நம்மை அழைக்கிறது: அவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவரது பெயர் தெரியாதிருப்பதால், அவரது கதையில் நம்மையே காண்பது நமக்கு எளிதாகிறது. நாம் அனைவரும் அருள் தேவைப்படும் பாவிகள். அவரைப் போலவே, நாமும் தாழ்ச்சியுடனும் மனவருத்தத்துடனும் ஆழ்ந்த அன்புடனும் ஆண்டவரை அணுக அழைக்கப்படுகிறோம். அவரது மனந்திரும்புதலை வெளிப்படுத்தும் செயல்கள், மனத்துயர் கொண்ட ஒவ்வோர் ஆன்மாவுக்கும் ஆராதனையின் முன்மாதிரியாகத் திகழ்கின்றன.

அவர் கண்ணீர் சிந்துவதும், தம் கூந்தலால் ஆண்டவரின் பாதங்களைத் துடைப்பதும், விலையுயர்ந்த நறுமணத் தைலத்தை அவற்றில் பூசுவதும், துயரமும் பாசமும் ஒருசேரப் பொங்கிவழியும் இதயத்தின் அடையாளங்களாகும். பாவத்தின் பாரத்தையும் மீட்பரின் எல்லையற்ற இரக்கத்தையும் உணர்ந்துகொண்ட ஆன்மாவை அவரில் நாம் காண்கிறோம்.

ஒப்புரவு அருளடையாளத்தை நாம் அணுகும்போது, பெரும்பாலும் அச்சத்துடனும் தயக்கத்துடனுமே அணுகுகிறோம். நம் பாவங்களைச் சிறிதாகக் காட்டவோ, மேலோட்டமாகச் சொல்லிக் கடந்துவிடவோ நமக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இந்தப் பெண் எதுவும் பேசாவிட்டாலும், அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார். அவரது செயல்கள், அவரது மனவருத்தத்தையும் மன்னிப்புக்கான ஏக்கத்தையும் உரக்க அறிவிக்கின்றன. அவர் எதையும் மறைத்து வைக்கவில்லை. இதுவே அவரை நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக ஆக்குகிறது.

அவரது மனத்துயரைவிடவும் நெஞ்சை நெகிழ வைப்பது இயேசுவின் பதில்தான். அவர் அந்தப் பெண்ணைக் கண்டு விலகவோ, கடிந்துகொள்ளவோ, புறக்கணிக்கவோ இல்லை. மாறாக, அவரை ஏற்றுக்கொள்கிறார்; அவர் சார்பாகப் பேசுகிறார்; அவரது இதயத்தை மகிழ்ச்சியால் ஊடுருவியிருக்க வேண்டிய வார்த்தைகளை அவரிடம் கூறுகிறார்: “உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன”, “உன் நம்பிக்கை உன்னை மீட்டது; அமைதியுடன் செல்.”

இத்தகைய இரக்கத்தைத் தாழ்ச்சியும் மனத்துயரும் கொண்ட இதயம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அது வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. ஆனால் கடினப்பட்ட இதயங்களைக் கொண்டவர்களுக்கோ, அது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகத் தோன்றலாம். சீமோன் தமக்குள், “இவர் ஓர் இறைவாக்கினராக இருந்தால், தம்மைத் தொடும் இவள் யார், எப்படிப்பட்ட பெண், இவள் ஒரு பாவி என்பதையெல்லாம் அறிந்திருப்பார்” என்று நினைத்துக்கொண்டார். பந்தியில் இருந்த மற்றவர்களும் தங்களுக்குள், “பாவங்களைக்கூட மன்னிக்கும் இவர் யார்?” என்று பேசிக்கொண்டனர்.

அந்த விருந்தில் நிகழ்ந்த உண்மையான கழுவுதலும், நறுமணத் தைலம் பூசுதலும், முத்தமிடுதலும் அந்தப் பெண் இயேசுவுக்குச் செய்தவை அல்ல; இயேசு அவருக்குச் செய்தவையே. அவர் தம் கண்ணீரால் இயேசுவின் பாதங்களைக் கழுவினார்; இயேசுவோ தம் இரக்கத்தால் அவரது ஆன்மாவைக் கழுவினார். அவர் விலையுயர்ந்த எண்ணெயால் இயேசுவைத் திருப்பொழிவு செய்தார்; இயேசுவோ தூய ஆவியால் அவரைத் திருப்பொழிவு செய்தார். அவர் பயபக்தியுடன் இயேசுவின் பாதங்களை முத்தமிட்டார்; இயேசுவோ இறையன்பால் அவரது இதயத்தை முத்தமிட்டு, அவரது விண்ணக மணவாளனாக அவரைத் தமக்கு மணஒப்பந்தம் செய்துகொண்டார்.

பெயர் குறிப்பிடப்படாத இந்தப் பாவியான பெண்ணைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள்; அவரில் உங்களையே காண முயலுங்கள். அவரது தாழ்ச்சி உங்களுடையதாகட்டும். அவரது மனவருத்தத்தின் கண்ணீர் உங்களுடையதாகட்டும். இயேசுவிடம் அவர் காட்டிய துணிவும் அன்பும் நிறைந்த செயல்கள், குறிப்பாக ஒப்புரவு அருளடையாளத்தில், அச்சமோ தயக்கமோ இன்றி அவரை அணுக உங்களைத் தூண்டட்டும். அவரது இரக்கத்தால் மன்னிக்க முடியாத அளவுக்குப் பெரிய பாவம் எதுவுமில்லை. மனத்துயர் கொண்ட இதயத்துடன் நீங்கள் அவரிடம் வந்தால், அவர் உங்களை மன்னிப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடமாட்டார்; உங்கள் ஆன்மாவை உயர்த்துவார், உங்கள் காயங்களைக் குணப்படுத்துவார், இறையன்பின் மிக ஆழமான பிணைப்பில் தம்மையே உங்களுடன் இணைத்துக்கொள்வார். அவரது கதை, நீங்களே வெளிப்படுத்தும் அன்பாகவும் நம்பிக்கையாகவும் மாறட்டும்.

மிகுந்த பரிவுள்ள இயேசுவே, ஒரு பாவி மனத்துயர் கொண்ட இதயத்துடன் உம்மை அணுகும்போது, உமது திருஇதயம் இறை இரக்கத்தால் நெகிழ்கிறது. மனந்திரும்பிய ஆன்மாவை ஏற்றுக்கொள்ளவும், அதைத் தூய்மைப்படுத்தவும், திருப்பொழிவு செய்யவும், உமது அன்பால் முத்தமிடவும் நீர் தயங்குவதில்லை. தாழ்ச்சியுள்ளவர்களை வெட்கப்படுத்தாமலும் பழித்துரைக்காமலும் வரவேற்கிறீர். அந்தப் பாவியான பெண் வெளிப்படுத்திய அதே ஆழமான மனவருத்தத்தாலும் அன்பாலும் என் இதயத்தை நிரப்பியருளும். அவரது கண்ணீர் என்னுடையதாகவும், அன்பில் அவர் காட்டிய துணிவு என் வாழ்வின் முன்மாதிரியாகவும் ஆகட்டும். அப்போது, “உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன” என்று நீர் என்னிடமும் கூறுவதை நானும் கேட்பேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


பல்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த சீடர்கள்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை

இயேசு நகரம் நகரமாகவும் ஊர் ஊராகவும் பயணம் செய்து, இறையாட்சியைப் பற்றிய நற்செய்தியைப் போதித்து அறிவித்துவந்தார். பன்னிருவரும், தீய ஆவிகளிடமிருந்தும் நோய்களிலிருந்தும் குணமடைந்த சில பெண்களும் அவருடன் இருந்தனர். ஏழு பேய்கள் நீங்கப்பெற்ற மகதலா எனப்படும் மரியா, ஏரோதின் சொத்து மேலாளரான கூசாவின் மனைவி யோவன்னா, சூசன்னா ஆகியோரும், தங்கள் உடைமைகளைக் கொண்டு அவர்களுக்கு உதவிவந்த வேறு பல பெண்களும் அவருடன் இருந்தனர். லூக்கா 8:1–3

மகதலா மரியா, யோவன்னா, சூசன்னா மற்றும் “வேறு பலரும்” இயேசுவுடனும் பன்னிருவருடனும் உண்மையுடன் சென்றனர். பல்வேறு பின்னணிகளைக் கொண்ட இந்தச் சீடர் குழு, வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாக அமைந்திருந்தது. உலகின் கடையெல்லைவரை சென்றடையவிருந்த ஒரு பணியைத் தொடங்கும்போது, ஒருவர் வழக்கமாகத் திரட்டக்கூடிய சீடர்களைப் போன்றவர்கள் இவர்கள் அல்ல. ஆயினும், கடவுளின் ஞானம் நமது ஞானத்தைப் போன்றதல்ல. அவர் மேன்மையைக் காண்பது சமூக அந்தஸ்திலோ, திறமையிலோ, செல்வத்திலோ அல்ல; மாறாக, ஒவ்வோர் இதயத்தின் நேர்மையிலும் தூய்மையிலும் அதற்குள் உள்ள வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளிலுமே.

முதல் நூற்றாண்டு யூதச் சமயத்தின் பண்பாட்டுச் சூழலில், இயேசுவுடன் பயணம் செய்தவர்களில் பெண்களும் இடம்பெற்றிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர் அவர்களைத் தம்முடன் இருக்க வரவேற்றதோடு மட்டுமல்லாமல், தமது பணியில் அர்த்தமுள்ள பங்காற்றும் பொறுப்பையும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்தார். இவ்வாறு அவர் அவர்களது மாண்பை உறுதிப்படுத்தி, தமது அழைப்பு அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதை வெளிப்படுத்தினார்.

இன்னும் வியப்புக்குரியது என்னவென்றால், இந்தப் பெண்களில் சிலரின் கடந்தகால வாழ்க்கை கேள்விக்குரியதாகவோ துன்பங்கள் நிறைந்ததாகவோ இருந்தது. மகதலா மரியாவின் பெயர் முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறது: “அவரிடமிருந்து ஏழு பேய்கள் வெளியேறியிருந்தன.” ஏழு என்ற எண் முழுமையைக் குறிக்கிறது. எனவே, இது முழுமையான, ஆழமான விடுதலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது—ஒருவேளை ஒழுக்கச் சீர்கேடு, உடல் வேதனை ஆகிய இரண்டிலிருந்துமே கிடைத்த விடுதலையாக இருக்கலாம். அவர் குணமடைந்தது இறை இரக்கத்தின் அளவற்ற வல்லமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருகாலத்தில் இருளால் கட்டுண்டிருந்த அவர், அர்ப்பணிப்புள்ள சீடராக மாறி, இறுதியில் சிலுவையின் அடியில் நின்று, உயிர்ப்பின் மாட்சிக்கும் சாட்சியானார். இரக்கத்திற்கான நன்றியுணர்வு எவ்வாறு அசைக்க முடியாத அன்பாகவும் நிலைத்த பிரமாணிக்கமாகவும் மலர முடியும் என்பதற்கு அவரது வாழ்வு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

ஏரோதின் அரண்மனைப் பொறுப்பாளரான கூசாவின் மனைவி யோவன்னாவும் நம் கவனத்திற்குரியவர். ஊழல் நிறைந்த இடமாகிய ஏரோதின் அரசவையுடன் அவருக்கு இருந்த தொடர்பு, பெரும் ஒழுக்கச் சீர்கேடு நிலவும் சூழல்களிலும் நற்செய்தி ஊடுருவிச் செல்ல முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. சூசன்னாவும் பெயர் குறிப்பிடப்படாத பல பெண்களும் இந்தச் சமூகத்தில் இடம்பெறுகின்றனர். கிறிஸ்துவின் அன்பாலும் உண்மையாலும் ஈர்க்கப்பட்ட பெண் சீடர்களின் வட்டம் வளர்ந்து வந்ததை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தப் பெண்கள் இயேசுவுக்கும் பன்னிருவருக்கும் “தங்கள் உடைமைகளைக் கொண்டு” தேவையானவற்றை வழங்கினர். அவர்களது தாராள மனம் பொருளுதவியோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; அது ஆன்மிகத் தன்மையும் கொண்டிருந்தது. தங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வளங்களை அவர்கள் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தியது, கிறிஸ்துவின் பணியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்வதில் முக்கியப் பங்காற்றியது. தங்களிடம் இருந்தவற்றை வழங்கியதன் மூலம் அவர்கள் அருளின் கருவிகளாயினர். திருஅவையில் பொதுநிலையினருக்கும் திருப்பட்டம் பெற்றவர்களுக்கும் இடையிலும், ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலும், செல்வந்தர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையிலும் தொடர்ந்து நிலவும் ஒத்துழைப்பை இது முன்குறித்துக் காட்டியது.

இயேசுவைப் பின்பற்றியவர்களின் இந்தத் தொடக்ககால உறவுச் சமூகம், எல்லாக் காலங்களிலும் திருஅவைக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்கிறது. அவர்கள் வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலிருந்தும் வந்தவர்கள்: சிலர் பக்தியுள்ளவர்கள், வேறு சிலர் முன்பு பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள்; சிலர் செல்வந்தர்கள், மற்றவர்கள் குறைந்த வசதி கொண்டவர்கள்; ஆண்களும் பெண்களும்; உயர்ந்த நிலையிலும் தாழ்ந்த நிலையிலும் இருந்தவர்கள். இருப்பினும், அவர்கள் ஒரே நோக்கத்தில் ஒன்றுபட்டிருந்தனர்: இயேசுவைப் பின்பற்றி, தங்களையே முழுமையாக அர்ப்பணித்து இறையாட்சிக்குப் பணியாற்றுவது.

இயேசு உருவாக்கிய, நாம் எதிர்பார்த்திருக்காத இந்தக் குழுவைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். பலர் தாங்கள் தகுதியற்றவர்கள் என்ற உணர்வோடு போராடுகின்றனர் அல்லது தங்கள் ஆன்மிக வாழ்வில் போதுமானவர்களாக இல்லை என்று உணர்கின்றனர். நீங்களும் எப்போதாவது இவ்வாறு உணர்ந்திருந்தால், கிறிஸ்து அழைத்த பல்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த இந்தக் குழுவினரை நினைத்து மனத்திடம் கொள்ளுங்கள். அவர்களுடைய மாறுபட்ட, குறைபாடுகள் நிறைந்த பின்னணிகள், கடவுளின் அழைப்புக்கு அப்பாற்பட்டவர் எவருமில்லை என்ற ஆழ்ந்த, ஆறுதலளிக்கும் உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. நமது கடந்தகாலமோ நிகழ்காலமோ எப்படியிருந்தாலும், அவருடன் நடக்கவும், நம்மிடம் உள்ளவற்றை வழங்கவும், அவரது மீட்புப் பணியில் முழுமையாகப் பங்கேற்கவும் நாம் ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்படுகிறோம். இந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இந்தப் புனிதக் குழுவில் இணைந்துகொள்ளுங்கள். இறையாட்சியைப் பறைசாற்றும் பணிக்கு உங்களை முழு மனத்தோடு அர்ப்பணியுங்கள்.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, நீர் எப்போதும் பாவத்தைத் தாண்டிப் பாவியைக் காண்கிறீர்; மனந்திரும்பி உம்மை நாடும் அனைவருக்கும் உமது எல்லையற்ற இரக்கத்தை வழங்குகிறீர். இம்மண்ணில் உமது அரசைக் கட்டியெழுப்பும் உமது தெய்வீகப் பணியில் பங்கேற்க என்னைத் தொடர்ந்து அழைத்தருளும். இதனால் நானும், என் வழியாக நீர் தொட்டருளும் அனைவரும், உமது விண்ணரசின் நிலைவாழ்வின் மகிழ்ச்சியில் பங்குபெறுவோமாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அருளுக்குத் திறந்திருக்கும் இதயம்

பொதுக்காலம் இருபத்து நான்காம் வாரத்தின் சனிக்கிழமை

ஒவ்வோர் ஊரிலிருந்தும் மக்கள் இயேசுவை நோக்கி வந்து பெருந்திரளாகக் கூடியபோது, அவர் ஓர் உவமை கூறினார். “விதைப்பவர் ஒருவர் தம் விதையை விதைக்கச் சென்றார். அவர் விதைத்தபோது சில விதைகள் வழியோரம் விழுந்து மிதிபட்டன; வானத்துப் பறவைகள் அவற்றைத் தின்றுவிட்டன. சில விதைகள் பாறை நிலத்தில் விழுந்தன; அவை முளைத்தபோது ஈரமில்லாததால் வாடிப்போயின. சில விதைகள் முட்செடிகளுக்கு நடுவே விழுந்தன; முட்செடிகளும் அவற்றோடு வளர்ந்து அவற்றை நெருக்கிவிட்டன. சில விதைகள் நல்ல நிலத்தில் விழுந்தன; அவை வளர்ந்து நூறு மடங்கு விளைச்சலைக் கொடுத்தன.” லூக்கா 8:4–8

நம் வாழ்வில் கடவுளே எப்போதும் முதலில் செயல்படுகிறார். நம்மீது அக்கறை கொள்ளவோ தமது அருளை வழங்கவோ நாம் அவரை இணங்க வைக்க வேண்டியதில்லை—அவர் ஏற்கெனவே அவ்வாறு செய்கிறார். அவருடனான நமது உறவு, அவரது செயலுக்குப் பதிலளிக்கும் உறவாகும்: அவர் விதைக்கிறார்; நாம் ஏற்றுக்கொள்ள அழைக்கப்படுகிறோம். அவரது திருவுளம் நம் வாழ்வில் வேரூன்ற இடமளித்து, அவரிடம் “ஆம்” என்கிறோம். அவரது வார்த்தையைக் கேட்டு ஏற்றுக்கொள்ளும் அழைப்பே அவரது தெய்வீகத் திருவுளத்தின் மையமாக உள்ளது.

இன்றைய நற்செய்தி, இயேசுவின் மிகவும் பரிச்சயமான உவமைகளுள் ஒன்றை நமக்கு முன்வைக்கிறது. செபத்தில் சிந்திப்பதற்கான பொருளும் உருவகங்களும் இதில் நிறைந்துள்ளன. கடவுளே தெய்வீக விதைப்பவர்; விதை அவரது வார்த்தை. அந்த வார்த்தை வெறும் செய்தியோ போதனைகளின் தொகுப்போ அல்ல—மனிதரான இறைவார்த்தையாகிய கிறிஸ்துவே அந்த வார்த்தை. இது நமது நம்பிக்கையின் மாபெரும் மறையுண்மைகளுள் ஒன்று. இறைமக்களின் இதயங்களில் கிறிஸ்து விதைக்கப்படுகிறார். இந்த மறையுண்மைக்குத் தீர்வு காண நாம் அழைக்கப்படவில்லை; மாறாக, இதை ஏற்றுக்கொள்ளவும், இதனுள் நுழையவும், இதை ஆழ்ந்து சிந்திக்கவும், இது நம்மை உருமாற்ற இடமளிக்கவுமே அழைக்கப்படுகிறோம்.

இந்த மறையுண்மைக்குள் இன்னும் ஆழமாக நுழைய, தந்தையாம் கடவுள் தமது மகனாகிய விதையை உங்கள் ஆன்மா என்னும் நிலத்தில் விதைப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். கிறிஸ்துவே தெய்வீக விதை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது, கிறிஸ்தவம் என்பது வெறுமனே ஓர் ஒழுக்க நெறியையோ அறநெறி அமைப்பையோ பின்பற்றுவது மட்டுமல்ல என்பது தெளிவாகிறது. மாறாக, கிறிஸ்துவின் உயிருள்ள உடனிருப்பால் உள்ளார்ந்த உருமாற்றம் பெறுவதே கிறிஸ்தவ வாழ்வு. அவர் அருளால் நம்முள் நடப்படுகிறார்; நமது ஆன்மாக்களில் வேரூன்றி வளர்ந்து, ஆன்மிகக் கனிகளைத் தருகிறார்.

இந்த உவமை நம் இதயங்களின் நிலையை ஆராய்ந்து பார்க்கவும் நம்மை அறைகூவி அழைக்கிறது. நாம் பாதையைப் போலக் கடினப்பட்டிருக்கிறோமா? பாறை நிலத்தைப் போலக் கவனம் சிதறியிருக்கிறோமா? அல்லது முட்கள் நிறைந்த நிலத்தைப் போல உலகக் கவலைகளால் நெருக்கப்பட்டிருக்கிறோமா? அல்லது வளமான, உழுது பண்படுத்தப்பட்ட நிலமாக—திறந்த மனத்துடனும், ஏற்றுக்கொள்ளும் உள்ளத்துடனும், நமக்குள் கிறிஸ்துவின் வாழ்வைப் பேணி வளர்க்கத் தயாராகவும்—இருக்க முயல்கிறோமா?

இந்த உவமையை இன்னும் விரிவாகச் சிந்தித்து, வயல் முழுவதையும் கருத்தில் கொண்டால், வளமான நிலத்தைப் போன்ற எண்ணற்ற பிற ஆன்மாக்களும் உயிருள்ள இறைவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதையும், அவர்களுக்குள் அவர் வளர்ந்து கனிதருகிறார் என்பதையும் உணர்வது ஆறுதலையும் ஊக்கத்தையும் அளிக்கிறது. கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாகிய நாம் தனித்திருக்கவில்லை. இறையருளால் உழுது பண்படுத்தப்பட்டு, நீர்ப்பாய்ச்சப்படும் ஒரு பரந்த வயலின் பகுதியாக நாம் இருக்கிறோம்.

இருப்பினும், செய்ய வேண்டியவை இன்னும் ஏராளமாக உள்ளன. பல இதயங்கள் இன்னும் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பலர் இன்னும் கடினப்பட்டவர்களாகவும், கவனம் சிதறியவர்களாகவும், வாழ்க்கையின் கவலைகளாலும் இன்பங்களாலும் நெருக்கப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இறைவார்த்தையை ஏற்று நாமே கனிதருவதன் வழியாக, பிறருடைய வாழ்வில் விதைக்கப்பட வேண்டிய விதைகளையும்—மனிதரான இறைவாக்கின் விதைகளையும்—நாம் உருவாக்குகிறோம். தெய்வீக விதைப்பவர் உலக முடிவுவரை நம் வழியாகத் தமது பணியைத் தொடர விரும்புகிறார்.

இந்த உவமை முதன்மையாக நம் சொந்த இதயங்களின் நிலையை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், நற்செய்திப் பணியின் அவசரத் தேவையையும் இதில் நாம் கண்டுணரலாம். இறைவார்த்தையை எங்கும் பரவலாக விதைக்க உதவி செய்து, திருஅவையின் வயலை விரிவுபடுத்தி, அதன் கனிகளைப் பெருக்கக்கூடிய வேலையாளர்களைத் தெய்வீக விதைப்பவர் தேடுகிறார்.

விதைப்பவர் உவமை முன்வைக்கும் உயர்ந்த இலட்சியங்களை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். சிந்தனையிலிருந்து செயலுக்கு வாருங்கள். இந்த உவமை ஊக்கமளிப்பதற்காக மட்டுமல்ல, செயலில் இறங்கத் தூண்டுவதற்காகவும் சொல்லப்படுகிறது. முதலில், அன்றாட இறைவேண்டல், அருளடையாளங்களில் பங்கேற்பு, பிறரன்புச் செயல்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக, இறைவாக்காகிய கிறிஸ்துவுக்கு உங்கள் இதயத்தைத் திறந்துவையுங்கள். பின்னர், கிறிஸ்துவுடன் இணைந்து பணியாற்றுபவராக மாறுங்கள். தெய்வீக விதைப்பவருக்கு நீங்கள் எந்தெந்த வழிகளில் உதவலாம்? யாருக்கு இறைவார்த்தையைக் கொண்டு செல்லும் கருவியாக நீங்கள் இருக்கலாம்? இறையாட்சியின் வயல் தொடர்ந்து வளர்ந்து செழிக்கும்படி, அவரது அருளை ஏற்றுக்கொள்ளும் உள்ளத்துடனும், உங்கள் பணியில் உறுதியுடனும் இருங்கள்.

என் தெய்வீக விதைப்பவரும் நித்திய இறைவாக்குமானவரே, மக்கள் அனைவரும் உமது மீட்பளிக்கும் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளும் வளமான நிலம் போன்ற இதயங்களை உருவாக்கி, உம்மை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நீர் ஆவலுடன் விரும்புகிறீர். என் இதயமாகிய நிலத்தை உழுது பண்படுத்தியருளும். பாவமாகிய ஒவ்வொரு களையையும், எதிர்ப்பாகிய ஒவ்வொரு பாறையையும், உலகக் கவலையாகிய ஒவ்வொரு முள்ளையும் அகற்றியருளும். உமது வார்த்தை ஆழமாக வேரூன்றி மிகுந்த கனிதரும்படி, எனக்குத் தேவையான அருளால் என்னை வளப்படுத்தியருளும். பிறருடைய இதயங்களில் உமது வார்த்தையின் விதைகளை விதைத்து, நானும் உமது தெய்வீகப் பணியின் கருவியாக விளங்கச் செய்தருளும். என் வழியாகத் திருஅவையின் பணி செழித்து, உமது அரசு பூவுலகின் கடையெல்லைவரை விரிவடைவதாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: