Polski

Święty Paweł od Krzyża

Ilustracje: Wyróżniona – Główna

20 października: Święty Paweł od Krzyża, prezbiter — USA: wspomnienie dowolne
(19 października poza USA)

1694–1775
Patron Węgier i Ovady we Włoszech
Kanonizowany przez papieża Piusa IX 29 czerwca 1867 roku
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Musisz wiernie odpowiadać na Jego miłosierne działanie, coraz bardziej uniżając się w swojej nicości przed Jego Najwyższym Majestatem, wyrzekając się wszystkich tych darów i pozostając w całkowitym ogołoceniu i nicości. Zarazem złóż wszystkie te dary w ofierze całopalnej i umieść je w kadzielnicy swego serca, aby rozpalone miłością Bożą wzniosły się jak wonne kadzidło przed Najwyższy Majestat Najwyższego Dobra. ~Z listu świętego Pawła od Krzyża do matki Marii Ukrzyżowanej

Rozważanie: Paulo Francesco Danei, znany dziś jako święty Paweł od Krzyża, urodził się w Ovadzie, na terenie dzisiejszych północno-zachodnich Włoch. W rodzinie liczącej szesnaścioro dzieci był najstarszym z sześciorga, które przeżyły okres niemowlęcy. Jego rodzice byli pobożnymi katolikami, którzy zaszczepili wiarę swoim dzieciom. Ojciec, kupiec i człowiek wielkiej wiary, bardziej troszczył się o sprawy Boże i żywoty świętych niż o dobra doczesne. Pobożna matka Pawła wprowadzała dzieci w nabożeństwo do Matki Bożej i opowiadała im o Męce Chrystusa oraz o życiu świętych, zwłaszcza pustelników żyjących na pustyni. Rozbudziło to w Pawle wielką wiarę oraz pragnienie modlitwy i samotności, które nigdy go nie opuściło. Później mówił o swojej matce: „Jeśli zostanę zbawiony, jak ufam dzięki Bożemu miłosierdziu, będzie to zasługą wychowania, które otrzymałem od matki”. Już w dzieciństwie jego życie modlitewne się pogłębiało, chętnie podejmował umartwienia i często ze łzami rozważał Mękę Chrystusa.

Gdy Paweł miał siedem lat, wraz z rodziną przeniósł się do pobliskiego miasteczka Cremolino, gdzie otrzymał podstawowe wykształcenie u ojców karmelitów. Był pilnym uczniem, który dzielił czas między modlitwę a naukę, codziennie uczestniczył we Mszy świętej i przyjmował Komunię Świętą tak często, jak mógł. Kiedy skończył szesnaście lat, jego rodzina ponownie się przeprowadziła, a Pawła wysłano do Genui, gdzie zamieszkał u rodziny, która go przyjęła, aby dokończyć naukę.

Kiedy Paweł miał około dwudziestu lat, usłyszał kazanie swojego proboszcza. Wówczas w jego duszy zajaśniało nagłe, wyraźne światło, które ukazało mu głębię jego nędzy. Później nazywał tę chwilę swoim nawróceniem. Głęboko świadomy swego grzechu, odbył spowiedź generalną u proboszcza, pragnąc oczyszczenia z każdego grzechu, przywiązania i nieuporządkowanego pragnienia. Doprowadziło to do wzrostu w cnocie oraz pragnienia gorliwszej modlitwy i pokuty. Podejmował surowe pokuty — biczował się, spał na desce, pościł i starał się pełniej wnikać w Mękę Chrystusa. O tym okresie swojego życia powiedział: „W tych pierwszych latach nasz Pan napełnił mnie głodem dwóch rzeczy: Komunii Świętej i cierpienia”.

W miarę jak jego życie modlitewne głęboko się rozwijało, nasilały się również pokusy. Widział szalejącą w nim walkę i wiedział, że musi być żołnierzem Chrystusa. W 1715 roku papież Klemens XI zachęcał młodych mężczyzn, by wsparli Republikę Wenecką w wojnie z Imperium Osmańskim. Paweł postanowił do nich dołączyć, sądząc, że być może w ten sposób będzie mógł walczyć dla Chrystusa. Po zaciągnięciu się do wojska nadal gorliwie się modlił i praktykował cnoty. Pewnego dnia, oczekując na wymarsz, wszedł do kościoła w mieście Crema, gdzie Bóg jasno i dobitnie dał mu poznać, że walka, do której go powoływał, miała służyć znacznie wyższemu i szlachetniejszemu celowi. W rezultacie został honorowo zwolniony ze służby wojskowej i wyruszył w drogę do domu. W miejscowości Novello zatrzymał się u zamożnego starszego małżeństwa, które nie miało dzieci. Małżonkowie tak bardzo polubili Pawła, że postanowili uczynić go swoim spadkobiercą. Paweł jednak odmówił, ponieważ nie pragnął niczego z tego świata.

Po powrocie do domu Paweł poddał się kierownictwu duchowemu swojego proboszcza. Widząc w nim niezwykle pobożnego młodzieńca, kapłan poddał go szeregowi prób. Był wobec niego bardzo surowy podczas spowiedzi, niekiedy publicznie go upokarzał i traktował jak najgorszego z grzeszników. Pewnego dnia postanowił poddać Pawła jeszcze surowszej próbie, nakazując mu wziąć udział w miejscowej zabawie tanecznej. Paweł był całkowicie przeciwny temu pomysłowi, lecz okazał posłuszeństwo. Kiedy jednak wszedł na parkiet, wszystkie struny instrumentów pękły jednocześnie, kładąc kres zabawie. Przekonało to proboszcza, że Paweł rzeczywiście otrzymał od Boga wyjątkowe powołanie.

Ponieważ rodzina Pawła żyła skromnie, a jego ojciec nieustannie z trudem zapewniał jej utrzymanie, wuj Pawła, ksiądz Krzysztof Danei, obmyślił pewien plan. Za zgodą rodziców Pawła znalazł zamożną i cnotliwą młodą kobietę i zaproponował, że zaaranżuje małżeństwo z nią. Poinformował również rodziców Pawła, że zostawi mu wszystkie swoje pieniądze, aby mógł pomagać w utrzymaniu rodziny. Pomysł spodobał się wszystkim z wyjątkiem Pawła. Wuj nalegał, więc Paweł niechętnie spotkał się z młodą kobietą, wiedział jednak, że małżeństwo nie jest jego drogą. Potem cała rodzina nadal błagała go, by ożenił się dla jej dobra i jako najstarszy syn zapewnił ciągłość rodowego nazwiska. Paweł zwrócił się ku modlitwie, a wkrótce potem, zanim poczyniono jakiekolwiek ustalenia, jego wuj nagle zmarł. Paweł był już wyznaczony na spadkobiercę, lecz zrzekł się całego spadku. Postanowił zachować jedynie modlitewnik wuja, pozostawiając resztę rodzinie.

W wieku dwudziestu czterech lat Paweł został wybrany na przewodniczącego miejscowego bractwa, w którym regularnie wygłaszał dobrze przyjmowane pouczenia duchowe. Wkrótce wielu mieszkańców miasta zaczęło tłumnie przychodzić, aby go słuchać. W tym czasie uczył także dzieci katechizmu i utworzył stowarzyszenie młodych mężczyzn, których zabierał na długie spacery, by rozmawiać o wierze, a zwłaszcza o Męce Chrystusa. Wielu z nich zainspirował w ten sposób do podjęcia życia zakonnego. Paweł zaczął również opiekować się ubogimi i chorymi, z wielkim oddaniem troszcząc się o umierających i dbając o to, by zapewniono im godny pochówek. Nadal prowadził wieloraką działalność apostolską, a Bóg obdarzył go wielkimi charyzmatami. Otrzymał zdolność czytania w duszach i ze współczuciem wskazywał penitentom ich grzechy, co prowadziło do nawróceń i pokornych spowiedzi. Paweł szczególnie zabiegał o nawrócenie młodych mężczyzn zatwardziałych w grzechach, przepowiadając im, jaki los ich czeka, jeśli się nie nawrócą. Jego proroctwa zawsze się spełniały. Budziło to podziw i świętą bojaźń mieszkańców miasta, którzy zaczęli uważać go za żyjącego świętego.

Gdy Paweł miał około dwudziestu sześciu lat, poznał trzech nowych kierowników duchowych, którzy niezmiernie mu pomogli. Jego modlitwa sięgała najwyższych szczytów kontemplacji, a Bóg nieustannie przemawiał wprost do jego serca, stopniowo odsłaniając mu swój plan wobec niego. Pewnego dnia, gdy Paweł wracał z kościoła, doznał wizji: „Nagle ujrzałem siebie odzianego w tunikę; na piersi biały krzyż; pod krzyżem, również białymi literami, Najświętsze Imię Jezus…”. Innym razem Paweł ujrzał w wizji Matkę Bożą, która wyciągnęła ku niemu habit z napisem „JESU XPI PASSIO”, co znaczy „Męka Jezusa Chrystusa”. Jakiś czas później Najświętsza Maryja Panna ponownie ukazała się Pawłowi, odziana w habit, który wcześniej mu pokazała. „Moje dziecko! Widzisz, jak jestem odziana w żałobę. To z powodu bolesnej Męki mojego umiłowanego Syna, Jezusa. Masz założyć zgromadzenie, w którym wszyscy członkowie będą ubierać się na czarno i nieustannie opłakiwać Mękę i Śmierć mojego drogiego Syna”. Za radą swojego kierownika duchowego Paweł opowiedział o tym wszystkim biskupowi, a ten, zasięgnąwszy opinii innych, uznał, że te natchnienia i wizje pochodziły od Boga. Wkrótce potem Paweł pożegnał się z rodziną i udał się do prywatnej kaplicy biskupa, gdzie biskup obłóczył go w czarny habit, lecz jeszcze bez godła na piersi, które z czasem miało stać się znakiem rozpoznawczym Zgromadzenia Pasjonistów. Następnie biskup polecił mu napisać regułę nowego zgromadzenia. Paweł napisał regułę podczas czterdziestodniowych rekolekcji, po czym przedstawił ją biskupowi. Po zasięgnięciu rady innego kapłana biskup zatwierdził regułę nowego zgromadzenia diecezjalnego „Ubogich Jezusa”.

Paweł został wysłany do odległej pustelni, aby rozpocząć nowe życie, lecz wkrótce potem biskup przeniósł go do kościoła św. Szczepana. Biskup wiedział, że życie Pawła ma być czymś więcej niż życiem modlitwy i osobistej świętości: miało być także życiem apostolskim. Gdy Paweł zamieszkał przy kościele św. Szczepana, dołączyły do niego dwie inne osoby, w tym jego brat, Jan Chrzciciel. Na polecenie biskupa Paweł zaczął nauczać katechizmu, a następnie głosić kazania. Jego przepowiadanie przyciągało wielu i przynosiło liczne nawrócenia. Dokonywały się cuda, mieszkańcy miasta zaczęli odwracać się od grzechu, a Męka Chrystusa nie schodziła z ust Pawła.

We wrześniu 1721 roku, niespełna rok po ukończeniu pisania Reguły, Paweł postanowił udać się do Rzymu, aby spotkać się z Ojcem Świętym. Sądził, że podobnie jak św. Franciszek wejdzie prosto do pałacu papieskiego i otrzyma pozwolenie na założenie nowej wspólnoty. Przybył do Rzymu i stawił się w pałacu papieskim, lecz ponieważ jego ubóstwo było widoczne w ubiorze i wyczerpaniu, strażnicy nie pozwolili mu nawet przejść przez bramę. Potraktowali go szorstko, powiedzieli, że włóczędzy przychodzą przez cały dzień i że powinien odejść. Udał się więc do bazyliki Matki Bożej Większej, zatrzymując się po drodze przy fontannie i dzieląc się z żebrakiem ostatnim bochenkiem chleba.  W bazylice Matki Bożej Większej, przed starożytną ikoną Najświętszej Maryi Panny, złożył ślub szerzenia nabożeństwa do Męki Jezusa i wdzięcznej pamięci o niej. To właśnie dzięki temu doświadczeniu odrzucenia, które za wstawiennictwem Matki Bożej zjednoczył z Jezusem, charyzmat pasjonistów stał się dla niego jaśniejszy. Wkrótce potem powrócił z bratem do swojej pustelni.

W 1725 roku Paweł i jego brat udali się do Rzymu i zamieszkali w hospicjum św. Gallikana, gdzie opiekowali się cierpiącymi i umierającymi. To doświadczenie wielkiego cierpienia stało się dla nich głównym źródłem inspiracji do tego, co miało nastąpić później. Kardynał sprawujący pieczę nad hospicjum darzył Pawła i jego brata wielką sympatią. Pewnego dnia oznajmił im, że jego zdaniem powinni przyjąć święcenia kapłańskie, i nakazał im w duchu posłuszeństwa przygotować się do święceń. Przez kilka kolejnych miesięcy intensywnie studiowali teologię pod kierunkiem pewnego franciszkanina, a 7 czerwca 1727 roku w bazylice św. Piotra przyjęli święcenia kapłańskie z rąk papieża Benedykta XIII.

Przez następnych piętnaście lat ojciec Paweł opiekował się chorymi, głosił misje i prowadził życie głębokiej modlitwy, pozwalając Bogu dokonywać przez niego licznych cudów. Stopniowo do niego i jego brata dołączali inni, a w 1741 roku papież Benedykt XIV ostatecznie zatwierdził ich Regułę, ustanawiając ich Zgromadzeniem Kleryków Bosych Najświętszego Krzyża i Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa (pasjonistami). Od tego czasu dzieło ojca Pawła i pasjonistów nadal się rozwijało. W chwili jego śmierci w 1775 roku zgromadzenie liczyło setki braci i kapłanów oddanych życiu modlitwy i przepowiadania skoncentrowanemu na Męce Chrystusa. Istniało dwanaście klasztorów, zwanych przez nich „rekolekcjami”, a także klasztor kontemplacyjnych sióstr pasjonistek. Oprócz pozostawienia spisanej Reguły św. Paweł napisał, jak się szacuje, 2000 listów, w których szczególnie wyraźnie widać jego duchowe rady i głębokie rozumienie Męki Chrystusa.

Święty Paweł od Krzyża od najmłodszych lat odczuwał pociąg do Męki Chrystusa. Odkrył, że jego własne cierpienia są najcenniejszym darem, jaki może otrzymać, jeśli jednoczy je z Chrystusem. Żywił głęboką miłość do Eucharystii — swojego „sakramentalnego Oblubieńca”, którego często przyjmował w Komunii Świętej, co w tamtych czasach było rzadką praktyką. Jego odważne głoszenie Krzyża, wypływające z głębokiej modlitwy, przyciągało wielu do Chrystusa i przynosiło liczne nawrócenia. Przez całą swoją posługę nauczał o zamieszkiwaniu Boga w duszy, dzięki któremu człowiek oddala się na wewnętrzną pustynię, aby rozmawiać z Bogiem i zatracić się w Nim. Przez pięćdziesiąt lat znosił duchowe ciemności, lecz jednoczył je z cierpieniami Chrystusa, co prowadziło go do głębokiej solidarności i współczucia zarówno z Jezusem Ukrzyżowanym, jak i z grzesznikami, których On przyszedł zbawić. Ten charyzmat stał się fundamentem całego dzieła pasjonistów.

Oddając cześć temu wielkiemu świętemu, mistykowi i założycielowi, rozważ prosty fakt: św. Paweł odkrył wielką radość w cierpieniu, ponieważ znalazł w nim Chrystusa. Odkrycie to miało nadprzyrodzone źródło i można je zrozumieć jedynie w świetle wiary. Zastanów się nad własnym spojrzeniem na cierpienie i staraj się odkryć to, co odkrył św. Paweł, aby także głębiej poznać naszego Ukrzyżowanego Pana.

Modlitwa: Święty Pawle od Krzyża, Bóg pociągnął cię na wyżyny kontemplacji i w głębi twojej duszy pouczył cię o najgłębszych prawdach. Ty zaś podzieliłeś się ze światem dobrymi owocami swojej kontemplacji. Proszę, módl się za mnie, abym nieustannie starał się pogłębiać swoją wiarę przez coraz głębszą modlitwę i pokutę, nigdy nie uchylając się od najchwalebniejszego Daru Męki Jezusa Chrystusa. Święty Pawle od Krzyża, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Dalsza lektura:

Encyklopedia katolicka

Życie świętego Pawła od Krzyża (cała książka w formacie PDF)

saintpaulofthecross.com

Mniszki pasjonistki

Pasjoniści

Pasjoniści

Pasjoniści

Święci i święta katolickie & uroczystości

Informacje o świętych katolickich

Sanktorale

Wikipedia

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego

Święci A–Z>>>


(Wersja skrócona)

20 października: Święty Paweł od Krzyża, prezbiter — USA: wspomnienie dowolne
(19 października poza USA)

1694–1775
Patron Węgier i Ovady we Włoszech
Kanonizowany przez papieża Piusa IX 29 czerwca 1867 roku

Paulo Francesco Danei urodził się w Ovadzie, na terenie dzisiejszych północno-zachodnich Włoch, jako najstarszy z sześciorga dzieci, które przeżyły. Matka Pawła rozbudziła w nim wielką wiarę oraz pragnienie modlitwy i samotności, które towarzyszyło mu przez całe życie. Już jako dziecko praktykował umartwienia i ze łzami rozważał Mękę Chrystusa.

Gdy Paweł miał dwadzieścia lat, jego proboszcz wygłosił kazanie, które ukazało mu nędzę jego duszy. Odbył spowiedź generalną, pragnąc oczyszczenia z każdego grzechu, przywiązania i nieuporządkowanego pragnienia. Biczował się, spał na desce i pościł, starając się pełniej wejść w Mękę Chrystusa. 

Paweł początkowo sądził, że jego powołaniem jest walka dla Chrystusa w wojnie Republiki Weneckiej z Imperium Osmańskim. Oczekując na wymarsz, wszedł do kościoła, gdzie Bóg dał mu poznać, że jego walka będzie miała wyższy cel. Po jego powrocie do domu proboszcz Pawła nabrał przekonania, że otrzymał on od Boga wyjątkowe powołanie. Najpierw jednak rodzina pragnęła, by dobrze się ożenił. Kiedy zmarł jego stryj, Paweł zachował jego modlitewnik, a cały spadek pozostawił rodzinie.

W wieku dwudziestu czterech lat Paweł został wybrany na przewodniczącego miejscowego bractwa. Wygłaszał cieszące się popularnością pouczenia duchowe, nauczał katechizmu i założył stowarzyszenie młodych mężczyzn. Wyruszał z nimi na długie spacery, by rozmawiać o wierze, zwłaszcza o Męce Chrystusa, inspirując wielu do podjęcia życia zakonnego. Troszczył się o ubogich i chorych, dbał też o godny pochówek zmarłych. 

W kilku wizjach Paweł widział siebie odzianego w czarną tunikę z białym krzyżem, pod którym widniało imię Jezus. W jednej z nich Matka Boża wręczyła mu habit z napisem: „Męka Jezusa Chrystusa”. Jakiś czas później Najświętsza Maryja Panna ponownie ukazała się Pawłowi, odziana w habit, który wcześniej mu pokazała. Biskup Pawła uznał, że te natchnienia i wizje pochodziły od Boga, i wkrótce oblekł go w czarny habit, lecz jeszcze bez godła, które z czasem miało stać się znakiem rozpoznawczym Zgromadzenia Pasjonistów. Później biskup zatwierdził Regułę nowego zgromadzenia diecezjalnego „Ubogich Jezusa”, którą polecił Pawłowi napisać.

Początkowy okres życia zakonnego Paweł spędził na modlitwie i głoszeniu kazań, po czym wraz z bratem udał się do Rzymu, gdzie opiekowali się cierpiącymi i umierającymi. Kardynał, który sprawował nad nimi pieczę, oznajmił im, że jego zdaniem powinni przyjąć święcenia kapłańskie. Przez kolejnych kilka miesięcy studiowali teologię, a 7 czerwca 1727 roku w Bazylice św. Piotra przyjęli święcenia z rąk papieża Benedykta XIII.

Przez następnych piętnaście lat ojciec Paweł opiekował się chorymi, głosił misje i prowadził życie głębokiej modlitwy, pozwalając Bogu dokonywać przez niego licznych cudów. Zakon się rozwijał, a w 1741 roku papież Benedykt XIV ostatecznie zatwierdził Regułę Zgromadzenia Kleryków Bosych Najświętszego Krzyża i Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa (pasjonistów). Gdy ojciec Paweł zmarł w 1775 roku, setki braci i kapłanów w dwunastu klasztorach oddawały się życiu modlitwy i głoszeniu słowa, skupionym na Męce Chrystusa. Istniał również klasztor kontemplacyjnych sióstr pasjonistek. Paweł napisał około 2000 listów zawierających rady duchowe i głębokie refleksje nad Męką Chrystusa.

Święty Pawle od Krzyża, Bóg pociągnął cię ku wyżynom kontemplacji, ucząc cię w głębi duszy najgłębszych prawd, którymi dzieliłeś się ze światem. Módl się, abym pogłębiał swoją wiarę przez pogłębianie modlitwy i pokuty, nigdy nie stroniąc od chwalebnego Daru Męki Chrystusa. Święty Pawle od Krzyża, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Wróć do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: