
Źródło: Restored Traditions
4 stycznia — Święta Elżbieta Anna Seton, zakonnica — wspomnienie: USA
1774–1821
Patronka szkół katolickich, wdów, osób, które utraciły rodziców i dzieci, oraz ludzi wyśmiewanych z powodu swojej pobożności
Wzywana w problemach z teściami i powinowatymi oraz przeciw tym, którzy sprzeciwiają się Kościołowi
Kanonizowana przez papieża Pawła VI 14 września 1975 roku
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona
Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Cytat:
Często pytałam [Williama], gdy nie mógł już mówić: „Czujesz, mój kochany, że idziesz do swojego Odkupiciela?”, a on potakiwał gestem, spoglądając w górę z pokojem — o siódmej piętnaście we wtorek rano, 27 grudnia, jego dusza została uwolniona — a moja od zmagań niemal równych śmierci. ~Dziennik świętej Elżbiety
Rozważanie: Święta Elżbieta Anna Seton była pierwszą obywatelką Stanów Zjednoczonych wyniesioną do chwały ołtarzy. Urodziła się w Nowym Jorku, w cieszącej się szacunkiem, kochającej rodzinie anglikańskiej o silnej wierze, zaledwie dwa lata przed napisaniem Deklaracji Niepodległości. Jej ojciec był szanowanym lekarzem. Niestety, matka zmarła, gdy Elżbieta miała zaledwie trzy lata. Rok później zmarła jedna z jej sióstr. Wkrótce potem ojciec ożenił się ponownie, a z nową żoną miał siedmioro dzieci. Elżbieta bardzo kochała swoją macochę i często towarzyszyła jej w odwiedzinach u ubogich, którym niosła pomoc. Niestety, kiedy macocha i ojciec ostatecznie się rozstali, macocha porzuciła Elżbietę, przez co dziewczynka po raz kolejny została bez matki.
Po dostatnim materialnie, lecz trudnym dzieciństwie Elżbieta w wieku dziewiętnastu lat zawarła piękne małżeństwo z bogatym magnatem żeglugowym Williamem Setonem, z którym miała pięcioro dzieci. Gdy Elżbieta była w ciąży z ich trzecim dzieckiem, zmarł jej teść, dlatego małżonkowie przyjęli do swojego domu sześcioro młodszego rodzeństwa Williama, aby się nim zaopiekować. Wkrótce potem doszło do wstrząsającego wydarzenia. Firma Williama zbankrutowała i cała rodzina musiała opuścić swój dom oraz zamieszkać u ojca Elżbiety, który niedługo później, w 1801 roku, zmarł.
W 1803 roku William chorował już na gruźlicę. Za radą lekarza Elżbieta, jej mąż i ich najstarsza córka wydali ostatnie pieniądze na podróż do cieplejszego klimatu Włoch, aby sprawdzić, czy William zdoła odzyskać zdrowie. Wkrótce po przyjeździe William zmarł. Elżbieta, mając zaledwie dwadzieścia dziewięć lat, nie miała już ojca, dwukrotnie straciła matkę, była wdową w obcym kraju, z dala od czworga swoich dzieci, którym nie miała jak zapewnić utrzymania.
Gdy człowiek ma wiarę, ciężkie krzyże mogą przynieść wiele łask — tak właśnie stało się w życiu Elżbiety. Miesiąc przed śmiercią ukochanego Williama Elżbieta zapisała w dzienniku: „O, jakże mam powody, by kochać Boga — jakże cała moja dusza powinna starać się Mu podobać, bo cóż poza pieśnią anioła zdoła kiedykolwiek wyrazić to, co On dla mnie uczynił i nieustannie czyni — dopóki żyję — dopóki trwam w czasie i przez całą wieczność, niech śpiewam chwałę mojemu Bogu”. Nie była zgorzkniała ani pełna urazy; przeciwnie, wielbiła Boga za całe dobro, które dla niej uczynił.
Podczas pobytu we Włoszech, zanim wróciła do Nowego Jorku, by znów być z pozostałymi dziećmi, Elżbieta zatrzymała się u pobożnej rodziny katolickiej, której ojciec był wspólnikiem jej męża w interesach. Pod wpływem ich inspiracji i przykładu Elżbieta zaczęła odkrywać wiarę katolicką. Odwiedzała wiele kościołów, poznała modlitwę „Pomnij” do Najświętszej Maryi Panny, uczestniczyła w świętej liturgii, pytała o rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii i zaczęła rozumieć nieprzerwaną sukcesję apostolską Kościoła.
Kiedy następnego lata wróciła do Nowego Jorku, zmarła także jej szwagierka i najbliższa przyjaciółka, Rebecca. Choć pogrążona w bólu, Elżbieta umacniała swoją wiarę, pogłębiała nabożeństwo do naszej Najświętszej Matki i nadal szukała woli Bożej. Gdy rodzina i przyjaciele dowiedzieli się o jej zainteresowaniu katolicyzmem, zaczęli jej unikać. Mimo że osobiście doświadczyła tak rozpowszechnionej w tamtej epoce wrogości wobec katolicyzmu, Elżbieta wytrwała i w najbliższą Środę Popielcową została przyjęta do Kościoła.
Droga, którą Bóg odtąd zamierzył dla Elżbiety, miała się okazać niezwykle doniosła. Została nauczycielką w Nowym Jorku, lecz gdy rozeszła się wieść o jej nawróceniu na katolicyzm, rodzice należący do Kościoła episkopalnego zabrali od niej swoje dzieci. Ostatecznie w 1809 roku, na zaproszenie zakonu sulpicjanów, przeniosła się do Maryland, gdzie założyła zgromadzenie sióstr i otworzyła pierwszą katolicką szkołę podstawową w Ameryce. Szkoła zapewniała ubogim dziewczętom bezpłatną naukę. Elżbieta została wybrana przełożoną zgromadzenia i odtąd nazywano ją „Matką Seton”. Jej córki mogły z nią mieszkać i kontynuować naukę w tej szkole, a synowie mieszkali i kształcili się w pobliskiej szkole dla chłopców. Pozostała przełożoną aż do śmierci w wieku czterdziestu sześciu lat. Nadal z miłością troszczyła się o ubogich, tak jak od dzieciństwa, i inspirowała wielu innych, by czynili to samo.
Matka Seton stawała w życiu wobec wielu wyzwań, lecz mierzyła się z nimi z wiarą, z właściwą sobie łagodnością, a także z serdecznością, determinacją i troską o ubogich i odrzuconych. Była kobietą o wielkiej osobistej wierze, która odkryła prawdziwą, obiektywną wiarę w Kościele katolickim. Z tych i wielu innych powodów ta uboga kobieta stała się bogata w wieczności, a po drodze wzbogaciła także życie wielu innych ludzi.
Modlitwa: Święta Elżbieto, Bóg dopuścił, byś doświadczyła w życiu wielu prób, lecz pośród nich wszystkich wytrwałaś i pogłębiłaś swoją ufność w Nim. Proszę, módl się za mnie, gdy napotykam trudności. Obym miał taką wiarę jak ty i odkrył bogactwa, które ty odkryłaś. Święta Elżbieto Anno Seton, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV
Dalsza lektura:
Święci i święta w kalendarzu katolickim
Wszyscy święci dzisiejszego dnia
Wszyscy święci roku liturgicznego
(Wersja skrócona)
4 stycznia — Święta Elżbieta Anna Seton, zakonnica — wspomnienie: USA
Święta Elżbieta Anna Seton była pierwszą obywatelką Stanów Zjednoczonych, która została kanonizowana. Urodzona w 1774 roku w Nowym Jorku w zamożnej rodzinie anglikańskiej, Elżbieta zaznała rodzinnych smutków. Jej matka zmarła, gdy Elżbieta miała trzy lata, a rok później zmarła jedna z jej sióstr. Ojciec Elżbiety ożenił się ponownie z kobietą, z którą miał później siedmioro dzieci, lecz gdy małżonkowie się rozstali, macocha Elżbiety zerwała z nią kontakt.
W wieku dziewiętnastu lat Elżbieta poślubiła zamożnego magnata żeglugowego Williama Setona. Gdy Elżbieta była w ciąży z ich trzecim dzieckiem, zmarł ojciec Williama. Elżbieta i William przyjęli do swojego domu sześcioro jego młodszego rodzeństwa, aby się nim zaopiekować. Niedługo potem przedsiębiorstwo Williama zbankrutowało, przez co małżonkowie i ich własna piątka dzieci znaleźli się w trudnej i niepewnej sytuacji materialnej.
W 1803 roku William chorował już na gruźlicę. Małżonkowie wraz z najstarszą córką przeznaczyli ostatnie pieniądze na podróż do Włoch, w nadziei, że cieplejszy klimat pomoże Williamowi odzyskać zdrowie. Wkrótce po przybyciu na miejsce William zmarł. Elżbieta, mając zaledwie dwadzieścia dziewięć lat, straciła już oboje rodziców, a teraz została wdową na obcej ziemi, z dala od czworga swoich dzieci, którym nie miała jak zapewnić utrzymania.
Zanim wróciła do Nowego Jorku, by znów być z pozostałymi dziećmi, Elżbieta zatrzymała się u pobożnej włoskiej rodziny katolickiej, w której ojciec był wspólnikiem Williama. Dzięki ich przykładowi Elżbieta odkryła wiarę katolicką. Odwiedzała liczne kościoły, nauczyła się modlitwy „Pomnij” do Najświętszej Maryi Panny, uczestniczyła w świętej liturgii, dopytywała o rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii i zaczęła rozumieć nieprzerwaną sukcesję apostolską Kościoła.
Kiedy następnego lata Elżbieta przybyła do Nowego Jorku, rodzina i przyjaciele zareagowali na jej zainteresowanie katolicyzmem, odsuwając się od niej. Elżbieta jednak wytrwała i w najbliższą Środę Popielcową została przyjęta do Kościoła.
Elżbieta została nauczycielką w Nowym Jorku, lecz gdy rozeszła się wieść o jej nawróceniu na katolicyzm, rodzice należący do Kościoła episkopalnego zabrali swoje dzieci ze szkoły. Ostatecznie w 1809 roku, na zaproszenie zgromadzenia sulpicjanów, przeniosła się do Maryland, gdzie założyła zgromadzenie sióstr i otworzyła pierwszą katolicką szkołę podstawową w Ameryce. Szkoła zapewniała ubogim dziewczętom bezpłatną naukę. Elżbieta została wybrana na przełożoną i odtąd nazywano ją „Matką Seton”. Jej córki mogły z nią mieszkać i kontynuować naukę w tej szkole, a synowie mieszkali i kształcili się w pobliskiej szkole dla chłopców. Pozostała przełożoną aż do śmierci w wieku czterdziestu sześciu lat, nadal oddając się umiłowanej od dzieciństwa trosce o ubogich i inspirując innych do tego samego.
Święta Elżbieto, pośród licznych prób wytrwałaś i pogłębiałaś swoją ufność w Bogu. Proszę, módl się, abym w obliczu trudności miał taką wiarę jak ty. Święta Elżbieto Anno Seton, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

