Polski

Święty Fidelis z Sigmaringen

Giovanni Battista Tiepolo, za pośrednictwem Wikimedia Commons

24 kwietnia: Święty Fidelis z Sigmaringen, prezbiter i męczennik — wspomnienie dowolne

ok. 1577–1622
Patron prawników i Kongregacji Ewangelizacji Narodów
Kanonizowany przez papieża Benedykta XIV w 1746 roku
Kolor liturgiczny: czerwony
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Wiaro katolicka, jakże jesteś trwała, jakże mocna, jak głęboko zakorzeniona, jak dobrze oparta na mocnej skale. Niebo i ziemia przeminą, lecz ty nigdy nie możesz zginąć. Od początku cały świat występował przeciw tobie, ty jednak nad wszystkim odniosłaś potężny triumf. Tym bowiem zwycięstwem, które zwycięża świat, jest nasza wiara; to ona poddała najpotężniejszych królów panowaniu Chrystusa i uczyniła narody sługami Chrystusa. ~Z ostatniego kazania świętego Fidelisa

Refleksja: Isaac Newton, angielski fizyk i matematyk, sformułował słynne stwierdzenie, że „każdemu działaniu towarzyszy równe co do wartości i przeciwnie skierowane przeciwdziałanie”. W 1517 roku augustianin Marcin Luter ogłosił w Wittenberdze w Niemczech swoje dziewięćdziesiąt pięć tez. To właśnie to działanie zapoczątkowało ruch znany jako reformacja protestancka. Wywołało ono równe co do siły i przeciwnie skierowane przeciwdziałanie, powszechnie nazywane katolicką kontrreformacją. Dzisiejszy święty urodził się w okresie, gdy ta reakcja nabierała rozpędu.

Marek Roy urodził się w niewielkim mieście Sigmaringen, na terenie dzisiejszych Niemiec. Jego ojciec był zamożnym przedsiębiorcą, który później został burmistrzem miasta, a matka była protestantką i przeszła na katolicyzm, gdy poślubiła ojca Marka. Marek miał troje starszego rodzeństwa i jedno młodsze. Kochający rodzice zadbali o to, aby w młodości otrzymał solidne wychowanie w jednej, świętej, katolickiej i apostolskiej wierze, a także nauczył się dobrych manier, samodyscypliny i czci dla Boga.

Po ukończeniu nauki na poziomie podstawowym Marek został wysłany na studia filozoficzne i prawnicze na Uniwersytecie we Fryburgu, na terenie dzisiejszych Niemiec. Był znakomitym studentem, a później nauczycielem, który zyskał podziw wielu osób. W 1603 roku, w wieku dwudziestu pięciu lat, został zaproszony, by towarzyszyć kilku młodzieńcom ze szlacheckich rodzin w podróży po Europie, która miała potrwać sześć lat i objąć wiele głównych miast Francji, Włoch oraz części Hiszpanii. Przez całą tę podróż Marek był dla młodzieńców wychowawcą i nauczycielem, kształtując ich w cnocie i wierze katolickiej. Pozostawał bardzo pobożny, regularnie nawiedzał kościoły, w miarę możliwości codziennie uczestniczył we Mszy świętej i zawsze był wrażliwy na potrzeby ubogich i chorych.

Po zakończeniu podróży Marek powrócił na Uniwersytet we Fryburgu, gdzie uzyskał doktorat z prawa, a następnie rozpoczął pracę jako prawnik we Francji. Jako prawnik szczególnie występował w obronie ubogich. Postanowił wykonywać swój zawód z całkowitą uczciwością, zamiast kierować się własnym zyskiem. Już po krótkim czasie pracy w zawodzie prawnika Marek poczuł rozczarowanie nieuczciwością powszechną wśród jego kolegów, z których wielu zabiegało o nieuczciwe zyski z procesów sądowych, zamiast postępować uczciwie i rzetelnie.

Rozczarowany systemem prawnym Marek postanowił pójść w ślady swojego brata, który został kapucynem. W 1612 roku, w wieku trzydziestu czterech lat, Marek przyjął święcenia kapłańskie, wstąpił do kapucynów i przyjął imię „Fidelis”, które znaczy „wierny”. Gdy wreszcie zaczął realizować swoje prawdziwe powołanie jako kapłan kapucyn, początkowo zmagał się z pokusami rozpaczy z powodu trzydziestu czterech lat życia, które wydawały mu się „stracone”. Przejście do życia zakonnego było z początku trudne, ponieważ nie miał już swobód, którymi cieszył się jako człowiek świecki, lecz przetrwał ten okres dzięki modlitwie i niezłomnej determinacji. W tym pierwszym roku napisał na własny użytek książkę, która miała zostać wydana ponad sto lat później pod tytułem Exercitia spiritualia seraphicae devotionis, będącą zbiorem modlitw i rozważań. Po czterech latach dalszych studiów teologicznych i formacji został wysłany do klasztoru na terenie dzisiejszej Szwajcarii, gdzie szybko zasłynął z kaznodziejstwa i zdecydowanej obrony wiary katolickiej w trwających zmaganiach z protestantyzmem, zwłaszcza zwinglianizmem i kalwinizmem.

Rok 1618 zapoczątkował jedną z najdłuższych i najbardziej krwawych wojen w dziejach Europy — wojnę trzydziestoletnią. Jej główną przyczyną były utrzymujące się napięcia związane z reformacją protestancką i katolicką kontrreformacją. W tym okresie ojciec Fidelis nadal prowadził życie głębokiej modlitwy i pokuty oraz gorliwie głosił kazania, przyprowadzając wielu z powrotem do wiary katolickiej. Dzielił się także Ewangelią, pisząc broszury o wierze, które potajemnie dostarczano tym, którzy porzucili Kościół na rzecz protestantyzmu.

W 1621 roku Fidelis został wysłany na tereny dzisiejszej Austrii, gdzie nadal głosił kazania z wielkim powodzeniem. Przyprowadził wielu ludzi z powrotem do wiary katolickiej, w tym przedstawicieli szlachty i władców. Gdy wybuchła epidemia, pomagał w opiece nad chorymi, zwłaszcza żołnierzami, a jego współczucie, szczera troska i świętość nie pozostały niezauważone. Wśród tych, którzy go dostrzegli, było wielu kalwinistów oburzonych jego powodzeniem w przyprowadzaniu innych z powrotem do Kościoła katolickiego.

W 1622 roku nowo utworzona Święta Kongregacja Rozkrzewiania Wiary posłała ojca Fidelisa jako misjonarza na tereny dzisiejszej wschodniej Szwajcarii. W tej misji towarzyszyło mu ośmiu współbraci kapucynów. Tam, na mocy upoważnienia otrzymanego z Rzymu, ogłosił dokument zwany „Dziesięcioma artykułami religijnymi”. Upoważnienie to pozwalało władzom świeckim zakazać kultu protestanckiego i nakazać kult katolicki. Wielu spośród tych, którzy porzucili wiarę katolicką, było tym rozwścieczonych, ale ojciec Fidelis niestrudzenie kontynuował swoją działalność, zabiegając jedynie o zbawienie dusz. Wrogość, z jaką się spotykał, skłoniła go jednak do radosnego zapowiadania swojego rychłego męczeństwa.

24 kwietnia ojciec Fidelis głosił kazanie w jednym ze szwajcarskich kościołów, gdy wtargnął tam rozwścieczony tłum. Padł strzał, który go jednak nie trafił, a on szybko opuścił kościół. Gdy zmierzał do sąsiedniej wioski, w której się zatrzymał, tłum, wśród którego był duchowny zwingliański, dogonił go i zażądał, by wyrzekł się wiary katolickiej i przyjął nauki Zwingliego. Odpowiedział im: „Zostałem do was posłany, aby odeprzeć waszą herezję, a nie ją przyjąć. Religia katolicka jest wiarą wszystkich wieków, nie lękam się śmierci”. Wtedy ojciec Fidelis został powalony na ziemię ciosem miecza w głowę. Następnie ukląkł i modlił się: „Przebacz moim wrogom, o Panie: zaślepieni namiętnością nie wiedzą, co czynią. Panie Jezu, zmiłuj się nade mną. Maryjo, Matko Boża, wspomóż mnie”. Potem zadano mu jeszcze wiele ciosów, wielokrotnie ugodzono go ostrzem i odcięto mu jedną z nóg w odwecie za liczne podróże misyjne, które odbył po ich ziemi. Ojciec Fidelis miał zaledwie czterdzieści pięć lat, z czego dziesięć przeżył jako zakonnik.

Męczeństwo ojca Fidelisa wywarło głęboki wpływ na wielu ludzi. Duchowny zwingliański, który uczestniczył w zadaniu mu męczeńskiej śmierci, później się nawrócił i powrócił do wiary katolickiej. Miejscowe władze wkrótce stłumiły bunt i przywrócono pokój. Sześć miesięcy później odkryto, że ciało ojca Fidelisa nie uległo rozkładowi, przeniesiono je więc do katedry w Chur i pochowano pod głównym ołtarzem. W ciągu następnego stulecia osoby modlące się przy jego grobie przypisały jego wstawiennictwu aż 305 cudów.

Prosząc dziś o jego wstawiennictwo, módl się, by i twoim jedynym pragnieniem była chwała Boża i zbawienie dusz. Świat jest pełen fałszywych nauk, zamętu w sprawach wiary i nieznajomości Boga. Wraz ze świętym Fidelisem odnów swoje niezłomne postanowienie, by stać się narzędziem jednej, świętej, katolickiej i apostolskiej wiary Chrystusa.

Modlitwa: Święty Fidelisie, choć odkryłeś swoje powołanie zakonne w późniejszym okresie życia, stracony czas nadrobiłeś gorliwością i miłością bliźniego. Nie lękałeś się o własne życie, lecz jedynie tego, że nie czynisz dość dla zbawienia dusz. Módl się za mnie, abym naśladował twoją odwagę i determinację, by czynić wszystko, co w mojej mocy, dla budowania Kościoła Chrystusowego. Święty Fidelisie, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

24 kwietnia: Święty Fidelis z Sigmaringen, prezbiter i męczennik — wspomnienie dowolne

ok. 1577–1622
Patron prawników i Kongregacji Ewangelizacji Narodów
Kanonizowany przez papieża Benedykta XIV w 1746 roku

Marek Roy urodził się w okresie katolickiej kontrreformacji w mieście Sigmaringen, na terenie dzisiejszych Niemiec. Otrzymał staranne wychowanie w wierze, a także w zakresie dobrych manier, samodyscypliny i czci dla Boga. Po ukończeniu podstawowej nauki Marek studiował filozofię i prawo na Uniwersytecie we Fryburgu, na terenie dzisiejszych Niemiec. Był znakomitym studentem, a później bardzo cenionym nauczycielem. W 1603 roku jako wychowawca i nauczyciel towarzyszył kilku młodym szlachcicom w sześcioletniej podróży po Europie, kształtując w nich cnoty i wiarę katolicką. 

Po zakończeniu podróży Marek powrócił na Uniwersytet we Fryburgu, aby ukończyć doktorat, zanim podjął pracę jako prawnik we Francji. Choć bronił ubogich i uczciwie wykonywał swój zawód, był rozczarowany korupcją wśród kolegów. Postanowił pójść w ślady swojego brata i zostać kapucynem. 

W 1612 roku, w wieku trzydziestu czterech lat, Marek wstąpił do kapucynów i przyjął imię „Fidelis”, co znaczy „wierny”. Początkowo zmagał się z pokusami rozpaczy z powodu trzydziestu czterech lat życia, które wydawały mu się „stracone”. Napisał książkę, wydaną później pod tytułem Exercitia spiritualia seraphicae devotionis, będącą zbiorem modlitw i rozważań. Po czterech latach dalszych studiów teologicznych i formacji został wysłany do klasztoru na terenie dzisiejszej Szwajcarii, gdzie zasłynął z głoszenia kazań i obrony wiary katolickiej przed protestantyzmem, zwłaszcza zwinglianizmem i kalwinizmem. Gdy w Europie szalała wojna trzydziestoletnia, ojciec Fidelis nadal prowadził życie głębokiej modlitwy i pokuty oraz gorliwie głosił kazania, przyprowadzając wielu z powrotem do wiary katolickiej. Jego broszury o wierze potajemnie dostarczano tym, którzy porzucili Kościół na rzecz protestantyzmu.

W 1621 roku Fidelis został wysłany na tereny dzisiejszej Austrii, gdzie przywiódł wielu ludzi z powrotem do wiary, w tym przedstawicieli szlachty i władców. Podczas epidemii opiekował się chorymi. Jego współczucie, szczera troska i świętość budziły gniew wielu kalwinistów, oburzonych jego sukcesami w przyciąganiu ludzi z powrotem do Kościoła katolickiego.

W 1622 roku Święta Kongregacja Rozkrzewiania Wiary skierowała ojca Fidelisa jako misjonarza na tereny dzisiejszej wschodniej Szwajcarii. Z upoważnienia Rzymu opublikował on „Dziesięć artykułów religii”, które umożliwiały władzom świeckim zakazywanie kultu protestanckiego i narzucanie kultu katolickiego. Wielu spośród tych, którzy porzucili katolicyzm, było oburzonych, lecz ojciec Fidelis nie ustawał w wysiłkach, zabiegając o zbawienie dusz. 

24 kwietnia, gdy ojciec Fidelis głosił kazanie w pewnym szwajcarskim kościele, przybył tam rozwścieczony tłum. Uniknął postrzału, lecz tłum dopadł go w następnej wiosce, żądając, by wyrzekł się wiary katolickiej i przyjął nauki Zwingliego. Kiedy ojciec Fidelis odmówił, otrzymał cios mieczem w głowę. Ukląkł i modlił się za swoich wrogów, zanim zadano mu kolejne ciosy, pchnięto go ostrzem i odcięto mu jedną nogę. Zmarł w wieku czterdziestu pięciu lat, po dziesięciu latach życia zakonnego. Ojcu Fidelisowi, pochowanemu ostatecznie pod głównym ołtarzem katedry w Chur, osoby proszące o jego wstawiennictwo przy jego grobie przypisywały aż 305 cudów.

Święty Fidelisie, choć swoje powołanie zakonne odkryłeś w późniejszym okresie życia, stracony czas nadrobiłeś gorliwością i miłością bliźniego. Obawiałeś się jedynie tego, że nie uczynisz dość dla zbawienia dusz. Módl się, abym naśladował twoją odwagę i determinację, by czynić wszystko, co w mojej mocy, dla budowania Kościoła Chrystusowego. Święty Fidelisie, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Wróć do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: