19 czerwca: Święty Romuald, opat — wspomnienie dowolne
ok. 951–1027
Wzywany w modlitwie o odnowę Kościoła i życia monastycznego
Kanonizowany przez papieża Grzegorza XIII w 1582 roku
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona
Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible
Cytat:
Przebywaj w swojej celi jak w raju. Zostaw za sobą cały świat i zapomnij o nim. Obserwuj swoje myśli jak dobry rybak wypatrujący ryb. Droga, którą masz podążać, znajduje się w Psalmach — nigdy jej nie opuszczaj. Jeśli dopiero przybywasz do klasztoru i mimo dobrej woli nie możesz osiągnąć tego, czego pragniesz, korzystaj z każdej sposobności, by śpiewać Psalmy w sercu i pojmować je umysłem. A jeśli podczas czytania twój umysł błądzi, nie poddawaj się; szybko powróć i ponownie skup umysł na słowach. Przede wszystkim uświadom sobie, że jesteś w obecności Boga, i trwaj w niej z taką postawą, jak człowiek stojący przed cesarzem. Ogołoć się całkowicie i trwaj w oczekiwaniu, poprzestając na łasce Bożej, jak pisklę, które niczego nie kosztuje i niczego nie je poza tym, co przyniesie mu matka. ~Krótka reguła świętego Romualda
Refleksja: Święty Romuald urodził się w szlacheckiej rodzinie w Rawennie, położonej na terenie dzisiejszych północnych Włoch. Podobno w młodości był bardzo niesforny, a według niektórych relacji nawet niegodziwy. Prawdopodobnie przejął takie zachowanie, naśladując ojca. W tamtych czasach możnowładcy często wdawali się w konflikty o panowanie nad ziemią, władzę polityczną lub w odpowiedzi na to, co uznawali za naruszenie honoru rodziny. Kiedy Romuald miał dwadzieścia lat, jego ojciec, Sergiusz degli Onesti, uwikłał się w taki konflikt z krewnym o własność ziemi. Rozstrzygnęli spór w pojedynku, który Sergiusz wygrał, zabijając swojego krewnego. Choć Romualdowi nie były obce tego rodzaju konflikty, postępowanie ojca napełniło go przerażeniem. Romuald uciekł do benedyktyńskiego klasztoru San Apollinare-in-Classe, położonego nieco na południe od Rawenny. Początkowo udał się tam na czterdziestodniowe rekolekcje wypełnione modlitwą i pokutą, aby zadośćuczynić za grzech ojca. Po czterdziestu dniach postanowił jednak pozostać i zostać mnichem.
W czasach Romualda wiele europejskich klasztorów przechodziło reformę. Wiele z nich nabrało politycznego charakteru i przestało kłaść tak duży nacisk na modlitwę. Gdy Romuald wstąpił do klasztoru San Apollinare-in-Classe, reformy dopiero się rozpoczęły, lecz prawdziwa odnowa wymaga wiele czasu. Ze względu na nowo rozbudzoną gorliwość w modlitwie i pokucie, a zarazem swój porywczy temperament i brak cierpliwości, Romuald często ostro ganił współbraci za ich rozluźniony styl życia. W rezultacie nie cieszył się sympatią mnichów bardziej przywiązanych do spraw światowych. Poprosił opata o zgodę na przeniesienie się do Wenecji i podjęcie życia pustelniczego pod kierownictwem duchowym innego pustelnika, imieniem Maryn, i szybko ją otrzymał. Przez kilka kolejnych lat Romuald prowadził surowe życie w samotności, milczeniu, modlitwie i pokucie. Pod kierunkiem Maryna wypracował własny monastyczny sposób życia, ucząc się nie tylko od niego, lecz także bezpośrednio od Ducha Świętego poprzez życie modlitwy.
Około roku 978, mając niespełna trzydzieści lat, Romuald wraz z Marynem przenieśli się na pogranicze Francji i Hiszpanii i zbudowali pustelnię w pobliżu klasztoru Saint-Michel-de-Cuxa. Przez kilka kolejnych lat Romuald nadal prowadził życie modlitwy, samotności i milczenia, poświęcając też pewien czas na intensywne studium i korzystając z biblioteki pobliskiego klasztoru. Studia te, prowadzone pod kierunkiem Ducha Świętego, skłoniły go do dalszego rozwijania nowego sposobu życia pustelniczego oraz do głębszego zrozumienia ideałów życia monastycznego w ogóle.
Około trzydziestego siódmego roku życia, po piętnastu do dwudziestu latach życia pustelniczego i wypracowaniu nowego teologicznego i praktycznego rozumienia ideałów monastycyzmu, Romuald zaczął podróżować po Europie. Zakładał nowe pustelnie i klasztory, a istniejącym wspólnotom potrzebującym reformy służył duchowym przewodnictwem. Jednym z jego pierwszych przystanków była wizyta u ojca, który w międzyczasie nawrócił się, porzucił dawny styl życia i sam został mnichem. Zanim ojciec zmarł, Romuald pomógł mu pełniej przyjąć nowe powołanie monastyczne. Jakiś czas po roku 996 Otton III objął godność cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Otton był oddany sprawie reform w Kościele i w całym cesarstwie. Według jednej z opowieści, gdy usłyszał o gorliwości Romualda i jego zaangażowaniu w reformę życia monastycznego, poprosił go, by został opatem pierwszego klasztoru Ottona, San Apollinare-in-Classe. Jednak mnisi tak zaciekle sprzeciwiali się reformatorskim wysiłkom Romualda, że ten, rozgoryczony, odszedł przed upływem roku.
Według legendy w 1012 roku pewien człowiek imieniem Maldolus miał wizję mnichów odzianych w biel, wstępujących po drabinie do nieba. Pod wpływem tej wizji Maldolus podarował Romualdowi należący do niego kawałek ziemi w Camaldoli, w pobliżu Arezzo w Toskanii. Na tej ziemi Romuald zbudował pięć pustelni, dając początek Kongregacji Pustelników Kamedułów Góry Koronnej. Ta nowa forma monastycyzmu po raz pierwszy harmonijnie połączyła życie pustelników i mnichów. Mnisi żyli we wspólnocie, dzieląc ze sobą posiłki, pracę i wspólną modlitwę. Pustelnicy natomiast realizowali swoje powołanie przeważnie w samotności. Nowatorska forma monastycyzmu zaproponowana przez Romualda miała na celu zespolenie tych dwóch powołań. Każdy z mnichów mieszkał we własnej pustelni, w milczeniu i samotności, ale codziennie gromadzili się we wspólnej kaplicy na modlitwie. Spożywali również wspólne posiłki, choć rzadziej niż mnisi żyjący w tradycyjnych wspólnotach, a także łączyły ich wspólna misja i reguła życia. W ciągu następnych piętnastu lat Romuald założył jeszcze kilka klasztorów-pustelni, trwale zakorzeniając tę nową formę życia monastycznego w szerszym życiu Kościoła.
„Krótka reguła”, którą święty Romuald pozostawił swoim braciom, jest właśnie taka — krótka. Powyżej została przytoczona w całości. W swojej prostocie ujmuje wszystko, co zdaniem świętego Romualda mnisi-pustelnicy powinni wiedzieć, aby prowadzić życie, do którego są powołani. Reguła proponuje siedem ćwiczeń pomagających wzrastać w kontemplacji. Mnich-pustelnik musi miłować swoją celę, być wolny od przywiązań, obserwować samego siebie, uważnie modlić się psalmami, trwać w czci przed Bogiem, gorliwie praktykować ascezę i stawać się jak dziecko w swojej otwartości na łaskę.
Święty Romuald zmarł w samotności swojej celi, którą nazywał „rajem”. W latach po jego śmierci osoby modlące się przy jego grobie donosiły o licznych cudach. Według legendy około 400 lat później ekshumowano jego ciało i stwierdzono, że nie uległo rozkładowi, jednak wskutek świętokradczego wydobycia z ziemi obróciło się w proch. Inne przekazy podają, że jego ciało pozostaje nienaruszone i zostało przeniesione do Fabriano we Włoszech, gdzie jego zakon wybudował kolejny klasztor. Dziś kościół ten nosi wezwanie świętego Romualda.
Życie pustelnicze, choć nie jest odpowiednie dla każdego, odgrywa zasadniczą rolę w życiu Kościoła. Bóg powołuje wybrane grono mężczyzn i kobiet, by wstawiali się za całym Kościołem, a także byli światłami wskazującymi drogę w naszej pielgrzymce ku niebu. Ich powołanie podkreśla znaczenie modlitwy, samotności, milczenia i ascezy. Oddając cześć wielkiemu założycielowi zakonu kamedułów, zastanówmy się nad naszą własną potrzebą głębszego wewnętrznego milczenia, osiągalnego jedynie przez samotność, modlitwę i pokutę. Choć twoim powołaniem może nie być życie pustelnicze, również ciebie Bóg wzywa do chwil kontemplacji, w których możesz choć w niewielkim stopniu doświadczyć tego sposobu życia. Codzienna modlitwa, rekolekcje, adoracja i podobne praktyki są niezbędne w tym pełnym pośpiechu i hałasu świecie. Postanów naśladować świętego Romualda i pozwól, by jego świadectwo prowadziło cię ku głębszemu zjednoczeniu z Bogiem.
Modlitwa: Święty Romualdzie, Bóg wezwał cię do nowego i chwalebnego powołania, którym przez ciebie pragnął obdarzyć Kościół. Odpowiedziałeś wielkodusznie i pozostawiłeś po sobie dziedzictwo świętych mężów, którzy poszli twoim śladem. Proszę, módl się za mnie, abym pełniej oddał się życiu w milczeniu, samotności i modlitwie. W ten sposób odkryję piękne życie, które ty odkryłeś, aby pełniej przygotować moją duszę do nieba. Święty Romualdzie, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV
Dalsza lektura:
Święci i święta katolickie & uroczystości
Informacje o świętych katolickich
Wszyscy święci dzisiejszego dnia
Wszyscy święci roku liturgicznego
(Wersja skrócona)
19 czerwca: Święty Romuald, opat — wspomnienie dowolne
ok. 951–1027
Przyzywany w modlitwach o reformę Kościoła i życia monastycznego
Kanonizowany przez papieża Grzegorza XIII w 1582 roku
Święty Romuald urodził się w szlacheckiej rodzinie w Rawennie, położonej na terenie dzisiejszych północnych Włoch. Gdy Romuald miał dwadzieścia lat, jego ojciec zabił krewnego w pojedynku mającym rozstrzygnąć spór o własność ziemi. Przerażony postępkiem ojca, Romuald uciekł do benedyktyńskiego klasztoru San Apollinare-in-Classe, położonego nieco na południe od Rawenny. Po czterdziestodniowych rekolekcjach wypełnionych modlitwą i pokutą, podjętych w celu zadośćuczynienia za grzech ojca, Romuald postanowił pozostać w klasztorze i zostać mnichem.
W czasach Romualda wiele europejskich klasztorów, w których osłabł nacisk na modlitwę i które nabrały politycznego charakteru, przechodziło reformę. Choć w klasztorze San Apollinare-in-Classe rozpoczęto już reformy, Romuald stracił panowanie nad sobą i ostro zganił współbraci za ich rozluźniony tryb życia. Nie ciesząc się sympatią mnichów bardziej przywiązanych do spraw tego świata, otrzymał od opata zgodę na przeniesienie się do Wenecji i podjęcie życia pustelniczego pod kierownictwem duchowym innego pustelnika, imieniem Maryn. Przez kilka lat Romuald prowadził surowe życie w samotności, milczeniu, modlitwie i pokucie, wypracowując własny sposób życia monastycznego.
Około 978 roku Romuald i Maryn zbudowali pustelnię na granicy Francji i Hiszpanii, w pobliżu klasztoru Saint-Michel-de-Cuxa. Po niemal dwóch dekadach życia pustelniczego, mając nowe teologiczne i praktyczne rozumienie monastycyzmu, Romuald zaczął podróżować po Europie. Zakładał pustelnie i klasztory oraz służył kierownictwem duchowym już istniejącym wspólnotom, które potrzebowały reformy. Odwiedził swojego ojca, który odwrócił się od dawnego sposobu życia i sam został mnichem. Przed śmiercią ojca Romuald pomógł mu pełniej przyjąć powołanie monastyczne. Cesarz rzymski Otton III poprosił Romualda, aby został opatem pierwszego klasztoru Ottona, San Apollinare-in-Classe. Mnisi jednak tak gwałtownie sprzeciwiali się podejmowanym przez Romualda próbom reformy, że przed upływem roku odszedł zniechęcony.
W 1012 roku Romuald wykorzystał podarowaną ziemię w Camaldoli, niedaleko Arezzo w Toskanii, aby zbudować pięć pustelni, dając początek Kongregacji Pustelników Kamedułów Góry Koronnej. Jego nowa forma monastycyzmu łączyła w harmonijną całość milczenie i samotność pustelników ze wspólnymi posiłkami i wspólną modlitwą mnichów. W ciągu kolejnych piętnastu lat Romuald założył jeszcze kilka klasztorów-pustelni, trwale zakorzeniając nową formę życia monastycznego w szerszym życiu Kościoła.
„Krótka reguła”, którą święty Romuald pozostawił swoim braciom, zalecała im kochać swoje cele, być wolnymi od przywiązań, czuwać nad sobą, uważnie modlić się psalmami, trwać z czcią przed Bogiem, gorliwie praktykować ascezę i stawać się jak dzieci w otwartości na łaskę.
Święty Romuald zmarł w samotności swojej celi, którą nazywał „rajem”. Ci, którzy modlili się przy jego grobie, opowiadali o licznych cudach. Według jednej z relacji ciało Romualda pozostało nienaruszone i zostało przeniesione do Fabriano we Włoszech, gdzie jego zakon wzniósł kolejny klasztor. Dziś kościół ten nosi wezwanie świętego Romualda.
Święty Romualdzie, Bóg obdarzył cię wspaniałym powołaniem, które stało się darem dla Kościoła. Odpowiedziałeś wielkodusznie i pozostawiłeś po sobie dziedzictwo świętych mężów. Proszę, módl się, abym pełniej oddawał się życiu w milczeniu, samotności i modlitwie, by odkryć piękne życie, które pełniej przygotuje moją duszę do nieba. Święty Romualdzie, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.


