Polski

Święty Jan I, papież i męczennik


Zdjęcia z Wikimedia Commons: Wyróżnione & Główne

18 maja: Święty Jan I, papież i męczennik — wspomnienie dowolne

Około końca V wieku–526
Wzywany w pokusach dążenia do fałszywej jedności i przyjmowania herezji
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Kolor liturgiczny: czerwony
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Któż nie zazdrości męczennikowi szczęścia w jego lochu, gdy widzi wewnętrzną radość, pokój i miłość, z jakimi zamyka on oczy na ten świat! A o ileż bardziej, gdy w duchu rozważa chwałę, z jaką aniołowie prowadzą duszę świętego, niczym Łazarza, do przybytków nieśmiertelnej szczęśliwości! Niegodziwy tyran natomiast nie może czuć się bezpieczny na swoim tronie… W najlepszym razie jego zwodnicze przyjemności są nędzną zamianą za prawdziwą radość i pokój płynące z cnoty; nie może też uciec przed udręką własnego sumienia ani odorem swojej winy. Jak straszliwie narasta jego trwoga, gdy zbliża się śmierć! I jakże przez całą wieczność będzie potępiał własne bezmierne szaleństwo, jeśli przez szczere nawrócenie nie zapobiegnie wiecznym cierpieniom! ~Żywoty świętych Butlera

Rozważanie: W 451 roku Sobór Chalcedoński nauczał, że Jezus miał zarówno naturę ludzką, jak i Boską, a obie te natury były zjednoczone w jednej Osobie Jezusa Chrystusa. Doktryna ta została sformułowana w odpowiedzi na herezję ariańską, która nękała Cesarstwo Wschodniorzymskie i głosiła, że Jezus został stworzony przez Ojca, a zatem nie jest Mu równy ani nie jest Bogiem. Po tym, jak Sobór Chalcedoński przeciwstawił się tej herezji, duchowni ariańscy, a nawet cesarz bizantyjski próbowali zbliżyć się do przyjęcia tego nauczania, lecz wielu z nich nie poszło do końca tą drogą. Zamiast tego liczni dawni arianie popadli w inne, kompromisowe herezje, które nie przyjmowały w pełni dwóch natur Syna Bożego. W 482 roku cesarz bizantyjski Zenon wydał dokument zwany Henotikonem. Dokument ten stanowił próbę znalezienia kompromisu między oficjalną nauką Kościoła o naturze Chrystusa, określoną na Soborze Chalcedońskim, a poglądem ariańskim. Następca cesarza Zenona, Bazyliskos, trwał w tym błędzie dotyczącym wiary.

W 518 roku Justyn I objął po cesarzu Bazyliskosie tron Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Niedługo potem przyjął stanowisko papieża i Soboru Chalcedońskiego. W 523 roku cesarz Justyn wydał edykt nakazujący przyjęcie nauki Soboru Chalcedońskiego w całym Cesarstwie Wschodnim i żądający, by wszyscy arianie przekazali swoje kościoły katolikom. W tym czasie na Zachodzie Rzym znajdował się pod władzą Teodoryka Wielkiego, króla Ostrogotów. Teodoryk był arianinem, co powodowało nieustanne napięcia między nim a papieżem, a także wszystkimi katolikami wiernymi prawowiernej nauce. Choć Teodoryk na ogół odnosił się przychylnie do chrześcijan przyjmujących naukę Soboru Chalcedońskiego (w tym do papieża), ogarnęło go oburzenie, gdy cesarz wschodniorzymski Justyn I wydał w 523 roku edykt przeciwko arianom. Zagroził, że jeśli edykt nie zostanie odwołany, potraktuje wszystkich katolików na Zachodzie przyjmujących naukę Soboru Chalcedońskiego tak samo, jak traktowano arian na Wschodzie, zapowiadając nawet rozlew krwi.

W tym samym roku rzymski diakon, archidiakon Jan, został wyniesiony na urząd papieski, stając się papieżem Janem. Wkrótce potem oburzony król Teodoryk zmusił papieża Jana do podróży do Konstantynopola, aby przekonał cesarza Justyna do odwołania edyktu. Papież Jan udał się tam niechętnie, w towarzystwie kilku biskupów i rzymskich senatorów. Gdy papież Jan przybył do Konstantynopola, cesarz Justyn przyjął go serdecznie i było jasne, że obaj są tego samego zdania. Według przekazów cesarz wyjechał dwanaście mil poza bramę miasta, aby spotkać się z papieżem, a gdy się spotkali, pokłonił mu się do ziemi w hołdzie. Mówi się, że w drodze do miasta papież uzdrowił niewidomego. Co do sprawy, która go tam sprowadziła, papież Jan mógł zachęcać cesarza do łagodnego traktowania arian, ale w żaden sposób nie spełnił żądania króla Teodoryka, by przekonać cesarza do odwołania edyktu. Papież Jan niezachwianie trwał przy wierze katolickiej i w pełni przyjmował nauczanie Soboru Chalcedońskiego.

Gdy do króla Teodoryka dotarła wiadomość, że papież Jan nie wykonał jego rozkazu, król wpadł w gniew. Najpierw uwięził, a później kazał stracić jednego z najbliższych przyjaciół papieża Jana, filozofa Boecjusza. Następnie, gdy papież Jan powrócił do Italii, król Teodoryk natychmiast kazał aresztować jego, pozostałych biskupów i senatorów oraz osadzić ich w więzieniu w Rawennie, nie pozwalając papieżowi Janowi na powrót do Rzymu. Ponieważ papież Jan był już bardzo słaby i schorowany, nie przeżył długo w lochu. Choć król nie kazał go bezpośrednio stracić, Kościół mimo to uznał świętego papieża Jana I za męczennika za wiarę.

Gdyby papież Jan poszedł na kompromis w sprawach wiary Kościoła, król byłby mu wdzięczny i dobrze by go traktował. Papież miał jednak obowiązek głosić jedyną prawdziwą wiarę, bez względu na własne bezpieczeństwo i zdrowie. Tak właśnie postąpił papież Jan i dlatego jest teraz świętym na niebiańskich dworach.

Oddając cześć temu świętemu męczennikowi, zastanów się, w jakich sprawach doświadczasz pokusy pójścia na kompromis w kwestiach własnej wiary w imię „pokoju za wszelką cenę”. Świecki świat często kusi nas, byśmy pomniejszali znaczenie naszej wiary, zwłaszcza naszych przekonań moralnych, w imię fałszywej jedności. Istnieje dziś wiele form obiektywnego zła, które świecki świat przedstawia jako dobro: aborcja, zamęt dotyczący tożsamości płciowej, materializm i ateistyczny socjalizm — by wymienić tylko kilka. Pozwól, by święty papież Jan I stał się dla ciebie inspiracją, aby nie zabrakło ci odwagi w obliczu takich pokus. Oddaj się prawdzie, aby stawać się czystszym narzędziem zbawczych prawd, które poprowadzą najbardziej potrzebujących do wiecznego zbawienia.

Modlitwa: Święty papieżu Janie, postanowiłeś cenić prawdę wiary katolickiej bardziej niż własne życie. Do końca pozostałeś niezłomny w głoszeniu Ewangelii. Proszę, módl się za mnie, abym nigdy nie zachwiał się w wierze i nigdy nie uległ pokusom jej rozwadniania. Obym miał taką samą odwagę jak ty, aby Bóg mógł posłużyć się mną i dotrzeć do tych, którzy potrzebują poznać Jego zbawcze prawdy. Święty Janie I, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Dalsza lektura:

Święci i święta katolickie & uroczystości

New Advent

Catholic Exchange

Żywoty świętych Butlera

Wikipedia

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego


(Wersja skrócona)

18 maja: Święty Jan I, papież i męczennik — wspomnienie dowolne

ok. końca V wieku–526
Wzywany w obronie przed pokusami fałszywej jedności i przyjmowania herezji
Kanonizacja przed ustanowieniem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

W 451 roku Sobór Chalcedoński nauczał, że Jezus miał zarówno naturę ludzką, jak i Boską, a te dwie natury były zjednoczone w jednej Osobie Jezusa Chrystusa. Doktryna ta została sformułowana w odpowiedzi na herezję ariańską, która nękała Cesarstwo Wschodniorzymskie i głosiła, że Jezus został stworzony przez Ojca, a zatem nie jest ani równy Mu, ani Boski. Po tym, jak Sobór Chalcedoński przeciwstawił się tej herezji, duchowni ariańscy, a nawet cesarz bizantyjski próbowali zbliżyć się do przyjęcia jego nauki, lecz wielu z nich nie przyjęło jej w pełni. Zamiast tego wielu dawnych arian popadło w inne herezje, szukające pośredniej drogi i nieuznające w pełni dwóch natur Syna Bożego. 

W 518 roku Justyn I został cesarzem wschodniorzymskim, przyjmując stanowisko papieża i Soboru Chalcedońskiego. W 523 roku cesarz Justyn wydał edykt nakazujący przyjęcie nauki Soboru Chalcedońskiego w całym Cesarstwie Wschodnim i żądający, aby wszyscy arianie przekazali swoje kościoły katolikom. Na Zachodzie cesarz Teodoryk był arianinem, którego oburzył edykt cesarza Justyna. Zagroził, że jeśli edykt nie zostanie odwołany, potraktuje wszystkich katolików na Zachodzie uznających Sobór Chalcedoński tak samo, jak traktowano arian na Wschodzie, zapowiadając nawet rozlew krwi.

W tym samym roku diakon z Rzymu, archidiakon Jan, został wyniesiony na urząd papieski, stając się papieżem Janem. Wkrótce potem król Teodoryk zmusił papieża Jana do podróży do Konstantynopola, aby spróbował przekonać cesarza Justyna do odwołania edyktu. Papież Jan niechętnie wyruszył w drogę w towarzystwie kilku biskupów i rzymskich senatorów. Gdy przybył do Konstantynopola, cesarz Justyn przyjął go serdecznie. W pełni uznając nauczanie Soboru Chalcedońskiego, papież Jan mógł zachęcać cesarza do łagodnego traktowania arian. 

Gdy do króla Teodoryka dotarła wiadomość, że papież Jan nie wykonał jego rozkazu, król uwięził, a następnie stracił jednego z najbliższych przyjaciół papieża Jana, filozofa Boecjusza. Kiedy papież Jan powrócił do Italii, król Teodoryk natychmiast kazał aresztować jego, pozostałych biskupów oraz senatorów i uwięzić ich w Rawennie, nie pozwalając papieżowi Janowi wrócić do Rzymu. Ponieważ papież Jan był już bardzo słaby i schorowany, nie przeżył długo w lochu. Choć nie został stracony przez króla, Kościół uznał jednak świętego papieża Jana I za męczennika za wiarę.

Gdyby papież Jan poszedł na kompromis w sprawach wiary Kościoła, król byłby mu wdzięczny i dobrze by go traktował. Papież miał jednak obowiązek głosić jedyną prawdziwą wiarę, bez względu na własne bezpieczeństwo i zdrowie. Tak właśnie postąpił papież Jan i dlatego jest teraz świętym na niebiańskich dworach.

Święty papieżu Janie, ceniłeś prawdę wiary katolickiej bardziej niż własne życie i pozostałeś niezłomny w głoszeniu Ewangelii. Proszę, módl się, abym nigdy nie zachwiał się w wierze ani jej nie rozwadniał. Obym miał  twoją odwagę, aby Bóg mógł posłużyć się mną i dotrzeć do tych, którzy potrzebują poznać Jego zbawcze prawdy. Święty Janie I, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Powrót do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: