Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
(W wielu diecezjach uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzi się w siódmą niedzielę wielkanocną. Jeśli w twojej diecezji świętuje się dziś Wniebowstąpienie, zobacz rozważanie z poprzedniego czwartku.)
Godzina chwały
Siódma Niedziela Wielkanocna (gdy Wniebowstąpienie Pańskie obchodzono w czwartek — rok A)
Jezus podniósł oczy ku niebu i powiedział: „Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył, tak jak dałeś Mu władzę nad wszystkimi ludźmi, aby Twój Syn dał życie wieczne wszystkim, których Mu dałeś”. J 17:1–2
Cały rozdział 17 Ewangelii według św. Jana tradycyjnie określa się mianem modlitwy arcykapłańskiej Jezusa. Modlitwa ta kończy mowę pożegnalną wygłoszoną podczas Ostatniej Wieczerzy, którą czytamy od dwóch tygodni. Wyznacza ona przejście od zakończenia publicznej działalności Jezusa do Jego męki i uwielbienia. Zakończywszy nauczanie, Jezus zaczyna w modlitwie ofiarowywać Ojcu swoje życie. Modlitwę tę można podzielić na trzy części:
- Wersety 1–11a: W swojej zażyłej modlitwie do Ojca Jezus skupia się na Ich wzajemnym uwielbieniu przez dopełnienie Jego ofiary. Ta „godzina” ofiary i chwały jest już bliska.
- Wersety 11b–19: Jezus modli się za uczniów, którzy towarzyszyli Mu podczas Jego ziemskiej działalności, prosząc o ich ochronę, uświęcenie i wytrwałość w pełnieniu misji.
- Wersety 20–26: Modlitwa Jezusa obejmuje wszystkich przyszłych wierzących, Kościół wszystkich czasów, także nas dzisiaj. Jezus modli się o jedność wierzących, zakorzenioną w miłości Ojca i Syna.
Dziś, w roku liturgicznym A, czytamy pierwszą część tej modlitwy, w której Jezus mówi o swojej Boskiej misji i bliskim powrocie do chwały, którą dzielił z Ojcem przed stworzeniem. Modlitwa ta uwydatnia jeden z głównych tematów Ewangelii według św. Jana: „godzinę” Jezusa.
Temat „godziny” pojawił się na weselu w Kanie, na początku znaków Jezusa. Kiedy Najświętsza Maryja Panna wstawia się za nowożeńcami, mówiąc: „Nie mają wina”, Jezus odpowiada: „Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?” (J 2:3–4). Od tej chwili Jezus przez całą swoją działalność nawiązuje do swojej „godziny”, wskazując na wyznaczony czas swojej męki i uwielbienia.
W dzisiejszej modlitwie arcykapłańskiej Jezus po raz ostatni i ostateczny odnosi się do swojej godziny: „Ojcze, nadeszła godzina…” (J 17:1). Nadeszła już godzina Jego ofiary, szczytowy moment Jego ziemskiej misji. Choć Jezus był w pełni świadomy cierpienia, które miał znieść, nie wchodził w nie z trwogą ani lękiem. Czynił to raczej z pełną gotowością i zdecydowaniem, wiedząc, że wszystko, czego dokonał w ciągu swojego życia i publicznej działalności, prowadziło do tej chwili, która wreszcie nadeszła.
Ludzka postawa Jezusa modlącego się w tym przełomowym momencie jest dla nas zaproszeniem, byśmy podchodzili do Jego Ofiary tak jak On. Jego „godzina” trwa w naszym życiu za każdym razem, gdy jesteśmy zaproszeni do przyjęcia Jego Krzyża. Dlatego każdą sposobność do ofiary — choćby najmniejszej — trzeba przyjmować w modlitwie, w zjednoczeniu z modlitwą Jezusa.
Modlitwa Jezusa uczy nas, że ofiara nie jest czymś, przed czym należy się wzbraniać ani co należy przyjmować z niechęcią. Przeciwnie, każda ofiara staje się sposobnością do uwielbienia Boga i otrzymania udziału w Jego chwale. Gdy przyjmujemy ofiarę z wielkodusznością i ufnością, jednoczymy się z doskonałą Ofiarą Jezusa, uczestnicząc w Jego dziele odkupienia i oddając chwałę Ojcu.
Rozważ dziś wewnętrzną postawę, jaką Jezus ukazał w obliczu bliskiego cierpienia i śmierci. Nie cofał się ze strachu ani się nie wahał. Patrzył na swój Krzyż Boskimi oczami, widząc w swojej Ofierze szczytowy moment misji swojego życia oraz źródło chwały dla siebie i swojego Ojca. Gdy staramy się przyjmować nasze własne ofiary, zwróć się do Chrystusa w modlitwie, prosząc o Jego łaskę i siłę, by zanosić Jego modlitwę tak, jak On zanosił ją do Ojca.
Najchwalebniejszy Arcykapłanie, gdy nadeszła godzina Twojego cierpienia, przyjąłeś tę Ofiarę z niezachwianym zdecydowaniem. To zdecydowanie objawiło chwałę, którą dzieliłeś z Ojcem. Proszę, wprowadź mnie w Twoją ofiarną miłość i pomóż mi w modlitwie wybierać każdą ofiarę, do której mnie wzywasz, z takim samym zdecydowaniem, którego wzór dałeś w swojej modlitwie arcykapłańskiej. Jezu, ufam Tobie.
(W wielu diecezjach uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzi się w siódmą niedzielę wielkanocną. Jeśli w twojej diecezji świętuje się dziś Wniebowstąpienie, zobacz rozważanie z poprzedniego czwartku.)
Uświęceni w prawdzie
Siódma Niedziela Wielkanocna (gdy Wniebowstąpienie obchodzono w czwartek — rok B)
„Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą”. J 17:15–17
Kiedy Jezus stanął przed Poncjuszem Piłatem, oznajmił: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie”. Piłat odpowiedział sceptycznym pytaniem: „Cóż to jest prawda?” (J 18:37–38). To pytanie — postawione zaledwie kilka godzin po Ostatniej Wieczerzy, podczas której Jezus modlił się za swoich uczniów — uwydatnia sceptycyzm i relatywizm świata, tak wyraźnie kontrastujące z Bożą prawdą, którą objawia Jezus: „Słowo Twoje jest prawdą”.
Rozdział 17 Ewangelii według św. Jana często określa się mianem modlitwy arcykapłańskiej Jezusa. Kończy on mowę pożegnalną wygłoszoną podczas Ostatniej Wieczerzy, ostatnią mowę Jezusa przed Jego męką. Zakończywszy nauczanie, Jezus zwraca się w modlitwie do Ojca i modli się kolejno w trzech intencjach: najpierw za siebie, potem za swoich uczniów, a na koniec za wszystkich przyszłych wierzących — także za nas. Dziś czytamy drugą część tej modlitwy, w której Jezus wstawia się za swoimi uczniami, prosząc Ojca o ich ochronę, uświęcenie i jedność. Modli się, aby zostali ustrzeżeni od złego, pozostali wierni objawionej im prawdzie i aby Ojciec „uświęcił ich w prawdzie”.
Być „konsekrowanym” znaczy być uczynionym świętym, wyłączonym do świętego celu, oddanym wyłącznie Bogu i uzdolnionym do wypełnienia tego celu. Ta konsekracja wymagała, by uczniowie zostali oczyszczeni, uświęceni i przygotowani do służby Bożej. Ich konsekracja dokonuje się na dwa sposoby. Po pierwsze, Jezus konsekrował ich, nauczając ich prawdy przez cały czas swojej publicznej działalności. Przez trzy lata słuchali Jego nauk, byli świadkami Jego dzieł i prowadzili z Nim głębokie rozmowy. Choć nie rozumieli jeszcze w pełni wszystkiego, czego nauczał, słowo Jezusa położyło fundament pod ich wiarę. Prawda została im ogłoszona, a Duch Święty miał ich później doprowadzić do pełniejszego zrozumienia tych licznych prawd.
Uczniowie zostali konsekrowani przez przyjęcie prawdy słowa Ojca. Jezus wskazuje jednak na jeszcze większy akt konsekracji, gdy oznajmia: „A za nich Ja poświęcam samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (J 17:19). Jezus odnosi się tu do swojej zbliżającej się męki. Jego ofiarowanie siebie na krzyżu jest ostatecznym źródłem ich uświęcenia. Uczy nas to, że konsekracja w prawdzie nie dokonuje się przede wszystkim przez samo przyjęcie nauki Jezusa; dopełnia się ona przez przynależność do samej Prawdy. Jezus nie jest jedynie nauczycielem Bożych prawd — On jest Prawdą: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14:6). Przez swoje cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Jezus staje się dla swoich uczniów źródłem świętości i przemiany. Składając siebie jako doskonałą ofiarę, umożliwia im — a także nam — konsekrację, wyłączenie do Bożej misji i otrzymanie mocy do jej wypełnienia.
Rozważ dziś dwojaką misję Jezusa, której celem jest konsekracja Jego uczniów, a przez to także nas. Nasza konsekracja zaczyna się od słuchania słowa Bożego, rozumienia go i przyjmowania z wiarą. Ta pierwsza forma konsekracji przygotowuje nas do głębszej konsekracji, której doświadczamy przez paschalną Ofiarę Jezusa. Być konsekrowanymi w prawdzie przez Jego mękę i zmartwychwstanie oznacza być z Nim zjednoczonymi — umieramy dla grzechu i powstajemy z Nim do nowego życia. W tej konsekracji Jego Ofiara staje się naszą ofiarą, a Jego modlitwa — naszą modlitwą. Przynależąc do Prawdy, nie tylko zostajemy przemienieni w narzędzia Jego miłości i świętości, lecz także otrzymujemy moc, by nieść Jego prawdę światu, kontynuując misję, którą powierzył swoim uczniom.
Panie wszelkiej Prawdy, Ty nie tylko objawiasz prawdy nieba i ziemi, lecz sam jesteś Prawdą, odwiecznym Słowem Ojca. Proszę, uświęć mnie w prawdzie, karmiąc mój umysł prawdami naszej wiary i włączając całą moją istotę w Ofiarę Twojego krzyża, przez którą uświęcasz świat. Jezu, ufam Tobie.
(W wielu diecezjach uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzi się w niedzielę siódmego tygodnia okresu wielkanocnego. Jeśli w twojej diecezji obchodzisz dziś Wniebowstąpienie Pańskie, sięgnij po rozważanie z poprzedniego czwartku.)
Udział w chwale Chrystusa
VII niedziela wielkanocna (gdy Wniebowstąpienie Pańskie obchodzono w czwartek — rok C)
„Ojcze Święty, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś”. J 17:20–23
Modlitwa Jezusa jest pełna głębi i znaczenia. Pochodzi z trzeciej części Jego Modlitwy Arcykapłańskiej, którą odmówił pod koniec Ostatniej Wieczerzy, tuż przed wyjściem do ogrodu Getsemani, gdzie miał zostać pojmany.
W pierwszej części tej modlitwy Jezus kładzie fundament, mówiąc o swojej jedności z Ojcem i o Ich wzajemnym uwielbieniu. W drugiej części Jezus modli się za swoich uczniów, zapraszając ich do swojej zażyłej komunii z Ojcem, a przez to także do udziału w misji i chwale, które otrzymuje od Ojca. W trzeciej części swojej modlitwy, stanowiącej dzisiejszą Ewangelię, Jezus kieruje uwagę ku wszystkim, którzy uwierzą w Niego dzięki przepowiadaniu uczniów. Obejmuje to cały Kościół wszystkich czasów — i każdego z nas.
Ten potrójny tok modlitwy ukazuje istotę misji Jezusa: wprowadzić wszystkich wierzących w doskonałą komunię miłości łączącą Ojca i Syna. Przez tę jedność Kościół staje się dla świata widzialnym znakiem Bożej miłości. Modlitwa rozszerza się od Jezusa i Ojca, obejmując Apostołów, a ostatecznie wszystkich, którzy przez Kościół będą uczestniczyć w tej Bożej komunii.
Jedność z Ojcem i Synem, do której jesteśmy powołani, jest tak głęboka i tajemnicza, że gdy ją rozważamy, może nas ogarnąć pełen czci zachwyt. Jezus nie modlił się po prostu o to, byśmy się z Nim zgadzali czy myśleli podobnie. Modlił się natomiast o jedność, która dotyka najgłębszego wymiaru naszego istnienia: „Aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno”. Zatrzymaj się na chwilę przy tej modlitwie. Jezus pragnie, by nasza jedność z Nim była równie życiodajna i głęboka jak Jego jedność z Ojcem. Innymi słowy, jesteśmy zaproszeni do pełnego udziału w doskonałości Bożej komunii. Bóg chce żyć w nas, tak jak my żyjemy w Nim.
Kiedy wchodzimy w tę jedność i pozwalamy Bogu w nas zamieszkać, owocuje to trzema niezwykłymi błogosławieństwami. Po pierwsze, zostajemy „doprowadzeni do doskonałej jedności”. Jedność z Jezusem nas udoskonala, czyniąc nas świętymi, gdy przemienia nas Jego miłość. Po drugie, w miarę jak jesteśmy udoskonalani, Jezus dzieli się z nami chwałą, którą otrzymał od Ojca. Nie tylko oddajemy chwałę Bogu, lecz także otrzymujemy Jego chwałę i w niej uczestniczymy, mając udział w Jego Boskim życiu i Jego zwycięskiej miłości. Wreszcie jedność z Jezusem daje nam udział w Jego misji — misji powierzonej Mu przez Ojca, którą On doskonale wypełnił. Choć wstąpił do nieba i zakończył swoją ziemską misję, nadal pełni ją przez nas, gdy żyjemy ofiarną miłością.
Rozważ dziś przemieniającą tajemnicę jedności z Ojcem i Synem, do której jesteśmy powołani. Ta jedność nas oczyszcza i udoskonala, pozwala nam uczestniczyć w chwale Boga i uzdalnia nas do kontynuowania Chrystusowej misji prowadzenia wszystkich ludzi do zbawienia. Nic nie przynosi większego spełnienia, ponieważ ta jedność w istnieniu, nagrodzie i misji jest naszą największą radością i pełnią życia.
Panie Jezu, Ty i Ojciec jesteście jedno — Bogiem doskonałej jedności: Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Dziękuję Ci, że zapraszasz mnie do udziału w samym Twoim życiu, w Twojej chwale i Twojej misji, wprowadzając mnie w komunię z Tobą. Spraw, abym z kolei stawał się narzędziem Twojej ofiarnej miłości wobec innych i w ten sposób prowadził ich do udziału w Twoim chwalebnym życiu. Jezu, ufam Tobie.
Od jasnego zrozumienia do krzyża
Poniedziałek siódmego tygodnia okresu wielkanocnego
Uczniowie powiedzieli do Jezusa: „Teraz mówisz otwarcie i nie posługujesz się żadną przenośnią. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby Cię ktokolwiek pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś”. Jan 16:29–30
W całej Ewangelii według św. Jana Jezus często posługuje się alegoriami i metaforami, które uczniom trudno zrozumieć. Mówił w nich o sobie między innymi jako o Dobrym Pasterzu, Chlebie Życia, Światłości Świata, Prawdziwym Krzewie Winnym i Wodzie Żywej. Jednak podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus mówi jasno i otwarcie, bez zawoalowanego języka, do którego byli przyzwyczajeni. Mówi o miłości Ojca do nich, o swoim rychłym odejściu i powrocie do Ojca oraz o tym, że pośle Ducha Świętego — Ducha Prawdy — aby doprowadził ich do całej prawdy.
Słuchając Jezusa mówiącego otwarcie, Apostołowie cieszyli się nowo odkrytą jasnością zrozumienia, co wskazywało, że ich wiara osiągnęła głębszy poziom. W tej przełomowej chwili, zaledwie kilka godzin przed pojmaniem i męką Jezusa, ich nowe zrozumienie musiało zadziwić nawet ich samych: „Teraz wiemy, że wszystko wiesz… wierzymy, że od Boga wyszedłeś”.
Ten nowy poziom zrozumienia był zaledwie początkiem drogi, która w kolejnych latach miała prowadzić ich coraz głębiej w całą Prawdę. Jednak mimo tego nowego zrozumienia Jezus zaraz dodaje, że wkrótce „rozproszą się” i zostawią Go samego. Ich nowo odkryta jasność zrozumienia miała niebawem stanąć twarzą w twarz z krzyżem.
Doświadczenie Apostołów wiele nas uczy o naszych własnych drogach duchowych. Przed Ostatnią Wieczerzą Apostołowie przez lata wzrastali w wierze, słuchając Jezusa, zmagając się ze zrozumieniem zawoalowanego języka i będąc świadkami cudów. Kiedy podczas wieczerzy paschalnej Jezus przemawiał otwarcie i z miłością, pełniej uchylał zasłonę, aby pomóc ich wierze rozkwitnąć. Czynił to po części dlatego, że wiedział, jak głęboko wstrząśnie nimi Jego męka — i rzeczywiście tak się stało.
W życiu każdego z nas odnajdujemy podobny schemat. Gdy uczymy się modlić, rozważać Ewangelie i zgłębiać Boże prawdy, nabieramy otuchy, zaczynając dostrzegać, jaki skarb odkryliśmy. Możemy wtedy doświadczyć chwili jasnego zrozumienia, czując, że Bóg przemawia bezpośrednio do nas. Kiedy tak się dzieje, łatwo założyć, że wszystko w życiu natychmiast stanie się łatwiejsze. A jednak często zaraz potem przychodzi krzyż. Podobnie jak Apostołowie możemy się potknąć, pogubić, przestraszyć i rozproszyć.
Musimy pojąć lekcję, jaką dają nam Apostołowie. Kiedy zostajemy obdarowani duchowym zrozumieniem i pociechami oraz odkrywamy, że życie i słowo Boże nabierają dla nas większego sensu, musimy pamiętać, że te pociechy i chwile jasnego zrozumienia muszą się pogłębiać. Aby przyciągnąć nas bliżej siebie, Bóg musi oczyścić naszą wiarę i umocnić naszą wolę. Czyni to, przygotowując nas do pełniejszego uczestnictwa w Jego Ofierze.
Kiedy stajemy wobec ciężkiego krzyża, naszą pierwszą reakcją jest często opór. Możemy się zastanawiać, gdzie jest Bóg i dlaczego dotknęło nas to cierpienie. Życie Apostołów uczy nas, że krzyże, z którymi się mierzymy, stają się naszymi największymi błogosławieństwami, gdy są zjednoczone z krzyżem Chrystusa. Chwilowe zagubienie i udręka muszą ustąpić miejsca mocy Boga, która pogłębia nasze życie duchowe w sposób niedostępny samym tylko dobrym odczuciom i duchowemu zrozumieniu.
Kiedy w dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty zstąpił w pełni na uczniów, ich jasność zrozumienia i pociechy stały się jeszcze większe, ale większe były też krzyże, które znosili. Droga wiary, do której jesteśmy powołani, jest przede wszystkim drogą w głąb męki Chrystusa. Potrzebujemy wielu chwil jasnego zrozumienia, aby pojąć wartość ofiar, do których jesteśmy zaproszeni. Potrzebujemy pociech, aby nasza wola była umocniona wtedy, gdy najbardziej potrzeba siły.
Rozważ dziś drogę, która jest jeszcze przed tobą. Patrząc w przyszłość, pamiętaj, że Bóg chce cię wiele nauczyć i uchylić zasłonę okrywającą Jego Boskie prawdy. Czyni to nie dlatego, że chce, aby wszystko było łatwe lub stanowiło jedną niekończącą się pociechę, lecz dlatego, że pragnie twojego udziału w ofiarnej miłości objawionej przez Jego mękę. Ostatecznie to właśnie ta oczyszczona miłość może nas uczynić świętymi i dać nam udział w chwale świętych.
Mój Panie, który się objawiasz, podczas Ostatniej Wieczerzy uchyliłeś przed Apostołami zasłonę Bożych tajemnic, aby przygotować ich na Twoją nadchodzącą Mękę i zagubienie, którego mieli doświadczyć. Wędrując przez życie, ufam, że będziesz nieustannie mi się objawiał, abym mógł coraz pełniej uczestniczyć w Twojej ofiarnej miłości, która jest jedyną drogą do chwały Zmartwychwstania. Jezu, ufam Tobie.
Udział w wiecznej chwale
Wtorek siódmego tygodnia okresu wielkanocnego
„Ja za nimi proszę. Nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoi. Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą”. Jan 17:9–10
Choć Kościół tradycyjnie ujmuje grzechy w ramach siedmiu grzechów głównych, uznaje się również, że grzech wypływa z trzech podstawowych źródeł: ciała, świata i diabła. „Ciało” oznacza nieuporządkowane pragnienia i namiętności, które wynikają z naszej upadłej ludzkiej natury. „Świat” oznacza wartości społeczne, materializm i świeckie ideologie, które propagują styl życia sprzeczny z wolą Boga. „Diabeł” to osobowy, duchowy przeciwnik, który usiłuje sprowadzić nas na manowce przez zwodzenie, kłamstwa i rozbudzanie grzesznych pragnień. Te trzy źródła nieustannie dążą do osłabienia naszej więzi z Bogiem.
Jesteśmy wezwani, by opierać się tym pokusom i trwać mocno w wierze. Dokonuje się to przez poleganie na łasce, która pozwala uciszyć te źródła. Ciało zostaje poskromione i poddane umiarowi przez cnotę umiarkowania, diabeł zostaje pokonany, gdy rozeznajemy głos Boga, a świat — gdy szukamy prawdziwej chwały, do której jesteśmy powołani. W dzisiejszym fragmencie Jezus odnosi się szczególnie do tego trzeciego źródła i do środka zaradczego przeciw niemu.
Ta modlitwa kończy mowę Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy i zostaje wypowiedziana tuż przed Jego wyjściem do ogrodu Getsemani, gdzie wraz z aresztowaniem rozpoczyna się Jego Męka. Te ostatnie słowa Jezusa ujmują ostateczny cel życia. W tej modlitwie zwraca się On do swojego Ojca: „A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał” (Jan 17:5).
Z ludzkiej perspektywy w naturalny sposób pragniemy chwały. Jednak z perspektywy światowej ziemska „chwała” jest pokusą, ponieważ skłania nas do szukania pochwały ze strony stworzeń zamiast chwały, którą Bóg pragnie nas obdarzyć. Jezus nie odrzuca wartości chwały; wskazuje jedynie na jej prawdziwe źródło — Ojca. Chwała Jezusa nie pochodzi z ludzkich pochwał. Wypływa z doskonałego wypełnienia przez Niego woli Ojca, gdy składa siebie jako jedną i jedyną Ofiarę za grzechy. Przez swoją Mękę zostaje On otoczony przez Ojca chwałą w swojej ludzkiej naturze i objawia chwałę, którą zawsze posiadał jako odwieczny Syn Boży. Będzie nadal objawiał tę chwałę przez całą wieczność.
Choć Jezus rozpoczyna tę modlitwę od prośby za siebie, szybko obejmuje nią także „tych, których Mi dałeś” — swoich uczniów, a ostatecznie wszystkich, którzy dzięki nim uwierzą w Niego, również nas. Jego modlitwa obejmuje wszystkich zjednoczonych z Jezusem i Ojcem, wskazując, że Jezus jest w nich otoczony chwałą, ponieważ wypełniają Jego wolę i kontynuują Jego misję, czego owocem jest nasz udział w Jego wiecznej chwale.
Ten fragment pięknie ukazuje, że zdobywanie światowej chwały i uznania blednie w porównaniu z prawdziwą chwałą, do udziału w której jesteśmy zaproszeni. Jesteśmy powołani do uczestnictwa w chwale samego Jezusa, w wiecznej chwale, którą dzieli On z Ojcem. Czynimy to, jednocząc się z Nim w Jego ziemskiej misji życia ofiarną miłością, która objawia Jego chwałę — prawdziwą chwałę, za którą tęsknimy.
Zastanów się dziś nad swoim naturalnym pragnieniem chwały. Bóg zaszczepia w nas to pragnienie, lecz wartości upadłego świata kuszą nas, by szukać przemijającej chwały, którą obdarzają nas inni poprzez swoje opinie. Jedyną drogą do spełnienia pragnienia prawdziwej chwały jest zjednoczenie się z Chrystusem, także w Jego Męce i śmierci, aby otrzymać chwałę, którą obdarzył Go Ojciec. Dlatego męczeństwo, najwyższy akt ofiarnej miłości, uznaje się za chwalebne. Jest ono najwyższym wyrazem uczestnictwa w cierpieniu samego Chrystusa, które objawiło Jego chwałę. Ofiara, bezinteresowność, cnota i doskonałe upodobnienie do Chrystusa prowadzą nas do tej wiecznej chwały. Życie przemienione w Chrystusie obdarza nas tą chwałą już tu i teraz. Kiedy umrzemy, będziemy na zawsze cieszyć się w niebie taką miarą chwały, w jakiej uczestniczyliśmy na ziemi. Szukaj chwały — prawdziwej chwały — a odkryjesz, że twoje naturalne pragnienia znajdują spełnienie dzięki nadprzyrodzonej łasce.
Panie wszelkiej chwały, wraz ze swoim Ojcem jesteś wiecznie otoczony chwałą, a chwała, którą Ojciec obdarza Cię od wieków, jaśnieje pełnym blaskiem. Zapraszasz nas do udziału w Twojej chwale przez udział w ziemskim środku, przez który ta chwała została objawiona — w Twojej Męce. Obym zawsze szukał tej świętej i czystej chwały ponad tę, którą oferuje świat, aby uczestniczyć w niej na wieki w niebie z Tobą i wszystkimi świętymi. Jezu, ufam Tobie.
Nasza tożsamość w Bogu
Środa siódmego tygodnia okresu wielkanocnego
„Podniósłszy oczy ku niebu, Jezus modlił się tymi słowami: «Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno»”. Jan 17:11
W świecie starożytnym imię było nie tylko sposobem identyfikacji, lecz także wyrazem władzy i mocy, jaką posiadała dana osoba. Na przykład gdy król lub władca wydawał dekret, czyniono to „w imieniu” króla, co oznaczało, że stała za nim pełnia jego władzy i mocy.
W Biblii „imię” Boga jest czymś znacznie więcej niż zwykłym określeniem czy nazwą; oznacza pełne objawienie Bożej tożsamości, charakteru i mocy. Pojęcie imienia Boga jest głęboko związane z Jego naturą i Jego działaniem w świecie. Jego imię wyraża to, kim Bóg jest, oraz Jego relację z Jego ludem.
W Starym Testamencie Bóg ukazał się Mojżeszowi w płonącym krzewie i polecił mu udać się do faraona, aby wyprowadzić Jego lud, Izraelitów, z Egiptu. Mojżesz zapytał: „Ale… jeśli pójdę do Izraelitów i powiem im: «Bóg waszych ojców posłał mnie do was», a oni zapytają mnie: «Jakie jest Jego imię?», to co mam im odpowiedzieć?”. Bóg odrzekł Mojżeszowi: „Jestem, który jestem”. Następnie dodał: „Tak powiesz Izraelitom: JESTEM posłał mnie do was” (Wyjścia 3:13–14).
Tajemnicze imię Boga — „JESTEM, KTÓRY JESTEM” lub po prostu „JESTEM” — jest zarazem Jego tożsamością. Wyraża odwieczne istnienie Boga i Jego samowystarczalność. On jest Tym, który istnieje z własnej natury, bez początku i końca, i sprawuje najwyższą władzę nad całym stworzeniem.
W Ewangelii według św. Jana Jezus wielokrotnie utożsamia się z Bożym imieniem: „Ja jestem”; „Ja jestem chlebem życia”; „Ja jestem światłością świata”; „Zanim Abraham stał się, JA JESTEM”; „Ja jestem bramą”; „Ja jestem dobrym pasterzem”; „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”; „Ja jestem prawdziwym krzewem winnym”; oraz „Powiedziałem wam, że JA JESTEM”. Dlatego gdy Jezus modlił się do Ojca: „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś…”, Jego modlitwa miała moc urzeczywistniającą wolę Ojca, ponieważ Jezus jest JESTEM i w tym imieniu się modli.
Jezus modlił się, „aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy”. Ta modlitwa powinna budzić w nas wielką nadzieję. „Być jedno” z Bogiem, tak jak Ojciec i Syn są jedno, oznacza, że jesteśmy powołani do udziału w samym życiu Boga, do zjednoczenia z Nim w sposób wykraczający poza intelektualną zgodność czy przyjaźń. Jesteśmy zaproszeni do Bożej jedności, aby odnajdywać w Nim swoją tożsamość i mieć udział w samej Jego istocie i życiu. Stajemy się członkami Ciała Chrystusa, Kościoła, działając w Nim, z Nim i przez Niego. Dlatego podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus trzykrotnie powiedział, że Ojciec da nam wszystko, o co poprosimy Go w imię Jezusa.
W 2 Piotra 1:4 czytamy, że moc Boga pozwoliła nam wyrwać się ze skażenia i złych pragnień oraz obdarzyła nas „drogocennymi i największymi obietnicami, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury”. Ten fundamentalny fragment Pisma Świętego skłonił wielu Ojców Kościoła do mówienia o naszym wzniosłym powołaniu do „przebóstwienia”. Jak powiedział św. Atanazy z Aleksandrii w słynnych słowach: „On bowiem stał się człowiekiem, abyśmy mogli stać się Bogiem; i objawił się przez ciało, abyśmy mogli poznać niewidzialnego Ojca; i znosił zniewagi ludzi, abyśmy mogli odziedziczyć nieśmiertelność” (O wcieleniu, 54:3).
Rozważ dziś wzniosłe powołanie, które zostało ci dane. Bóg zaprasza cię do udziału w swoim życiu, do odnajdywania w Nim swojej tożsamości, do życia i działania w Jego Boskim imieniu, korzystania z Jego władzy i objawiania Jego ofiarnej miłości. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem tak, jak On jest zjednoczony z Ojcem. Stajemy się jedno z Bogiem, z Jego woli, mocą Jego władzy i łaski. Jak wielką godnością zostaliśmy obdarzeni, mogąc działać w Jego imieniu i Jego mocą! Żyj nadzieją, że możesz dać się wprowadzić w to wzniosłe powołanie i przyjąć tę nową tożsamość, aby modlitwa Jezusa z Ostatniej Wieczerzy stała się rzeczywistością w twoim życiu.
Mój Boski Panie, wielki JESTEM, istniejesz od wieczności jako jedyny i wieczny Bóg. Zapraszasz mnie do udziału w Twoim życiu, jednocząc mnie z Tobą w Chrystusie przez Jego człowieczeństwo. Przyjmuję to wzniosłe powołanie i modlę się, tak jak Ty modliłeś się podczas Ostatniej Wieczerzy, abym mógł stanowić jedno z Tobą—Ojcem, Synem i Duchem Świętym—oraz żyć i działać w Twoje Imię. Jezu, ufam Tobie.
Jesteś darem!
Czwartek VII tygodnia okresu wielkanocnego
„Ojcze, oni są Twoim darem dla Mnie. Pragnę, aby tam, gdzie Ja jestem, także oni byli ze Mną, aby oglądali Moją chwałę, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata”. Jan 17:24
Jesteś darem Ojca dla Jezusa, Jego Syna. Jakże zdumiewająca jest ta rzeczywistość, którą możemy pojąć! Ta głęboka prawda stanowi serce dzisiejszej Ewangelii, w której Jezus mówi o wyjątkowej i zażyłej relacji między Ojcem, Synem i wszystkimi, którzy w Niego wierzą.
Dzisiejsza Ewangelia jest dalszym ciągiem Modlitwy arcykapłańskiej Jezusa, skierowanej do Ojca na zakończenie Ostatniej Wieczerzy. Są to Jego ostatnie słowa zapisane w Ewangelii według św. Jana przed rozpoczęciem Jego męki. Ta piękna modlitwa ujmuje całą misję i tożsamość Jezusa, wyrażając Jego głęboką zażyłość z Ojcem oraz pragnienie jedności między Nim samym, Ojcem i wszystkimi, którzy w Niego wierzą. Przez tę modlitwę Jezus objawia naturę swojej relacji z Ojcem, jedność, której pragnie dla swoich uczniów, oraz wieczną chwałę, która czeka tych, którzy są w Nim zjednoczeni.
Powyższe słowa nie tylko wyrażają zażyłość między Ojcem a Synem, lecz także włączają wszystkich wiernych w tę bliską relację. Taka była i jest misja Jezusa. Jego miłość do Ojca i zjednoczenie z Nim istnieją od całej wieczności. Nic nie mogło zmienić tej doskonałej miłości. Była ona, jest i zawsze będzie miłością tak głęboką i mocną, że Bóg w swojej odwiecznej miłości postanowił nas stworzyć, abyśmy mieli w niej udział. Choć ta miłość jest ze strony Boga całkowicie bezinteresowna, ofiarowana nam dobrowolnie i przez nas niezasłużona, pięknie jest słyszeć, jak Jezus mówi o zaproszeniu nas do miłości, która łączy Go z Ojcem, jako o darze Ojca dla Syna. Nie jesteśmy postrzegani jako obcy czy oddzieleni, lecz jako dary dobrowolnie ofiarowane i przyjęte.
W języku codziennym „prezent” rozumie się jako coś, czego oczekujemy od drugiej osoby, na przykład z okazji urodzin. W języku teologicznym „dar” ma bogatsze znaczenie. Dar jest czymś ofiarowanym dobrowolnie, bez oczekiwania wzajemności, i wyraża miłość oraz dobroć dającego. W tym sensie dar jest przejawem Bożej miłości i hojności. Nie chodzi jedynie o wymianę rzeczy materialnych, lecz o wymianę dokonującą się w relacji — o przepływ miłości między dającym a przyjmującym. Wzajemne obdarowywanie się miłością przez Ojca i Syna jest tak doskonałe, że wszystko, co każdy z Nich posiada, zostaje w całości oddane Drugiemu, bez zastrzeżeń i bez oczekiwania czegokolwiek w zamian. To odwieczne dawanie i przyjmowanie miłości jest fundamentem Boskiej komunii między Nimi i to z tej miłości pochodzi Duch Święty — wyraz Ich wspólnej, doskonałej miłości. Jak naucza św. Augustyn: „A Duch Święty, według Pisma Świętego, nie jest Duchem samego tylko Ojca ani samego tylko Syna, lecz Obu; i w ten sposób ukazuje nam wzajemną miłość, którą Ojciec i Syn wzajemnie się miłują” (O Trójcy Świętej XV.17.27).
Ty również masz udział w tej miłości, przez co jesteś zarówno darem miłości Ojca dla Syna, jak i darem miłości Syna dla Ojca, ponieważ Ich miłość — Duch Święty — mieszka w tobie. Cóż to za przywilej! Zrozumienie tej rzeczywistości miłości odsłania godność, którą każdy z nas posiada, gdy jesteśmy w stanie łaski i zostajemy przemienieni w dary ofiarowywane z miłości między Osobami Boskimi. Ten mistyczny i głęboki język koniecznie trzeba rozważać, zwłaszcza że przenika on Ewangelię według św. Jana i odsłania samo serce Bożej miłości do nas.
Rozważ dziś, w jaki sposób jesteś darem Ojca dla Syna i darem Syna dla Ojca, co staje się możliwe dzięki darowi zamieszkiwania Ducha Świętego w tobie. Choć sami z siebie nie czynimy nic, by zasłużyć na taką godność, właśnie do takiej rzeczywistości jesteśmy zaproszeni. Z naszej strony musimy współpracować z łaską, aby Bóg przemieniał nasze dusze w dary o coraz większej chwale i pięknie. Im bardziej współpracujemy z łaską Bożą, tym wspanialszym darem się stajemy. Choć Niebo będzie wiecznym istnieniem, w którym każdy święty raduje się uszczęśliwiającym widzeniem Boga, ważne jest, by zrozumieć, że każdy z nas będzie źródłem wiecznej radości w sercach Osób Trójcy Przenajświętszej. Będą One spoglądać na nas i widzieć w nas dary ofiarowane każdej z Nich, co zaowocuje nieustannym wylewaniem się Bożej miłości. Wielka to tajemnica. Rozważaj ją, medytuj nad nią głęboko i raduj się, że do takiego życia Bóg cię powołuje.
Trójco Przenajświętsza — Ojcze, Synu i Duchu Święty — jesteś doskonałą komunią Boskiej Miłości. Twoja miłość jest tak wielka, tak doskonała, tak mocna, że zechciałaś włączyć mnie w samo Twoje życie, czyniąc mnie darem Waszej wzajemnej miłości. Dziękuję Ci za ten niezgłębiony dar i proszę Ducha Świętego, aby zamieszkał we mnie, tak by Wasze wzajemne oddawanie się sobie jaśniało chwałą. Jezu, ufam Tobie.
Spotyka nas tam, gdzie jesteśmy
Piątek VII tygodnia okresu wielkanocnego
Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie, rzekł do Szymona Piotra: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?”. Odpowiedział Mu Szymon Piotr: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego Jezus: „Paś baranki moje”. I znowu, po raz drugi, powiedział do Szymona Piotra…” Jan 21:15–16
Opisane dziś ukazanie się Zmartwychwstałego jest trzecim spotkaniem Jezusa z uczniami odnotowanym w Ewangelii według św. Jana. Miało ono miejsce, gdy siedmiu Apostołów łowiło ryby. Po cudownym połowie rozpoznali Jezusa na brzegu. Gdy do Niego przyszli, Jezus przygotował śniadanie i trzykrotnie zapytał Piotra, czy Go kocha.
Gdy Jezus po raz pierwszy zapytał Piotra, czy Go kocha, użył czasownika agapao (od rzeczownika agape), lecz Piotr odpowiedział, używając czasownika phileo: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz (agapao) Mnie więcej aniżeli ci?”. Szymon Piotr odpowiedział Mu: „Tak, Panie, Ty wiesz, że kocham (phileo) Cię”. Słowo agapao odnosi się do głębszej formy miłości — ofiarnego, całkowitego oddania, które odzwierciedla miłość Boga do ludzkości. Oznacza miłość, która nie jest jedynie uczuciem, lecz wyróżnia się gotowością do poświęcenia dla dobra drugiego człowieka — miłość, której przykład dał sam Jezus. Natomiast użyty przez Piotra czasownik phileo odnosi się do miłości bardziej serdecznej, przyjacielskiej, często kojarzonej z głębszą więzią przyjaźni, skupioną bardziej na ludzkim wymiarze. Choć szczera, jest ona mniej intensywna i mniej ofiarna niż miłość agape.
Kiedy Jezus zadaje pytanie po raz drugi, ponownie używa czasownika agapao, a Piotr znów odpowiada czasownikiem phileo. Za trzecim razem Jezus zmienia swoje pytanie, dostosowując je do odpowiedzi Piotra, i używa czasownika phileo: „Szymonie, synu Jana, czy kochasz (phileo) Mnie?”. Piotr ponownie odpowiada czasownikiem phileo: „Panie, Ty wszystko wiesz; Ty wiesz, że kocham (phileo) Cię”.
To przejście do phileo w trzecim pytaniu pokazuje, że Jezus spotyka Piotra na tym etapie, na którym on się znajduje, uznając jego ograniczenia i obecną zdolność do kochania miłością bardziej serdeczną niż ofiarną. Ta wymiana zdań uwydatnia również świadomość własnej słabości u Piotra oraz jego pokorę w przyznaniu, że nie potrafi jeszcze kochać z całą głębią agape, do której wzywa go Jezus.
Na zakończenie rozmowy Jezus mówi: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz” (J 21:18). Jezus przepowiadał nie tylko, że Piotr umrze jako męczennik, lecz także, że przez męczeństwo jego śmierć uwielbi Boga, ponieważ będzie najpełniejszym wyrazem ofiarnej miłości agape, do której Jezus go powołał. Ta obietnica dana Piotrowi mogła napełnić go nadzieją na przyszłość, nawet gdy stawał wobec wyzwań swojego powołania.
Pomimo słabości Piotra i jego niezdolności do wyrażenia miłości agape Jezus nie tylko spotyka go na tym etapie, na którym on się znajduje, ale także powierza mu potrójną misję o Bożym znaczeniu. Mówi: „Paś baranki Moje… paś owce Moje… karm owce Moje”. Choć te polecenia mogą wydawać się podobne, każde kładzie nacisk na coś innego. „Paś baranki Moje” wskazuje na misję Piotra polegającą na trosce o tych, którzy są słabi w wierze i potrzebują pierwszego pokarmu słowa Bożego. „Paś owce Moje” oznacza otaczanie pasterską opieką dojrzałych chrześcijan i prowadzenie ich. „Karm owce Moje” podkreśla, że osoby dojrzałe w wierze potrzebują pokarmu, którym jest głębsze rozumienie słowa Bożego oraz dar Eucharystii, Chleba Życia. Choć Piotr był niedoskonały i zmagał się z poczuciem winy oraz zniechęceniem z powodu swojej niezdolności do wyrażenia tak głębokiej miłości, jakiej Jezus od niego oczekiwał, Jezus mimo to powierzył mu misję natchnioną przez Boga.
Zastanów się dziś nad Bożym zaproszeniem, by kochać Go i wypełniać Jego misję. Choć każdy z nas jest niedoskonały i pod wieloma względami zawodzi, Jezus nieustannie prosi nas o miłość agape. Choć trudno nam żyć tak głęboką miłością, Bóg w swoim miłosierdziu nie czeka, aż staniemy się doskonali, by posłać nas jako swoje narzędzia. Chce, abyśmy karmili tych, którzy mają niewiele wiary albo nie mają jej wcale, umacniali i dodawali otuchy naszym braciom i siostrom silniejszym w wierze oraz karmili ich, stając się narzędziami Jego czystej miłości. Na ile przyjmiemy miłość agape, na tyle będziemy mogli dobrze wypełniać tę misję. Musimy jednak zacząć już dziś, odpowiadając najlepiej, jak potrafimy, ponieważ Jezus spotyka nas i posługuje się nami na tym etapie, na którym jesteśmy, a jednocześnie wzywa nas, byśmy wznieśli się wyżej.
Panie pełen miłości, Twoja miłość do mnie jest doskonała, a moja pozostaje niedoskonała. Proszę, daj mi nadzieję i każdego dnia przyciągaj mnie coraz bliżej ku czystej miłości agape, do której mnie wzywasz. Gdy wzrastam w tej miłości, proszę, posłuż się mną w takim stanie, w jakim jestem, by wypełnić misję, którą mi powierzyłeś. Jezu, ufam Tobie.
Nieuporządkowana ciekawość
Sobota VII tygodnia okresu wielkanocnego
Piotr obrócił się i zobaczył idącego za nimi ucznia, którego Jezus miłował, a który w czasie uczty spoczywał na Jego piersi i powiedział: „Panie, kto jest ten, który Cię zdradzi?”. Gdy więc go Piotr ujrzał, rzekł do Jezusa: „Panie, a co z tym będzie?”. Odpowiedział mu Jezus: „Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za Mną!”. J 21:20–22
Tuż przed fragmentem dzisiejszej Ewangelii Jezus zapowiedział męczeństwo Piotra i zakończył słowami: „Pójdź za Mną”, wzywając go, by skupił się na swojej misji jako uczeń. Dowiedziawszy się jednak o własnym losie, Piotr zaciekawił się losem Jana: „Panie, a co z tym będzie?”. Jezus łagodnie kieruje jego uwagę na właściwy tor: „Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za Mną!”. Słowa Jezusa przypominają nam o zasadniczej prawdzie: musimy skupiać się na osobistym powołaniu do pójścia za Nim, zamiast ulegać niezdrowej ciekawości.
Poznawanie i kochanie innych jako przyjaciół oraz słuchanie z miłością o ich radościach i zmaganiach różni się od próżnej ciekawości. Prawdziwe poznanie drugiego człowieka buduje bezinteresowne relacje pełne miłości, dając nam udział w relacyjnej naturze Boga. Ojciec zna i miłuje Syna, Syn zna i miłuje Ojca, a z tej miłości pochodzi Duch Święty. Natomiast próżna ciekawość — „dowiadywanie się czegoś” o kimś z niewłaściwych pobudek — może prowadzić do pychy, osądzania innych lub rozproszenia.
Samo w sobie pragnienie wiedzy nie jest ani dobre, ani złe; jest naturalną skłonnością daną nam przez Boga. Staje się dobre, gdy prowadzi do pragnienia poznania prawdy, szczególnie o Bogu, stworzeniu i wszystkich sprawach, które prowadzą nas do większej świętości. Święty Tomasz z Akwinu rozróżnia ciekawość, czyli nieuporządkowane dążenie do wiedzy, oraz pilność w zdobywaniu wiedzy, czyli cnotę moralną, która kieruje nasze naturalne pragnienie poznania ku dobrym i potrzebnym celom. Opisuje tę pilność jako formę umiarkowania umysłu — trwałą dyspozycję, która powściąga i porządkuje nasze pragnienie wiedzy, tak by służyło prawdzie, cnocie, a ostatecznie chwale Bożej.
Pragnienie wiedzy staje się nieuporządkowane, gdy nie służy żadnemu dobremu celowi, odciąga nas od obowiązków lub wypływa z pychy, zmysłowych pragnień czy niezdrowej fascynacji złem. Jest nieuporządkowane także wtedy, gdy wiedza o sprawach doczesnych opanowuje nasze umysły, odciągając nas od Boga i spraw duchowych. Na przykład nasz świat często zalewają szokujące i sensacyjne doniesienia. Choć wiadomości mają swoją wartość, mogą odwracać naszą uwagę od naszej misji i prowadzić nas do grzechu.
Upadek Adama i Ewy był skutkiem pychy i niegodziwego pragnienia wiedzy, której nie potrzebowali, ponieważ owoc był „pożądany dla zdobycia mądrości” (Rodzaju 3:6). Podobnie jak w przypadku pytania Piotra o Jana, ich rozproszenie odciągnęło ich od ufności w Boży plan. Łagodne napomnienie Jezusa przypomina Piotrowi — i nam — o tym, co naprawdę ważne.
Zastanów się dziś nad tym, jak ważne jest, by poznawać innych, i nad niebezpieczeństwem nadmiernej ciekawości, która każe zdobywać informacje na ich temat. Wielu rzeczy nie musimy wiedzieć; potrzeba umiarkowania umysłu, by zachować wewnętrzną dyscyplinę i skupiać się na obowiązkach powierzonych nam przez Boga. Brak umiarkowania umysłu, wynikający z pychy, prowadzi do plotkowania i osądzania. Dlatego musimy nieustannie wsłuchiwać się w przypomnienie Jezusa: „Cóż tobie do tego? Ty pójdź za Mną”.
Wszechwiedzący Panie, znasz mnie do głębi — każdy mój czyn, każdą myśl i każde pragnienie. Znasz mój grzech i moją cnotę, moje słabości i radości. Proszę, daj mi zdrowe pragnienie poznawania Ciebie i wszystkiego, co jest mi potrzebne do wypełniania Twojej woli. Proszę, oczyść także moją nieuporządkowaną ciekawość, abym wszystkim okazywał miłość i nie odrywał uwagi od mojej misji. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
