Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
Oblubieniec i oblubienica
XXXII Niedziela Zwykła (rok A)
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo niebieskie będzie podobne do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych”. Mateusz 25:1–2
Przypowieść o dziesięciu pannach odwołuje się do języka i zwyczajów dobrze znanych w kulturze Izraela I wieku. Zrozumienie ówczesnych zwyczajów weselnych rzuca światło na jej głębszy sens.
Przede wszystkim panna młoda i pan młody nie wybierali siebie nawzajem. Ojciec pana młodego wybierał żonę dla swojego syna i rozmawiał z jej ojcem, aby uzyskać jego zgodę. Jeśli ojciec panny młodej się zgodził, obaj ojcowie sporządzali umowę, która często przewidywała świadczenie pieniężne od rodziny pana młodego na rzecz rodziny panny młodej — zarówno jako rekompensatę za utratę jej obecności w domu, jak i symbol wartości, jaką miała w oczach pana młodego.
Po osiągnięciu porozumienia uiszczano opłatę za pannę młodą i odbywała się ceremonia zaręczyn. Podczas tej ceremonii panna młoda i pan młody zostawali prawnie ze sobą związani, choć nie mieli jeszcze razem zamieszkać. Od tej chwili panna młoda należała do pana młodego, a związek można było rozwiązać jedynie przez formalny rozwód. Po zaręczynach pan młody wracał do domu swojego ojca, aby przygotować miejsce dla oblubienicy — często przez dobudowanie nowej izby do rodzinnego domu. Ten okres przygotowań mógł trwać nawet rok. W tym czasie panna młoda pozostawała w domu swojego ojca, przygotowując się i oczekując powrotu pana młodego.
Kiedy pan młody ukończył przygotowania i otrzymał zgodę ojca, wyruszał wraz z przyjaciółmi po pannę młodą. Zazwyczaj działo się to nocą, a dokładna pora nie była znana ani pannie młodej, ani towarzyszącym jej pannom. Dlatego musiały nieustannie czuwać. Gdy pan młody się zbliżał, rozlegało się wołanie — często przy dźwiękach trąb lub radosnych okrzykach — oznajmiające jego przybycie. Panna młoda wraz z towarzyszącymi jej dziewicami wstawała, aby wyjść mu na spotkanie z zapalonymi lampami. Razem udawali się w orszaku do domu pana młodego, gdzie zamykano drzwi i rozpoczynała się uczta weselna. Sama uroczystość mogła trwać kilka dni.
Właśnie na tym tle Jezus opowiada dzisiejszą przypowieść. Jej akcja rozgrywa się pod koniec okresu zaręczyn, kiedy spodziewano się przybycia pana młodego w każdej chwili. Ten czas czujnego oczekiwania symbolizuje obecną epokę, w której jesteśmy już związani z Chrystusem przez chrzest. Ceną naszego mistycznego małżeństwa była śmierć Syna Człowieczego, samego Oblubieńca. Teraz musimy czuwać, oczekując Jego przybycia.
Przybycie oblubieńca o północy oznacza niespodziewany moment powrotu Chrystusa na końcu czasów, w godzinie naszej śmierci, a także Jego codzienne przychodzenie przez łaskę. Wołanie w ciemności symbolizuje wezwanie do zdania sprawy ze swego życia i na sąd Boży, kiedy każda dusza powstanie, aby spotkać Pana. Wtedy stanie się jasne, kto spośród nas był roztropny, a kto nierozsądny. Roztropne panny zabrały oliwę, symbolizującą niezbędną wewnętrzną dyspozycję łaski, miłości i wytrwałości. Nierozsądne nie zadbały o przygotowanie. I choć wszystkie mogły zasnąć, na ucztę weselną wejdą tylko te, które żyły w gotowości. Gdy drzwi zostaną zamknięte, nikt więcej nie będzie mógł wejść.
Wyobraź sobie, że jesteś jedną z panien towarzyszących oblubienicy: drzemiesz w ciszy nocy, aż nagle budzi cię dźwięk trąby i wołanie: „Oto oblubieniec! Wyjdźcie mu na spotkanie!”. Czy jesteś dziś w gotowości na spotkanie z Panem? Czy może, jak nierozsądne panny, zakładasz, że masz jeszcze mnóstwo czasu na przygotowanie? Ta przypowieść wzywa nas nie tylko do gotowości na śmierć — która może przyjść bez ostrzeżenia — lecz także do uważności na liczne sposoby, na jakie Jezus codziennie przychodzi do nas przez łaskę. Puka do drzwi naszych serc w chwilach modlitwy, w okazjach do miłości, nawrócenia, przebaczenia i poddania się Jemu. Każda z tych chwil jest nawiedzeniem, małym wołaniem pośród nocy. Na każde zaproszenie płynące z łaski musimy być gotowi, z płonącymi lampami i otwartymi sercami. Zwlekać, opierać się lub odkładać spotkanie z Jezusem na później to narażać się na pozostanie za zamkniętymi drzwiami — nie tylko poza wieczną ucztą weselną, lecz także poza radością Jego obecności tu i teraz.
Zastanów się dziś nad oliwą w swojej lampie. Czy lampa jest pełna i gotowa, by w każdej chwili jasno zapłonąć? Czy uważnie odpowiadasz na codzienne poruszenia łaski, czy może ogarnia cię duchowa senność, a doczesne troski rozpraszają twoją uwagę? Proś Pana, aby obudził twoją duszę, podtrzymywał twoją czujność i gorące pragnienie Jego przyjścia — czy to u kresu twojego życia, czy w cichych chwilach każdego dnia. Czuwaj i trwaj w gotowości, by iść za Nim w każdej chwili każdego dnia.
Mój Panie i Oblubieńcze Kościoła, wzywasz nas do czujności, abyśmy, gdy przyjdziesz do nas — czy to przez łaskę w ciągu dnia, czy u kresu naszego życia — byli gotowi pójść za Tobą na ucztę weselną zjednoczenia z Bogiem. Uwolnij mnie, proszę, od wszelkiego samozadowolenia i duchowego lenistwa. Obdarz mnie w zamian cnotami uważności i gorliwości, abym na każdą chwilę łaski odpowiadał miłością i wiernością. Niech każda odpowiedź prowadzi mnie do głębszej komunii z Tobą, teraz i na wieki. Jezu, ufam Tobie.
Doskonałość hojności
XXXII Niedziela Zwykła (rok B)
Jezus usiadł naprzeciw skarbony i obserwował, jak tłum wrzucał do niej pieniądze. Wielu bogatych wrzucało duże sumy. Przyszła też uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety warte kilka centów. Przywoławszy do siebie uczniów, powiedział im: „Zaprawdę, powiadam wam: ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni, którzy wrzucali do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało, ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swoje utrzymanie”. Marek 12:41–44
Jezus nosi wiele tytułów, ponieważ Jego miłość oddziałuje na nas na wiele sposobów. Jednym z tych tytułów jest Sędzia. Dzisiejsza Ewangelia ukazuje Jego doskonały, Boski osąd serca każdej duszy.
Zauważ, że „Jezus usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał pieniądze do skarbony”. Jest to przejaw odwiecznej uważności Boga. Bóg zawsze patrzy, obserwuje, dostrzega i trafnie osądza to, co tylko On może przeniknąć: intencje serca.
Gdybyś był arcykapłanem odpowiedzialnym za utrzymanie świątyni, który dar wolałbyś otrzymać: wielkie sumy pieniędzy składane przez bogatych czy dwie drobne monety warte kilka centów? Gdyby przyszło ci wybierać między tymi dwiema ofiarami, którą byś wybrał? Większość ludzi dobrej woli zapewne uśmiechnęłaby się do wdowy, szczerze podziękowała jej za ofiarę, a następnie z niechęcią wyjaśniła, że większy datek jest bardziej praktyczny i w znacznie większym stopniu pozwoli zaspokoić podstawowe potrzeby świątyni.
Ale którą ofiarę wybrałby Jezus? Chociaż opowiadanie nie przedstawia tego jako wyboru między jednym a drugim, pytanie to rzuca światło na sens nauczania Jezusa. Bez wątpienia Jezus wybrałby dwie drobne monety zamiast wielkich sum. Dlaczego? Ponieważ Jego główna troska dotyczy nie tego, co doczesne, lecz tego, co wieczne. Wielkie sumy pieniędzy mogłyby pomóc w utrzymaniu materialnej świątyni, ale prawdziwa Świątynia — królestwo Boże — jest budowana i umacniana w znacznie większym stopniu przez całkowity dar wdowy z samej siebie.
Raz jeszcze: Bóg jest doskonale uważnym Boskim Sędzią, który wszystko widzi i wszystko osądza, także każdą intencję naszych serc. Dwie ofiary pieniężne z dzisiejszej Ewangelii pokazują, że łatwo jest ukazać innym fałszywy obraz naszej duszy — ale nie Bogu.
Co bardziej raduje serce Boga: wpływowy arcybiskup o letnim sercu czy prosta dusza, która stara się służyć Bogu w ukryciu? Która z tych osób zrobiłaby na tobie większe wrażenie? Kim wolisz być? Trudno nie podziwiać bardziej kogoś potężnego i wpływowego niż niepozornego sługi. Często osądzamy według światowych kryteriów, rozumując: „A gdybym miał władzę, wpływy albo bogactwo? Ileż mógłbym wtedy zrobić!”.
Taki sposób myślenia jest jednak głęboko błędny. Wielkość, prawdziwą moc i wpływ sięgający wieczności widzi tylko Bóg, Boski i uważny Sędzia serc. W świetle tej prawdy każdy z nas może stać się jak wdowa, która „wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony”, ponieważ „wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie”. Każdy z nas może oddać Bogu wszystko. Musimy jedynie dostrzec mądrość takiej hojności, uwierzyć w tę mądrość i zdecydować się tak postąpić.
Zastanów się dziś nad tym, jak Bóg widzi twoje serce. On patrzy nie na to, jak wiele dajesz według światowych kryteriów, lecz na to, w jakim stopniu powierzasz Mu całe swoje życie z miłością i oddaniem. Czy chcesz oddać Bogu wszystko? Czy chcesz uczynić Boga i Jego wolę jedyną misją swojego życia? Czy chcesz uczynić wszystko, o co Bóg cię poprosi? Jeśli tak, to podobnie jak wdowa oddajesz „całe swe utrzymanie”. Jeśli nie, Bóg z pokorą przyjmie to, co ofiarujesz — twój nadmiar — i posłuży się tym dla swojej chwały, lecz uczyni to ze smutkiem w sercu, widząc, jak bardzo wciąż trzymasz się świata. Obyśmy wszyscy uczyli się od tej wdowy i oby jej doskonała hojność stała się miarą naszej własnej.
Najhojniejszy Panie, ta pokorna i uboga wdowa jest prawdziwym odbiciem Ciebie, który złożyłeś w ofierze całe swe utrzymanie — całe swoje życie — dla zbawienia dusz. Pomóż mi naśladować Twoją hojność i hojność tej wdowy, poświęcając Tobie wszystko, czym jestem, i wszystko, co mam, dla budowania Twojej prawdziwej Świątyni, Kościoła. Jezu, ufam Tobie.
Wieczność zmienia wszystko
XXXII Niedziela Zwykła (rok C)
„Dzieci tego świata zawierają małżeństwa i zawierają je ponownie; lecz ci, którzy zostaną uznani za godnych udziału w przyszłym świecie i w zmartwychwstaniu umarłych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Nie mogą już bowiem umrzeć, gdyż są jak aniołowie; są też dziećmi Bożymi, ponieważ to oni zmartwychwstaną”. Łukasz 20:34–36
Słowa z dzisiejszej Ewangelii Jezus skierował do saduceuszów, ugrupowania religijnego w judaizmie, znanego z odrzucania nauk, których nie znajdujemy wyraźnie w Torze — pierwszych pięciu księgach naszego Starego Testamentu. W przeciwieństwie do faryzeuszów saduceusze zaprzeczali zmartwychwstaniu umarłych, nieśmiertelności duszy oraz istnieniu aniołów i duchów.
Wyobraź sobie, że żywisz takie przekonanie. Gdyby nie było życia po śmierci, nieba, aniołów, nieśmiertelnej duszy ani zmartwychwstania ciała na końcu czasów, życie wyglądałoby diametralnie inaczej. Według błędnej interpretacji Tory przyjmowanej przez saduceuszów Boże nagrody i kary ograniczały się wyłącznie do tego życia. W takim przypadku rozsądny byłby wniosek, że bogactwo, władza, dobre zdrowie, długie życie, duża szczęśliwa rodzina i wszelkie ziemskie błogosławieństwa są jedynymi dobrami, o które warto zabiegać.
Dla saduceuszów kult świątynny i ścisłe przestrzeganie Prawa nie były drogą do wiecznej radości, lecz sposobem na zapewnienie sobie ziemskiej przychylności Boga. W konsekwencji życiowe nieszczęścia postrzegano jako znaki, że dana osoba utraciła Bożą przychylność i podlega Jego karze tu i teraz.
Jakże smutny to sposób życia. A jednak wielu ludzi żyje dziś z podobnym nastawieniem. Doczesny dobrobyt, zaszczyty, władza i zdrowie są często uznawane za największe dobra. Ci, którzy podziwiają bogatych, wpływowych i odnoszących sukcesy, a nawet im zazdroszczą, jednocześnie lekceważąc ubogich, chorych i cierpiących lub patrząc na nich z góry, odzwierciedlają poglądy saduceuszów.
Z tych powodów dzisiejsza Ewangelia nie tylko burzy światopogląd saduceuszów, lecz także podważa naszą współczesną skłonność do zabiegania o jak najwięcej ziemskich skarbów i wygód. Duchowa prawda o wiecznej naturze duszy i zmartwychwstaniu ciała zmienia wszystko.
Zmartwychwstanie naszych ciał i nieśmiertelność naszych dusz ukazują, że nasz ostateczny cel nie tkwi w przemijających radościach tego życia naznaczonego upadkiem, lecz w wiecznej komunii z Bogiem. Jezus naucza, że ci, którzy zostaną uznani za godnych udziału w przyszłym świecie, „ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić” — nie dlatego, że małżeństwo jest czymś nieświętym, lecz dlatego, że życie po zmartwychwstaniu przewyższa wszelkie ziemskie dobro. W niebie dusza jest w pełni zjednoczona z Bogiem, a wszelka ludzka miłość zostaje udoskonalona w miłości Bożej. Ziemskie znaki — takie jak małżeństwo — ustępują miejsca rzeczywistości, którą zapowiadają: niekończącemu się zjednoczeniu duszy z jej Stwórcą, dzięki któremu wszyscy trwamy w jednej wiecznej komunii. Ta perspektywa wieczności nadaje nowy sens każdej próbie i każdemu błogosławieństwu, których teraz doświadczamy, ucząc nas widzieć w tym życiu przygotowanie do życia, które nigdy się nie skończy.
Czy zmagasz się z trudnościami materialnymi, dolegliwościami fizycznymi, trudnymi relacjami rodzinnymi lub innymi formami cierpienia? Jeśli tak, czy patrzysz na swoje próby negatywnie, czy w świetle wieczności? Ostatecznie, gdy Jezus powróci w chwale, a nasze ciała powstaną z martwych, na zawsze zjednoczone z naszymi duszami, żadne z naszych doczesnych zmagań nie będzie miało znaczenia. Liczyć się będzie nasza wierność Bogu we wszystkim, czego doświadczyliśmy — dobrym i złym. Jeśli nie kierujemy wzroku ku wieczności i nie żyjemy, przygotowując się do życia wiecznego, to wraz z saduceuszami zaprzeczamy chwalebnej rzeczywistości przyszłego zmartwychwstania.
Zastanów się dzisiaj, czy twój umysł i twoje serce są skupione bardziej na przemijających przyjemnościach i troskach tego świata, czy na wiecznych prawdach objawionych przez Chrystusa. Czy żyjesz każdego dnia z myślą o niebie, pozwalając, by nadzieja zmartwychwstania kształtowała twoje wybory, twoje wartości i twoje rozumienie tego, co naprawdę ważne? To życie przemija, lecz wieczność trwa na zawsze. Niech obietnica zmartwychwstania będzie światłem, które cię prowadzi, pomagając ci znosić każdą próbę z wiarą, opierać się każdej pokusie z nadzieją i kochać sercem zwróconym wyłącznie ku Bogu. Kieruj wzrok ku niebu i pozwól, by pewność życia wiecznego przemieniała sposób, w jaki żyjesz dzisiaj.
Mój Zmartwychwstały Panie, Twoje uwielbione ciało jest zarazem przedsmakiem i obietnicą przyszłego życia. Pomóż mi odrzucić niemądry światopogląd, który każe szukać jedynie ziemskich błogosławieństw, a pomija wieczne. Obym już dziś żył dla nieba, mocno zakorzeniony w wierze i nadziei, ufając, że miłość, którą żyję teraz, pogłębi na zawsze mój udział w Twojej chwale. Jezu, ufam Tobie.
Serce świadome własnych braków i pełne nadziei
Poniedziałek XXXII tygodnia okresu zwykłego
Apostołowie prosili Pana: „Przymnóż nam wiary”. Pan odpowiedział: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: «Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze», a byłaby wam posłuszna”. Łukasz 17:5–6
W pierwszej części dzisiejszej Ewangelii Jezus poucza Apostołów, by unikali zgorszenia, z miłością upominali grzesznika i przebaczali bez ograniczeń. To wzniosłe powołanie szczególnie niepokoiło Dwunastu. Choć my jesteśmy bardziej oswojeni z radykalnymi wymaganiami Jezusa dotyczącymi miłości i miłosierdzia, Jego pierwsi uczniowie w Izraelu w I wieku odkrywali, że nauki te wykraczają daleko poza ich kulturowe i religijne oczekiwania. Nic dziwnego, że Apostołowie czuli się przytłoczeni. Słuchając, robili to, co wielu z nas: zastanawiali się w głębi serca, dostrzegali, jak daleko im do tego ideału, i uświadamiali sobie, jak trudno będzie go osiągnąć. Dlatego z pokorą zawołali: „Przymnóż nam wiary”. Była to modlitwa doskonała na tę chwilę, a zarazem ukazuje ona kilka ważnych prawd o wzrastaniu w łasce Bożej.
Po pierwsze, jeśli mamy wzrastać w wierze, musimy pozwolić, by Ewangelia stawiała nam wymagania. Ponieważ wzywa nas do doskonałości, Ewangelia zawsze będzie konfrontować nas ze swoją jasnością i czystością. Gdy naprawdę słuchamy, doświadczamy głębokiego wewnętrznego przekonania o własnych brakach — pokornej świadomości tego, dokąd Bóg nas wzywa i jak daleko nam do tego ideału.
Gdy pokorne serce słyszy głos Boga i uznaje wyzwanie, jakie on stawia, trzeba dokonać wyboru. Albo przyłączymy się do Apostołów, modląc się: „Przymnóż nam wiary”, albo ulegniemy zniechęceniu i przestaniemy słuchać.
Prawda jest taka, że znacznie łatwiej przestać słuchać, niż się zmienić. Taka odmowa może stać się nawykiem. Wielu ludzi idzie przez życie, zadowalając się osiągniętym poziomem świętości i nigdy nie dążąc dalej ku doskonałości, do której są powołani.
Ci jednak, którzy szukają większej świętości, będą nieustannie badać siebie w świetle prawdy. Ich życie staje się ciągłym procesem uświadamiania sobie grzechu i nieuporządkowanych przywiązań, modlitwy o łaskę, oczyszczenia, a następnie odnowionego wsłuchiwania się w głos Boga — coraz głębszego, coraz bardziej wymagającego i coraz bardziej przemieniającego.
Tę drogę jasno przedstawia wielu wielkich teologów mistycznych naszego Kościoła, zwłaszcza Doktorzy Kościoła będący mistykami, tacy jak święci Jan od Krzyża, Teresa z Ávili i Bonawentura. Opisują oni długą drogę oczyszczenia, którą musimy przebyć, aby pełniej udoskonalić nasze dusze, stać się narzędziami Bożej łaski i ostatecznie pełniej uczestniczyć w wiecznej chwale pośród zastępów niebieskich.
Dobra nowina zawarta w dzisiejszej Ewangelii polega na tym, że ta doskonałość jest możliwa. W odpowiedzi na prośbę Apostołów o większą wiarę Jezus zapewnia ich, że wystarczy nawet wiara jak ziarnko gorczycy. To ziarnko, choć maleńkie, kryje w sobie ogromny potencjał. Tak samo jest z wiarą, która jest czysta, zasadzona w dobrej glebie otwartego serca i codziennie karmiona modlitwą oraz sakramentami. Taka wiara będzie wzrastać i wystarczy do nieustannego nawracania się.
Jezus dodaje, że mając taką wiarę, można by powiedzieć morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby posłuszna. Ten uderzający obraz, choć niekoniecznie należy go rozumieć dosłownie, wskazuje na duchową moc wiary. Morwy były znane z głębokich i rozległych systemów korzeniowych, przez co trudno było je wyrwać. Jezus mówi, że dzięki autentycznej wierze można usunąć nawet najgłębiej zakorzenione przeszkody — grzechy, lęki, nawyki. Kiedy dzieje się to regularnie, wzniosłe wezwanie Jezusa przestaje przytłaczać; staje się zachętą i zaproszeniem, budzi zapał i nadzieję.
Zastanów się dziś nad tym, o co prosi cię Jezus. Czy pozwalasz, by Jego słowa stawiały ci wymagania? Czy słyszysz, jak wzywa cię do wyjścia poza obecny poziom świętości? Kiedy słyszysz to wezwanie, czy przyłączasz się do Apostołów, modląc się pokornie: „Przymnóż nam wiary”? Zacznij od tego, by pozwolić Ewangelii stawiać ci wymagania; ciesz się, gdy je odczuwasz. Następnie idź naprzód z tą niewielką wiarą, którą masz, ufając, że twoja wytrwałość w modlitwie, czynnej miłości i uczestnictwie w sakramentach będzie karmić twoją wiarę i pozwoli ci stać się osobą, do jakiej Bóg cię powołuje.
Mój wymagający Panie, wzywasz mnie do doskonałej świętości. Proszę, otwórz moje uszy, bym słyszał Twój głos, i udziel mi odwagi oraz wiary, których potrzebuję, by odpowiedzieć. Przymnóż mi wiary, Panie, i pomóż jej wzrastać, aby każdy grzech i każde przywiązanie tkwiące w mojej duszy zostały wyrwane z korzeniem i wrzucone w głębiny Twojego miłosierdzia. Zamiast tego zanurz mnie w bezkresnym morzu Twojej łaski. Jezu, ufam Tobie.
Wdzięczność w służbie całym sercem
Wtorek XXXII tygodnia okresu zwykłego
Jezus powiedział do Apostołów: „Kto z was powie swojemu słudze, który właśnie wrócił z orki lub pasienia owiec na polu: «Chodź zaraz i zajmij miejsce przy stole»? Czy nie powie mu raczej: «Przygotuj mi coś do jedzenia. Przepasz się i usługuj mi, aż się najem i napiję. Potem ty możesz jeść i pić»? Czy dziękuje temu słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?”. Łukasz 17:7–9
Łatwo wpaść w pułapkę wiary w taką wersję Ewangelii, która różni się od tego, co Jezus rzeczywiście głosił. Niektórzy skłaniają się ku skrupulanctwu, wyolbrzymiając bardziej wymagające słowa naszego Pana. Częściej jednak inni łagodzą Jego przesłanie, aby było łatwiejsze do przyjęcia. Obie postawy zniekształcają czystość Ewangelii, której nauczał Chrystus.
Dzisiejszy fragment łatwo źle zrozumieć lub zignorować. Z jednej strony można go niewłaściwie wykorzystać do usprawiedliwiania niewolnictwa lub niewdzięczności. Z drugiej — ci, którzy umniejszają znaczenie trudnych nauk, mogą uznać, że łatwiej będzie całkowicie pominąć ten fragment. Najlepszą odpowiedzią jest uważne rozważenie słów Jezusa i przyjęcie przesłania, które chce nam przekazać.
Ta scena razi współczesną wrażliwość. Jezus używa greckiego słowa doulos, często tłumaczonego jako „sługa” lub „niewolnik”. W Jego czasach taka niewola była powszechna. Doulos był własnością pana, nie miał żadnych praw i żył po to, by wykonywać jego rozkazy. Niektórzy rodzili się w niewoli, innych sprzedawano z powodu długów, a jeszcze inni dobrowolnie oddawali się w niewolę, aby uciec przed ubóstwem.
Choć słowo doulos odnosiło się do rzeczywistego zniewolenia, w Nowym Testamencie używane jest również w znaczeniu duchowym. Na przykład święty Paweł nazwał siebie „niewolnikiem Chrystusa Jezusa” (List do Rzymian 1:1), podobnie jak święty Jakub: „Jakub, niewolnik Boga i Pana Jezusa Chrystusa…” (List św. Jakuba 1:1). Być może używali tego określenia, przywołując w pamięci dzisiejsze nauczanie.
Ponieważ jest to przypowieść, Jezus nie wyraża aprobaty dla niewolnictwa. Posługuje się raczej tą znaną strukturą społeczną, aby ukazać, jak powinniśmy postrzegać samych siebie wobec Boga.
W takiej relacji byłoby nie do pomyślenia, by pan zaprosił swojego sługę do wspólnego posiłku po pracy. Od sługi oczekiwano przygotowania i podania posiłku. Pan zazwyczaj nie dziękował słudze za wykonanie tego, co do niego należało.
Choć instytucja niewolnictwa została w znacznej mierze zniesiona, obraz ten nadal uczy nas czegoś niezwykle ważnego. Podobnie jak Paweł i Jakub jesteśmy wezwani, by stać się niewolnikami Chrystusa. Różnica polega na tym, że nasz Boski Pan nie jest ciemięzcą — wydaje polecenia z miłością, uwalniając nas od wszystkiego, co nas krępuje. Z tego powodu to my jesteśmy winni Bogu wdzięczność.
Jezus podsumowuje, że nawet gdy doskonale wypełnimy wolę Boga, powinniśmy mówić: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”. A co jest naszym obowiązkiem? Przyjąć Jego miłosierdzie, przyjąć zbawienie, żyć w łasce i uczestniczyć w Jego chwale. Gdy naszym Panem jest Bóg, w służbie nie ma wstydu, są jedynie godność, wolność i radość. Nasza służba Bogu jest innym sposobem wyznania, że Jezus jest Królem królów, naszym Panem i Bogiem, który wydaje rozporządzenia doskonałej miłości, zaprowadzając harmonię i pokój oraz dając wszystkim udział w swojej wiecznej uczcie.
Zastanów się dziś nad tym, jak postrzegasz swoją relację z Bogiem. Czy służysz Mu, oczekując pochwały lub nagrody? Czy też dostrzegasz, jak wielkim przywilejem jest dla ciebie stać się sługą tak chwalebnego i miłosiernego Pana? Pozwól, by pokora płynąca z tego fragmentu Ewangelii kształtowała twoją duszę. Staraj się szczerze mówić: „Jestem sługą nieużytecznym; uczyniłem tylko to, co powinienem był uczynić”. Następnie trwaj we wdzięczności. Nie bój się stać niewolnikiem Chrystusa Jezusa. Czyniąc to, odkryjesz paradoks Bożej miłości: gdy uniżasz się przed Bogiem, On cię wywyższa i nazywa przyjacielem, nakazując ci przyjąć udział w Jego Królestwie.
Mój Boże i Panie, wzywasz nas, byśmy byli Twoimi sługami, a nawet Twoimi niewolnikami. A jednak w takim powołaniu nie ma lęku, bo Ty jesteś doskonałym Władcą i Panem. Pomóż mi zrozumieć mój obowiązek, abym z ufnością i miłością był posłuszny wszystkiemu, co nakazujesz. Daj mi dostrzec, że każdy Twój nakaz, nawet ten, który stawia mi wymagania lub każe przekraczać własne ograniczenia, jest wyrazem Twojej najwyższej miłości. Jezu, ufam Tobie.
Wołanie o miłosierdzie!
Środa XXXII tygodnia okresu zwykłego
Zmierzając dalej do Jerozolimy, Jezus przechodził przez Samarię i Galileę. Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło Mu naprzeciw dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka od Niego i głośno zawołali: „Jezusie, Mistrzu! Ulituj się nad nami!”. Kiedy ich zobaczył, powiedział: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Łukasz 17:11–14
Zgodnie z Prawem Mojżeszowym trędowatych uznawano za rytualnie nieczystych i nakazywano im żyć z dala od wspólnoty. Musieli nosić rozdarte szaty, pozostawiać włosy w nieładzie, zasłaniać dolną część twarzy i wołać: „Nieczysty! Nieczysty!”, ilekroć ktoś się zbliżał (por. Księga Kapłańska 13:45–46). To oddzielenie zapobiegało rozprzestrzenianiu się choroby i zachowywało czystość rytualną wśród ludu Izraela. Trędowaci doświadczali głębokiej izolacji społecznej, duchowego wyobcowania i osobistego cierpienia, przez co ich stan stanowił jeden z najbardziej tragicznych i symbolicznych obrazów grzechu i jego konsekwencji w Biblii.
Trędowaci z dzisiejszej Ewangelii spotkali Jezusa, gdy wchodził do wsi, do której im nie wolno było wejść. Żyli na obrzeżach, prawdopodobnie wraz z innymi ludźmi dotkniętymi tą samą chorobą. W sensie duchowym symbolizują każdego z nas. Jeśli potrafimy z pokorą rozpoznać w nich samych siebie, łatwiej przyjmiemy płynącą od nich naukę.
W naszym obecnym stanie nasze dusze są duchowo oszpecone z powodu upadłej natury ludzkiej i osobistego grzechu. Ten świat znajduje się symbolicznie na obrzeżach królestwa Bożego — miejsca, do którego nie mamy wstępu, dopóki nie zostaniemy oczyszczeni przez łaskę. Ci trędowaci ukazują nam drogę do tego oczyszczenia. Najpierw uczą nas rozpoznawać własną potrzebę, a następnie zwracać się do Chrystusa z ufną nadzieją w Jego miłosierdzie, abyśmy mogli zostać przywróceni do pełnej komunii z Bogiem i świętymi.
Dziesięciu zawołało z daleka: „Jezusie, Mistrzu! Ulituj się nad nami!”. Choć Pismo Święte nie mówi, czy byli to jedyni trędowaci w pobliżu tej wsi, możliwe, że inni milczeli. Jeśli tak było, tych dziesięciu, którzy zawołali, przedstawia ludzi pokornie uznających swoją nędzę, swój upadły stan i oddzielenie od królestwa Bożego, a zarazem ufających zbawczej mocy Chrystusa.
Podobnie musimy pamiętać, że ten świat nie jest naszym prawdziwym domem. Wraz z naszymi pierwszymi rodzicami zostaliśmy wygnani z raju z powodu grzechu pierworodnego. Tylko dzięki miłosierdziu Chrystusa możemy zostać przywróceni do pierwotnego stanu. Uznanie naszego wygnania i jego przyczyny jest pierwszym krokiem ku uzdrowieniu. Jeśli nie uznamy naszego duchowego trądu, nie zawołamy o jedyne lekarstwo: miłosierdzie Jezusa.
Jednym z pięknych aspektów tej historii jest to, że odsłania ona drugi, głębszy poziom duchowego uzdrowienia. Dziesięciu, którzy zawołali i zostali uzdrowieni, przedstawia tych, którzy są ochrzczeni i trwają w stanie łaski — albo unikając grzechu śmiertelnego, albo odzyskując ten stan dzięki sakramentalnej spowiedzi i rozgrzeszeniu. Jednak tylko jeden, gdy uświadomił sobie, że został uzdrowiony, wrócił, by podziękować Jezusowi. Pozostałych dziewięciu tego nie uczyniło.
To, że wrócił tylko jeden, sugeruje, iż większość z nas najlepiej odnajduje siebie w pozostałych dziewięciu. Jak niedojrzałe dziecko oczekuje, że rodzice będą je karmić i otaczać opieką, tak my często oczekujemy, że Bóg nam przebaczy i przywróci nas do łaski, nie okazując Mu należytej wdzięczności. Jeśli na tym kończy się nasze życie duchowe, pozostajemy niedojrzali. Aby wzrastać ku duchowej dojrzałości, musimy również wzrastać we wdzięczności, nieustannie powracając do Boga na modlitwie, wielbiąc Go donośnym głosem i padając do stóp Jezusa w adoracji. Dopiero wtedy otrzymamy głębsze uzdrowienie i większy udział w Bożym miłosierdziu.
Rozważ dziś wołanie trędowatych o miłosierdzie i zapytaj siebie, czy dostrzegasz własną potrzebę uzdrowienia. Czy chcesz uznać swoje duchowe rany, wołać do Jezusa i wytrwać we wdzięczności? Jeśli tak, czy należysz do tych dziewięciu, którzy uznali Boże miłosierdzie za coś oczywistego i nie okazali należytej wdzięczności za dar duchowego oczyszczenia i odnowy? Staraj się naśladować tego, który powrócił do Jezusa, pokorny, wdzięczny i pełen wiary. Padnij do stóp Jezusa w adoracji, podziękuj za wszystko, co uczynił, i usłysz, jak mówi do ciebie: „Twoja wiara cię zbawiła”.
Najhojniejszy Panie, Twoje miłosierdzie jest nieskończone i darmo udzielane w przeobfitej mierze. Mimo Twojej dobroci często traktuję Cię jak kogoś oczywistego w moim życiu i nie okazuję Ci wdzięczności ani pokornego uwielbienia, na które zasługujesz. Proszę, zmiłuj się nade mną teraz i zawsze. Usuń ze mnie wszelkie poczucie, że coś mi się należy, abym zawsze powracał do Ciebie, padał przed Tobą i składał Ci najpokorniejsze i najszczersze podziękowania. Jezu, ufam Tobie.
Przyjdź królestwo Twoje!
Czwartek XXXII tygodnia okresu zwykłego
Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, Jezus odpowiedział: „Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny i nie powiedzą: «Oto tu jest» albo: «Tam». Oto bowiem królestwo Boże jest pośród was”. Łukasz 17:20–21
Faryzeusze, podobnie jak wielu Żydów ich czasów, oczekiwali, że królestwo Boże nadejdzie w sposób spektakularny, widzialny i polityczny. Wyczekiwali Mesjasza z rodu króla Dawida, który wyzwoli Izrael spod panowania Rzymu, przywróci narodową niepodległość i ustanowi chwalebne ziemskie królestwo, odznaczające się triumfem nad nieprzyjaciółmi. Ich oczekiwanie miało charakter wyłącznie ziemski, a nie duchowy. Dlatego ich pytanie o to, kiedy nadejdzie królestwo Boże, ujawnia zasadnicze niezrozumienie Boga i Jego zbawczego działania w chwili obecnej.
Ich pytanie mogło wynikać z czegoś więcej niż zwykła ciekawość. Prawdopodobnie było próbą, a nawet pułapką. Faryzeusze często zadawali Jezusowi pytania nie po to, by się od Niego uczyć, lecz by zdemaskować Go jako oszusta i podważyć Jego wiarygodność. Polegając wyłącznie na ludzkiej mądrości, używali tej „mądrości” jako broni, by zdyskredytować naszego Pana. Być może mieli nadzieję, że Jezus lekkomyślnie poda konkretny termin, dając im podstawy do oskarżenia Go o fałszywe proroctwo lub do wzniecenia niepokojów wśród ludu. Jakież to tragiczne, że największymi przeciwnikami Mesjasza byli właśnie ci przywódcy religijni, którym powierzono przygotowanie Jego drogi.
Jezus koryguje ich błędne oczekiwanie politycznego lub widzialnego królestwa mesjańskiego, objawiając, że prawdziwe królestwo Boże nie jest czymś, co można „dostrzec” ziemskimi oczami. Nie znajduje się „tu” ani „tam” w sensie geograficznym czy politycznym. Mówi natomiast: „królestwo Boże jest pośród was”. Greckie wyrażenie przetłumaczone jako „pośród was” można również oddać jako „wewnątrz was”, co wskazuje, że królestwo jest albo pośród nich — przez samą obecność Chrystusa — albo w sercach tych, którzy wierzą.
Święty Augustyn w swoim komentarzu do modlitwy „Ojcze nasz” naucza, że prośba „przyjdź królestwo Twoje” odnosi się do samego Chrystusa. Jezus jest królestwem. Tam, gdzie On jest obecny, królestwo rzeczywiście już nadeszło.
Przenieśmy się o dwa tysiące lat naprzód: jeśli zapytamy naszego Pana, kiedy przyjdzie królestwo Boże, On najpierw wejrzy w nasze serca, aby rozeznać szczerość naszego pytania. Jeśli znajdzie pokorę i tęsknotę za prawdą, widząc, że szukamy nie znaku, lecz Jego samego, wówczas objawi nam swoją obecność w głęboki sposób.
Czy dostrzegasz obecność Chrystusa w tym świecie? Na mocy Wcielenia Syn Boży, nasz Król i Mesjasz, pozostaje obecny na niezliczone sposoby. Jest pośród nas w sakramentach, w swoim żywym Słowie, w swoim Kościele i w życiu tych, którzy służą Mu w miłości i prawdzie. Jest w nas, gdy się modlimy, oddajemy się Jemu, dzięki łasce dostosowujemy naszą wolę do Jego woli i odzwierciedlamy Jego miłość wobec innych.
Jednak często, wędrując przez życie, żyjemy raczej jutrem niż dniem dzisiejszym. Myślimy o tym, kiedy będzie lepiej, i przeoczamy świętą obecność Chrystusa w obecnej chwili. Ucząc się na złym przykładzie faryzeuszów, jesteśmy zaproszeni, by nie szukać czegoś odległego czy odłożonego na później, lecz rozpoznać Tego, który już tu jest, mieszka pośród nas i czeka na nasze rozpoznanie, naszą miłość i nasze świadectwo.
Zastanów się dzisiaj, czy masz skłonność do szukania Boga w jakiejś przyszłej chwili lub w nadzwyczajnym znaku, a zarazem przeoczasz Jego cichą i stałą obecność w twoim życiu właśnie teraz. Rozważ, w jaki sposób jest On „pośród was” i „w tobie” — w modlitwie, w łasce, w Eucharystii i w ludziach, których stawia na twojej drodze. Zastanów się, czy naprawdę wierzysz, że Jego królestwo już nadeszło przez Chrystusa, i czy każdego dnia żyjesz w komunii z tym królestwem. Podczas tej refleksji odnów w sobie świadomość, że Chrystus nie jest daleko. On jest tutaj. Już króluje w ukrytej chwale i zaprasza cię, by Go odkrywać i służyć Mu całym sercem.
Mój Panie i Królu, nie jesteś odległym władcą, ukrytym w jakiejś dalekiej krainie. Jesteś tutaj, pośród nas i w tych, którzy wierzą. Pomóż mi dostrzegać dziś Twoją obecność — w Eucharystii, w Twoim Słowie i w cichych poruszeniach łaski w moim sercu. Obym nigdy nie szukał Ciebie w pustych znakach, lecz rozpoznawał Cię tam, gdzie naprawdę mieszkasz. Króluj w moim sercu dziś i zawsze, o Panie, i uczyń mnie żywym świadkiem Twojego królestwa. Jezu, ufam Tobie.
Czujność i posłuszeństwo
Piątek XXXII tygodnia okresu zwykłego
„Kto stara się zachować swoje życie, straci je, a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: tej nocy dwie osoby będą w jednym łóżku; jedna zostanie zabrana, a druga pozostawiona. Dwie kobiety będą razem mleć ziarno; jedna zostanie zabrana, a druga pozostawiona”. Zapytali Go: „Gdzie, Panie?”. On im odpowiedział: „Gdzie jest ciało, tam zgromadzą się także sępy”. Łukasz 17:33–37
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przywołuje tragiczne wydarzenia potopu za czasów Noego oraz zniszczenia Sodomy i Gomory za czasów Lota. Posługuje się tymi znanymi opowieściami, aby podkreślić nagłość Bożego sądu i niebezpieczeństwo duchowej obojętności. W obu przypadkach ludzie zajmowali się codziennym życiem — jedli, pili, zawierali małżeństwa, kupowali, sprzedawali, sadzili i budowali — zupełnie nieświadomi, że sąd jest bliski. Te czynności same w sobie nie były grzeszne, lecz ujawniają pochłonięcie sprawami doczesnymi i zaniedbanie spraw Bożych.
Przypomnij sobie, że Bóg nakazał Noemu zbudować arkę, aby przygotować się na wielki potop. Choć otaczający go ludzie prawdopodobnie wyśmiewali go i lekceważyli, Noe pozostał niezachwiany w wierze. Był posłuszny nie dlatego, że widział deszcz, lecz dlatego, że ufał słowu Pana. Jego czujność i posłuszeństwo pośród pozornej normalności były znakiem wewnętrznej wierności. Kiedy nadszedł potop, Noe i jego domownicy byli gotowi — nie dlatego, że przewidzieli, kiedy nadejdzie, lecz dlatego, że żyli we właściwej relacji z Bogiem.
Podobnie przypomnij sobie, że aniołowie ostrzegli Lota, aby uciekł z Sodomy przed jej zniszczeniem. Choć się wahał, ostatecznie posłuchał i odszedł wraz z rodziną. Niestety, nawet w tej chwili łaski żona Lota obejrzała się za siebie. Jej spojrzenie wstecz symbolizowało podzielone serce, wciąż przywiązane do życia, które pozostawiała za sobą. W rezultacie zamieniła się w słup soli (por. Rdz 19:26). Jej los pozostaje trwałym ostrzeżeniem, że połowiczne posłuszeństwo i utrzymujące się przywiązanie do grzechu utrudniają zbawienie. To ostrzeżenie powinno przykuć naszą uwagę.
Jezus przywołuje te dwie opowieści, aby podkreślić, co wydarzy się „w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi”, czyli w dniu powtórnego przyjścia Chrystusa. Nastąpi ono nagle i przerwie bieg codziennego życia. Nie będzie czasu, by zabrać swój dobytek ani poczynić ostatnie przygotowania. W owej chwili rozstrzygające nie będą czyjeś bogactwo, pozycja czy sukces, lecz to, czy serce pozostało wierne Bogu.
Dlatego Jezus ostrzega: „Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je”. Ten, kto kurczowo trzyma się ziemskiego życia, jak gdyby było ono dobrem absolutnym — nie licząc się z Bogiem i odwieczną prawdą — ryzykuje utratę wszystkiego. Kto jednak każdego dnia dobrowolnie umiera dla siebie, żyje w posłuszeństwie woli Bożej i wyrzeka się przywiązań ze względu na Królestwo, zyska życie wieczne.
Chrystus wyraźnie mówi również, że sąd będzie osobisty i indywidualny. „Dwoje będzie na jednym łóżku… jedno będzie zabrane, a drugie zostawione”. Odnosi się to do ostatecznego oddzielenia sprawiedliwych od niesprawiedliwych. Nawet ci, którzy żyją najbliżej siebie — małżonkowie, rodzeństwo, współpracownicy — będą sądzeni według osobistej wierności każdego z nich. Świętości nie można pożyczyć od kogoś innego; trzeba nią żyć.
Jezus kończy zagadkowym obrazem: „Gdzie jest ciało, tam zgromadzą się i sępy”. Słowa te przywołują obraz nieodwołalnego końca i śmierci, przypominając nam, że nadchodzący sąd będzie jednoznaczny i powszechny. Tak jak sępy w naturalny sposób gromadzą się wokół martwego ciała, tak też sąd ostateczny spadnie na świat, który duchowo obumarł. Jest to zarazem ostrzeżenie i wezwanie do duchowej czujności.
Rozważ dziś dobitne ostrzeżenie Jezusa o konieczności przeżywania każdego dnia w gotowości i posłuszeństwie. Czy pilnie przygotowujesz się na przyjście Pana i na swój sąd szczegółowy u kresu czasów? Jeśli tak, ta myśl nie budzi lęku, lecz nadzieję. Trwaj w posłuszeństwie głosowi Boga, nawet jeśli ludzie wokół ciebie wydają się zadowoleni z siebie i beztroscy. Błogosławieni ci, których Syn Człowieczy zastanie czuwających i wiernych, gdy powróci w chwale.
Mój Panie i sprawiedliwy Sędzio, wierzę i wyznaję, że powrócisz na końcu czasów, aby sądzić żywych i umarłych oraz ustanowić Twoje wieczne Królestwo w Nowym Niebie i Nowej Ziemi. Obudź we mnie, Panie, świadomość powagi tego dnia. Pomóż mi przeżywać to życie jako przygotowanie do owej chwili, aby była ona dla mnie dniem radości, a nie trwogi. Jezu, ufam Tobie.
Kiedy Bóg milczy
Sobota XXXII tygodnia okresu zwykłego
„W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i z ludźmi się nie liczył. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego i prosiła: «Obroń mnie przed moim przeciwnikiem». Przez długi czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: «Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ ta wdowa mi się naprzykrza, obronię ją, żeby w końcu nie przyszła i mnie nie uderzyła»”. Łk 18:2–5
Zniechęcenie często pojawia się wtedy, gdy sprawy nie układają się tak, jak się spodziewaliśmy. Ta pokusa staje się szczególnie silna, gdy ponawiane wysiłki nie przynoszą upragnionego rezultatu. Im bardziej jesteśmy zniechęceni, tym łatwiej możemy popaść w rozpacz — czyli utratę nadziei, która prowadzi do całkowitej rezygnacji.
W naszej relacji z Bogiem duchowy dar nadziei jest jedną z trzech cnót teologalnych, obok wiary i miłości. Te trzy cnoty są ze sobą wzajemnie powiązane. Gdy jednej brakuje, pozostałe słabną. Gdy ogarnia nas rozpacz, wiara i miłość zostają głęboko zranione.
Jezus opowiada dzisiejszą przypowieść o tym, „że zawsze powinni się modlić i nie ustawać”. Innymi słowy, nasze życie modlitewne musi być zakorzenione w darze nadziei. Ustawać w modlitwie to zniechęcać się do niej.
Ustajemy w modlitwie, gdy przechodzimy przez próby, błagamy Boga o pomoc, a w odpowiedzi dostrzegamy jedynie milczenie. Lecz nawet w tym milczeniu musimy uczyć się dostrzegać ukrytą obecność Boga. Dlaczego Bóg czasem milczy? Jednym z powodów może być to, że nasza modlitwa odzwierciedla bardziej naszą wolę niż Jego. Na przykład, jeśli ktoś jest chory i prosimy o cud, Bóg może go udzielić tylko wtedy, gdy prowadzi on do większego dobra. Albo jeśli bliska osoba ubiega się o pracę i mimo wielu modlitw jej nie otrzymuje, być może Bóg ma dla niej w zanadrzu coś lepszego.
Uczy nas to, że modlitwa nie powinna być listą próśb, które mamy nadzieję, że Bóg spełni. Musi być raczej aktem oddania, powierzeniem zarówno nas samych, jak i naszych intencji Jego opatrznościowej opiece, bez kurczowego trzymania się jakiegokolwiek konkretnego rezultatu. Milczenie Boga bywa Jego odpowiedzią, ponieważ zaprasza do głębszej ufności i oddania pośród próby, przez którą przechodzimy my sami lub inni.
Oczywiście istnieją modlitwy, co do których możemy mieć pewność, że zawsze są zgodne z wolą Bożą. Na przykład: „Panie, przybliż mnie do siebie, objaw mi swoją doskonałą wolę i udziel mi łaski, abym służył Tobie całym sercem”. Takie modlitwy wyrażają serce otwarte na łaskę i przemianę.
Dzisiejsza przypowieść skupia się nie na treści naszych próśb, lecz na usposobieniu, z jakim powinniśmy przystępować do modlitwy — na pełnej nadziei ufności w Bogu, która nie poddaje się zniechęceniu ani rozpaczy.
W czasach biblijnych wdowa należała do najbardziej bezbronnych członków społeczeństwa, często pozbawionych ochrony prawnej. Nieuczciwy sędzia miałby niewiele powodów, by odpowiedzieć na jej prośbę. Sędzia z tej przypowieści uczynił to wyłącznie ze względu na jej wytrwałość.
Jeśli nawet niesprawiedliwy sędzia może ustąpić wobec wytrwałości, o ileż bardziej nasz kochający Ojciec wysłucha naszych modlitw? Gdy wydaje się milczeć, zaprasza nas do naśladowania tej wdowy. Wytrwała modlitwa pełna nadziei często przynosi naszej duszy więcej pożytku niż szybka odpowiedź. Pogłębia wiarę, umacnia miłość i nas uświęca. Jeśli Bóg wydaje się milczeć, czyni to z dobrego powodu, z najlepszego powodu; im dłużej trwa Jego milczenie, tym głębsze muszą stawać się nasza ufność i nadzieja.
Zastanów się dziś nad znaczeniem wytrwałej modlitwy zakorzenionej w nadziei. Niech milczenie Boga będzie zaproszeniem do głębszego oddania się Jemu. Ufaj, że nawet w milczeniu On działa w sposób daleko wykraczający poza to, co potrafimy dostrzec. Nigdy się nie poddawaj, nigdy nie wątp i nigdy nie popadaj w rozpacz. Bóg zawsze nas słyszy i odpowiada na nasze modlitwy zgodnie ze swoją doskonałą wolą, która dalece przewyższa wszystko, co moglibyśmy uznać za najlepsze dla nas lub innych.
Mój Panie, który otaczasz nas swoją opatrznością, Ty zawsze słyszysz nasze modlitwy i pragniesz wylać na nas obfitość łask — znacznie więcej, niż sami pragniemy otrzymać. Daj mi serce wytrwałe w modlitwie, które nigdy nie ulega zwątpieniu, zniechęceniu ani rozpaczy. Obym zawsze pokładał w Tobie nadzieję, zwłaszcza gdy próby nie ustają. Niech te chwile prowadzą mnie do głębszego poddania się Twojej doskonałej woli. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!
