Polski

Święta i uroczystości

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Spis treści


Porzucić wszystko

Święto św. Andrzeja Apostoła, 30 listopada

Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i jego brata Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. Powiedział do nich: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. Mateusz 4:18–20

Dziś obchodzimy święto św. Andrzeja Apostoła. Według Ewangelii św. Jana Andrzej był początkowo uczniem Jana Chrzciciela i był obecny, gdy Jan oznajmił: „Oto Baranek Boży” (Jan 1:36). Usłyszawszy to, Andrzej od razu spędził ten dzień z Jezusem. Wkrótce powiedział swojemu bratu Szymonowi, że znaleźli Mesjasza.

Powyższy fragment Ewangelii św. Mateusza przedstawia tę historię nieco inaczej. Mateusz nie opisuje pierwszego spotkania Andrzeja z Jezusem. Wskazuje natomiast na chwilę, w której Andrzej podjął ostateczną decyzję, by porzucić wszystko i wraz ze swoim bratem pójść za naszym Panem.

Mateuszowy opis powołania Andrzeja jest szczególnie inspirujący. Zestawiając wersję z Ewangelii św. Jana z relacją Mateusza, możemy sobie wyobrazić, że Andrzej i Piotr szybko nabrali przekonania, iż Jezus jest długo oczekiwanym Mesjaszem. Gdy już się o tym przekonali, nadal pracowali jako rybacy. Wyobraź sobie rozmowy, jakie ci dwaj bracia mogli prowadzić między swoim pierwszym spotkaniem z Jezusem, opisanym w Ewangelii św. Jana, a tym przełomowym momentem w relacji Mateusza. Ich serca i umysły musiały być pełne przejęcia i zdumienia. Wierzyli, lecz jeszcze nie w sposób doskonały. Żywili nadzieję, lecz nie wiedzieli, co robić. Wtedy Jezus znów przechodził obok i powiedział do nich: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”. Nie było to błahe polecenie, a jednak oni natychmiast „zostawili sieci i poszli za Nim”.

Jezus działa podobnie w naszym życiu. Kiedy po raz pierwszy Go odkrywamy i otrzymujemy dar wiary, jesteśmy zaproszeni do rozważania, kim On jest. Osoba nowo nawrócona często zaczyna głębiej przyglądać się swojemu życiu, rozważając grzechy, które musi przezwyciężyć, i kierunek, w jakim nowo odkryta wiara może ją poprowadzić. Na tym początkowym etapie nawrócenia Jezus jest wobec nas cierpliwy i pozwala nam na modlitwie rozważać to, co odkryliśmy. Nasz Pan jednak zawsze pragnie od nas czegoś więcej. Chce wszystkiego, aby w zamian móc dać nam o wiele więcej.

W przypadku Andrzeja i Szymona, gdy Jezus już wiedział, że ci dwaj mężczyźni wierzą, wezwał ich, by poszli za Nim w sposób radykalny. Poprosił ich, by porzucili swoje dotychczasowe życie, zrezygnowali z wykonywanego zajęcia, zaufali Mu i poszli za Nim. Dzięki wewnętrznemu darowi łaski obaj wiedzieli, co mają uczynić. Zostawili wszystko i poszli za Jezusem.

Czy słyszysz, jak nasz Pan kieruje do ciebie podobne zaproszenie? Jeśli tak, czy odpowiadasz na nie tak jak Andrzej i Piotr? Taka odpowiedź radykalnie zmieni twoje życie. Wymaga podjęcia dużego ryzyka, wielkiej ofiary i niezachwianej ufności. Jeśli jednak wiemy i rozumiemy, że Ten, który wzywa nas, byśmy poszli za Nim, jest Synem Bożym, Mesjaszem i Zbawicielem świata, nie będzie w nas wahania.

Rozważ dziś, jak Jezus patrzy na ciebie i mówi: „Pójdź za Mną”. W Jego poleceniu zawiera się obietnica, że wszystko, co pozostawisz za sobą, przemieni się w coś o wiele większego — „uczynię was rybakami ludzi”. Jeśli jeszcze nie oddajesz swojego życia w pełni Chrystusowi, pozostawiając za sobą dawnego siebie, usłysz wezwanie naszego Pana i bez wahania powiedz „tak”, a twoje życie już nigdy nie będzie takie samo.

Mój Panie, który mnie zapraszasz, tak jak wezwałeś Andrzeja i Szymona Piotra, by poszli za Tobą, tak też wzywasz mnie. Proszę, obdarz mnie wiarą, abym całym sercem nabrał przekonania, że muszę powiedzieć Ci „tak”. Pomóż mi porzucić własną wolę i wszystko, co pragniesz, abym porzucił, tak bym w Tobie znalazł spełnienie całego mojego życia. Jezu, ufam Tobie.


Niepokalana Matka Boża

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Wszedłszy do niej, powiedział: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą”. Ona zaś zmieszała się bardzo na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Łukasz 1:26–29

Najświętsza Maryja Panna była „pełna łaski”! Być „pełną” znaczy właśnie to — być pełną, bez żadnego braku. Ta pełnia łaski oznaczała, że Maryja ucieleśniała doskonałość każdej cnoty, zwłaszcza pokory. Pokora to widzenie siebie w świetle prawdy, bez wyolbrzymiania ani umniejszania własnej osoby. Pokora Maryi ujawnia się w uderzający sposób w jej reakcji na pozdrowienie anioła Gabriela — „zmieszała się bardzo na te słowa” i głęboko je rozważała.

Dlaczego Matka Boża miałaby się zmieszać? Dlaczego nie odpowiedziała po prostu z pewnością siebie: „Dziękuję, że zauważyłeś, iż jestem pełna łaski”? Ponieważ Maryja wiedziała, że pełnia jej łaski nie wynikała z jej własnych zasług. Całkowicie przekraczała jej naturalne możliwości i była owocem łaskawej inicjatywy Boga. Maryja przez całe życie w sposób wolny współpracowała z łaską i wiedziała, że jedynie Bóg jest źródłem każdego daru. Dlatego jej początkowe „zmieszanie” nie wynikało z wątpliwości ani lęku, lecz było owocem jej zdumienia i pełnej czci bojaźni wobec niepojętych błogosławieństw, którymi została obdarzona. Jasno widziała własną małość i niegodność wobec Boga, a ta głęboka pokora czyniła ją najpiękniejszą ze wszystkich stworzeń.

Serce Maryi, pełne zdumienia i kontemplacji, nie tylko uczyniło ją Niepokalaną Matką Bożą, lecz także ukazuje nam wzór doskonałego podążania za Chrystusem. Choć nie jesteśmy „pełni” łaski tak jak ona, codziennie otrzymujemy niezliczone łaski. Podobnie jak Maryja musimy starać się odpowiadać na te dary z pokorą, pełną czci bojaźnią i wdzięcznością.

Dziś, gdy czcimy Najświętszą Maryję Pannę jako Niepokalane Poczęcie, przypominamy sobie, że choć Adam i Ewa zostali stworzeni w stanie pierwotnej niewinności, przez nieposłuszeństwo utracili łaskę. W rezultacie ludzkość odziedziczyła upadłą naturę. Jednak dzięki szczególnej łasce Maryja została zachowana od zmazy grzechu pierworodnego od pierwszej chwili swojego poczęcia. Ta łaska uprzedzająca — udzielona Jej przed jakąkolwiek zasługą czy działaniem z Jej strony — została Jej dana ze względu na przyszłe zasługi Jej Syna, Jezusa Chrystusa. W ten sposób Maryja została odkupiona w nadzwyczajny sposób, a Jej dusza została zachowana od pożądliwości i wszelkich skutków grzechu. W przeciwieństwie do Adama i Ewy, którzy odwrócili się od Boga, Maryja pozostała Mu wierna przez całe życie, zyskując tytuł „Nowej Ewy”.

Gdy świętujemy Niepokalane Poczęcie, rozważ dziś tajemnicę życia i duszy Maryi. Choć do pewnego stopnia możemy zrozumieć Jej wyjątkową rolę w historii zbawienia, całe piękno i głębia Jej Niepokalanego Serca zostaną w pełni objawione dopiero w niebie. Na razie jesteśmy zaproszeni do rozważania Jej głębokiej pokory, Jej życia w łasce oraz Jej roli jako wzoru chrześcijańskiego uczniostwa.

Najdroższa Matko Boża, Ty jesteś Niepokalanym Poczęciem, pełna łaski od pierwszej chwili swojego istnienia. Nigdy nie odwróciłaś się od Bożego daru łaski, udzielonego Ci przez zasługi Twojego Syna. Módl się za mną, abym potrafił zrozumieć cnoty, które uosabiasz, i dążyć do naśladowania Twojej świętości. Pomóż mi przyjąć łaskę, która zbliża mnie do Twojego Syna, naszego Zbawiciela. Niepokalane Poczęcie, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.


Matka Boża, największa ewangelizatorka

Matka Boża z Guadalupe, 12 grudnia

Wtedy anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz w swoim łonie i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus”. Łukasz 1:30–31

Spośród wszystkich świętych na przestrzeni wieków nikt nie okazał się tak skutecznym ewangelizatorem jak Matka Boża. Na ziemi prowadziła w dużej mierze życie ukryte, ukazując doskonałość cnót tym, którzy byli Jej najbliżsi. Jako młoda matka codziennie troszczyła się o potrzeby swojego Boskiego Syna, nieustannie rozważając tajemnicę Jego Wcielenia, która rozwijała się przed Jej oczami. Jej miłość do Syna, wyrażana w codziennym życiu podczas ziemskiego życia Jezusa, przelewała się z Jej Niepokalanego Serca i nadal przelewa się z niego dzisiaj.

Po wzięciu z ciałem i duszą do nieba Jej dzieło nie ustało. Jako Królowa Nieba i Ziemi nadal wstawia się za swoimi duchowymi dziećmi, pośrednicząc w udzielaniu łaski, której potrzebujemy, by wzrastać w świętości. Na przestrzeni dziejów donoszono o wielu objawieniach maryjnych. Choć liczne doniesienia nie zostały formalnie zatwierdzone, niektóre uzyskały takie zatwierdzenie, w tym objawienie Matki Bożej z Guadalupe świętemu Juanowi Diego w 1531 roku.

Po hiszpańskim podboju imperium Azteków przez Hernána Cortésa w 1521 roku stolicę odbudowano, tworząc miasto znane dziś jako Meksyk. Pomimo okrucieństwa, jakiego niektórzy hiszpańscy osadnicy dopuszczali się wobec rdzennej ludności, Kościół katolicki, za pośrednictwem misjonarzy i przywódców, w tym biskupa Juana de Zumárragi, starał się chronić jej prawa i godność, a zarazem ją ewangelizować. Wielu rdzennych mieszkańców z oczywistych względów odnosiło się do misjonarzy podejrzliwie, jednak niektórzy się nawrócili, wśród nich mężczyzna imieniem Cuauhtlatoatzin, który po chrzcie przyjął chrześcijańskie imię Juan Diego, oraz jego żona, która przyjęła imię María Lucía.

9 grudnia 1531 roku, idąc na Mszę świętą i katechezę, Juan Diego przechodził obok wzgórza Tepeyac, gdzie ukazała mu się Najświętsza Maryja Panna. Przemówiła do niego w jego ojczystym języku, objawiła się jako Matka Boża i poprosiła, by w tym właśnie miejscu zbudowano ku Jej czci kaplicę. Kiedy Juan przekazał to przesłanie biskupowi Zumárradze, biskup poprosił o znak.

12 grudnia wuj Juana ciężko zachorował. Spiesząc po kapłana, który udzieliłby mu ostatnich sakramentów, Juan wybrał inną drogę, aby nie opóźniać swojej wędrówki, lecz Matka Boża ukazała się ponownie. Zapewniła go, że jego wuj został już uzdrowiony, i dała obiecany znak dla biskupa. Poleciła Juanowi zerwać róże, które kwitły na wzgórzu mimo nieodpowiedniej pory roku; gdy przyniósł je biskupowi w swojej tilmie, na jego płaszczu pojawił się wizerunek Maryi, dokładnie takiej, jaką Juan widział. Tilma Juana Diego wisi obecnie w bazylice Matki Bożej z Guadalupe w mieście Meksyk, co stanowi spełnienie prośby Najświętszej Matki.

Choć cudowny wizerunek budził podziw i cześć, to, co nastąpiło później, było jeszcze bardziej zdumiewające. W ciągu następnej dekady miliony rdzennych mieszkańców przyjęły wiarę chrześcijańską, co stało się jednym z najbardziej niezwykłych masowych nawróceń w historii Kościoła — a wszystko to dzięki ewangelizacji i interwencji Najświętszej Matki. Jej miłość do rdzennej ludności i pragnienie jej zbawienia sprawiły, że przyszła do niej osobiście, potwierdzając prawdę Ewangelii głoszonej przez Kościół.

Gdy oddajemy cześć Matce Bożej z Guadalupe, rozważ dziś czułą miłość Matki Bożej. Głęboko pragnęła zbawienia rdzennej ludności, tak jak pragnie zbawienia wszystkich. Módl się o Jej wstawiennictwo, aby kolejne miliony ludzi na całym świecie mogły usłyszeć i przyjąć Boże orędzie zbawienia.

Najmiłościwsza Dziewico z Guadalupe, gdy spoglądałaś z nieba na zmagania i cierpienia podbitej ludności imperium Azteków, Twoje Niepokalane Serce przepełniało współczucie dla niej. Dlatego przyszłaś do tych ludzi osobiście, aby podzielić się zbawczym orędziem Twojego Syna. Proszę, módl się za mnie, za obie Ameryki i za wszystkie Twoje dzieci, abyśmy wszyscy zostali doprowadzeni do Twojego Syna i poznali Jego dar zbawienia. Matko Boża z Guadalupe, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Udostępnij tę stronę: