Polski

Pyt. Samobójstwo a Boże Miłosierdzie

Pyt. Moja przyjaciółka popełniła samobójstwo. Zawsze wydawało mi się, że samobójstwo jest niewybaczalnym grzechem, a ludzie, którzy je popełniają, idą do piekła. Czego Kościół naucza o samobójstwie? Czy ktoś, kto popełnia ten czyn, może dostać się do nieba? Czy istnieje Księga Potępionych?

Odp. To temat, który bardzo trudno poruszyć, ale jest on ważny. Niewątpliwie jest szczególnie ważny dla ciebie, gdy przeżywasz żałobę po stracie przyjaciółki. Będę pamiętać w modlitwie o tobie i twojej przyjaciółce.

Myślę, że warto zacząć od twojego ostatniego pytania. Pytasz: „Czy istnieje «Księga Potępionych»?”. Przypuszczam, że ta myśl pojawia się jako przeciwieństwo biblijnej wzmianki o Księdze Życia. Biblia bardzo wyraźnie mówi o Księdze Życia jako o Bożej „liście” tych, którzy są w stanie łaski. Trzeba natomiast zauważyć, że ani Biblia, ani Tradycja Kościoła nie mówią o Księdze Potępionych. Biblia wyraźnie mówi o tych, którzy mogą „pójść na wieczną karę”, gdzie będzie „płacz i zgrzytanie zębów”. A nasz Kościół naucza, że ci, którzy umierają w stanie grzechu śmiertelnego, za który nie żałowali, podzielą los diabła i upadłych aniołów. Ponieważ jednak Bóg nie znajduje upodobania w zatracie swoich dzieci, nie jest właściwe mówić o Księdze Potępionych w taki sam sposób, w jaki mówimy o Księdze Życia.

Po tym wyjaśnieniu myślę, że twoje zasadnicze pytanie brzmi: „Czy samobójstwo zawsze i w każdym przypadku jest niewybaczalnym grzechem śmiertelnym, który skazuje człowieka na piekło?”. Odpowiedź brzmi: zdecydowanie nie! Tak, sam akt samobójstwa jest zawsze złym wyborem. Aby jednak przypisać komuś osobistą winę za konkretny czyn, musielibyśmy znać wszystkie wewnętrzne poruszenia sumienia tej osoby. Tak często samobójstwu towarzyszy ogrom cierpienia i bólu. Tylko Bóg ma dostęp do ludzkiego sumienia i dlatego nigdy nie możemy wiedzieć z pewnością, kto popełnił niewybaczalny grzech śmiertelny. Piekło jest z pewnością realną możliwością dla nas wszystkich. Często jednak istnieją okoliczności, które mogą zmniejszać osobistą winę człowieka. Myślę, że jest tak szczególnie w przypadku samobójstwa.

Nie znam okoliczności samobójstwa twojej przyjaciółki, ale bardzo ważne jest, by zauważyć, że takie czynniki jak depresja, skrajne cierpienie emocjonalne, choroba psychiczna, skrajny lęk i tym podobne mogły tak bardzo zaciemnić jej myślenie, że nie była w pełni odpowiedzialna za swój czyn. Nie sprawia to, że sam czyn staje się dobry czy choćby obojętny moralnie, ale nasz Kościół rzeczywiście naucza, że te czynniki, jeśli występowały, zmniejszałyby jej osobistą winę.

Ponadto nigdy nie wolno nam zapominać o niezgłębionym i nieskończonym miłosierdziu Boga. Boża miłość do tych, którzy popełnili samobójstwo, w tym do twojej przyjaciółki, nigdy się nie skończy. Pamiętaj o doskonałej miłości Boga. To właśnie ta miłość powinna pomagać ci przetrwać, a nawet dawać ci nadzieję w obliczu straty przyjaciółki.


Więcej katolickich pytań i odpowiedzi

Udostępnij tę stronę: