Polski

Uroczystość Wszystkich Świętych

Zobacz także: Święci od A do Z


Obrazek wyróżniający, Wikimedia; ilustracja główna, Lawrence OP, Flickr

1 listopada: Wszystkich Świętych — uroczystość

Święto nakazane
Kolor liturgiczny: biały
Wersja: Pełna – Skrócona

Kanały podcastu:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

Cytat:
Potem ujrzałem wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu, rasy, ludu i języka. Stali przed tronem i przed Barankiem, odziani w białe szaty, a w rękach trzymali gałązki palmowe. I wołali donośnym głosem: „Zbawienie pochodzi od naszego Boga, który zasiada na tronie, i od Baranka”. ~ Apokalipsa 7:9–10

Refleksja: Dziś obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych, oddając cześć wszystkim mężczyznom i kobietom, którzy weszli do nieba. Choć obejmuje ona każdą duszę w niebie, szczególną uwagę kierujemy ku tym, którzy prowadzili na ziemi niezwykle święte życie i których Kościół kanonizował jako świętych. Osoby te oddawały cześć Bogu na różne sposoby: przez głęboką modlitwę i mistyczne zjednoczenie, przez znoszenie męczeństwa lub innych form prześladowań religijnych, a także przez dzieła służby, takie jak opieka nad potrzebującymi czy nauczanie wiary. Niektórzy święci byli głosicielami słowa obdarzonymi wielką mocą lub cudotwórcami. Inni byli przywódcami, niektórzy żyli w ukryciu, a jeszcze inni doświadczyli wygnania lub ponieśli wielkie osobiste ofiary za wiarę. Na różne sposoby ci święci oddawali chwałę Bogu w ciągu swego życia.

Oddając cześć tej rzeszy świętych świadków, przez ich życie oddajemy cześć i chwałę Bogu. Czcząc ich, czcimy Tego, który ich uświęcił. Ta liturgiczna uroczystość jest zaledwie przedsmakiem wiecznej uroczystości nieba. Niebo będzie wieczną chwałą Boga objawiającą się przez życie wszystkich Jego świętych. W niebie cnoty, ofiary, modlitwy i bezinteresowna służba wszystkich świętych będą promieniować niczym światła, które wiecznie ukazują wielkie miłosierdzie i dobroć Boga. Życie każdego świętego w niebie stanie się nieustanną pieśnią chwały i uwielbienia Boga, splatającą się ze śpiewem dziewięciu chórów zastępów anielskich. Wraz z Serafinami, Cherubinami i Tronami święci będą wołać: „Święty, Święty, Święty…”. Wraz z Panowaniami, Mocami i Władzami święci będą uczestniczyć w opatrznościowej trosce Boga o nowe niebiosa i nową ziemię. Wraz ze Zwierzchnościami, Archaniołami i Aniołami Stróżami święci będą wysławiać Bożą opiekę i nieustanne porozumiewanie się Boga ze wszystkimi Jego synami i córkami. Niebo dzisiaj, a także nowe niebiosa i nowa ziemia u kresu czasów, nie będą niczym innym jak nieustannym, uroczystym świętowaniem wszystkiego, czym Bóg jest w swojej istocie, i wszystkiego, czego Bóg dokonał w życiu tych, którzy odpowiedzieli na Jego łaskę.

Oddawanie czci świętym staje się także zaproszeniem dla każdego z nas na ziemi, by dążyć do świętości, którą oni osiągnęli. Święci dają nam przykład; ich życie jest podręcznikiem ukazującym, jak stawać się świętym. Powinniśmy poznawać i rozważać życie „wielkich świętych” — takich jak Najświętsza Maryja Panna oraz święci Franciszek z Asyżu, Katarzyna ze Sieny, Teresa z Ávili, Teresa z Lisieux, Augustyn z Hippony i Tomasz z Akwinu — abyśmy mogli uczyć się z ich przykładu.

Musimy także pamiętać, że święci w niebie stają się potężnymi orędownikami za nami, żyjącymi na ziemi. To prawda, że Bóg mógłby działać wobec nas bezpośrednio, nie korzystając z pośrednictwa aniołów i świętych. On wybiera posługiwanie się przyczynami wtórnymi, sam pozostając zawsze Pierwszą Przyczyną i Źródłem wszelkiej łaski. Święci i aniołowie należą do tych przyczyn wtórnych, które Bóg wybiera, by za ich pośrednictwem udzielać swojej łaski. Dlatego powinniśmy polegać na ich wstawiennictwie. Czyniąc tak, dokonujemy aktu wiary, przez który wyznajemy naszą wiarę w Boga posługującego się świętymi i aniołami jako swoimi narzędziami.

Dzisiejsza uroczystość ma swoje korzenie w samych początkach Kościoła. Już w czasach Nowego Testamentu wspólnota wierzących otaczała czcią męczenników, począwszy od diakona, świętego Szczepana, pierwszego męczennika. W ciągu pierwszego stulecia istnienia Kościoła kolejni chrześcijanie zaczęli doznawać prześladowań i ponosić śmierć z rąk cesarzy rzymskich, a Kościół oddawał cześć ich śmierci. W roku 64 cesarz Neron jako pierwszy zorganizował prześladowanie chrześcijan w Rzymie, odbierając życie świętym Piotrowi i Pawłowi oraz wielu innym. Po tym pierwszym prześladowaniu w Rzymie inni cesarze rzymscy nadawali systematyczny charakter różnym prześladowaniom w całym cesarstwie. Najgorsze prześladowanie miało miejsce za cesarza Dioklecjana w latach 303–311. Podczas tego prześladowania niszczono kościoły i święte teksty; chrześcijanie tracili majątek, prawa i życie; tych zaś, których nie zabito, więziono i torturowano. Niektórzy szacują, że podczas prześladowań Dioklecjana było aż 3500 męczenników. Choć nie sposób potwierdzić dokładnej liczby, było ich wielu.

W IV wieku, po zalegalizowaniu chrześcijaństwa w 313 roku przez cesarza Konstantyna I, który sam został chrześcijaninem i zaczął wznosić kościoły oraz pomniki ku czci męczenników, publiczny kult męczenników zaczął się rozwijać. Ich groby stawały się kościołami oraz miejscami pielgrzymek i modlitwy. 13 maja 609 roku papież Bonifacy IV przekształcił Panteon w Rzymie, dawną świątynię pogańską, w kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i wszystkich męczenników. Coroczne obchody rocznicy jego poświęcenia były również wyrazem czci dla Najświętszej Maryi Panny i wszystkich męczenników. 1 listopada 731 roku papież Grzegorz III poświęcił w Bazylice św. Piotra kaplicę ku czci „wszystkich świętych”, do których zaliczono Apostołów, męczenników, wyznawców oraz wszystkich świętych mężczyzn i kobiety na całym świecie. W ten sposób obchody ku czci świętych objęły już nie tylko męczenników, lecz wszystkich, którzy prowadzili święte życie. W 844 roku papież Grzegorz IV rozszerzył obchody 1 listopada na cały Kościół. W 1484 roku papież Sykstus IV ustanowił 1 listopada świętem nakazanym dla całego Kościoła oraz dodał dzień wigilii i następującą po nim oktawę, tak że obchody trwały łącznie dziewięć dni. Wigilię dnia Wszystkich Świętych nazywano po angielsku All Hallows’ Eve, czyli Halloween. Niestety w wielu miejscach Halloween utraciło swój chrześcijański charakter i związek ze świętymi, stając się świętem świeckim, a nawet pogańskim.

Gdy dziś oddajemy cześć wszystkim świętym w niebie, zastanów się nad tym, że twoim powołaniem jest znaleźć się w ich gronie. W takim stopniu, w jakim osiągniesz świętość na ziemi, twoje życie będzie wiecznym uwielbieniem Boga. Dąż do głębokiej świętości. Nie staraj się jedynie trwać w stanie łaski. Zabiegaj o obfitość łaski. Staraj się wzrastać w cnotach. Usuń ze swojego życia wszelki grzech, nawet drobne grzechy. Módl się tak często, jak możesz. Czytaj o świętych. Rozważaj Pismo Święte. Postępuj wielkodusznie i z miłością. Przebaczaj wszystkim. I rób wszystko, co możesz, aby stać się wielkim świętym, jakim Bóg pragnie cię uczynić.

Modlitwa: Wszyscy święci w niebie, dziękuję wam za święte świadectwo, które każde z was dało Kościołowi, i raduję się błogosławieństwami, którymi teraz cieszycie się w niebie. Proszę, módlcie się za mnie i za wszystkich ludzi, aby każdy z nas osiągnął świętość, dając swoim życiem świadectwo o Chrystusie, i pewnego dnia wszedł do nieba. Niech Bóg obficie wylewa łaskę na świat przez przykład, który daliście, i modlitwy, które teraz zanosicie przed Jego tronem. Wszyscy święci Boży, módlcie się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Rozważanie zaczerpnięte z:

Święci i święta roku liturgicznego
Tomy I–IV


Dalsza lektura:

Papież Benedykt XVI

Encyklopedia katolicka

Vatican News

Catholic Culture

Catholic Fire

Catholic News Agency

Sanktorale

Wikipedia

Wszyscy święci dzisiejszego dnia

Wszyscy święci roku liturgicznego

Święci A–Z>>>


(Wersja skrócona)

1 listopada: Wszystkich Świętych — uroczystość

Święto nakazane

Uroczystość Wszystkich Świętych jest wyrazem czci dla wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy weszli do nieba, lecz szczególną uwagę poświęcamy tym, którzy prowadzili niezwykle święte życie i których Kościół kanonizował. Oddawali oni cześć Bogu na różne sposoby: przez głęboką modlitwę i mistyczne zjednoczenie, przez męczeństwo lub prześladowanie albo przez służbę, na przykład opiekę nad potrzebującymi. Wśród świętych są kaznodzieje głoszący z mocą, cudotwórcy,  a także przywódcy, podczas gdy inni żyli w ukryciu lub na wygnaniu. 

Oddając cześć świętym, czcimy i uwielbiamy Boga, który uczynił ich świętymi. W niebie Bóg będzie wiecznie otaczany chwałą poprzez życie swoich świętych. W niebie cnoty, ofiary, modlitwy i służba świętych będą wiecznie ukazywać Boże miłosierdzie i dobroć. Każdy święty w niebie dołączy do nieustającego chóru anielskiego, który wychwala i uwielbia Boga. Wraz z Serafinami, Cherubinami i Tronami święci będą wołać: „Święty, Święty, Święty…”. Wraz z Panowaniami, Mocami i Władzami święci będą uczestniczyć w opatrznościowej trosce Boga o Nowe Niebiosa i Nową Ziemię. Wraz ze Zwierzchnościami, Archaniołami i Aniołami Stróżami święci będą wysławiać Bożą opiekę i nieustanne porozumiewanie się Boga z Jego synami i córkami. Dzisiejsze niebo, a u kresu czasów Nowe Niebiosa i Nowa Ziemia, będą nieustanną, uroczystą celebracją Boga w Jego istocie oraz wszystkiego, czego dokonał w życiu tych, którzy odpowiedzieli na Jego łaskę.

Oddawanie czci świętym jest dla każdego z nas zaproszeniem do dążenia do świętości, którą oni osiągnęli. Żywoty świętych są praktycznym podręcznikiem świętości. Studiujemy i rozważamy życie „wielkich świętych” — takich jak Najświętsza Maryja Panna oraz święci Franciszek z Asyżu, Katarzyna ze Sieny, Teresa z Ávili, Teresa z Lisieux, Augustyn z Hippony i Tomasz z Akwinu — aby uczyć się z ich przykładu. Święci w niebie są naszymi potężnymi orędownikami. Bóg posługuje się świętymi i aniołami, aby przekazywać swoją łaskę. Polegamy na ich wstawiennictwie, co jest aktem wiary, przez który wyznajemy naszą wiarę w Boga.

Dzisiejsza uroczystość ma swoje korzenie w najwcześniejszych dziejach Kościoła. Już w czasach Nowego Testamentu wspólnota wierzących oddawała cześć męczennikom, poczynając od diakona św. Szczepana. Po nim przyszli kolejni męczennicy, gdy Kościół doświadczał prześladowań pod panowaniem cesarzy rzymskich od 64 do 311 roku po Chrystusie.

Po zalegalizowaniu chrześcijaństwa przez cesarza Konstantyna I w 313 roku rozkwitł publiczny kult męczenników, a ich groby stawały się kościołami oraz miejscami pielgrzymek i modlitwy. 13 maja 609 roku papież Bonifacy IV przekształcił rzymski Panteon, świątynię pogańską, w kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i wszystkich męczenników. 1 listopada 731 roku papież Grzegorz III poświęcił w Bazylice św. Piotra kaplicę ku czci „wszystkich świętych”, do których zaliczono Apostołów, męczenników, wyznawców oraz wszystkich świętych mężczyzn i kobiety, rozszerzając obchody ku czci świętych na wszystkich, którzy prowadzili święte życie. W 844 roku papież Grzegorz IV rozszerzył obchody 1 listopada na cały Kościół. W 1484 roku papież Sykstus IV ustanowił 1 listopada świętem nakazanym, dodając dzień wigilii i oktawę, tak że obchody trwały łącznie dziewięć dni. Wigilię dnia Wszystkich Świętych nazywano po angielsku All Hallows’ Eve, czyli Halloween, które niestety utraciło swój związek ze świętymi i stało się świętem świeckim, a nawet pogańskim.

Wszyscy święci w niebie, dziękuję wam za święte świadectwo, które każde z was dało Kościołowi, i raduję się błogosławieństwami, którymi teraz cieszycie się w niebie. Proszę, módlcie się, aby wszyscy ludzie stawali się święci, dając naszym życiem świadectwo Chrystusowi, i aby pewnego dnia weszli do nieba. Niech Bóg wyleje obfitość łaski na świat przez przykład, który daliście, i modlitwy, które teraz zanosicie przed Jego tronem. Wszyscy święci Boży, módlcie się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Wróć do pełnej wersji

Udostępnij tę stronę: