Sakrament święceń
Pobierz materiały do spotkania: PDF – Wersja do edycji
Przygotowanie do spotkania
Należy poprosić uczestników, aby przed tym spotkaniem przeczytali rozdział ósmy książki Mój katolicki kult!.
5 minut – zebranie uczestników
Przekąski i czas na swobodne rozmowy w miarę przybywania uczestników. Postaraj się o punktualność i zbierz wszystkich nie później niż 5 minut po wyznaczonej godzinie rozpoczęcia.
5-10 minut – Modlitwa na rozpoczęcie i Pismo Święte
Wszyscy siedzą w ciszy, a osoba prowadząca rozpoczyna znakiem krzyża, po czym zaprasza do chwili ciszy w następujący sposób:
„Wyciszmy się, rozpoczynając wspólne zgłębianie naszego wspaniałego katolickiego kultu Bożego. «Panie, gdy trwamy tu przez minutę w ciszy, pomóż każdemu z nas przynieść do Ciebie własne pytania, troski, lęki i radości. Pomóż nam w tej chwili ciszy uważnie wsłuchiwać się w Twój łagodny głos, którym do nas przemawiasz, prowadzisz nas i wzywasz do głębszej wiary»”.
Przeznacz około minuty na ciszę z zamkniętymi oczami, aby każdy mógł porozmawiać z naszym Panem o swoich osobistych troskach i niepokojach.
Prowadzący odczytuje następujące zaproszenie:
Rozważmy słowo Boże. Zastanówmy się nad własną drogą wiary, zadając sobie następujące pytania: Czy wierzę? Jak głęboka jest moja wiara? Czy otwieram się na to, by Bóg do mnie mówił? Czy otwieram się na słowo Boże i chcę pozwolić, by Boża prawda przeniknęła mnie głębiej? Czy chcę pozwolić, aby ta nowa wiara zmieniła moje życie?
Osoba prowadząca spotkanie odczytuje w duchu modlitwy poniższe fragmenty Pisma Świętego, jeden po drugim, robiąc około 30 sekund przerwy między poszczególnymi wersetami:
Księga Wyjścia 12:3-7: Dziesiątego dnia tego miesiąca każda z waszych rodzin ma się postarać o baranka, po jednym na każdy dom. Jeśli rodzina jest zbyt mała, by spożyć całego baranka, niech postara się o niego wspólnie z najbliższymi sąsiadami i niech podzielą się nim stosownie do liczby osób, które będą go spożywać. Baranek ma być jednorocznym samcem bez skazy. Możecie go wybrać spośród owiec albo kóz. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy, w obecności całego zgromadzenia Izraela, zostanie zabity o zmierzchu. Wezmą nieco jego krwi i nałożą ją na oba odrzwia i nadproże każdego domu, w którym będą spożywać baranka.
Ewangelia według św. Jana 20:19-23: Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, gdy drzwi tam, gdzie przebywali uczniowie, były zamknięte z obawy przed Żydami, Jezus przyszedł, stanął pośród nich i powiedział: „Pokój wam”. Gdy to powiedział, pokazał im ręce i bok. Uczniowie uradowali się, ujrzawszy Pana. (Jezus) powiedział im ponownie: „Pokój wam. Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. A gdy to powiedział, tchnął na nich i rzekł: „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.
Dzieje Apostolskie 6:1-7: W tym czasie, gdy liczba uczniów wciąż wzrastała, helleniści zaczęli szemrać przeciw Hebrajczykom, ponieważ przy codziennym rozdawaniu pomocy zaniedbywano ich wdowy. Dwunastu zwołało więc wspólnotę uczniów i powiedziało: „Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły. Bracia, wybierzcie spośród siebie siedmiu mężczyzn cieszących się dobrą opinią, pełnych Ducha i mądrości, a my wyznaczymy ich do tego zadania. Sami zaś oddamy się modlitwie i posłudze słowa”. Propozycja ta spodobała się całej wspólnocie, wybrali więc Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, a także Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja z Antiochii, nawróconego na judaizm. Przedstawili ich apostołom, którzy pomodlili się i nałożyli na nich ręce. Słowo Boże nadal się szerzyło, a liczba uczniów w Jerozolimie bardzo wzrastała; nawet liczna grupa kapłanów stawała się posłuszna wierze.
Prowadzący następnie mówi: Poświęćmy chwilę ciszy na rozważenie tych słów. (minuta ciszy)
Prowadzący zaprasza wszystkich do cichej modlitwy, a sam odmawia na głos następującą modlitwę:
Panie, nasz Boże, dziękujemy Ci za tych, których powołałeś, aby byli Twoimi wyświęconymi szafarzami. Dziękujemy Ci za wszystkich biskupów, prezbiterów i diakonów i powierzamy ich Tobie w modlitwie. Prosimy, uczyń ich świętymi i spraw, by byli skutecznymi narzędziami Twojego miłosierdzia, Twojego współczucia i Twojej Prawdy.
Panie, gdy grzeszą, prosimy, przebacz im. Pomóż im pielęgnować głęboką więź z Tobą w życiu modlitwy. Pomóż im być wiernymi Tobie i ich świętemu powołaniu, aby zawsze wypełniali swój święty obowiązek.
Panie, modlimy się także o wzrost liczby powołań do kapłaństwa i życia zakonnego. Powiedziałeś, aby prosić Pana żniwa, by wysłał robotników do Twojej winnicy. Modlimy się więc o więcej robotników, aby Twój lud mógł być uświęcany przez ich posługę.
Czas modlitwy kończy się wspólnym odmówieniem Składu Apostolskiego:
Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego. Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.
45-50 minut — pytania do dyskusji
Należy zaprosić każdą osobę, by — jeśli zechce — podzieliła się swoimi przemyśleniami lub zadała pytanie w odniesieniu do poniższych pytań i tematów do dyskusji. Omawiajcie po jednym pytaniu, dając każdej osobie możliwość zabrania głosu, jeśli tego chce. Nie dopuśćcie do tego, by jedna lub dwie osoby zdominowały dyskusję. Wypowiadajcie się kolejno w kręgu i nie bójcie się dzielić swoimi przemyśleniami! Wasze spostrzeżenia mogą pomóc komuś innemu lepiej zrozumieć omawiane zagadnienia. Wasze pytanie może być właśnie tym, które nurtuje kogoś innego. Niektóre z poniższych pytań zachęcają do podzielenia się osobistymi doświadczeniami; inne zachęcają do podzielenia się z pozostałymi tym, co przeczytaliście w rozdziale przygotowującym do tej dyskusji. Celem jest osobiste dzielenie się oraz zadbanie o to, by wiara naszego Kościoła została jasno wyrażona i była zrozumiała dla wszystkich.
- Pierwszym kluczem do zrozumienia misji tych, którym powierzono sakrament święceń, jest zrozumienie potrójnej misji Chrystusa. Omówcie tę potrójną misję w następujących aspektach:
- Kapłani: Być kapłanem to być kimś, kto składa ofiarę. Czy ofiarniczy charakter kapłaństwa jest właściwie rozumiany? Jezus był Najwyższym Kapłanem, który złożył swoje życie jako Żertwa ofiarna, Baranek Boży. Omówcie tę kapłańską rolę składania ofiary. Uwzględnijcie to, jak została zapowiedziana w Starym Testamencie i wypełniona w Chrystusie Jezusie.
- Prorok: Jezus przyszedł nie tylko po to, by głosić prawdę; sam również jest uznawany za Prawdę. Jest odwiecznym Słowem Boga. Jest wypełnieniem wszystkich proroków Starego Testamentu. Omówcie myśl, że Jezus jest pełnią Prawdy, a zatem ostatecznym Prorokiem.
- Król (Pasterz): Stary Testament ukazuje nam różnych królów, którzy przygotowywali drogę dla Bożego panowania. Jezus jest wypełnieniem tej królewskiej roli i jest wielkim Królem królów. Co oznacza stwierdzenie, że Jezus jest Królem? Jak wypełnia On tę królewską rolę? Czy jest to ziemskie królowanie? Jak sprawuje On władzę teraz i w czasach ostatecznych?
- W Ewangelii według św. Jana (J 20:21-22) Jezus powierza swoim apostołom swoją misję i udziela im mocy potrzebnej do jej wypełnienia. Obdarza ich Duchem Świętym i udziela im święceń. Omówcie to działanie i podzielcie się wszelkimi przemyśleniami na jego temat.
- Kościół doszedł do zrozumienia, że Jezus ustanowił trzy stopnie sakramentu święceń: biskupstwo, prezbiterat i diakonat. Czy rozumiesz różnicę między tymi trzema stopniami oraz związanymi z nimi różnymi obowiązkami?
- Dlaczego święceń udziela się wyłącznie mężczyznom? Czy pochodzi to od Boga, czy jedynie od Kościoła? Czy jest to coś, co z czasem mogłoby się zmienić? Czy jest to dyskryminacja? Omówcie ten temat uważnie, tak aby na koniec jasno rozumieć nauczanie Kościoła.
- Dlaczego kapłani i biskupi w obrządku łacińskim żyją w celibacie? Czy mogłoby się to kiedyś zmienić? Dlaczego we wschodnich Kościołach katolickich są żonaci kapłani? Jakie dobro płynie z celibatu?
- Czy rozumiesz różnicę między kapłanami zakonnymi a diecezjalnymi? Podzielcie się przemyśleniami i doświadczeniami dotyczącymi różnic między tymi formami posługi kapłańskiej.
- Czy ktoś z was uczestniczył w święceniach? Jeśli tak, podzielcie się śmiało przemyśleniami i doświadczeniami z tej uroczystości.
- Wydaje się, że w naszych czasach w większości krajów brakuje powołań do kapłaństwa i życia zakonnego. Jak myślisz, dlaczego tak jest? Co my, jako Kościół, musimy zrobić, aby wspierać wzrost liczby powołań?
20 minut – Końcowe refleksje i dzielenie się
Dajcie kolejno każdej osobie możliwość podzielenia się tym, co najbardziej zwróciło jej uwagę podczas dyskusji lub co pozostało dla niej najbardziej niejasne, aby dzięki innym mogła lepiej to zrozumieć lub spojrzeć na to w nowy sposób.
5 minut – Modlitwa na zakończenie
Prowadzący rozpoczyna znakiem krzyża i zaprasza wszystkich do minuty ciszy z zamkniętymi oczami. Każda osoba powinna zastanowić się nad tym, co było omawiane, zwłaszcza nad tym, co najbardziej zwróciło jej uwagę.
Następnie prowadzący odmawia następującą modlitwę:
Jezu, dziękujemy Ci za Twoje Wcielenie. Dziękujemy Ci za to, że przyszedłeś do nas jako wielki Kapłan, Prorok i Król. Dziękujemy Ci także za sposoby, na jakie kontynuujesz tę misję uświęcania, nauczania i prowadzenia przez posługę tych, którzy przyjęli sakrament święceń. Modlimy się za wszystkich, którzy przyjęli święcenia. Uczyń ich świętymi i pomóż im być sługami według Twego Serca.
Panie, raz jeszcze modlimy się o wzrost liczby powołań do kapłaństwa i życia zakonnego. Daj młodym mężczyznom odwagę, której potrzebują, aby odpowiedzieć na Twoje wezwanie.
Panie, pomóż nam zawsze okazywać należną miłość i szacunek tym, którzy realizują swoje powołanie do posługi wynikającej ze święceń. Pomóż nam wspierać ich w tym świętym powołaniu, aby mogli być lepszymi narzędziami Twojej łaski dla wszystkich.
Jezu, ufamy Tobie.
Następnie prowadzący zaprasza wszystkich obecnych do wypowiedzenia własnej modlitwy w następujący sposób (uwaga: można to zrobić na głos, ale według uznania prowadzącego lepsza może być modlitwa w ciszy):
Niech teraz każdy z nas przedstawi naszemu Panu swoje osobiste troski, ufając, że On nas słyszy i wie o wszystkim, czego potrzebujemy. Powierzmy Mu te modlitwy z pełną ufnością, że pragnie wziąć te sprawy w swoje ręce.
(Zachowajcie minutę ciszy, aby każda osoba mogła porozmawiać z Bogiem o swoich osobistych potrzebach).
Następnie prowadzący zaprasza wszystkich do zakończenia spotkania modlitwami Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu.
Spis treści spotkań formacyjnych