Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
Magaganda at Masasamang Araw
Ikalawang Linggo ng Kuwaresma (Taon A)
“Panginoon, mabuti na narito kami. Kung nais Mo, magtatayo ako rito ng tatlong tolda, isa para sa Iyo, isa para kay Moises, at isa para kay Elias.” Matthew 17:4
Ipinakikita ng tugon ni Apostol Pedro sa Pagbabagong-anyo na lubos siyang namangha nang personal niyang masilayan ang tunay na kaluwalhatian ni Jesus. Hindi pa natatagalan bago ang sandaling ito, dinala ng ating Panginoon ang Kanyang mga alagad pahilaga sa Cesarea ng Filipo at tinanong sila nang sila-sila lamang kung sino Siya sa palagay nila. Buong tapang na ipinahayag ni Pedro, “Ikaw ang Mesiyas, ang Anak ng Diyos na buhay” (Matthew 16:16). Bilang tugon, ipinangako ni Jesus kay Pedro na itatayo Niya ang Kanyang Simbahan sa pagpapahayag ni Pedro ng pananampalataya at na kay Pedro mismo ipagkakatiwala ang mga susi ng Kaharian ng Langit. Magandang araw iyon para kay Pedro.
Ngunit di-nagtagal pagkatapos nito, sinimulang ihayag ni Jesus sa Kanyang mga alagad na Siya ay “kailangang pumunta sa Jerusalem at magdusa nang labis sa kamay ng matatanda, mga punong saserdote, at mga eskriba, at patayin at muling mabuhay sa ikatlong araw” (Matthew 16:21). Bilang tugon, ibinukod ni Pedro si Jesus at sinabi, “Huwag nawang ipahintulot ng Diyos, Panginoon! Hinding-hindi mangyayari sa Iyo ang gayong bagay” (Matthew 16:22). Mariing tinugon ni Jesus ang pagsaway ni Pedro: “Lumagay ka sa likuran Ko, Satanas! Isa kang hadlang sa Akin. Hindi ayon sa Diyos ang iyong pag-iisip, kundi ayon sa tao” (Matthew 16:23). Masamang araw iyon para kay Pedro.
Pagkatapos ay itinuro ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Ang sinumang nagnanais sumunod sa Akin ay dapat tumanggi sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa Akin. Sapagkat ang sinumang nagnanais magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa Akin ay makasusumpong nito” (Matthew 16:24–25). Hindi lamang si Jesus ang malapit nang magdusa nang labis; ang Kanyang mga tagasunod, kabilang ang Labindalawa, ay tinawag ding sumunod sa Kanya sa mahirap na landas na ito. Mahirap para sa kanila na tanggapin ang balitang ito.
Sa Ebanghelyo ngayon, naririnig natin ang salaysay ng Pagbabagong-anyo. Kapansin-pansin na binigyan ni Jesus ang mga alagad ng anim na araw upang pagnilayan ang Kanyang pahayag tungkol sa pagdurusang darating bago Niya isinama sina Pedro, Santiago, at Juan sa isang bundok upang manalangin at mapag-isa. Batid ni Jesus ang kanilang pagkalito at mga paghihirap, at nagbagong-anyo Siya sa harap nila. “[H]Ang Kanyang mukha ay nagningning na gaya ng araw at ang Kanyang mga damit ay naging maputing gaya ng liwanag. At narito, nagpakita sa kanila sina Moises at Elias, na nakikipag-usap sa Kanya” (Matthew 17:2–3). Sa sandaling ito ng kaluwalhatian, napabulalas si Pedro, “Panginoon, mabuti na narito kami.” Isa na naman itong magandang araw para kay Pedro.
Lahat tayo ay may magaganda at masasamang araw. Ngunit ano ang batayan ng isang magandang araw o isang masamang araw? Masamang araw ba para kay Jesus ang araw ng Kanyang Pagkapako sa Krus? Tiyak na hindi. Bagaman puno iyon ng matinding pagdurusa, iyon ang pinakamaluwalhating araw sa kasaysayan sapagkat doon naganap ang Kanyang ganap na pagsunod sa kalooban ng Ama. Gayundin, mauunawaan ang magaganda at masasamang araw ni Pedro batay sa kanyang kahandaang sumunod kay Cristo, lalo na kapag mabigat ang hinihingi nito.
Sa ating buhay, dapat din nating tingnan ang ating magaganda at masasamang araw batay sa pagsunod sa kalooban ng Diyos, lalo na kapag tinatawag tayo ng Kanyang kalooban na pasanin ang Krus at magmahal nang may pagsasakripisyo. Madaling mahalin ang Diyos kapag nakadarama tayo ng kaaliwan, ngunit higit itong nagiging mahirap kapag humaharap tayo sa mga pagsubok. Ang pahayag ni Pedro, “Panginoon, mabuti na narito kami,” ay angkop na angkop na panalanging dapat din nating sambitin sa bawat kalagayan. Kapag nakadarama tayo ng kaaliwan, gaya ni Pedro sa Pagbabagong-anyo, dapat nating dasalin ang panalanging ito. Ngunit hindi gaya ng naunang mga pagkakamali ni Pedro, dapat din nating sabihing, “Mabuti ito,” kapag may mga pagkakataon tayong magmahal nang may pagsasakripisyo, kahit mahirap.
Pagnilayan ngayon ang sarili mong magaganda at masasamang araw. Tingnan ang mga ito batay sa banal na pagsunod at sa iyong tawag na mamuhay sa pag-ibig na may pagsasakripisyo. Huwag mag-atubiling sumigaw sa Panginoon, “Mabuti ito!” Isaalang-alang kung tinitingnan mo bilang mabuti ang bawat krus at bawat paanyayang magmahal nang may pagsasakripisyo. Ito ang ninanais ng Diyos para sa iyo; yakapin ang Kanyang hangarin nang may katatagan at kagalakan.
Panginoon kong mapagsakripisyo, niyakap Mo ang Krus at nakita Mo itong tunay na mabuti. Tumingin Ka sa kabila ng pagdurusa at nakita Mo ang mga bunga ng Iyong sakripisyo. Tulungan Mo akong tularan Ka sa pagkilala sa bawat gawa ng mapagsakripisyong pag-ibig bilang kabutihang hinahangad ko. Mahal Kita, Panginoon. Tulungan Mo akong mahalin Ka at ang aking kapwa nang buong puso. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nakasisilaw na Puting Liwanag
Ikalawang Linggo ng Kuwaresma (Taon B)
Isinama ni Hesus sina Pedro, Santiago, at Juan at dinala silang bukod sa iba sa isang mataas na bundok. At nagbagong-anyo Siya sa harap nila, at ang Kanyang mga damit ay naging nakasisilaw sa kaputian, na hindi kayang paputiin nang gayon ng sinumang tagapagpaputi ng damit sa lupa. Marcos 9:2–3
Pansinin ang detalyadong paglalarawan kung gaano kaputi ang naging kasuotan ni Hesus. Una, ito ay “nakasisilaw” sa kaputian. Pagkatapos, idinagdag pa ang paglalarawang ito: “na hindi kayang paputiin nang gayon ng sinumang tagapagpaputi ng tela sa lupa.” Malinaw na nakatawag ng pansin ng tatlong alagad na ito ang dalisay na kaputian ng kasuotan ni Hesus.
Ang kulay na puti ay pinagsamang lahat ng kulay sa nakikitang ispektrum ng liwanag. Kapag tumama ang liwanag sa isang bagay at pantay-pantay nitong sinasalamin ang lahat ng haba ng alon ng nakikitang liwanag, puti ang nakikita ng ating mga mata.
Sa simbolikong kahulugan, ang nakasisilaw na puting liwanag na nagmumula sa kasuotan ni Hesus ay nagpapahiwatig na Siya ay nababalot ng lahat ng birtud, na lubhang higit sa kayang makamit ng anumang pagsisikap ng tao. Nasa Kanya ang lahat ng kabutihan, na nagniningning nang nakasisilaw. Kung paanong ang bahaghari ay tanda ng tipan ng Diyos kay Noe, ang ningning ni Kristo sa lahat ng kulay, na nagmumula sa Kanyang kasuotan, ay nagpapahiwatig na Siya ang Bagong Tipan.
Pinagkalooban ang mga alagad ng isang natatanging kaloob na tatamasahin ng lahat ng mga santo at banal na anghel nang higit na ganap sa buong kawalang-hanggan: isang sulyap sa kaluluwa ng Anak ng Diyos. Habang nasa lupa, ang kaluluwa ni Hesus ay nakatago sa mga walang pananampalataya. Maging ang mga may pananampalataya ay naaninag lamang ang Kanyang kaluluwa ayon sa lawak ng pagpapahintulot ng kanilang pananampalataya na maihayag Niya kung sino Siya. Sa Langit, kapag nakita natin ang Diyos kung sino Siya sa Beatifikong Pangitain, mamamalas natin ang Kanyang diwa at magpakailanmang bubulalas kasama ni Pedro, “Mabuti na naririto tayo!”
Sa bundok na ito, ipinamalas ni Hesus kina Pedro, Santiago, at Juan ang isang panandaliang sulyap sa Kanyang kaluwalhatian. Bagaman halos dalawang taon na silang kasama ni Hesus, hindi pa nila Siya tunay na nakikilala. Hindi pa naging ganap ang kanilang pananampalataya, kaya hindi pa kayang mamalas ng kanilang espirituwal na paningin ang kapuspusan ng Diyos sa persona ni Hesus.
Gaano kalinaw mong nakikita ang ating Panginoon? Kapag mahina ang pananampalataya ng isang tao at bigla itong lumalim, pinagkakalooban ang kanyang kaluluwa ng panibagong linaw, na madalas magbunga ng espirituwal na kaaliwang katulad ng naranasan ng mga alagad na ito. Ang mas malinaw na pagkakita sa Diyos at sa Kanyang kabutihan ay pumupukaw ng matinding pagkamangha. Higit na nakasisilaw sa ating mga kaluluwa ang espirituwal na kaaliwan kaysa sa anumang makamundong kaaliwang nadarama natin sa pamamagitan ng ating mga pandama. Ang masarap na pagkain, magandang paglubog ng araw, at mainam na alak ay ilan lamang sa mga bagay na maaaring magbigay ng kaunting ginhawa at kaaliwan sa likas na antas. Gayunman, ang mas malinaw na pagkakita sa kaluwalhatian ng Diyos ay nagbibigay ng inspirasyon at kaaliwan sa antas na walang hanggang higit dito.
Bagaman nais ni Pedro na manatili sa bundok, kinailangan niyang bumaba. Gunigunihin ang sumunod na linggo habang pinagninilayan niya, ni Santiago, at ni Juan ang kanilang karanasan at marahil ay pinag-uusapan nila ito. Maaaring ninais nilang bumalik doon, ngunit nais ng ating Panginoon na sundan nila Siya sa Jerusalem, kung saan Siya ay magdurusa at mamamatay.
Habang lumalago tayo sa birtud, may mga pagkakataong pupuspusin ng Diyos ang ating mga kaluluwa ng higit na malinaw na pagkaunawa sa Kanya at sa ating sariling buhay. Ang mga sandaling ito ng pagbabagong-anyo ay ipinagkakaloob sa atin sa buhay na ito upang palalimin ang ating walang hanggang paghahangad sa Diyos. Kapag inalis ang kaaliwang iyon at bumaba tayo sa bundok na iyon kasama ng ating Panginoon, nagbabalik tayo sa katotohanan ng Krus. Kapag nangyari ito, hindi natin dapat kalimutan kailanman ang mga kaaliwang ipinagkaloob ng Diyos noon, kundi gamitin ang mga ito bilang bukal ng lakas habang nagsisikap tayong ialay ang ating buhay nang may pagsasakripisyo, bilang pagtulad sa ating Panginoon.
Pagnilayan mo ngayon ang tatlong alagad na ito at ang kaaliwang tinanggap nila sa kaibuturan ng kanilang puso. Isipin ang mga pagkakataong inihayag din ng Diyos ang Kanyang sarili sa iyo sa katulad na paraan. Kung hindi ka pa nakaranas ng ganitong sandali ng pagbabagong-anyo, patuloy mong hanapin ang Diyos sa panalangin. Maging tapat at masunurin, at alamin mong ibibigay Niya sa iyo ang kailangan mo upang matupad ang iyong misyon. Ang Langit ay magiging walang hanggang kaaliwan kung saan tayo mananatili magpakailanman. Sa ngayon, anumang paunang pagtikim sa Langit na natanggap natin ay nilalayong punuin tayo ng pag-asa upang makapasok tayo sa Pagpapakasakit ng ating Panginoon, habang inaasam ang ganap na pakikibahagi sa Kanyang Muling Pagkabuhay.
Aking nagniningning na Panginoon, Ikaw ang kapuspusan ng liwanag; Ikaw ang kapuspusan ng kabanalan at ng lahat ng kabutihan. Ilapit Mo po ako sa kagandahan ng Iyong kaluwalhatian upang makita Kita nang mas malinaw. Habang ginagawa Mo ito, palakasin Mo ako upang lalo akong maging masunurin sa Iyo, na nagtitiis sa Krus nang may pag-asang naghihintay sa amin sa kaluwalhatian ng Langit. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mula sa Kaluwalhatian tungo sa Pagkakubli
Ikalawang Linggo ng Kuwaresma (Taon C)
Si Pedro at ang kanyang mga kasama ay dinaig ng antok, ngunit nang ganap silang magising, nakita nila ang kanyang kaluwalhatian at ang dalawang lalaking nakatayong kasama niya. Nang papaalis na ang dalawa, sinabi ni Pedro kay Hesus, “Guro, mabuti na naririto tayo; gumawa tayo ng tatlong tolda, isa para sa iyo, isa para kay Moises, at isa para kay Elias.” Ngunit hindi niya alam ang kanyang sinasabi. Lucas 9:32–33
Isipin mong pumapasok ka sa kaluwalhatian ng Langit at nakikita ang Diyos kung sino Siya talaga. Ang pagtanaw na ito sa kakanyahan ng Diyos ay tradisyonal na tinatawag na Beatipikong Pananaw. Ang maluwalhating pangitaing iyon ng Diyos ay ganap na papawi sa ating mga pananabik, anupat matutupad ang bawat hangarin sa ating kalooban at wala na tayong nanaisin pang iba. Kay luwalhati ng araw na iyon para sa mga nananatiling tapat hanggang wakas at nagiging karapat-dapat sa walang hanggang kaloob na ito.
Ano ang hinahangad mo sa buhay? Dahil sa ating kalikasang pantao na nahulog sa kasalanan, ang ating mga simbuyo at hangarin ay madalas na wala sa ayos, hindi mapigil, at naliligaw ng landas. Madalas nating hanapin ang panandaliang kasiyahan at lumilipas na kaligayahan. Kapag naglaho ang isang kasiyahan, naghahanap naman tayo ng iba.
Itinuturo sa atin ng maluwalhating pangyayari ng Pagbabagong-anyo na iisa lamang ang makapapawi sa lahat ng ating pananabik—ang dalisay na kakanyahan ng Diyos. Gaya ng tanyag na isinulat ni San Agustin, “Nilikha Mo kami para sa Iyong sarili, O Panginoon, at hindi mapalagay ang aming mga puso hangga’t hindi nagpapahinga sa Iyo.” Sina Pedro, Santiago, at Juan ay pinagkalooban ng munting sulyap sa katotohanang ito sa Bundok ng Pagbabagong-anyo. Napakalalim ng naging epekto sa kanila ng karanasang ito, anupat sa isang iglap ay naunawaan nila kung ano ang tunay na kasiyahan.
Marahil ay hindi ka pa nakaranas ng anumang katulad ng naranasan ng tatlong alagad na ito sa bundok noong araw na iyon. Kung hindi pa, pagnilayan ang kanilang naranasan at sikaping unawain ang kagalakan at kaaliwang nadama nila. Kung nagkaroon ka naman ng isang makapangyarihang karanasan ng presensiya ng Diyos na nagbigay sa iyo ng kaaliwang hindi maibibigay ng anupamang iba, huwag mong kalilimutan ang sandaling iyon. Nang unang maranasan ni Pedro ang kaaliwang dulot ng Pagbabagong-anyo ni Hesus, ninais niyang magtayo ng tatlong tolda at manatili roon magpakailanman. Karaniwang karanasan ito ng bawat Kristiyanong tumatanggap ng mga kaaliwan mula sa Diyos—nais nating manatili ang mga ito magpakailanman.
Habang narito tayo sa lupa, tumatanggap tayo paminsan-minsan ng mga kaaliwan, ngunit laging nasa ating harapan ang Krus, at ang pag-ibig na nagsasakripisyo ang ating patuloy na misyon. Gayunman, hindi ang Krus, sakripisyo, matiyagang pagtitiis sa pagdurusa, at pagdadalisay ang pangwakas na layunin. Ang kaluwalhatian ng pakikibahagi sa Muling Pagkabuhay ni Kristo sa Beatipikong Pananaw ang pangwakas na layunin. Sa ating paglalakbay sa gitna ng mga krus ng buhay, hindi natin dapat alisin ang ating paningin sa layuning iyon, habang hinihintay ito nang may matinding pag-asa.
Sa salaysay ni Lucas tungkol sa Pagbabagong-anyo, nagtatapos ang maluwalhating karanasang ito nang “dumating ang isang ulap at nililiman sila…” Natakot sila sa ulap, at sa loob ng ulap na iyon ay narinig nilang sinabi ng Ama, “Ito ang Aking hinirang na Anak; makinig kayo sa Kanya” (Lucas 9:34–35). Ang Pagbabagong-anyo, na sinundan ng ulap, ay maaaring unawain bilang isang talinghaga ng ating pang-araw-araw na karanasan bilang tao. Kung minsan ay nakikita natin ang kaluwalhatian ng Diyos at napupuspos tayo ng sigasig, ngunit pagkatapos ay tila nababalot tayo ng pagkalabo at kadiliman.
Ang mabuting balita ay matatagpuan ang Diyos hindi lamang sa kaluwalhatian ng nakaaaliw na karanasan ng kaningningan ni Hesus kundi maging sa pagkakubli ng ulap. Sa loob ng ulap na iyon, sinasabi ng Ama ang lahat ng kailangan nating malaman sa gitna ng ating mga krus: “Ito ang Aking hinirang na Anak; makinig kayo sa Kanya.”
Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay ngayong Kuwaresma at pinagninilayan ang Pagbabagong-anyo ng Panginoon, pagnilayan ngayon ang dalawang karanasang ito. Labis man ang iyong kagalakan at malalim ang kaaliwang dulot ng matalik na presensya ng Diyos, o nababalot ka man ng karimlan at kawalang-linaw, alamin mong naroon ang Diyos sa gitna ng karanasang iyon. Hanapin Siya anuman ang iyong maranasan, at matatagpuan mo ang tulong na kailangan mo upang magpatuloy nang tapat sa Kanyang banal na kalooban.
Panginoon kong nagbibigay ng kaaliwan, inihayag Mo ang Iyong kagandahan, karilagan, at kaluwalhatian kina Pedro, Santiago, at Juan sa bundok. Pinahintulutan Mo rin silang pumasok sa ulap na lumambong sa kanila at marinig ang Ama na nagsasalita sa kanila habang sila ay natatakot. Nagpapasalamat ako sa Iyo dahil kapiling Kita sa buong buhay ko at tinatagpo Mo ako anuman ang aking kalagayan. Tulungan Mo akong laging makilala ang Iyong banal na presensya at makinig sa Iyong mga ganap na utos. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Awa na Hindi Maarok
Lunes ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
Sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Maging maawain kayo, gaya ng inyong Ama na maawain.” Luke 6:36
Ano ang awa? Paano nagiging maawain ang Ama sa Langit? Ipagpalagay na ang isang tao ay namuhay nang salungat sa kalooban ng Diyos. Kapag namatay ang taong iyon at humarap sa Luklukan ng Paghuhukom ng Diyos, sasabihin ba ng Diyos, dahil sa Kanyang awa, “Ayos lang iyan, maaari kang pumasok sa Langit kahit hindi ka karapat-dapat”? O sa ating buhay, kung may isang taong hayagang namumuhay sa kasalanan na talagang salungat sa batas moral ng Diyos, dapat ba nating sabihin, “Kung masaya ka sa ganyang pamumuhay, masaya na rin ako para sa iyo”? Wala sa dalawang ito ang naglalarawan ng tunay na awa.
Matapos sabihin sa atin, “Maging maawain kayo, gaya ng inyong Ama na maawain,” nilinaw ni Hesus ang Kanyang ibig sabihin. Una, sinabi Niya sa atin kung ano ang hindi dapat gawin: “Huwag kayong humatol…Huwag kayong magparusa.” Ang Diyos, at ang Diyos lamang, ang may kapangyarihang humatol at magparusa. Wala tayo nito. Kaya kapag hinahatulan at pinarurusahan natin ang kapwa, inaagaw natin ang kapangyarihan ng Diyos. Ang Diyos lamang ang nakakakita sa puso; samakatuwid, ang Diyos lamang ang maaaring humatol sa isang tao.
Gayunman, ang utos na “Huwag kayong humatol” at “Huwag kayong magparusa” ay dapat isabuhay mula sa dalawang pananaw. Sa isang banda, hindi natin dapat hatulan ang isang tao bilang makasalanang karapat-dapat parusahan. Sa kabilang banda, hindi rin natin dapat ipahayag na matuwid ang isang tao sa usaping moral, lalo na kapag ang kanyang mga kilos ay salungat sa batas na inihayag ng Diyos. Kaya ano ang dapat nating gawin? Nililimitahan natin ang ating paghatol sa mga kilos ayon sa obhetibong pamantayang moral na inihayag ng Diyos, at ipinauubaya sa Diyos ang paghatol kung ang puso ay dapat parusahan o pawalang-sala. Palalayain tayo nito mula sa galit at bibigyang-kakayahang magpahayag ng tunay na pag-ibig.
Halimbawa, kung ang dalawang tao ay nagsasama bilang mag-asawa kahit hindi sila kasal, dapat tayong humanap ng pagkakataong ipahayag ang ating pag-asang magpakasal sila sa halip na magpatuloy sa pagsasama nang hindi kasal. Hindi ito paghatol sa kanilang mga kaluluwa kundi pagpapahayag ng obhetibong batas moral ng Diyos. Ito ang Ebanghelyo, at dapat natin itong ipahayag nang may kabaitan, pagtitiyaga, at kalinawan. Bukod dito, kung ipahahayag natin sa mga taong ito na masaya tayo para sa kanila sa anumang paraan at sinusuportahan natin ang kanilang pagsasama, mali rin natin silang hinahatulang nasa biyaya ng Diyos, na kasalanan din sa ating panig. Kaya ang hindi paghatol at hindi pagpaparusa ay nangangahulugang nakatuon tayo sa mismong kilos, hindi sa puso. Maaaring mahirap ito, lalo na pagdating sa mga pinakamalapit sa atin, ngunit mahalaga ito sa pagsasabuhay ng tunay na awa.
Lalong mapanghamon ang sumunod na sinabi ni Hesus: “Magpatawad” at “magbigay.” Bilang karagdagang panghihikayat, ipinaliwanag ni Hesus na patatawarin lamang tayo kapag pinatawad natin ang iba, at bibigyan lamang tayo ng mabubuting kaloob kapag tayo ay nagbigay. Ang pagpapatawad at pagiging bukas-palad ay mga gawa ng dakilang awa. Ang magpatawad ay mag-alok ng kapatawaran sa isang taong nagkasala sa atin. Bagaman hindi natin kailanman lubos na nalalaman ang puso ng isang tao at, samakatuwid, kung gaano siya mananagot sa isang kilos, maraming pagkakataong may nagagawang pagkakasala laban sa atin. Sa ganitong kalagayan, iisa lamang ang nararapat na tugon: magpatawad at magbigay ng kabaitan, habag, at awa. Hindi tayo dapat kailanman magkimkim ng sama ng loob, manatiling galit, magmukmok dahil sa isang pananakit, o patuloy na isumbat sa kapwa ang kanyang kasalanan. Kailanman ay hindi.
Ang hamon ay hindi ito lubos na mauunawaan ng pangangatwiran ng tao lamang. Kailangan natin ang banal na paghahayag at ang biyaya ng Diyos upang maliwanagan ang ating isip at puso na ito ang nararapat gawin. Sa pamamagitan ng higit na paglapit kay Kristo sa panalangin at sa mga sakramento, maaari tayong lumago sa sobrenatural na awa na ito, na hinahayaang baguhin ng Kanyang biyaya ang ating puso.
Pagnilayan ngayon ang tunay na kahulugang ito ng awa. Magsumamo na sumagana nang lubos ang awa ng Diyos sa iyong buhay. Habang ginagawa mo ito, piliin mong magpakita ng awa sa kapwa sa gayunding sukat na hinihingi mo ang awa ng Diyos. Magbigay nang bukas-palad, nang higit pa sa mauunawaan ng iyong pangangatwiran lamang, at ibubuhos sa iyo ng Diyos ang Kanyang awa sa gayunding paraang hindi kayang unawain.
Panginoon kong maawain, maraming pagkakataong hinahatulan ko ang aking kapwa, nagkikimkim ako ng sama ng loob, at nagdadamot ng awa. Ipagkaloob Mo po sa akin ang Iyong Puso upang mapagtagumpayan ko ang aking mga pagkukulang at maibigay ang aking sarili nang may sobrenatural na birtud. Nais kong maging katulad Mo, Diyos ko. Tulungan Mo akong magpakita ng nag-uumapaw na awa. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Kabutihang-loob at Pag-ibig sa Kapwa
Martes ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
Nagsalita si Hesus sa mga tao at sa Kanyang mga alagad, na sinasabi, “Ang mga eskriba at mga Pariseo ay umupo sa luklukan ni Moises. Kaya gawin ninyo at sundin ang lahat ng sinasabi nila sa inyo, ngunit huwag ninyong tularan ang kanilang halimbawa. Sapagkat nangangaral sila ngunit hindi nila isinasagawa ang kanilang ipinangangaral.” Mateo 23:1–3
Bakit mo ginagawa ang iyong mga ginagawa? Kahit mukhang mabuti, mapitagan, o mapagkawanggawa ang ating mga kilos, maaari pa ring pagmamataas ang nag-uudyok sa mga ito. Ang mga eskriba at mga Pariseo ay nakipagbuno sa mismong kasalanang ito. Madalas nilang ginagawa ang kanilang mga gawa ng kabanalan at pagkakawanggawa hindi upang luwalhatiin ang Diyos kundi upang makamit ang papuri ng kapwa. Mabilis silang humatol sa iba ngunit hindi nila isinasabuhay ang kanilang ipinangangaral. Dahil sa pagkukunwaring ito, marami ang humamak sa kanila. Kaya tiyak na nagbigay ng kaaliwan sa mga taong pinagmalupitan sa ilalim ng kanilang pamumuno ang hayagang pagsaway ni Hesus sa mga pinunong panrelihiyon. Ang Kanyang mga salita ay naghatid kapwa ng pagtutuwid at pag-asa sa mga naghahanap ng tunay na pananampalataya.
Mahigit isang dosenang beses na tinuligsa ni Hesus ang mga pinunong panrelihiyon sa kabuuan ng mga Ebanghelyo, kaya naging mahalagang bahagi ng Kanyang misyon ang mga pagtuligsang ito. Dumating si Hesus upang maghatid kapwa ng pagpapagaling at katotohanan, at kailangang harapin ang pagkukunwari upang maibalik ang katarungan sa pamayanan. Ngunit bakit napakatatag ng paninindigan ni Hesus laban sa kanila? Hindi ba mas madali sanang hangarin ang kapayapaan at pagkakaisa sa pamamagitan ng kabutihang-loob, na umiiwas sa alitan at pagkakabaha-bahagi?
Mahalagang maunawaan na ang tunay na kabutihang-loob ay bunga ng pag-ibig sa kapwa. Ngunit upang maging tunay na mapagmahal ang kabutihang-loob, dapat nitong laging hangarin ang kabutihan ng kapwa. Ang pag-ibig sa kapwa ay hindi lamang pagpapagaan ng loob ng mga tao; nakaugat ito sa banal na katotohanan. Kung sinabi lamang ni Hesus, “Dapat tayong maging mabait sa mga eskriba at mga Pariseo, anuman ang mangyari,” hindi sana ito tunay na pag-ibig sa kapwa. Layunin ng mga pagsaway ni Hesus na gisingin ang mga pinunong panrelihiyon mula sa kanilang espirituwal na pagkabulag at pangalagaan ang mga tao laban sa kanilang mapaminsalang halimbawa. Kadalasang nangangailangan ng pagtutuwid ang tunay na pag-ibig sa kapwa.
Sa ating sariling buhay, dapat din nating suriin ang ating mga motibo. Tunay bang para sa kaluwalhatian ng Diyos ang ating mga gawa ng kabanalan at pagkakawanggawa, o ginagawa ang mga ito upang makita at purihin ng iba? Kapag niyakap natin ang Ebanghelyo, dapat nating tanggapin na kung minsan ay makaririnig tayo ng mga katotohanang hindi madaling tanggapin. Ang tunay na pag-ibig ay hindi umiiwas sa pagtutuwid kundi naghahangad ng sukdulang kabutihan ng kapwa, kahit hinahamon tayo nitong magbago. Kaya dapat nating makita ang ating sarili na tulad ng mga eskriba at mga Pariseo, na nangangailangan ng pagsaway at pagtutuwid.
Bukod dito, may mga pagkakataong ginagamit tayo ng Diyos upang ituwid ang iba dahil sa pag-ibig. Ginagawa ito ng mga magulang para sa kanilang mga anak, na ginagabayan sila nang may pagtitiyaga at pagmamahal upang lumago sila sa birtud. Gayundin, tinatawag ang mga guro na turuan ang kanilang mga mag-aaral, magbahagi ng kaalaman at hubugin ang kanilang pagkatao nang may malasakit at karunungan. Ang mga gabay espirituwal, mga pari, at mga kumpesor ay mahinahong gumagabay sa mga kaluluwa sa landas tungo sa kabanalan, na tinutulungan silang makilala ang mga bahagi ng kanilang buhay na kailangan pang lumago at ang mga bahaging may kasalanan, palaging sa liwanag ng awa at katotohanan ng Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang mga salitang puno ng pag-ibig na sinabi ni Hesus sa mga eskriba at Pariseo. Una, pakinggan mo ang mga salita ni Hesus na para bang sa iyo mismo Niya sinasabi. Magpakumbaba ka upang maging bukas ka sa gayong mapagmahal na pagsaway. Hayaan mong higit mong makita ang iyong kapalaluan at pag-aakalang ikaw ay matuwid upang makapagbago ka. Maging bukas ka rin sa kung paano ka maaaring gamitin ng Diyos upang ituwid ang iba nang may pag-ibig. Bagaman si Hesus lamang ang Hukom, kung minsan ay ginagamit Niya tayo bilang mga kasangkapan ng Kanyang paghatol para sa mga taong bukas na marinig ang Kanyang tinig sa pamamagitan natin. Mapagpakumbaba mong isaalang-alang ang tungkuling ito, at hayaang gamitin ka ng Diyos ayon sa Kanyang kalooban. Lagi kang magsalita nang may kahinahunan at pag-ibig, na ipinahahayag ang masakit na katotohanang kailangang marinig ng iba, at hindi kailanman nang may kalupitan o kabagsikan.
Aking makatarungang Panginoon, ang Iyong makatarungang mga paghatol ay nagmumula sa di-malirip na pag-ibig sa Iyong Mahal na Puso. Nais Mong maligtas ang lahat ng tao at bumaling sa Iyo. Gawin Mo po akong mapagpakumbaba upang hindi ko kailanman tanggihan ang Iyong makatarungang mga paghatol, kundi tanggapin ang mga ito nang may kagalakan upang makapagsisi ako at higit na mapalapit sa Iyo. Iniaalay ko rin ang aking sarili sa Iyong paglilingkod bilang kasangkapan ng Iyong katarungan para sa iba, ayon sa Iyong kalooban. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Tunay na Landas Tungo sa Kaluwalhatian
Miyerkules ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
Pagkatapos, lumapit kay Hesus ang ina ng mga anak ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak, at nagpatirapa sa Kanya upang may hilingin. Sinabi Niya sa kanya, “Ano ang nais mo?” Sumagot siya, “Ipag-utos Mo na ang dalawa kong anak na ito ay maupo, ang isa sa Iyong kanan at ang isa sa Iyong kaliwa, sa Iyong kaharian.” Matthew 20:20–21
Kaylaking pangahas ng ginawa ng ina ng mga anak ni Zebedeo! Karaniwang maling akala noong panahong iyon na magtatatag ang Mesiyas ng isang bagong kahariang pampolitika at makalupa, at ang mga may katungkulan at kapangyarihan sa kahariang ito ay magtatamasa ng makalupang kaluwalhatian. Ngunit ang misyon ni Hesus bilang Mesiyas ay magtatag ng isang higit na dakilang Kaharian sa pamamagitan ng Kanyang Pagpapakasakit at Muling Pagkabuhay. Hindi pa ito nauunawaan ng dalawang alagad na ito, pati na ng kanilang ina.
Bago ang talatang ito, ibinukod ni Hesus ang Labindalawa at ipinahayag ang mangyayari sa Kanyang Pagpapakasakit at Muling Pagkabuhay: “…ang Anak ng Tao ay ibibigay sa kanilang mga kamay… hahatulan nila Siya ng kamatayan… tutuyain, hahagupitin at ipapako sa krus, at muli Siyang bubuhayin sa ikatlong araw.” Ito ang ikatlong pagkakataon sa Ebanghelyo ayon kay Mateo na ipinahahayag ni Hesus ang mangyayari sa Kanyang Pagpapakasakit. Nakapagtataka na, kaagad pagkatapos ng propesiyang ito, hiniling ng ina ng mga anak ni Zebedeo kay Hesus na ibigay sa kanyang dalawang anak ang pinakamatataas na katungkulan sa Kanyang Kaharian. Ang unang tugon ni Hesus ay, “Hindi ninyo alam ang inyong hinihingi.”
Sa maraming paraan, ito rin ang sinasabi sa atin ni Hesus. Kapag nananalangin tayo at nagsisikap na higit na mapalapit sa Diyos, hindi natin laging nauunawaan kung ano talaga ang ating hinihingi. Tulad ng dalawang alagad na ito at ng kanilang ina, maaaring iniisip natin na ang paglago sa kabanalan ay nangangahulugang iingatan tayo ng Diyos laban sa lahat ng karamdaman, paghihirap, krus, at suliranin—at papalitan ang mga ito ng mga kaaliwan, maginhawang buhay, pagkakaisa ng pamilya, tagumpay sa trabaho, katanyagan, at maging kayamanan. Ngunit hindi iyan ang Ebanghelyo. Lagi tayong itinuturo ng Ebanghelyo tungo sa Krus, kalakip ang pangako ng biyaya ng Diyos upang pasanin ito, hindi upang iwasan ito.
Gaya ng sinabi ni Hesus sa dalawang alagad na ito, sinasabi rin Niya sa atin kapag nananalangin tayo para sa higit na kabanalan: “Maiinom ba ninyo ang kalis na iinumin Ko?” Sa madaling salita, ang landas tungo sa kabanalan ay ang Krus. Ito lamang ang daan. Sinasabi ito sa atin ni Hesus sa maraming paraan, tulad ng tatlong ulit Niyang sinabi sa Kanyang mga alagad. Hindi nila naunawaan o pinili nilang huwag maniwala sa Kanyang sinasabi. Gayundin tayo. Kapag hinahangad natin ang kabanalan, sinasabi sa atin ng ating Panginoon na dapat tayong maging handang “ibigay sa kanilang mga kamay,” “hatulan,” “tuyain at hagupitin at ipako sa krus,” upang, kasama ni Hesus, tayo ay muling mabuhay. Magkakaiba ang landas ng bawat tao tungo sa Krus, ngunit dapat nating lahat itong tanggapin kung nais nating makibahagi sa Kaharian ni Kristo. Ito lamang ang daan.
Pagnilayan ngayon si Jesus na tumitingin sa iyo nang may pagmamahal at nagtatanong, “Maiinom mo ba ang kalis na iinumin Ko?” Sikaping maunawaan ang kahulugan nito. Ano ang anyo ng Krus sa iyong buhay? Madalas, kapag nakakaharap tayo ng mga krus, tinatakasan natin ang mga ito, sa pag-aakalang masama ang mga ito, at ipinagdarasal pa ngang mawala ang mga ito. Gayunman, buong pagmamahal na sinasabi sa atin ng ating Panginoon na pasanin ang krus na iyon sa pamamagitan ng Kanyang lakas, kapayapaan, at kagalakan. Iyan ang tanging daan tungo sa tunay na kabanalan at ang tanging daan tungo sa tunay na kadakilaan sa Kaharian ng Diyos. Huwag matakot sa Krus ni Kristo. Ito ang sagot sa lahat ng iyong hinahangad sa buhay.
Maamo kong Panginoon, tulad ng Iyong mga alagad, madalas kong naisin na alisin ang mga krus sa aking buhay sa halip na pasanin ang mga ito sa tulong ng Iyong biyaya. Hangad kong uminom mula sa Banal na Kalis ng Iyong Pagpapakasakit upang makabahagi ako sa Iyong Muling Pagkabuhay at kaluwalhatian. Bigyan Mo ako ng tapang kapag nakakaharap ko ang mga krus na nais Mong pasanin ko, at ng karunungang makilala ang Iyong landas tungo sa kaluwalhatian. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Panganib at Pagpapala ng Kayamanan
Huwebes ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
Nang mamatay ang dukha, dinala siya ng mga anghel sa kandungan ni Abraham. Namatay rin ang mayaman at inilibing, at mula sa daigdig ng mga patay, kung saan siya ay nagdurusa, tumingala siya at nakita sa malayo si Abraham at si Lazaro sa tabi nito. Lucas 16:22–23
Mapanganib ang salapi, gayundin ang kapangyarihan, katanyagan, pisikal na kagandahan, at pambihirang talento. Ang lahat ng ito ay madalas na hinahangad, pinagsisikapang makamit, at kinaiinggitan. Sa kanilang sarili, ang bawat isa ay maaaring maging daan sa malaking kabutihan. Ngunit dahil dito, maaari rin silang maging daan sa malaking kasalanan.
Inilalahad sa atin ng sipi ng Ebanghelyo sa itaas ang mga walang-hanggang kahihinatnan ng buhay ng isang mayaman at ng isang dukhang nagngangalang Lazaro. Namuhay sa karangyaan ang mayaman, nagdamit nang magagara, kumain nang sagana araw-araw, at nag-imbak ng kanyang kayamanan. Sa lubos na kabaligtaran, si Lazaro ay dukhang-dukha, tadtad ng mga sugat, at naghahangad na makakain ng mga tira-tirang pagkaing karaniwang ibinibigay sa mga aso.
Ang pinakapunto ng kuwento ay nagkabaligtad ang kanilang kalagayan nang sila ay mamatay. Mula sa daigdig ng mga patay, isang lugar ng matinding pagdurusa, nagmakaawa ang mayaman kay Abraham na maibsan ang kanyang hirap at na buhayin si Lazaro mula sa mga patay upang bigyang-babala ang limang kapatid ng mayaman. Tumugon si Abraham nang may ganap na katotohanan at katarungan: “Kung hindi sila makikinig kay Moises at sa mga propeta, hindi rin sila mahihikayat kahit may bumangon mula sa mga patay.” Dito nagtatapos ang kuwento.
Sino sa dalawa ang mas gugustuhin mong maging? Kung aalisin natin sa kuwento ang lahat ng nangyari pagkatapos ng kanilang kamatayan, malamang na piliin ng karamihan ang buhay ng mayaman. Nagiging malinaw lamang ang pagpili kapag isinama natin sa kuwento ang mga walang-hanggang kahihinatnan.
Posible bang maging mayaman at makarating pa rin sa Langit? O posible bang magkaroon ng kapangyarihan sa mundong ito, kagandahan, at likas na mga talentong naghahatid sa malaking tagumpay at katanyagan sa buhay na ito, at makarating pa rin sa Langit? Tiyak na posible, ngunit kung yayakapin lamang ang Ebanghelyo, anuman ang iyong kalagayan. Mayaman man o mahirap ang isang tao, matagumpay man o hindi, maganda, may talento, o kapos sa mga ito, iisa ang tanong para sa ating lahat: Bukas-palad at buong-puso ko bang inilaan sa paglilingkod sa Diyos ang aking buong pagkatao at lahat ng mayroon ako? O ginawa ko bang diyos ang mga bagay na lumilipas?
Maging ang mga kapos sa “mabubuting” bagay na nabanggit sa itaas ay nanganganib na ituring ang kawalan ng mga ito bilang pinagmumulan ng kanilang paghihirap sa mundong ito. Kasingpanganib din ito. Ang pinakamahalaga ay ang Diyos ang dapat nating maging Diyos, sinuman tayo, anuman ang mayroon tayo, anuman ang tingin sa atin ng iba, anuman ang ating hitsura, o anumang likas na mga kaloob ang taglay natin. Bukod dito, ang mga birtud na kaloob sa atin ng Diyos ang nagiging paraan upang maisakatuparan natin ang kalooban ng Diyos sa mundong ito, bilang paghahanda para sa kabilang buhay.
Ang salapi, kapangyarihan, katanyagan, kagandahan, at talento ay “mapanganib” dahil tinutukso tayo ng mga ito na gawin silang mga diyos. Nagiging tunay na mga pagpapala ang mga ito kapag lubusang iniaalay sa tanging paglilingkod sa Diyos at sa Kanyang kalooban. Ang karalitaan at bawat kasawiang dulot ng mundong ito ay maaari ring maging panganib o pagpapala. Kapag ang karalitaan o mga kasawian sa buhay ay tinatanggap at iniaalay sa Diyos bilang sakripisyo para sa Kanyang kaluwalhatian, nagbubunga ang mga ito ng masaganang pagpapala. Kapag hinahamak ang mga ito at itinuturing na mga hadlang sa kaligayahan, ginawa na nating huwad na diyos ang ating ninanais.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano mo na lubusang inialay ang iyong buhay sa Diyos at sa Kanyang banal na kalooban. Mas katulad ka man ng mayamang lalaki o ng dukhang si Lazaro, huwag mong ipagkait ang anumang bahagi ng iyong sarili sa biyaya ng Diyos. Ang iyong buong buhay, kapwa ang mabuti at ang masama, ay dapat maiugnay kay Kristo para sa kaluwalhatian ng Diyos Ama. Iyan ang kaisa-isang landas tungo sa tunay at walang hanggang kayamanan.
Panginoon ng nag-uumapaw na kasaganaan, sa Iyo nagmumula ang lahat ng mabuti. Palayain Mo po ako sa aking mga pagkakapit at pagnanasa sa mga lumilipas na bagay ng mundong ito upang ang aking buhay ay maging higit na mapagparaya at mapagsakripisyo. Muli kong iniaalay ang aking sarili sa Iyo at sa paglilingkod sa Iyong banal na kalooban upang ang aking kawalang-hanggan ay mapuspos ng mga pagpapalang hindi kayang isipin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Pagbunot sa Ugat ng Ating Pagmamataas
Biyernes ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
Sinabi ni Hesus sa mga punong saserdote at sa matatanda ng bayan: “Makinig kayo sa isa pang talinghaga. May isang may-ari ng lupa na nagtanim ng ubasan, nilagyan ito ng bakod, humukay roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng tore. Pagkatapos ay ipinaupa niya ito sa mga kasama at naglakbay. Nang malapit na ang panahon ng pag-aani ng ubas, isinugo niya ang kanyang mga alipin sa mga kasama upang kunin ang kanyang bahagi sa ani. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin: ang isa ay binugbog, ang isa ay pinatay, at ang ikatlo ay binato…” Matthew 21:33–34
Inilahad ni Hesus ang talinghagang ito sa mga punong saserdote at sa matatanda ng bayan dahil minamahal Niya sila. Nagtatapos ito sa paghula ni Hesus sa sasapitin ng mga pinunong ito ng relihiyon: “Papatayin niya sa kahabag-habag na paraan ang masasamang taong iyon at ipauupa ang kanyang ubasan sa ibang mga kasama na magbibigay sa kanya ng bahagi sa ani sa takdang panahon.” Malalim ang pagkakaugat ng mga pinunong ito ng relihiyon sa kanilang mga kasalanan, at nilayon ng talinghagang ito na bunutin ang mga kasalanang iyon, na binubungkal ang lupa ng kanilang mga puso. Sa pag-asang magbabalik-loob sila, si Hesus, sa Kanyang awa, ay kumilos nang buong pasiya sa isang tuwiran, malinaw, at matapang na paraan.
Ang larawang ito ng ubasan ay nagmula sa Isaiah 5:1–7, na tumutukoy sa Israel bilang “ubasan ng PANGINOON ng mga hukbo.” Ang may-ari ng lupa ay ang Diyos, at ang mga taga-Juda ang Kanyang “minamahal na tanim.” Itinanim, inalagaan, at pinangalagaan ng Diyos ang Kanyang bayan. Ang bakod, ang pisaan ng ubas, at ang tore ay pawang tumutukoy sa pag-aaruga at pagkalinga ng Diyos sa kanila, na nagpapakitang naipagkaloob sa kanila ang lahat ng kailangan nila upang umunlad sa buhay-espirituwal.
Ang suliranin ay ang mga “kasama”—ang mga punong saserdote at matatanda ng bayan na pinagkatiwalaang mangalaga sa bayan ng Diyos. Pinabayaan nila ang kanilang tungkuling mamunga para sa kaluwalhatian ng Diyos, binabaluktot ang Kanyang Kautusan at inaangkin ang Kanyang Kaharian para sa sarili nilang katanyagan, kapangyarihan, at kaginhawahan. Mahigpit silang sinaway ni Hesus, na tinukoy silang mga mamamatay-tao, maging ng anak ng may-ari ng lupa, na malinaw na tumutukoy sa Kanyang sarili. Ang kanilang pagkakapit sa kapangyarihan at panlabas na pagiging relihiyoso ay bumulag sa kanila sa mas malalalim na hinihingi ng katarungan, awa, at katapatan sa tipan ng Diyos. Ang pagmamataas na ito ang nagtulak sa kanila na tanggihan ang mga propeta, si San Juan Bautista, at ang Mesiyas.
Bagaman maaaring hindi ito kaaya-aya sa simula, maglaan ng panahon upang pag-isipan kung paano ka nakikipagbuno sa mga katulad na kasalanan. Pilit at may paninibugho mo bang sinisikap kontrolin ang mga taong bahagi ng iyong buhay? Labis ka bang nababahala sa tingin sa iyo ng iba, na gumagamit ng panlilinlang upang pagandahin ang iyong imahe sa publiko? Sakim ka ba, naghahangad ng kapangyarihan para sa pansariling pakinabang, at nakagapos sa sarili mong mga kaginhawahan? O ang pag-ibig sa kapwa ang nangunguna sa iyong pang-araw-araw na misyon sa pakikitungo sa mga tao, lalo na sa mga pinakamahirap mahalin, habang iniiwasan ang pagtatakwil, padalus-dalos na paghatol, at pagkondena?
Mahigpit na sinaway ni Jesus ang mga pinunong panrelihiyon noong Kanyang panahon sapagkat marami sa kanila ang lubhang nakagapos sa mga kasalanang ito. Alam Niyang magagalit ang ilan sa Kanyang mga pagsaway, ngunit umaasa Siyang magsisisi ang iba—at may ilan ngang nagsisi. Bawat pagsaway ni Jesus ay isang gawa ng pag-ibig, at habang lalo tayong nag-uugat sa ating mga kasalanan, lalo nating kailangan ang ganitong tuwiran at tahasang pag-ibig mula sa ating Panginoon.
Kahit hindi mo malaking suliranin ang labis na kapalaluan ng mga punong saserdote at matatanda ng bayan, malamang na naroroon pa rin sa iyo ang kapalaluan sa anumang anyo. Kadalasan, kapalaluan ang huling kasalanang nalilinis mula sa ating mga kaluluwa, sapagkat itinuturing itong “ina ng lahat ng kasalanan.” Sa pinakadiwa nito, ang kapalaluan ay pagkamakasarili, sa halip na pag-ibig na di-makasarili at mapagsakripisyo.
Pagnilayan ngayon ang mahigpit na pagsaway ni Jesus sa mga pinunong panrelihiyon at ang Kanyang hangaring sawayin ka rin. Huwag mong ikasama ng loob ang ganitong anyo ng pag-ibig. Maging bukas dito, magpakumbaba sa harap nito, maranasan ang kalayaang dulot nito, at magalak habang nakikita mo ang mga kasalanang iyon—malaki man o maliit—na humahadlang sa iyong lubusang pagsuko ng buhay kay Cristo.
Panginoong lubhang mahabagin, bagaman kung minsan ay banayad Ka sa Iyong bayan, lalo na kapag kami ay sugatan, natatakot, at nalilito, may mga pagkakataon namang ang Iyong pag-ibig ay dumarating sa anyo ng banal na pagsaway. Tulungan Mo po akong magpakumbaba, Panginoon, upang matanggap ko ang mga pagsaway na iyon at hayaang bunutin ng Iyong biyaya ang bawat anyo ng kapalaluang aking pinaglalabanan. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Ang Kalayaang Umibig at Magkasala
Sabado ng Ikalawang Linggo ng Kuwaresma
“May isang taong may dalawang anak na lalaki, at sinabi ng nakababatang anak sa kanyang ama, ‘Ama, ibigay po ninyo sa akin ang bahaging mamanahin ko sa inyong ari-arian.’ Kaya hinati ng ama sa kanila ang kanyang ari-arian. Pagkaraan ng ilang araw, tinipon ng nakababatang anak ang lahat ng kanyang pag-aari at umalis patungo sa isang malayong lupain, kung saan nilustay niya ang kanyang mana sa magulong pamumuhay. Lucas 15:11–13
Bakit ibinigay ng ama sa talinghagang ito ang mana ng kanyang suwail na anak? Napakakaunting magulang ang gagawa ng gayong bagay. Sa diwa, itinuring ng anak ang kanyang ama na para bang patay na ito. Wala siyang ipinakitang hangaring manatiling bahagi ng pamilya, ni hindi niya inalala na baka kailanganin siya ng kanyang ama sa pagtanda nito. Ang tanging hangad ng anak ay kunin ang pera, umalis patungo sa isang malayong lupain, at mamuhay sa kasalanan, na pinuputol ang kanyang ugnayan sa kanyang ama. Kaya bakit pumayag ang ama sa maagang paghingi ng anak ng kanyang mana?
Ang pambihirang pagkabukas-palad ng ama ay kumakatawan sa malalim na paggalang ng Diyos sa ating malayang kalooban. Ang talinghagang ito ay ipinatungkol sa mga eskriba at Pariseo, na palaging nagsisikap na manipulahin at takutin ang bayan ng Diyos upang mapasunod sila. Ngunit hindi ganoon kumilos ang Diyos. Hinahayaan Niya tayong magkaroon ng kalayaang magkasala sapagkat kung wala ang kalayaang iyon, hindi natin Siya magagawang ibigin nang tunay.
Malinaw ang simbolismo sa talinghagang ito: ang anak ay kumakatawan sa lahat ng tumatanggi sa Diyos, itinuturing Siyang para bang patay na Siya, inaabuso ang mga kaloob na likas at materyal na kanilang tinanggap, at naliligaw nang malalim sa kasalanan—na sinasagisag ng “malayong lupain.” Kapag tinatanggihan ng mga anak ng Diyos ang Kanyang sarili at ginagamit ang kanilang malayang kalooban upang magkasala, hinahayaan Niyang maranasan nila ang mga bunga ng kanilang mga pasiya. Hindi nagtatagal, natutuklasan nilang ang buhay sa kasalanan na malayo sa Kanya ay mabilis na nauuwi sa kaguluhan. Bagaman maaaring magbigay ng pansamantalang kasiyahan ang kasalanan, tiyak itong humahantong sa espirituwal na pagkagutom at karukhaan.
Tungkulin ng mga pinunong panrelihiyon na pakitunguhan ang bayan ng Diyos nang may gayunding paggalang na ipinakita ng ama sa kuwentong ito sa kanyang anak. Nananatili itong tungkulin ng bawat magulang, pinuno ng Simbahan, at taong may awtoridad sa kasalukuyan. Una sa lahat, dapat nating igalang ang malayang kalooban ng iba. Ang tunay na pagbabalik-loob at pagsamba ay hindi maaaring magmula sa pananakot o pagmamanipula. Gayunman, sa pamamagitan ng kanilang pag-aakalang sila lamang ang matuwid at ng kanilang mapagmataas na pakikitungo, hinadlangan ng mga eskriba at Pariseo ang mahalagang katangiang ito ng pananampalataya at pagsamba.
Mas masama pa rito ang kanilang saloobin sa mga naligaw ng landas. Nagalit sila dahil tinatanggap ni Jesus ang mga maniningil ng buwis at mga makasalanan. Ngunit iyon mismo ang dahilan ng Kanyang pagparito—upang anyayahan ang mga makasalanan na magsisi. At tunay nga silang nagsisi. Subalit labis na nakatuon ang mga eskriba at mga Pariseo sa kanilang sarili upang maisip man lamang na patawarin ang mga itinuturing nilang hindi karapat-dapat.
Kapag nagkasala sa iyo ang isang taong mahal mo, paano ka tumutugon? Iginagalang mo ba ang kanyang kalayaang pumili, at patuloy mo ba siyang minamahal kahit itinatakwil ka niya? Hindi matanggap ng mga eskriba at mga Pariseo ang gayong awa. Ngunit para sa Diyos, ito ay isang malalim na pagpapakita ng paggalang sa kalayaan ng tao, na hinahayaang maranasan ng bawat isa ang mga bunga ng kanyang mga pasiya. At kapag nagsimula nang magdusa ang isang makasalanan dahil sa mga bungang iyon, sinasabi mo ba sa iyong sarili, “Sinabi ko na nga ba”? O napupuno ng habag ang iyong puso, kaya nagiging madali para sa makasalanan na bumalik sa Diyos at sa iyo?
Pagnilayan mo ngayon ang iyong saloobin sa mga makasalanan. Tayong lahat ay makasalanan, at wala ni isa sa atin ang may karapatang humusga, manakot, o humatol sa kapwa. Ang awa—saganang awa—ay mahalaga kung nais nating maging katulad ng ama ng alibughang anak. Tanging ang awang lubos na gumagalang sa kapwa, naghahangad ng kanilang pagbabalik-loob, at nagpapatawad bago pa man hingan ng tawad ang tunay na makapagbabago ng mga puso. Pagnilayan ang puso ng ating mapagmahal na Ama sa Langit at sikaping tularan ang Kanyang mga banal na birtud.
Diyos na puspos ng awa, binigyan Mo ako ng kalayaang mahalin Ka o itakwil Ka, sundin ang Iyong ganap na Kautusan o sundin ang sarili kong kalooban. Kapag ako ay nagkakasala, tulungan Mo akong tiisin ang mga bunga nito, upang sa aking pagkapahiya ay maalala ko ang Iyong saganang awa at magbalik sa Iyo nang buong puso. Pagkalooban Mo rin ako ng pusong katulad ng sa Iyo para sa bawat makasalanan, upang maging tanglaw ako ng Iyong pagkalinga sa kanila. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa paperback & eBook na format!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – at iba pa!
