Tagalog

Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Talaan ng mga Nilalaman

Ang Pagdurusang Dulot ng Hindi Pagpapatawad

Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)

“‘Masama kang lingkod! Pinatawad ko ang buong utang mo dahil nakiusap ka sa akin. Hindi ba dapat na naawa ka rin sa iyong kapwa lingkod, gaya ng pagkaawa ko sa iyo?’ Sa galit ng kanyang panginoon, ipinasa siya nito sa mga tagapagpahirap hanggang sa mabayaran niya ang buong utang. Ganyan din ang gagawin sa inyo ng aking Ama sa langit kung hindi patatawarin ng bawat isa sa inyo ang kanyang kapatid nang buong puso.” Mateo 18:32–35

Pag-ibig, kabutihan, kahinahunan, awa…madaling pag-isipan ang mga ito at ang marami pang katulad na katangian. Binibigyang-inspirasyon tayo ng mga ito na maging banal sa pamamagitan ng paglago sa mga birtud. Ngunit kung minsan, higit pa ang kailangan natin. Kung minsan, hindi sapat ang pagninilay sa kagandahan ng mga birtud at mga bunga ng Espiritu upang matulungan tayong yakapin ang isang buhay ng kabanalan. Isa ito sa mga dahilan kung bakit ibinigay sa atin ang talinghaga ngayong araw.

Ang Mga Pagsasanay Espirituwal ni San Ignacio de Loyola ay naglalahad ng isang balangkas na magagamit ng isang tagapaggabay sa buhay espirituwal upang gabayan ang isang tao sa tatlumpung araw na pribadong rekoleksiyon. Binabalangkas ni Ignacio ang mga pagninilay para sa tatlumpung araw. Kapansin-pansing hindi nagsisimula si Ignacio sa pag-anyaya sa isang tao na pagnilayan ang magagandang birtud na tinatawag siyang taglayin. Sa halip, sa unang linggo, pinagninilayan ng nagrerekoleksiyon ang kakila-kilabot na kalikasan ng kasalanan at ang mapanirang epekto nito sa kaluluwa. Sa ganitong paraan, higit na namumulat ang tao sa sarili niyang kasalanan upang, sa susunod na tatlong linggo, maging higit na handa ang kanyang kalooban na pagnilayan ang nagbibigay-inspirasyong buhay ni Kristo at ang Kanyang maraming birtud.

Sa isang diwa, ang ating Ebanghelyo ngayong araw ay napakaangkop pagnilayan sa unang linggong iyon ng isang rekoleksiyon ayon sa pamamaraan ni San Ignacio. At dahil dito, napakaangkop din itong pagnilayan sa tuwing nais nating isaayos ang ating buhay espirituwal. Napakadaling maging kampante sa ating pamumuhay bilang Kristiyano. Madaling maging malahininga sa ating pananalangin at maging sa ating buhay moral. Kung ganito ka sa anumang antas, nararapat mong pagtuunan ng maingat at masusing pansin ang Ebanghelyong ito.

Ang kasalanang tinutukoy ni Hesus sa siping ito ay ang kasalanan ng hindi pagpapatawad. Malinaw nitong inilalarawan ang poot ng Diyos na daranasin ng mga tumatangging magpatawad sa iba. Ang “masamang lingkod” na pinagsabihan nito ay isang taong pinatawad ng Diyos sa isang “napakalaking halaga” ng pagkakautang. Tayong lahat ito. Ang bawat isa sa atin ay pinatawad ng Diyos sa isang pagkakautang na ang naging kabayaran ay ang mismong buhay ni Hesus. Ang naging bunga ng ating mga kasalanan ay ang kamatayan ng Anak ng Diyos. Karapat-dapat tayong lahat sa parusang kamatayan. Ngunit ngayon, ang kamatayan ay naging mismong paraan tungo sa bagong buhay sa pamamagitan ng kapatawaran ng mga kasalanan. At kung nais nating matanggap ang kapatawaran ng mga kasalanan at ang bagong buhay na naghihintay sa atin, dapat tayong lubos na makibahagi sa pagpapatawad ng Diyos. Hindi lamang natin dapat tanggapin ang Kanyang kapatawaran, dapat din nating patawarin ang mga nagkasala sa atin. Ganap. Lubos. Walang pasubali.

Sa talinghagang ito, hindi pinatawad ng masamang lingkod ang maliit na utang ng kanyang lingkod. Sa katunayan, ang bawat kasalanang nagawa laban sa atin, gaano man kabigat sa paningin ng Diyos, ay maliit na utang kung ihahambing sa ating pagkakautang sa Diyos. Dahil dito, hindi tayo dapat kailanman mag-atubiling magpatawad. Kailanman. Kung mahirap ito, at kung ang pagninilay sa awa, kabutihan, habag at pag-ibig ng Diyos ay hindi nag-uudyok sa iyo na lubos at ganap na patawarin ang lahat, maglaan ka ng panahon para sa talinghagang ito. “Masama kang lingkod! Pinatawad ko ang buong utang mo dahil nakiusap ka sa akin. Hindi ba dapat na naawa ka rin sa iyong kapwa lingkod, gaya ng pagkaawa ko sa iyo?” Ang mga salitang ito ay nakatuon sa atin kapag hindi tayo lubos na nagpapatawad mula sa kaibuturan ng ating puso. Mga salita ito ng awa mula kay Hesus upang tulungan tayong magising sa dapat nating gawin.

Sa isang komentaryo ni Santo Tomas de Aquino tungkol sa talatang ito, ang binabanggit na mga “tagapagpahirap,” na siyang pagdadalhan sa atin kung hindi tayo magpapatawad, ay ang mga demonyo. Pahihirapan nila tayo kapag hindi tayo nagpapatawad sa kapwa. Sa ngayon, ang pagpapahirap na ito ay nasa anyo ng labis na pagtutuon sa ating mga sugat, paulit-ulit na pag-iisip ng paghihiganti, pagkikimkim ng sama ng loob, at kawalan ng kapayapaan sa kalooban. Ito ang gawain ng mga demonyo, at pahihirapan nila tayo sa ganitong paraan hanggang sa magpatawad tayo.

Pagnilayan ngayon ang pagpapatawad bilang isang lubos na kinakailangan sa buhay Kristiyano. Maaaring tila hindi makatarungan ang awa. Sa pananaw ng mahigpit na katarungan, gayon nga ito. Ngunit sa pananaw ng kalayaan at ng mga birtud ng Langit, lubos na may katuturan ang awa. Huwag mag-atubiling magpatawad, sapagkat kung magagawa mo ito mula sa kaibuturan ng iyong puso, masaganang ibubuhos sa iyo ng Diyos ang mga kayamanan ng Kaharian ng Langit.

Panginoong puspos ng awa, pinatawad Mo ang aking napakalaking pagkakautang. Ang kabayaran ng aking kasalanan ay ang Iyong kamatayan sa Krus. Punuin Mo po ang aking puso ng gayong pasasalamat sa kaloob na ito upang ako naman ay magpakita sa kapwa ng gayunding lalim ng awa. Nawa’y hindi ako kailanman mag-alinlangan sa ganitong lalim ng awa upang makalaya ako sa mga pagpapahirap na dulot ng hindi pagpapatawad. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Isang Espirituwal na Pagbabago ng Direksiyon

Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)

Tinawag niya ang mga tao kasama ng kanyang mga alagad at sinabi sa kanila, “Ang sinumang nagnanais sumunod sa akin ay dapat tumanggi sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin. Sapagkat ang sinumang nagnanais magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin at sa ebanghelyo ay magliligtas nito.” Mark 8:34–35

Sa praktikal na paraan, paano tayo susunod kay Hesus at magliligtas ng ating mga kaluluwa? Sapat na bang ipahayag na sumasampalataya tayo kay Hesus? Kung humantong tayo sa konklusyon na si Hesus ay Diyos at Tagapagligtas ng Sanlibutan, maliligtas na ba tayo? Tiyak na hindi. Kahit ang mga demonyo ay naniniwala sa katotohanang ito. Napakalinaw ni Hesus na ang kaligtasan ay nangangailangan ng pagkilos mula sa atin. Dapat nating tanggihan ang ating sarili, pasanin ang ating mga krus, at sumunod sa Kanya. Bukod dito, hinihingi ng landas tungo sa kaligtasan na iwaksi natin ang ating sarili alang-alang kay Kristo at sa Ebanghelyo. Ano nga ba ang ibig sabihin nito sa praktikal na paraan?

Upang masagot ang tanong na ito, isaalang-alang muna natin kung paano namumuhay ang maraming tao. May hilig tayong hangarin ang pinakamadali sa buhay, ang pinakakasiya-siya, ang pinakadakila, at ang pinakanakapagbibigay ng kaaliwan. Madalas nating hanapin ang mga bagay na nagpapagaan ng ating pakiramdam at ang landas na may pinakamaliit na sagabal. Halimbawa, kung maaari kang pumili sa pagitan ng pag-aayuno sa tinapay at tubig lamang o pagsasalu-salo sa pinakamasasarap na pagkain, alin ang pipiliin mo? Kung maaari kang pumili sa pagitan ng pagbabakasyon sa isang lubhang kakaiba at marangyang lugar o isang linggo ng napakahirap na trabaho, alin ang pipiliin mo? Kung maaari kang pumili na magmaneho ng isang bagong-bago at mamahaling kotse o isang napakaluma at laspag na sasakyan, alin ang mas gugustuhin mo? Karamihan sa mga tao ay agad na pipili ng masarap na pagkain, marangyang bakasyon, at magarang bagong kotse.

Sa kanyang klasikong akdang espirituwal na Pag-akyat sa Bundok Carmelo, inilalahad ni San Juan de la Cruz ang isang lubhang naiibang landas. Nagbibigay siya ng isang serye ng mga espirituwal na kasabihang magagamit sa panalangin at pagninilay upang makatulong na dalisayin ang iyong kaluluwa mula sa bawat di-mabuting pagkakapit, nang sa gayon ay lalo kang makaugnay sa Diyos at sa Kanyang banal na kalooban. Sinasabi ni San Juan, “Sikaping laging piliin, hindi ang pinakamadali, kundi ang pinakamahirap; Hindi ang pinakakaakit-akit, kundi ang pinakahindi kanais-nais; Hindi ang nagbibigay ng pinakamatinding kasiyahan, kundi ang nagbibigay ng pinakamaliit…” Kapag binasa nang buo ang mga espirituwal na kasabihang ito, hinahamon tayo ng mga ito hanggang sa kaibuturan ng ating pagkatao. Agad na ipinakikita ng mga ito sa mga tapat sa kanilang sarili na madalas nilang piliin ang pinakamadali, pinakakasiya-siya, at pinakamabuting maiaalok ng mundong ito. Ngunit ano ang pinakamabuti para sa iyong kaluluwang mabubuhay magpakailanman?

Ang turo ni Jesus na dapat nating itatwa ang ating sarili, pasanin ang ating krus, at sumunod sa Kanya ang gabay tungo sa kaligtasan ng iyong kaluluwang walang hanggan at sa pagtuklas ng espirituwal na kaganapang higit na nakahihigit sa anumang maiaalok ng mundong ito o ng ating laman. Ngunit upang maunawaan ang gabay na ito at masunod ito, madalas ay kailangan nating gumawa, wika nga, ng isang “espirituwal na pagbalikwas.” Nagsisimula ang pagbalikwas na ito sa pagpili natin sa Krus sa bawat bahagi ng ating pagkatao at nagtatapos sa pag-aalis ng Diyos sa lahat ng makasariling pagnanasa at pagpapalit sa mga ito ng pagnanais na magmahal nang may pagsasakripisyo.

Kung susuriin mong mabuti ang iyong mga iniisip sa buong maghapon, maaaring matuklasan mong madalas mong iniisip ang iyong sarili. “Gusto ko ito, ayaw kong gawin iyon, ikinagagalit ko ito, at sinisikap kong iwasan iyon…” Kadalasan, nagsisimula sa “ako” at nagtatapos sa “akin” ang ating mga iniisip. Ang pagtatatwa sa iyong sarili, pagpasan sa iyong krus, at pagkawala ng iyong buhay ay nangangahulugang hindi mo na iniisip ang iyong sarili. Nangangahulugan itong ang mga mata ng iyong kaluluwa ay tumalikod na sa iyong sarili at nakatuon lamang sa kalooban ng Diyos at sa pagmamahal sa kapwa. Ngunit hindi ito magiging posible hangga’t hindi tayo napalalaya mula sa maraming makasariling pagnanasa na madalas gumagabay sa karamihan ng ating mga kilos sa araw-araw.

Pagnilayan mo ngayon kung ano ang iyong ninanais sa buong maghapon. Ano ang pinakamadalas mong iniisip? Ano ang pinakanakaaakit sa iyo? Ginugugol mo ba ang kalakhang bahagi ng iyong araw sa pag-iisip kung paano mo higit na mapaglilingkuran ang Diyos at ang Kanyang banal na kalooban? O ginugugol mo ang kalakhang bahagi ng iyong araw sa pag-iisip tungkol sa iyong sarili? Ang mga mata ba ng iyong kaluluwa ay pinakamadalas na nakatuon sa walang pag-iimbot na paglilingkod sa kapwa? O mas madalas silang nakatuon sa mga bagay na makasarili mong ninanais? Pagnilayan ang mahihirap na tanong na ito at sikaping pawiin ang lahat ng pagkamakasarili sa iyong kalooban. Sa paggawa nito, magagawa mong espirituwal na magbalikwas upang mapasan mo ang maluwalhati at nagpapabagong Krus ni Cristo.

Aking Panginoong nag-alay ng sarili, namuhay Ka nang walang pag-iimbot, at ang tanging pinagtuunan Mo ay ang kaluwalhatian ng Ama sa Langit at ang kaligtasan ng sanlibutan. Palayain Mo po ako sa lahat ng pagkamakasarili upang higit kong maitatwa ang aking sarili sa lahat ng paraan, buong pananabik na harapin ang bawat krus sa buhay, at sumunod sa Iyo tungo sa magandang buhay ng pag-ibig na walang pag-iimbot at handang magsakripisyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Awa ng Ama sa Langit

Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon C)

“May isang taong may dalawang anak na lalaki, at sinabi ng nakababata sa kanyang ama, ‘Ama, ibigay mo na sa akin ang bahaging mana na nararapat sa akin.’ Kaya hinati ng ama sa kanilang dalawa ang kanyang ari-arian. Pagkaraan ng ilang araw, tinipon ng nakababatang anak ang lahat ng kanyang pag-aari at nagtungo sa isang malayong lupain, kung saan nilustay niya ang kanyang mana sa magulong pamumuhay.” Luke 15:11–13

Alam natin ang kuwento. Nabasa na natin ang tungkol sa alibughang anak sa siping ito ng Ebanghelyo at naranasan natin sa iba’t ibang paraan ang kanyang pinagdaanan. May mga namuhay na katulad ng alibughang anak, walang tigil na naghahanap ng kaligayahan sa isang imoral na pamumuhay, nilulustay ang kanilang mga kaloob at salapi, at ginagawang pangunahing layunin ang kaluguran. May iba namang malungkot na nasaksihan ang pagkaligaw ng isang mahal sa buhay. Sa iba’t ibang paraan, malapit sa karanasan ng marami ang kuwento ng anak na ito.

Isa sa mga pinakanakaaantig na aspeto ng kuwentong ito ang saloobin ng puso ng ama. Matapos siyang iwan ng anak, na kinuha ang mana nito habang buhay pa ang ama at nilustay iyon nang walang pakundangan, nanatiling tapat ang ama sa kanyang anak. Bagaman lubhang nagdadalamhati ang kanyang puso, patuloy na umasa ang ama na babalik ang kanyang anak. Nang masadlak sa karukhaan ang anak, naglakbay siya pauwi, umaasang ituturing siya ng kanyang ama bilang isang upahang manggagawa. Ngunit nang malapit na siyang makauwi, natanaw siya ng ama mula sa malayo. Tungkol sa sandaling iyon, mababasa natin, “Malayo pa siya nang matanaw siya ng kanyang ama, at napuno ito ng habag. Tumakbo ito patungo sa kanyang anak, niyakap siya at hinalikan.”

Madalas sa buhay, lalo na matapos magkasala, tinitingnan natin ang Diyos batay sa sarili nating karanasan bilang tao. Iniisip nating pakikitunguhan Niya tayo sa paraang pakikitunguhan natin ang iba. Ngunit ang habag ng Diyos ay higit pa sa anumang habag ng tao na maaari nating isipin. Walang anuman sa ating karanasan bilang tao ang lubos na makapaghahanda sa atin para sa nag-aalab na pag-ibig sa Puso ng Ama sa Langit.

Ang dalawang pinakamahalagang aral sa talinghagang ito ay ang pagiging makasalanan ng anak at ang pagpapatawad ng ama. Ikaw ang anak na iyon. Ikaw ay makasalanan. Tumalikod ka sa Diyos at naghanap ng kasiyahan sa maraming bagay na hindi kailanman makapagbibigay nito. Kaya ang unang hakbang na dapat nating gawin bilang tugon sa talinghagang ito ay ang amining hindi tayo kailanman makatatagpo ng kaligayahan nang malayo sa Ama sa Langit. Bagaman maaari nating subukan, hindi tayo kailanman magtatagumpay. Ito ay dahil nilikha tayo para sa Diyos, at sa piling Niya lamang tayo makatatagpo ng kaganapan.

Ang ikalawa at mas mahalagang aral sa talinghaga ay tumutulong sa atin sa una. Kung sa panalangin ay sisikapin nating maunawaan ang habag at awa ng Ama sa Langit, mas madali nating maaamin ang ating kasalanan at makababalik sa tahanan nang walang takot. Hahayaan nating alisin ng Diyos ang pasanin ng kahihiyan at yakapin tayo ng Kanyang pag-ibig.

Pagnilayan mo ngayon ang dalawang bagay na ito. Una, aminin mo ang iyong kasalanan nang walang pag-aatubili o takot. Kung makikita natin ang pagiging makasalanan ng ating kaluluwa sa pamamagitan ng mga mata ng Diyos, masisindak tayo. Binubulag tayo ng kapalaluan at hinahadlangan tayong makita nang malinaw ang ating mga kasalanan. Ipanalangin mong matanggap ang biyayang makita ang iyong kaluluwa ayon sa tunay nitong kalagayan. Ikalawa, habang ginagawa mo ito, huwag kang matakot sa paghatol ng Diyos. Ang paghatol ay nakalaan lamang sa mga tumatangging magsisi. Kung araw-araw kang magbabalik sa Diyos, ikukumpisal ang iyong mga kasalanan at sisikaping maunawaan ang mga ito nang tapat, ang pagbaling mo sa Diyos nang walang pag-aatubili ay magpapalaya sa iyo mula sa mga pasaning dala mo habang pinatatawad ka Niya. Nakatayo sa malayo ang Ama, naghihintay sa iyo. Hayaan mo Siyang tumakbo patungo sa iyo, yakapin ka, at ibuhos sa iyo ang Kanyang awa.

Ama ng lahat ng awa, lagi Kang nakatayo at naghihintay sa aming pagbabalik sa Iyo. Puspos ng pinakamalalim na habag ang Iyong Puso. Tulungan Mo po akong makita ang aking mga kasalanan gaya ng pagtingin Mo sa mga ito at lubos na magtiwala sa Iyong maawaing Puso. Salamat sa pagtakbo Mo patungo sa akin at sa pagpapatawad Mo sa aking kasalanan upang maalis Mo ang mabibigat na pasaning dala ko. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Ang Kababaang-loob sa Pamamagitan para sa Kapwa

Lunes ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

“Panginoon, huwag na po Kayong mag-abala, sapagkat hindi ako karapat-dapat na patuluyin Kayo sa ilalim ng aking bubong. Kaya hindi ko rin itinuring ang aking sarili na karapat-dapat na lumapit sa Inyo; ngunit sabihin lamang Ninyo at gagaling ang aking lingkod.” Luke 7:6–7

Kapansin-pansin na ang mapagpakumbabang mga salitang ito, na nagmula sa isang Romanong senturyon, ay hindi mismo sinabi ng senturyon kay Hesus. Ito ay dahil hindi niya itinuring ang kanyang sarili na karapat-dapat na personal na lumapit kay Hesus. Kaya nagsugo siya ng ilan sa kanyang mga kaibigan upang sabihin ang mga salitang ito kay Hesus para sa kanya. Sa tunay na diwa, ang mga kaibigan ng senturyong ito ay nagsilbing mga tagapamagitan sa harap ni Hesus. Bilang tugon, ipinahayag ni Hesus ang Kanyang pagkamangha sa pananampalataya ng senturyon. Sinabi ni Hesus sa karamihang kasama Niya, “Sinasabi Ko sa inyo, kahit sa Israel ay hindi Ako nakatagpo ng ganitong pananampalataya.” At sa sandaling iyon, pinagaling ni Hesus ang alipin kahit Siya ay nasa malayo.

Kadalasan, kung may mahalaga tayong hihilingin sa iba, ginagawa natin ito nang personal. Pinupuntahan natin ang taong iyon at nakikipag-usap nang harapan. At bagaman tiyak na maaari tayong lumapit sa ating Panginoon sa panalangin, nang harapan, tao sa Persona, may malalim na pagpapakumbaba sa pagdadala ng ating mga pangangailangan sa ating Panginoon sa pamamagitan ng pamamagitan ng iba. Sa partikular, may malalim na pagpapakumbaba sa paghingi ng pamamagitan ng mga santo.

Ang paghingi ng pamamagitan ng mga santo sa harap ng ating Panginoon ay hindi ginagawa dahil natatakot tayo sa ating Panginoon o dahil magdaramdam Siya kung tuwiran tayong lalapit sa Kanya. Sa pinakamainam na diwa, ginagawa ito bilang isang kilos ng sukdulang pagpapakumbaba. Sa pagkakatiwala ng ating panalangin sa mga nasa Langit na nakatitig sa mukha ng Diyos, ipinagkakatiwala nga natin ang ating panalangin sa Diyos. Ngunit ang pag-asa sa pamamagitan ng mga santo ay isa ring paraan ng pagkilala na hindi tayo karapat-dapat, dahil lamang sa sarili nating mga merito, na tumayo sa harap ng Panginoon at iharap sa Kanya ang ating kahilingan. Maaaring mahirap unawain kung minsan ang ganitong pagpapakumbaba, ngunit mahalagang sikapin natin ito.

Ano ang kailangan mong ipanalangin sa iyong buhay sa ngayon? Habang iniisip mo iyon, pumili ng isang santo na magiging kaibigan at tagapamagitan mo sa harap ng Diyos. Lumapit nang may pagpapakumbaba sa santong iyon at manalangin sa kanya, na inaaming hindi ka karapat-dapat na lumapit sa ating Panginoon sa sarili mong kakayahan lamang. Pagkatapos, ipagkatiwala ang iyong kahilingan sa santong iyon at hilingin sa kanya na iharap ang panalanging iyon sa ating Panginoon para sa iyo. Ang pananalangin sa ating Panginoon, sa pamamagitan ng isang santo, ay isa ring paraan ng pagsasabing alam mong ang tugon ni Hesus sa iyo ay nagmumula lamang sa Kanyang awa. At ang mabuting balita ay lubos na ninanais ni Hesus na ibuhos ang Kanyang awa kapag nagpapakumbaba tayo sa harap Niya, lalo na sa paglapit sa Kanya sa pamamagitan ng mga santo. 

Pagnilayan ngayon ang pagpapakumbaba ng iginagalang na Romanong senturyong ito. Sikaping unawain ang kapangyarihan ng kanyang mapagpakumbabang paraan ng paglapit, nang isugo niya ang kanyang mga kaibigan kay Hesus para sa kanya. Habang ginagawa mo ito, pumili ng isang santo sa Langit at hilingin sa kanya na lumapit sa ating Panginoon para sa iyo at hilinging pagkalooban ka ng ating Panginoon ng pagpapakumbaba at pananampalatayang tulad ng sa senturyong ito. Sa paggawa nito, mamamangha rin ang ating Panginoon sa iyong pananampalataya at pagpapakumbaba.

Mga banal ng Diyos, pakihandog kay Hesus ang aking mapagpakumbabang kahilingan na lalo akong lumago sa kababaang-loob at pananampalataya. Minamahal kong Panginoon, inihaharap ko sa Iyo ito at ang lahat ng aking mga panalangin. Sa paggawa nito, kinikilala kong hindi ako karapat-dapat sa Iyong Banal na Awa. Ngunit sa pamamagitan ng mga banal sa Langit, kung kalooban Mong ipagkaloob sa akin ang Iyong awa, mapagpakumbaba kong hinihiling ito sa Iyo sa pamamagitan nila. Inang Maria, ipinagkakatiwala ko lalo na sa Iyong banal na pamamagitan ang lahat ng aking mga panalangin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Habag, Pag-asa at Pananampalataya

Martes ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Naglakbay si Hesus patungo sa isang lungsod na tinatawag na Nain, at sinamahan siya ng kanyang mga alagad at ng isang malaking pulutong. Nang malapit na siya sa pintuang-bayan, inilalabas ang isang lalaking namatay, ang kaisa-isang anak ng kanyang ina na isang balo. Kasama niya ang isang malaking pulutong mula sa lungsod. Lucas 7:11–12

Sikapin mong ilarawan sa iyong isip ang inang ito. Nag-asawa siya, nagkaroon sila ng anak ng kanyang asawa, pinalaki nila ang kanilang anak, nasaksihan nilang mag-ina ang pagkamatay ng kanyang asawa, at pagkatapos ay nasaksihan din niya ang pagkamatay ng kanyang anak at nakikibahagi ngayon sa paglilibing nito. Dahil ito ang kanyang kaisa-isang anak na lalaki, nag-iisa na siya ngayon.

Kapag iniisip natin ang babaeng ito, madaling makadama ng habag sa kanya. Tiyak na puspos ng dalamhati ang kanyang puso—isang dalamhating nadarama ng sinumang marunong makiramay. Maaaring napuno rin ng takot ang kanyang puso. Noong panahong iyon, napakahirap para sa isang balo na tustusan ang sarili sa isang nayon. Dahil wala na ang kanyang asawa, kinailangan niyang umasa sa kanyang anak upang tustusan siya sa kanyang pagtanda. Ngunit ngayong wala na rin ito, hindi lamang ang sakit ng pagkawala nito ang nadarama ng kanyang puso, kundi pati ang takot para sa kanyang kinabukasan. Ano na ang mangyayari sa kanya? Sino ang maglalaan ng kanyang pagkain taon-taon? Masasadlak ba siya sa pamamalimos at kahirapan?

Sa gitna ng tunay na dalamhati at takot na ito pumasok si Jesus sa kanyang buhay. Hindi natin alam kung may nalalaman siya tungkol kay Jesus. Lumilitaw na hindi siya kabilang sa Kanyang mga tagasunod at maaaring ni hindi pa niya nababalitaan si Jesus sapagkat hindi pa nagtatagal ang Kanyang hayagang ministeryo. Ang pagtatagpo ni Jesus sa kanya at sa kanyang namatay na anak ay tila hindi binalak at hindi inaasahan. Ano ang nag-udyok kay Jesus na buhayin ang lalaking ito mula sa mga patay? Tila hindi ito tugon sa pananampalataya ng sinuman sa nayon. Hindi rin ito ginawa sa kahilingan ng sinuman. Sa halip, tila ginawa ito dahil lamang sa habag ni Jesus sa inang ito. Ganiyan man lamang ang unang impresyon sa pagbasa. At bagaman malinaw na kumilos si Jesus dahil sa habag sa kanya, kung isasaalang-alang natin ang buong konteksto, maaaring may isa pang pangalawang dahilan.

Si Jesus, ang Kanyang mga alagad, at ang isang malaking pangkat ng mga tao ay sama-samang naglalakad sa nayong ito. Yamang karaniwang ginagawa ni Jesus ang Kanyang mga himala bilang tugon sa pananampalataya ng mga tao, malamang na may bahagi rin ang pananampalataya sa himalang ito. Gayunman, ang pananampalatayang nagbunsod sa himalang ito ay maaari lamang nagmula sa mga taong kasabay ni Jesus na naglalakad mula sa Capernaum. Noong nakaraang araw, nasaksihan ng mga taong ito mismo ang pagpapagaling ni Jesus sa lingkod ng isang senturyon. Malinaw na sumasampalataya sila kay Jesus. Habang naglalakad silang kasama Niya at nasalubong ang prusisyon ng libing na ito, hindi lamang ang puso ni Jesus ang naantig sa habag, kundi pati ang mga puso ng Kanyang mga tagasunod. Kaya naman, nang masaksihan ng mga tagasunod ni Jesus ang dalamhati ng inang ito at pagkatapos ay ang mismong kalungkutan ni Jesus bilang tao at ang Kanyang habag sa kanya, tiyak na umasa silang may gagawin Siya. Ang kanilang pag-asa ay nagmula sa higit-sa-likas, na nangangahulugang kalakip din nito ang pananampalataya. Sa pananampalataya, alam nilang kikilos si Jesus. Kaya, sa isang tunay na diwa, ang habag, pag-asa, at pananampalataya ng mga taong naglalakbay kasama ni Jesus ang nagbunsod sa Kanyang makapangyarihang pagpapagaling, at tumugon si Jesus.

Maraming paraan upang maging mga tagapamagitan ng biyaya ng Diyos. Isa rito ang paglago sa habag sa kapwa at sa pag-asa sa Diyos. Kapag nasasaksihan natin ang pagdurusa ng iba, hinahayaan ang ating sarili na mahabag sa kanila, nagpapahayag ng pag-asa sa kapangyarihan ng Diyos na magpagaling, at pagkatapos ay nananatili roon nang may pananampalataya, naghihintay sa pagkilos ng Diyos, mauudyukan ang Diyos na kumilos. Ang ating banal na habag, pag-asa, at pananampalataya ay nagsisilbing panalangin na laging tinutugon ng Diyos. Tila ganito ang ginawa ng mga taong kasama ni Jesus sa pagdaan sa Nayon ng Nain at, sa inspirasyon ng kanilang patotoo, dapat din tayong mamagitan para sa iba sa gayunding paraan.

Pagnilayan mo ngayon ang sinuman sa iyong buhay na katulad ng biyudang ito ng Nain. Sino ang nais ng Diyos na mapansin mo at kahabagan? Habang napapansin ng iyong pusong marunong makiramay ang mga nangangailangan ng iyong habag, buksan mo rin ang iyong sarili sa higit-sa-likas na kaloob ng pag-asa. Magkaroon ka ng pag-asang mula sa Diyos na pagagalingin Niya sila. Habang ginagawa mo ito, hayaang mahayag sa pag-asang iyon ang pananampalataya sa Diyos at ialay sa Diyos ang habag, pag-asa, at pananampalatayang iyon bilang iyong panalangin para sa mga nangangailangan.

Panginoong puspos ng habag, lagi Mong binibigyang-pansin ang aming mga pangangailangan at dalamhati. Ang Iyong Puso ay puno ng habag para sa lahat. Pagkalooban Mo po ako ng pusong tunay na marunong makiramay upang makita ko ang mga nangangailangan. Sa paggawa ko nito, puspusin Mo ako ng pag-asa at pananampalatayang ibubuhos Mo ang Iyong awa sa kanila upang maging tagapamagitan ako para sa lahat. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Isang Kaluluwang May Wastong Kaayusan

Miyerkules ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

“‘Tinugtugan namin kayo ng plawta, ngunit hindi kayo sumayaw. Umawit kami ng panambitan, ngunit hindi kayo tumangis.’ Dumating si Juan Bautista na hindi kumakain ng pagkain ni umiinom ng alak, at sinabi ninyo, ‘Sinasapian siya ng demonyo.’ Dumating ang Anak ng Tao na kumakain at umiinom at sinabi ninyo, ‘Tingnan ninyo, siya ay isang matakaw at isang lasenggo, kaibigan ng mga maniningil ng buwis at mga makasalanan.’ Ngunit ang karunungan ay napatutunayang matuwid ng lahat ng kanyang mga anak.” Lucas 7:32–35

Ang Ecclesiastes 3 ay isang babasahing madalas gamitin sa mga libing. Sinasabi nito, “May takdang panahon para sa lahat ng bagay, at may panahon para sa bawat gawain sa silong ng langit. Panahon ng pagsilang, at panahon ng pagkamatay; panahon ng pagtatanim, at panahon ng pagbunot ng itinanim…Panahon ng pag-iyak, at panahon ng pagtawa; panahon ng pagluluksa, at panahon ng pagsasayaw.” Nagdudulot ng kaaliwan ang babasahing ito sa mga nagluluksa sa isang libing sapagkat ang buhay ay puno ng sari-saring damdamin at karanasan. Kapag inaalala ng mga nasa libing ang kanilang mahal sa buhay, maaalala nila kapwa ang masasaya at mahihirap na panahon, ang mga kalungkutan at kagalakan. Nakatutulong ito upang maipaalala sa kanila na bagaman ang libing ay panahon ng kalungkutan, may mga kagalakang darating sa hinaharap. Ito ang likas na indayog ng buhay.

Sa ating Ebanghelyo ngayon, hinamon ni Hesus ang mga hindi tumugon nang naaangkop sa tamang panahon. “Tumugtog kami ng plauta para sa inyo, ngunit hindi kayo sumayaw. Umawit kami ng panambitan, ngunit hindi kayo umiyak.” Ang larawan ng pagtugtog ng plauta at pag-awit ng panambitan, at ang hindi pagsayaw at pag-iyak bilang tugon, ay nagpapakita ng kawalan ng pag-unawa at pagtugon ng marami kay Juan Bautista at kay Hesus mismo sa panahon ng kanilang mga ministeryo. Sa kanyang paliwanag sa talatang ito, sinabi ni San Agustin na ang pangangaral ni Juan Bautista ay tulad ng isang panambitang tumatawag sa mga tao sa “pag-iyak” ng pagsisisi. Gayunman, nang mangaral siya, marami ang hindi tumugon nang may nararapat na pagsisisi. Nang dumating si Hesus, nangaral Siya at nagpatotoo sa bagong buhay ng biyaya na Kanyang ipagkakaloob. Bagaman may mga nakinig at tumugon sa Kanya, marami ang hindi. Ang mensahe ni Hesus ay tulad ng himig ng plauta na dapat sanang pumukaw sa mga tao na “sumayaw.” Ngunit marami ang hindi tumugon nang may kagalakang inaanyayahan silang maranasan at isabuhay sa pamamagitan ng Kanyang mensahe at biyayang nagpapabago.

Tunay ngang may takdang panahon para sa lahat ng bagay at para sa bawat gawain sa silong ng Langit. Ang misyong ibinigay sa atin ay ang maging mapagmatyag sa sinasabi sa atin ng Diyos sa bawat sandali ng ating buhay. May mga panahong dapat tayong “umiyak” sa pamamagitan ng tapat na pagtingin sa ating mga kasalanan, pagdama sa kakila-kilabot na kasamaan ng mga ito, at buong-sigasig na pagtalikod sa mga ito. Sa ibang pagkakataon naman, “sasayaw” tayo kapag inaanyayahan tayo ng Diyos na tanggapin ang Kanyang biyayang nagbibigay-aliw at hinihiling Niyang makita natin nang malinaw ang Kanyang mahabaging pag-ibig. Sa mga sandaling iyon, inaanyayahan tayong lubos na magpasalamat at ipahayag ang pasasalamat na iyon nang buong kaluluwa.

Pagnilayan ngayon ang panawagang ibinigay sa iyo na mamuhay nang may wastong kaayusan. Gawin ito sa pamamagitan ng pagsusuri kung gaano ka kasensitibo sa mga taong nakapaligid sa iyo. Nakatutulong ba ang iyong mapagmalasakit na pag-ibig upang makita mo ang sakit sa puso ng mga nagdurusa? Nauudyukan ka bang makinig sa kanila nang may habag at magbukas ng pusong maawain? Kapag nararanasan ng iba ang mga kagalakan ng buhay, nagagawa mo bang makigalak sa kanila? Nagagawa mo ba ito nang lubos, nang walang anumang selos o inggit? Kapag binibigyang-inspirasyon ka ng Diyos na gumawa ng isang hakbang tungo sa pagbabalik-loob at pinagkakalooban ka ng biyaya, nakikinig ka ba at agad na sumusunod, na tumutugon sa pinakaangkop na paraan? Dapat maging sensitibo ang ating mga kaluluwa sa mga udyok ng biyaya at tumugon nang naaayon dito. Sikaping magkaroon ng kaluluwang may wastong kaayusan upang maisabuhay at maranasan mo ang buhay na inihaharap sa iyo ng Diyos araw-araw ayon sa Kanyang ganap na kalooban.

Panginoon, ang Iyong kaluluwa ay may ganap na kaayusan, laging ganap na tumutugon sa kalooban ng Ama. Naging matatag Ka kapag ito ang hinihingi ng pag-ibig, matapang sa harap ng paghihirap, mahabagin sa makasalanang nagsisisi, at nagagalak sa pagbabalik-loob ng lahat. Tulungan Mo po akong laging maging mapagmatyag sa mga udyok ng Iyong biyaya at laging tumugon sa Iyo sa paraang itinatawag Mo sa akin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pagkamangha sa Kapatawaran ng mga Kasalanan

Huwebes ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Sinabi Niya sa kanya, “Pinatawad na ang iyong mga kasalanan.” Ang iba pang kasalo sa hapag ay nagsabi sa kanilang sarili, “Sino ito na nagpapatawad maging ng mga kasalanan?” Ngunit sinabi Niya sa babae, “Iniligtas ka ng iyong pananampalataya; humayo kang payapa.” Lucas 7:48–50

Ang mapagmahal na mga salitang ito ni Jesus ay sinabi sa isang babaeng makasalanan na dumating nang hindi inaasahan sa isang hapunang dinadaluhan ni Jesus sa bahay ng isang Pariseo. Hinusgahan at hinamak siya ng Pariseo, ngunit hindi niya ito inalintana. Dahil sa pagsisisi sa kanyang mga kasalanan, pinahiran niya ng pabango ang mga paa ni Jesus at nagpakumbaba sa Kanyang harapan, binasa ng kanyang mga luha ang Kanyang mga paa at pinunasan ang mga ito ng kanyang buhok.

Nagtapos ang pag-uusap nang tumingin sa kanya si Jesus at sabihin, “Pinatawad na ang iyong mga kasalanan.” Pansinin ang naging tugon ng mga kasalo sa hapag. Ipinakita sa atin ang nilalaman ng kanilang mga isip. Sinabi nila sa kanilang sarili, “Sino itong nagpapatawad maging ng mga kasalanan?” 

Ang mga isinilang at lumaki sa pananampalataya ay laging nakauunawa na nagpapatawad ang Diyos. Itinuro ito sa atin mula pagkabata, marami tayong natutuhan tungkol dito sa paghahanda para sa Sakramento ng Pakikipagkasundo, at narinig natin ang mensaheng ito sa iba’t ibang paraan sa buong buhay natin. Ngunit isipin mong sa buong buhay mo ay hindi ka pa kailanman nakarinig tungkol sa kapatawaran ng Diyos o nakaranas nito, at pagkatapos, isang araw, bigla mo itong naranasan. Isipin kung ano ang maaaring naranasan ng mga taong ito nang una nilang masaksihan ang pagpapatawad ng mga kasalanan sa Persona ni Jesus nang patawarin Niya ang babaeng makasalanang ito. Maaaring medyo nalito sila rito, ngunit, marahil higit sa anupaman, nakadama sila ng banal na pagkamangha at paghanga sa ginawa ng Diyos. Nakita nilang pumasok ang babaeng makasalanang ito, nadama nila ang mapanghusga at mapanghamak na saloobin ng mga Pariseo, nakita nila ang pagpapahayag niya ng pagsisisi at pagpapakumbaba, at pagkatapos ay nakita nilang pinatawad siya ni Jesus.

Namamangha ka ba sa kaloob na kapatawaran ng iyong mga kasalanan at ng mga kasalanan ng iba? O binabalewala mo ang kapatawaran? Ang paghanga at pagkamanghang ipinamalas ng mga tao sa kapatawaran ng mga kasalanan ng babaeng ito ay dapat makatulong sa atin na suriin ang sarili nating saloobin sa awa at kapatawaran ng Diyos. Kailangan nating patuloy na linangin sa ating sarili ang gayunding pagkamangha nila sa awa ng Diyos. Dapat nating sikaping huwag kailanman balewalain ang kapatawaran o ituring itong isa lamang pangkaraniwang bahagi ng buhay. Sa halip, dapat natin itong makita bilang pambihira, laging bago, laging maluwalhati at magpakailanmang pumupukaw ng pagkamangha.

Pagnilayan ngayon ang mga salitang puno ng pagkamangha ng mga unang tagasunod na ito ni Jesus: “Sino itong nagpapatawad maging ng mga kasalanan?” Habang ginagawa mo ito, hayaang puspusin ka ng Diyos ng pinakamalalim na pasasalamat para sa kapatawarang ipinagkaloob Niya sa iyo. Muling pahalagahan ang kaloob na ito ng Diyos na hindi mo naman naging karapat-dapat tanggapin, at hayaang ang pasasalamat na iyon ang maging bukal ng iyong patuloy na pagkamangha sa awa ng Diyos.

Aking mapagpatawad na Panginoon, ang Iyong awa at habag sa makasalanan ay tunay na kahanga-hanga. Salamat sa pagmamahal Mo sa akin at sa lahat ng Iyong mga tagasunod nang gayon kalalim. Punuin Mo po ang aking puso ng banal na pagkamangha sa Iyong di-masukat na awa. Nawa’y lagi akong mamangha sa Iyong pagpapatawad at laging mapuspos ng taos-pusong pasasalamat habang nararanasan ko ito sa aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Buong Pagtatalaga!

Biyernes ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

Naglakbay si Jesus sa mga bayan at nayon, na nangangaral at nagpapahayag ng mabuting balita ng Kaharian ng Diyos. Kasama Niya ang Labindalawa at ilang babaeng pinagaling mula sa masasamang espiritu at mga karamdaman… Lucas 8:1–2

May misyong ginagampanan ang ating Panginoon. Naglakad Siya mula sa isang bayan patungo sa iba, na “nangangaral at nagpapahayag ng mabuting balita ng Kaharian ng Diyos.” Tunay na “mabuting balita” ang Kanyang mensahe. Pinagaling Niya ang mga maysakit, pinalayas ang mga demonyo at, higit sa lahat, pinatawad Niya ang mga kasalanan. Dahil dito, marami ang nagsimulang sumunod sa Kanya. Hindi lamang ang Labindalawa na personal na tinawag ni Jesus at kalauna’y isusugo Niya bilang Kanyang mga Apostol ang Kanyang mga tagasunod; may iba pang sumunod sa Kanya. Binabanggit din ng Ebanghelyo ngayon ang mga pangalan ng tatlong babae: Maria Magdalena, Juana at Susana. Ilan lamang sila sa mga taong lubhang naantig ng ating Panginoon, na dahil dito ay iniwan ang lahat upang sumunod sa Kanya.

Ang pasiya ng mga unang tagasunod na ito na talikuran ang lahat at sumunod kay Jesus ay nag-aanyaya sa atin na suriin kung gaano rin natin inilaan ang ating buhay sa pagsunod sa Kanya. Sa maraming taong nakarinig sa pangangaral ni Jesus, tiyak na iba-iba ang naging tugon. May mga tumanggi sa Kanya, may mga napukaw ang interes sa Kanya, may mga naniwala sa Kanya ngunit hindi handang maging alagad Niya, at may mga buong-pusong nagtalaga ng kanilang sarili kay Jesus at sa Kanyang misyon ng pagpapahayag ng Mabuting Balita. Para sa mga huling nabanggit, binago ng Mabuting Balitang narinig nila ang kanilang buhay.

Ano ang iyong tugon sa ating Panginoon? Isang mabuting paraan upang masagot nang wasto ang tanong na ito ay ang suriin kung gaano karaming oras at lakas ang inilaan mo sa ating Panginoon at sa Kanyang mensahe ng Mabuting Balita. Gaano karaming oras ang ginugol mo sa pagbabasa ng Kanyang banal na Salita, sa pananalangin sa Kanya, sa pagsasalita tungkol sa Kanya, at sa pag-aaral ng pananampalatayang itinuro Niya? Gaano kalaki ang impluwensiya ng Kanyang mensahe sa mga pasiya mo sa buhay? Ang pagiging Kristiyano ay hindi isang bagay na maaari nating ihiwalay sa ibang bahagi ng ating buhay. Hindi maaaring magkaroon lamang tayo ng “oras para sa pananampalataya” nang ilang sandali bawat linggo at pagkatapos ay gugulin ang nalalabi nating oras sa ibang mga gawain. Totoong mapupuno ang ating mga araw ng maraming gawaing karaniwang bahagi lamang ng ating buhay. Lahat tayo ay may mga tungkulin at pananagutang kumukuha ng malaking bahagi ng ating araw. Ngunit ang pagiging “buong-buong nakatalaga,” wika nga, ay nangangahulugang si Jesus at ang Kanyang mensahe ay tumatagos sa lahat ng ating ginagawa. Maging ang ating mga karaniwang gawain sa araw-araw, tulad ng trabaho, mga gawaing-bahay, at iba pa, ay dapat gawin para sa kaluwalhatian ng Diyos at alinsunod sa Kanyang banal na kalooban. 

Para sa mga unang tagasunod ni Jesus, bagaman naglakbay silang kasama Niya sa iba’t ibang bayan at lubusang nagbago ang takbo ng kanilang pang-araw-araw na buhay, marami pa rin silang karaniwang gawaing kailangang gawin. Ngunit ang mga karaniwang gawaing iyon ay ginawa upang sa huli ay makatulong sa kanila at sa iba na tuparin ang kanilang pinakamataas na misyon ng pakikinig at pagtugon sa Salita ng Diyos.

Pagnilayan ngayon kung gaano mo na itinalaga ang bawat bahagi ng iyong buhay sa ating Panginoon at sa Kanyang misyon. Hindi nito kinakailangang hingin na maging tagapagpahayag ka ng Ebanghelyo sa publiko, gugulin ang buong araw sa simbahan, o gumawa ng katulad nito. Nangangahulugan lamang ito na inaanyayahan mo si Jesus at ang Kanyang misyon sa lahat ng iyong ginagawa, araw-araw, sa buong maghapon. Hindi kailanman sasapat ang ating paglilingkod sa Panginoon. Habang sinusuri mo ang iyong mga gawain sa araw-araw, humanap ng mga paraan upang makasama ang ating Panginoon sa lahat ng iyong ginagawa. Sa paggawa nito, tunay kang magiging isa sa Kanyang matatapat na alagad na buong-buong nag-aalay ng kanilang buhay sa Kanya.

Aking banal na Panginoon, ang Iyong misyon ay iligtas ang mga kaluluwa at itaguyod ang Iyong maluwalhating Kaharian. Nagpapasalamat ako sa Iyo sa pag-anyaya sa akin hindi lamang na magpanibago sa pamamagitan ng Iyong banal na Salita kundi tumulong din sa pagpapalaganap ng Salitang iyon sa iba. Sa Iyo ang aking buhay, mahal na Panginoon. Pumasok Ka po sa bawat bahagi ng aking pang-araw-araw na buhay at gamitin Mo ako para sa Iyong kaluwalhatian. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.


Pamumunga ng Masaganang Mabuting Bunga

Sabado ng Ikadalawampu’t Apat na Linggo sa Karaniwang Panahon

“Ang may mga taingang pandinig ay makinig.” Luke 8:8

Ang maikling pangungusap na ito, sa isang diwa, ay buod ng Talinghaga ng Manghahasik. Inilalahad sa atin ng talinghagang ito ang apat na magkakaibang paraan ng pagtanggap sa Salita ng Diyos. Ang binhing inihahasik ay ang Salita ng Diyos. Ang apat na magkakaibang uri ng tao ay inihahambing sa binhing inihasik sa daan, sa mabatong lupa, sa gitna ng mga tinik, at sa mabuting lupa.

Ipinaliliwanag ni Jesus na ang binhing inihasik sa daan ay yaong mga “nakarinig, ngunit dumarating ang Diyablo at inaalis ang salita sa kanilang mga puso.” Ang binhing inihasik sa mabatong lupa ay yaong mga “tumatanggap sa salita nang may kagalakan, ngunit wala silang ugat; sumasampalataya lamang sila nang sandali at tumatalikod sa panahon ng tukso.” Ang binhing inihasik sa gitna ng mga tinik ay yaong mga nakarinig ng Salita at tumanggap dito, ngunit sa paglipas ng panahon ay “nasasakal ng mga alalahanin at kayamanan at kalayawan sa buhay, at hindi nahihinog ang kanilang bunga.” Sa huli, ang mga katulad ng matabang lupa ay yaong mga nakarinig ng Salita at “nanghahawakan dito nang may bukas-palad at mabuting puso, at namumunga sa pamamagitan ng pagtitiyaga.”

Sa pagtingin mo sa mga pangkat na ito ng mga tao, saan ka kabilang? Malamang, ang mga nagdarasal araw-araw at nagsisikap sumunod sa ating Panginoon ay kabilang sa isa sa huling dalawang pangkat. Pansinin na kapwa sa mga katulad ng binhing nahasik sa mga tinik at sa mga nahasik sa matabang lupa, nagbubunga ang Salita ng Diyos. Sa madaling salita, talagang nagbabago ang kanilang buhay at nagdudulot sila ng pagbabago sa mundo dahil sa banal na Salita at presensiya ng Diyos sa kanilang buhay. Ngunit ang kaibhan ay ito: ang mga nakikipagbuno sa “mga alalahanin at kayamanan at kalayawan ng buhay” ay hindi makapamumunga ng “hinog na bunga.” Mabuting pagnilayan ito ng mga tapat na Kristiyano.

Kapag tinitingnan mo ang iyong buhay, anong uri ng bunga ang nakikita mo? Ang “bunga” na tinutukoy ng ating Panginoon ay makikilala sa mga bunga ng Espiritu: pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, pagtitiyaga, kagandahang-loob, kabutihan, pagtitiis, kaamuan, pananampalataya, kahinhinan, pagpipigil sa sarili, at kalinisang-puri. Kaya kung nais mong makilatis kung mas katulad ka ng taong nagbubunga ng hinog o hilaw na bunga, suriin mong mabuti ang mga banal na katangiang iyon. Gaano na “kahinog” ang bawat isa sa mga bungang ito ng Espiritu na buhay sa iyo? Mainam na batayan ang mga ito sa pagsusuri ng budhi para sa mga nagnanais lumalim nang higit pa sa Sampung Utos o sa Pitong Pangunahing Kasalanan lamang. Kung ang mabubuting bungang ito ay tunay na nahihinog sa iyong buhay, makikita mo kung paano naaapektuhan ang iba sa pamamagitan mo. Halimbawa, paano nakatulong ang iyong kagandahang-loob, pagtitiyaga, pananampalataya at pagpipigil sa sarili sa iba sa kanilang pamumuhay bilang Kristiyano?

Pagnilayan mo ngayon ang mga bunga ng Espiritu. Balikan mong mabuti ang mga ito nang may panalangin habang sinusuri mo ang iyong sariling buhay. Kung saan mo nakikitang sagana ang mga ito, magalak ka at magpasalamat, at sikaping pagyamanin ang mga ito. Kung saan mo nakikitang kulang ang mga ito, magalak ka rin sa pagkaunawang iyon at pag-isipan kung bakit kulang ang mga ito. May mga makamundong alalahanin, pagnanais sa kayamanan o mga kalayawan bang humahadlang sa paglago ng mga ito? Sikapin mong maging tunay na matabang lupang iyon, at tiyak na magpapasibol ang ating Panginoon ng maraming mabuting bunga sa iyo at sa pamamagitan mo.

Aking banal na Manghahasik, sagana Mong inihahasik ang ganap na mga binhi ng Iyong Salita. Tulungan Mo po akong buksan ang aking puso upang tanggapin ang Salitang iyon at nang makapamunga ito nang sagana ng mabubuting bunga. Palayain Mo po ako sa mga kabalisahan at panlilinlang ng buhay upang malinaw kong marinig ang Iyong banal na Salita at mapagyaman ang Salitang iyon sa aking puso. Nagagalak ako, mahal na Panginoon, sa lahat ng Iyong nagawa at patuloy na ginagawa sa akin at sa pamamagitan ko. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Talaan ng mga Nilalaman


Makukuha ang lahat ng 4 na tomo sa format na paperback & eBook!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

Ibahagi ang Pahinang Ito: