Kayo ay patay dahil sa inyong mga pagsuway at kasalanan na dati ninyong kinabubuhayan, habang sumusunod kayo sa takbo ng mundong ito, sa pinuno ng kapangyarihan ng himpapawid, ang espiritung ngayon ay kumikilos sa mga masuwayin. Tayong lahat ay minsan ding namuhay na kasama nila sa mga pagnanasa ng ating laman, na sinusunod ang mga naisin at udyok ng laman, at tayo, sa ating likas na kalagayan, ay mga anak ng poot, gaya ng iba. (Ephesians 2:1-3)
Inihahayag ng talatang ito sa Kasulatan ang tatlong kaaway ng ating kaluluwa: ang mundo, ang laman at ang diyablo. Paano kung maaari kang ganap na makalaya sa impluwensiya ng tatlong kasamaang ito? Paano kung wala ka nang interes sa mundo at sa maraming pang-akit nito? O kung maalis ang maraming di-maayos na pagnanasa ng iyong mga hilig na makalaman? O kung ang diyablo mismo ay wala nang impluwensiya sa iyo? Kung gayon nga, tunay mong makikita at mararanasan ang buhay sa isang ganap na bagong paraan. Mamumuhay ka sa isang bagong kalagayan ng kalayaan at masusunod mo ang kalooban ng Diyos nang may matinding sigasig.
Layunin ng kabanatang ito na ipaliwanag ang pagdadalisay na nagsasakatuparan mismo nito. Ang pagdadalisay na ito ang tinatawag ni San Juan de la Cruz na pasibong gabi ng mga pandama. Sa salitang “pasibo,” ang ibig niyang sabihin ay una sa lahat, ito ay gawain ng Diyos sa iyong kaluluwa. Ang pananagutan mo ay makipagtulungan lamang sa nais gawin ng Diyos sa iyo.
Ang Iyong Kalikasang Pangkatawan at Pang-espiritu
Upang maunawaan kung bakit kailangan ang pagdadalisay na ito, at kung paano nito matutupad ang layunin nito, kailangan mo munang maunawaan nang mas malinaw kung sino ka sa kaibuturan ng iyong pagkatao, at kung paano ka pinipinsala ng diyablo, ng mundo at ng laman sa antas na espirituwal.
Bilang tao, binubuo ka ng katawan at espiritu. Ang katawan ang pisikal na bahagi ng iyong pagkatao, ngunit higit pa ito sa biyolohiya lamang. Taglay rin ng katawan ang kakayahang madama ang mundong nakapaligid sa iyo at maranasan ito sa pamamagitan ng iyong kalikasang pandama. Nakadarama ka, nagnanasa, umiibig sa paraang pantao, nakakakita, nakalalasa, nakaririnig, at iba pa. Nakakatagpo mo ang mundong nakapaligid sa iyo sa pamamagitan ng iyong limang pandama, at sa paggawa nito, napupukaw ang iyong mga simbuyo, damdamin at pagnanasa.
Ngunit mayroon ding bahaging purong espirituwal ang iyong kalikasan. Bagaman malapit na magkaugnay ang katawan at espiritu, magkaiba ang mga ito at kumikilos sa magkaibang paraan. Halimbawa, kapag namatay ka (at bago ka muling mabuhay sa katapusan ng mundo), maghihiwalay ang iyong katawan at espiritu. Kapag nangyari iyon, hindi mo na mararamdaman ang mundo sa pamamagitan ng iyong mga pandama. Hindi ka na makakakita, makakarinig, makakahipo, makakaamoy at makakalasa. Ngunit mananatili sa iyo ang mga espirituwal na aspeto ng iyong kalikasang pantao, na kinabibilangan ng iyong talino, alaala at kalooban. Bukod dito, ang iyong talino, alaala at kalooban ay nahubog ng impormasyong natanggap mo sa pamamagitan ng mga pandama sa buhay na ito. Kaya kung nagkaroon ka ng di-maayos na pagkakapit sa mga pagnanasa ng iyong mga pandama, mananatili ang kaalamang ito sa espirituwal na bahagi ng iyong kaluluwa. Samakatuwid, bagaman magkaiba ang espirituwal na bahagi at ang bahaging pandama ng iyong kaluluwa, malapit na nagkakaisa at umaasa sa isa’t isa ang mga ito.
Ano Pa ang Kailangang Dalisayin?
Ang tao bang nakatapos sa aktibong pagdadalisay ng mga pandama, gaya ng inilahad sa nakaraang kabanata, ay malaya na sa lahat ng pagkakapit sa mga pandama? Oo at hindi. Oo, naaalis ng taong dumaraan sa unang pagdadalisay na ito ang lahat ng nakaugaliang pagkakapit sa di-maayos na mga pagkagiliw at pagnanasa. Ngunit sa prosesong ito, napamahal sa kanya ang mga bagong karanasan sa pandama na hindi niya dating nararanasan. Kailangan na ngayong dalisayin ang mga bagong karanasang ito sa pandama upang ang kaluluwa ay makakapit sa Diyos at sa Diyos lamang sa paraang espirituwal. Ano ang mga “bagong” pagkakapit na ito sa pandama? Ang mga ito ay ang lahat ng maraming magagandang damdamin at kalugurang nararanasan ng kaluluwa sa paglalakbay nito bilang isang nagsisimula sa buhay-Kristiyano.
Ipinaliliwanag ni San Juan na kapag ang isang kaluluwa ay nagsisimula pa lamang sa buhay espirituwal, pinakikitunguhan ito ng Diyos na tulad ng isang inang nag-aaruga sa bagong silang na sanggol. Binibigyan ng ina ang sanggol ng kaniyang mainit na gatas, magiliw na haplos, saganang pagmamahal at iba pang katulad nito. Ngunit habang lumalaki ang bata, unti-unting binabawasan ng mapagmahal na ina ang pagkarga rito, hindi na ito pinasususo ng kaniyang mainit na gatas, sinisimulang bigyan ng mas matibay na pagkain at tinuturuan itong lumakad. Sa gayunding paraan, ipinagkakaloob ng Diyos sa kaluluwa ang lahat ng nakagiginhawang espirituwal na kaluguran at magiliw na kaaliwan sa unang yugto ng paglago sa buhay espirituwal. Ang mga espirituwal na kaloob na ito ay nagdudulot ng maraming kaluguran sa mga pandama, at mabuti ang mga ito! Labis na nasisiyahan ang tao sa mahabang oras o maging sa buong magdamag na pananalangin, mga penitensiya, pag-aayuno, pagdiriwang ng mga Sakramento at marami pang ibang espirituwal na debosyon. At kung paanong mabuti para sa isang sanggol na tamasahin ang ginhawang dulot ng kaniyang ina, mabuti rin para sa nagsisimula na malugod sa mga kaaliwan ng Diyos. Ang suliranin ay na ang nagsisimula, matapos masustentuhan ng mga kalugurang ito mula sa Diyos, ay kadalasang mas napapamahal sa magagandang damdamin at mga kaaliwang nararanasan kaysa sa Diyos Mismo. Kadalasang hindi namamalayan ng nagsisimula ang mga bagong pagkakapit sa mga pandama na nabubuo bunga ng maraming espirituwal na kaaliwang natanggap niya. Ang mga bagong pagkakapit na ito sa mga pandama ay nahahayag sa Pitong Pangunahing Kasalanan, na ngayo’y nasa bagong espirituwal na anyo.
Layunin ng pasibong gabi ng mga pandama na alisan ang kaluluwa ng lahat ng espirituwal na kaaliwan sa bahaging pandama nito upang makalaya ito sa mga espirituwal na kasalanang taglay nito, at sa gayon ay mas madaling makamit ang tuwirang pakikipagkaisa sa Diyos, sa halip na masiyahan lamang sa mga kaluguran ng pandama na nagmumula sa Diyos. Sa pamamagitan ng pagdadalisay na ito, iibigin ng kaluluwa ang Diyos, hindi dahil sa mga kaaliwan, kundi dahil lamang sa pag-ibig. Isang mabuting simulaing espirituwal para sa yugtong ito ng paglago sa buhay espirituwal ang sumusunod: Matutong ibigin ang Diyos, hindi ang karanasan ng Diyos.
Ang mga sumusunod ay mga halimbawang makatutulong upang ilarawan ang Pitong Pangunahing Kasalanan, na ngayo’y nasa espirituwal na anyo:
Espirituwal na Kapalaluan—Ang espirituwal na kapalaluan ang pinakamasama sa mga espirituwal na kasalanan, at ang “ina” ng lahat ng kasalanang ito. Lumilitaw ang kasalanang ito kapag ang mga nagsisimula ay nagkakaroon ng ilang palalong kasiyahan at pagnanasa bunga ng kanilang pakikibahagi sa maraming gawaing espirituwal. Hinahangaan ng mga nagsisimula ang kanilang sarili at itinuturing pa ngang mas banal ang kanilang sarili kaysa sa iba. Kung minsan ay kumikilos pa silang tulad ng mga Pariseong ipinagmamalaki ang kanilang kabutihan. Alam ng diyablo na ang lahat ng gawaing ginagawa nila ay maghahatid sa kanila sa kapalaluan. Nakikita nila ang puwing sa mata ng kanilang mga kapatid at hindi pinapansin ang mga troso sa sarili nilang mga mata. Hindi sila kailanman nasisiyahan sa kanilang mga kumpesor, lalo na kung hindi sila pinupuri ng mga ito at sinasabihan kung gaano sila kadakila. Kaya naghahanap sila ng ibang mga kumpesor na pumupuri sa kanila. Natutuwa sila kapag pinupuri ng mga tao ang kanilang kabanalan. Tungkol naman sa kanilang mga kasalanan, labis na nahihiya ang mga nagsisimula na tapat na ipangumpisal ang mga ito, kaya sa halip ay madalas nilang ipinaaalam sa kanilang kumpesor kung gaano sila kabuti sa halip na kung gaano sila makasalanan. Kung minsan ay nagagalit sila at nawawalan ng pagtitiyaga sa kanilang sarili kapag nakikita nila ang kanilang mga di-kasakdalan at pagkukulang, sa pag-aakalang dapat ay banal na sila. Hindi matanggap ng mga kaluluwang nagsisimula na sila ay mga makasalanan. Nagsusumamo sila sa Diyos na alisin ang kanilang mga di-kasakdalan, ngunit nananalangin sila nang ganito hindi dahil lamang sa pag-ibig sa Diyos, kundi upang hindi nila danasin ang mga bunga ng kanilang mga kasalanan. Kaya madalas ay hindi ganap ang kanilang pagsisisi.
Bukod dito, hindi nauunawaan ng mga baguhan na kung aalisin nga ng Diyos ang iba pa nilang mga kasalanan, lalo lamang nitong palalakihin ang kanilang kapalaluan, na mas masahol pa kaysa sa patuloy na pakikipaglaban sa kanilang kasalukuyang mga kasalanan! Kung minsan, nagiging lubhang masigasig ang mga baguhan para sa Diyos at sa paggawa ng mabuti kaya hindi na sila mapakali sa pagnanais na gumawa pa nang higit. Dahil dito, hindi nila nakikita ang mabuting ginagawa ng ibang tao sa kanilang paligid; labis silang nakatuon sa mabuting ginagawa nila mismo. Ang nais lamang nila ay makita ng iba ang lahat ng kabutihang ginagawa nila. At kapag hindi ito napapansin ng mga tao, nagagalit ang mga baguhan.
Espirituwal na Kasakiman—Madalas na hindi nasisiyahan ang mga baguhan sa espirituwalidad na ipinagkaloob sa kanila ng Diyos at lagi silang naghahangad ng higit pa. Hindi sila masapatan sa mga espirituwal na payo at kaaliwan. Marami silang aklat at mas maraming oras ang ginugugol nila sa mga ito kaysa sa penitensiya at pagpapakasakit. Labis silang nahuhumaling sa mga kagamitang panrelihiyon, tulad ng iba’t ibang rosaryo at medalya, at laging iniisip na mas mabuti ang isa kaysa sa iba. Nakakapit sila sa maliliit na kagamitang panrelihiyon, na hinahangad ang pinakamainam at “pinakabanal.” Hindi nauunawaan ng mga kaluluwang ito na ang tunay na debosyon ay dapat magmula sa puso. Ang lahat ng iba pang “debosyon” ay walang iba kundi mga pagkakapit sa mga bagay na espirituwal.
Ang espirituwal na kasakimang nararanasan nila, kung gayon, ay nagiging pagnanasa ng mga pandama sa mga bagay at karanasang espirituwal. Nahihirapan ang mga kaluluwang ito na tumingin nang lampas sa espirituwal na bagay o karanasan upang makita ang pinagmumulan nito: ang Diyos.
Espirituwal na Kahalayan—Maaaring nakapagtataka, ngunit maaaring sumibol sa kaluluwa ang mga maruruming kaisipang may katangiang espirituwal, kahit na ang tao ay taimtim na nananalangin o nakikibahagi sa mga Sakramento. Ang mga di-kaganapang ito ay nagmumula sa isa sa tatlong bagay:
- Ang kaluluwa ay nakadarama ng kasiyahan sa mga bagay na espirituwal. Bahagi ng kalikasan ng tao ang pagkakaugnay ng espirituwal na bahagi ng kaluluwa at ng bahaging nauukol sa mga pandama. Kaya kapag nakadarama ng kasiyahan sa Diyos ang espirituwal na kalikasan, naghahanap din ng kasiyahan ang kalikasang nauukol sa mga pandama. Gayunman, dahil hindi pa ganap ang bahaging nauukol sa mga pandama ng baguhan, nagpapamalas ito ng mga kaisipang pandama at mga pagpukaw ng laman na mahalay at marumi.
- Ang diyablo ay nagdudulot din ng mga ito kapag nananalangin ang kaluluwa sapagkat ayaw niya sa panalangin. Mas matindi ang pagsalakay ng diyablo habang nananalangin ang kaluluwa kaysa kapag hindi ito nananalangin. Kapag ang isang kaluluwa ay nasa kalagayan ng kapanglawan at sinasalakay ng diyablo, maaaring wala itong sapat na lakas upang mapagtagumpayan iyon.
- Ang takot sa mga pagkahilig na ito ay maaari ring maging dahilan upang lalong mahulog ang isang kaluluwa sa kasalanang ito. Kapag tinutukso ang kaluluwa, lalo na habang nananalangin, maaari itong mabigla at mahiya. Nagbubunga ito ng isang uri ng takot na maaaring manaig sa tao at humantong sa higit na pagbibigay-puwang sa mga kaisipang ito o maging sa pag-aatubiling magpatuloy sa pananalangin.
Ipinaliliwanag din ni San Juan na ang ilang pagkakaibigan ay maaaring magbunga ng mga damdaming mahalay. Bagaman ang ilang pagkakaibigan ay pawang espirituwal at lubhang kapaki-pakinabang, ang iba ay hindi. Ngunit kahit ang isang mabuting espirituwal na pagkakaibigan ay maaaring pumukaw ng mga simbuyo ng damdamin sa kaluluwa at magdulot ng kasiyahan sa mga pandama. Bukod dito, maging ang pag-alaala sa pagkakaibigang iyon ay nagdudulot ng mga karanasang pandama. Kapag ang isang kaluluwa ay nakakapit sa magagandang damdaming dulot ng isang pagkakaibigan, maaaring mabuo ang isang uri ng espirituwal na kahalayan, kahit na ang kasiyahan ng mga pandama ay hindi seksuwal. Sa ganitong kalagayan, nabubuo ang pagkakapit sa magagandang damdaming dulot ng mabuting pagkakaibigan, kaya nahihirapan ang kaluluwa na mahalin ang Diyos at ang taong ito sa paraang malaya sa pagkakapit at banal. Sa halip, nasusumpungan ng kaluluwa ang sarili na naghahangad pa ng higit na magagandang damdaming pandama na natatanggap mula sa pagkakaibigang iyon.
Espirituwal na Galit—Kapag nagwawakas ang espirituwal na kasiyahang nararanasan ng mga nagsisimula, madalas silang maghinanakit at magnais na maibalik ito. Nadidismaya sila at nagagalit. Walang kasalanan sa likas na pagdama ng pagkawala, ngunit hinahayaan ng ilan na maging espirituwal na kasalanan ang karanasang iyon: nagiging magagalitin sila. Ang ilan ay nayayamot din sa kapwa dahil sa pagkawala ng kanilang espirituwal na kaaliwan. Nais nilang pagsabihan ang iba at ipakita ang kanilang sarili bilang mga huwaran ng kabutihang-asal.
May mabuting hangarin din ang ilang nagsisimula na umunlad sa buhay-espirituwal. Ngunit kapag natuklasan nilang mas mahirap ito kaysa sa una nilang inakala, nagagalit sila at nawawalan ng tiyaga sa kanilang sarili. Pabirong sinabi naman ni San Juan na may iba na lubhang “matiyaga” sa espirituwal na paglago anupat nais ng Diyos na mabawasan ang kanilang pagtitiyaga.
Espirituwal na Katakawan—Ang espirituwal na kasalanang ito ay isa pa sa mga pinag-ukulan ni San Juan ng mahabang paglalarawan. Ipinaliwanag niya na, dahil sa tamis na nasusumpungan ng mga nagsisimula sa mga gawaing espirituwal, ang ilan ay higit na nagpapakalulong sa tamis na nararanasan nila kaysa sa pagbibigay-pansin sa pag-unlad o kawalan ng pag-unlad nila. Katulad ito ng espirituwal na kahalayan at kasakiman.
Ang ilan ay labis-labis kung mag-ayuno o gumawa ng penitensiya at naghahanap ng kaaliwan mula sa mga ito. Ang tanging hangad nila ay gawin ang gusto nila “para sa Diyos.” Sa huli, espirituwal na kasiyahan ang hinahanap nila sa halip na ang kalooban ng Diyos. At kapag hindi nila naranasan ang tamis, iniisip nilang wala silang nagawang anumang mabuti. Napakahina rin nila sa pagtahak sa mahirap na daan ng Krus sapagkat labis silang nakatali sa tamis. Dapat nilang hangaring magkaroon ng espirituwal na pagpipigil sa sarili sa pamamagitan ng pagpapasakop sa Diyos sa lahat ng bagay sa halip na gawin ang gusto nila para sa Diyos.
Espirituwal na Inggit—Pinanghihinaan ng loob at nalulungkot ang mga kaluluwang ito kapag naririnig nilang pinupuri ang iba. Hindi nila matiis ang papuring ibinibigay sa iba at nais nilang sila mismo ang tumanggap nito. Kapag nakikita nilang kinikilala ang mabuting gawa ng iba, agad nilang naiisip ang lahat ng nagawa nila. At kapag hindi agad kinikilala ng iba ang kanilang ginagawa, nagkukulong sila sa kanilang sarili sa kalungkutan.
Espirituwal na Katamaran—Kapag ang nagsisimula ay unti-unting inihihiwalay sa mga espirituwal na kaluguran at kaaliwan ng Diyos, at kapag natutuyo ang espirituwal na gatas na mula sa Diyos, ang mga kaluluwang ito ay hindi lamang nagagalit o nagiging sakim sa higit pa, kundi pinanghihinaan din ng loob. Maaari nilang talikuran ang landas ng pagiging ganap kapag inalis ng Diyos ang kasiyahan sa kanila, sapagkat ang nais nila ay ang sarili nilang kalooban sa halip na ang kalooban ng Diyos. Kaya nagiging tamad sila sa buhay-espirituwal kapag hindi nangyayari ang mga bagay ayon sa kanilang balak.
Hindi madaling basahin ang lahat ng nasa itaas, lalo na kapag nakikita mo sa iyong sarili ang ilan o lahat ng ganitong mga hilig. Ngunit huwag kang panghinaan ng loob; lubos na nalalaman ng Diyos ang iyong kahinaan at iniaalok Niya sa iyo ang lunas. Dapat mong buong pagpapakumbabang hayaan Siyang dalisayin ka mula sa mga espirituwal na kasalanang ito upang maging malaya kang mahalin Siya sa mas tuwirang paraan. Ang Diyos lamang ang makatutulong upang madalisay ka mula sa mga kasalanang ito sa pamamagitan ng gabing pasibo ng mga pandama. Ang pagpapakumbaba, katapatan, at pagsuko ng sarili ay mahalaga upang makaraan ka sa pagdadalisay na ito.
Kailangang dalisayin ang iyong kaluluwa mula sa mga espirituwal na kasalanang binanggit sa itaas upang matuklasan mo ang kalayaan at marating ang ganap na pakikipagkaisa sa Diyos. Malinaw na ang mga espirituwal na pagpapamalas na ito ng Pitong Pangunahing Kasalanan ay nagmumula sa pagkakapit sa kasiyahang pandama na natatanggap ng isang tao sa paglilingkod sa Diyos. Kaya, habang ang isang kaluluwang nagsisimula ay pumapasok sa yugto ng mga sumusulong, kakailanganin nitong harapin ang mga espirituwal na kasalanang bagong nabuo sa pamamagitan ng pagkalas sa mga kalugurang pandama na naranasan nito noong una.
Ang Patotoo ni Kardinal Nguyễn Văn Thuận
Isang mahalagang bagay na makatutulong upang mahikayat kang hayaan ang Diyos na linisin ka sa mga kasalanang ito ay ang pagkaalam na nagdudulot ang mga ito ng napakatinding pagdurusa hangga’t nananatili ang mga ito. Malinaw itong makikita sa buhay ni Kardinal Nguyễn Văn Thuận. Tubong Vietnam si Kardinal Thuận at naordenahang pari noong Hunyo 11, 1953. Noong Abril 24, 1975, hinirang siyang Obispong Koadhutor ng Saigon. Anim na araw matapos ang paghirang na iyon, dinakip siya ng mga taga-Hilagang Vietnam at ibinilanggo sa isang kampo ng “muling paghubog,” kung saan halos lagi siyang nakapiit nang nag-iisa. Nanatili siya roon nang labintatlong taon.
Ginugol niya ang unang walong taon sa isang maliit na selda sa Nha Trang, na sapat ang lapit upang marinig ang mga tunog mula sa katedral ng kanyang unang diyosesis. Araw-araw niyang naririnig ang pagtunog ng mga kampana ng katedral, at nagdudulot ito sa kanya ng matinding pagdurusa sa kalooban. Kalaunan, inilipat siya sa kampo ng muling paghubog sa Vinh-Quang, kung saan nagpatuloy ang kanyang pagdurusa. Sa kanyang aklat na Five Loaves and Two Fish, ginunita ni Kardinal Thuận:
Maraming ulit akong tinukso, pinahirapan ng katotohanang ako ay 48 taong gulang na, ang edad ng ganap na kahinugan; walong taon na akong naglilingkod bilang obispo, marami na akong karanasan sa gawaing pastoral, ngunit narito ako, nakabukod, walang magawa, hiwalay sa aking mga nasasakupan, 1700 km ang layo!
Isang gabi, narinig ko ang isang tinig na humihimok sa akin mula sa kaibuturan ng aking puso: “Bakit mo pinahihirapan nang ganyan ang iyong sarili? Kailangan mong kilalanin ang pagkakaiba ng Diyos at ng mga gawain ng Diyos. Lahat ng iyong nagawa at nais pang ipagpatuloy, ang mga pagdalaw na pastoral, paghubog sa mga seminarista, mga relihiyoso at relihiyosa, mga layko, mga kabataan, pagtatayo ng mga paaralan, tuluyan para sa lahat ng mga estudyanteng ito, mga misyong mag-ebanghelyo sa mga hindi Kristiyano… lahat ng ito ay mahuhusay na gawain, mga gawain ng Diyos, ngunit hindi ang mga ito ang Diyos! Kung nais ng Diyos na talikuran mo ang lahat ng gawaing ito at ipaubaya ang mga ito sa kanyang mga kamay, gawin mo agad, at magtiwala ka sa Kanya. Gagawin ito ng Diyos nang higit na mabuti kaysa sa iyo, sa paraang walang hanggan; ipagkakatiwala niya ang kanyang mga gawain sa ibang higit na may kakayahan kaysa sa iyo. Ang Diyos lamang ang pinili mo, hindi ang kanyang mga gawain! ( François-Xavier Nguyễn Văn Thuận. Five Loaves and Two Fish, Copyright © 2000 Lavamis Publishing. Pp. 21-22)
Natuklasan ng obispo noon, na kalaunan ay hihiranging kardinal at marahil balang araw ay magiging santo, ang isang malalim na katotohanang naipahayag na ni San Juan de la Cruz ilang siglo bago iyon. Natuklasan niya na kapag naglilingkod tayo sa Diyos, madalas tayong maaaring mapamahal nang labis sa “mga bagay na nauukol sa Diyos,” sa kagalakan ng apostolado, sa mga espirituwal na damdamin, at sa lahat ng nagdudulot ng kaaliwan at kagalakan sa ating paglalakbay bilang mga nagsisimula. Ngunit doon, sa bilangguang iyon, sa pagkakapiit nang nag-iisa sa loob ng maraming taon, natuklasan ng obispo na ang patuloy niyang pagkakapit sa “mga gawain ng Diyos” ang nagpapahirap sa kanya. Hindi ang bilangguan mismo, ang mga guwardiya, o ang pamahalaan ng Hilagang Vietnam ang nagdulot sa kanya ng pinakamatinding sakit. Ang sarili niyang pagkakapit sa isang mabuting bagay na hindi naman talaga ang Diyos ang sanhi nito! Ibig sabihin, ang mga gawain ng Diyos at ang kasiyahang dating nadarama niya sa pagsasagawa ng mga iyon. Ang pagkatuklas na ito sa kanyang kalooban ay nagbigay sa obispo ng panibagong lakas, at nasimulan niyang ituon ang kanyang isip at puso sa Diyos lamang.
Pagbibigay-kahulugan sa Pasibong Gabi ng mga Pandama
Ang kaluluwa ng isang nagsisimula ay natututong mahalin ang Diyos, lumalago sa marubdob na pag-ibig sa Kanya, hinahayaang ang kasiyahang natatamo sa panalangin ay magpalaya rito mula sa maraming kasalanan, at nagiging masigasig para sa Diyos at sa Kanyang banal na kalooban. Mabuti ang lahat ng ito. Kaya kung nasa yugtong ito ka, mabuti iyan! Ngunit ngayon ay panahon na upang higit pang sumulong. Panahon na upang palalimin ang iyong ugnayan sa Diyos sa pamamagitan ng paglaya mula sa maraming “musmos” na aspeto ng iyong buhay espirituwal. Sa partikular, kailangan mong mapalaya mula sa mga espirituwal na kaaliwang labis mong kinagigiliwan. Bagaman nakatulong ang mga ito sa iyong paglago hanggang sa puntong ito, hindi ka na nila maihahatid sa higit pa.
Sa puntong ito, ang Diyos na ang gagawa ng malaking bahagi ng gawain. Sa iyong panig, dapat mong gawin ang dalawang pangunahing bagay na ito: 1) Unawain ang nangyayari sa iyong kaluluwa, at 2) buong tatag na pahintulutan ang pagkilos na ito ng Diyos sa iyong kaluluwa. Mangyayari ito sa pamamagitan ng panalangin ng kontemplasyong nagpapadalisay.
Alalahanin din na, hanggang sa puntong ito, ang nagsisimula pa lamang ay gumugol ng maraming panahon sa pagninilay. Ang ganitong uri ng panalangin ay sagana sa kaaliwan at mainam na nagpalusog sa kaluluwa sa loob ng ilang panahon. Maraming banal na larawan at inspirasyon ang natanggap sa pagninilay. Ngunit sa susunod na yugtong ito ng paglago sa buhay-espirituwal, patutuyuin ng Diyos ang mabubuting kaaliwan ng pagninilay at gaganap Siya ng higit na aktibong papel sa iyong buhay-panalangin. At maaari itong maging masakit! Kapag ang Diyos, na lubos na dalisay at ganap, ay pumasok sa iyong kaluluwa, agad Niyang sisimulang “linisin ang bahay,” wika nga. Lalo Niyang dadalisayin ang mga espirituwal na kasalanang nabanggit sa itaas upang mahalin mo Siya sa mas dalisay at mas espirituwal na paraan.
Ang susunod na hakbang na ito, ang gabing pasibo (pagdadalisay) ng mga pandama, ay isang proseso ng pag-aalis sa iyo ng lahat ng kalugurang pandama na natatanggap mo mula sa mga bagay na espirituwal. Nananatiling kapiling mo ang Diyos gaya ng dati, at sa katunayan ay lalo pa Siyang naroroon, ngunit hindi mo na mararanasan ang Kanyang presensiya. Makadarama ka ng pagkatuyo, na para bang pinabayaan ka at nag-iisa, at marahil ay malilito ka pa sa simula. Hahangarin ng iyong mga pagnanasa ng pandama na balikan ang mga dating kaaliwang tinamasa mo, ngunit hindi mo ito magagawa, gaano ka man magsikap. Siyempre, kung minsan ay ibabalik ka ng Diyos sa mga kaaliwan ng pagninilay, ngunit muli rin Niyang aalisin ang mga ito. Maaaring mapansin mong sa loob ng ilang panahon ay salit-salitan mong mararanasan ang pagkatuyo at kaaliwan. Kapag dumarating ang pagkatuyo, pinalalakas ka ng Diyos, pinangyayari Niya ang isang malalim na espirituwal na pagsubok sa iyong kalooban, sinusubok ka, dinadalisay ang iyong mga espirituwal na pagnanasa, at inihahanda ka para sa isang higit na mataas na uri ng pakikipagkaisa sa Kanya. Hindi mo na mamahalin ang Diyos dahil lamang sa masarap sa pakiramdam ang mahalin Siya; sa halip, kakailanganin mo na ngayong mahalin ang Diyos dahil lamang sa tunay mo Siyang minamahal, kahit na tila wala Siya at walang agarang kalugurang pandama sa pakikipagkaisang iyon.
Pagkilatis sa mga Palatandaan ng Pagdadalisay na Ito
Kaya paano mo malalaman kung nararanasan mo ang pasibong pagdadalisay na ito ng iyong mga pandama? Paano mo malalaman kung ang talagang nararanasan mo ay ang panalangin ng kontemplasyong nagpapadalisay at hindi lamang tuyong pagninilay? Paano mo malalaman na ang “pagkatuyo” na nadarama mo ay hindi pala dulot ng depresyon o maging ng ilang kasalanan? Nagbibigay si San Juan ng ilang palatandaan upang makatulong sa pagkilatis kung nararanasan mo ang pagdadalisay na ito, gayundin ng ilang mabuting payong pastoral kung paano mo higit na lubos na mapahihintulutan ang nagpapadalisay na pagkilos na ito ng Diyos.
Ipinaliliwanag niya na ang pagkatuyo sa panalangin at sa ating pagmamahal sa mga bagay na espirituwal ay maaaring magmula sa isa sa dalawang pinagmumulan:
Pinagmumulan 1: mga kasalanan, di-kaganapan, kahinaan, panlalamig, pagkamayamutin o kalagayan ng katawan
Pinagmumulan 2: gabing pasibo ng mga pandama
Upang makilatis kung alin sa mga ito ang pinagmumulan ng iyong pagkatuyo, nagbibigay si San Juan ng tatlong pangunahing palatandaan:
Palatandaan 1—Kapag ang isang kaluluwa ay nasa gabing pasibo ng mga pandama, wala itong nasusumpungang kalugurang pandama sa mga bagay ng Diyos, AT wala rin itong nasusumpungang kaluguran sa mga nilalang. Hindi hinahayaan ng Diyos na makasumpong ang kaluluwa ng anumang kaakit-akit o matamis sa alinmang bagay. Kaya may pangkalahatang pagkawala ng kasiyahan at kalugurang pandama sa lahat ng dati mong kinalulugdan. Maaaring hindi na gaanong kaakit-akit sa iyo ang mga libangan, maaaring hindi na maghatid ang mga ugnayan ng dati at pamilyar na kalugurang dulot ng mga ito, at magiging tuyo at hindi pa kaaya-aya ang panalangin.
Palatandaan 2—Ang pag-alaala ay karaniwang nakatuon sa Diyos nang may malaking pag-iingat, pagmamalasakit at pansin. Habang nakatuon ito sa Diyos, pinagninilayan nito kung nakasakit ba ito sa Diyos, sapagkat wala na itong matagpuang katamisan sa anuman, at iniisip kung ang mga kasalanan nito ang dahilan. Sa madaling salita, nakararanas ang iyong pag-alaala ng isang uri ng pagkalito tungkol sa bagong pagkatuyot na ito. Upang makilatis ang karanasang ito, dapat mong isaalang-alang kung may pagkatuyot o kung ang talagang nararanasan mo ay pagiging malahininga.
Ang nagpapadalisay na pagkatuyot ay nagdudulot ng lakas at katatagan ng loob sa iyong espiritu, ngunit ang pagiging malahininga ay nagdudulot ng katamaran at panghihina. Kapag nagpapadalisay na pagkatuyot ang iyong nararanasan, mahihina ang iyong mga pandama ngunit malakas ang iyong espiritu. Inililipat ng Diyos sa iyong espiritu ang “enerhiya,” wika nga, na dating nasa iyong mga pandama. Ito ay sapagkat ang bahaging pandama ng iyong kaluluwa ay walang kakayahan para sa ganap na espirituwal, kaya nananatiling tuyot ang iyong mga pagnanasa at damdaming nakaugnay sa pandama. Ngunit habang nangyayari ito, lumalago ang iyong espiritu sa kasiyahan, katamisan at galak.
Maaaring medyo malito ang iyong kaluluwa dahil sa kakaibang pagbabagong naglilipat ng kasiyahan mula sa mga pandama tungo sa espiritu. Kailangan mo lamang masanay sa bagong karanasang ito ng kasiyahan at katamisan sa espiritu, ngunit mangangailangan iyon ng panahon at pagdadalisay. Kung minsan, hahanap-hanapin mo pa rin ang nakasusukang dating “pagkain” ng mga pandama at hindi mo matatanggap ang lalong matamis na pagkain ng espiritu. Maaaring matagpuan mong nakaupo ka sa isang uri ng kadiliman, na hindi makasumpong ng kasiyahan sa anuman. Ngunit kung hahayaan mong manatili ka sa nagpapadalisay na kontemplasyong ito, at manahimik, na tinatanggap ang katotohanang nawala na ang lahat ng iyong kasiyahang pandama, na walang iniisip o ikinababahala, magsisimula kang makaranas ng kaginhawahan sa kalooban na nagmumula sa kalayaan mula sa mga pagnanasang pandama, at magsisimula kang magalak sa mga espirituwal na pagnanasa. Tungkol naman sa iyong panalangin, kapag nagsimula na ang nagpapadalisay na pagkatuyot, dapat kang maging handang bitiwan ang meditasyon at huwag nang umasa sa mga pagninilay ng iyong pag-iisip bilang bukal ng kaaliwan. Walang pangangatwiran, pag-iisip, pag-alaala, o maging pagkilos ng kalooban ang makatutulong. Kailangan mo lamang manatiling tahimik at nag-iisa. Ang Diyos lamang ang gumagawa ng gawain at makasusumpong ka ng bagong kapayapaan.
Palatandaan 3—Hindi ka na makapagmumuni-muni gamit ang iyong imahinasyon gaya ng dati. Hindi na nakatutulong sa panalangin ang iyong imahinasyon, sapagkat hindi na maaaring magkaroon ng mga inspirasyong pandama. Gayunman, hindi ito magiging palagiang karanasan, na nangangahulugang maaari kang magpalipat-lipat sa mga panahon ng meditasyon at kontemplasyon. Dahan-dahan kang palilipatin ng Diyos sa dalawang anyong ito ng panalangin. Kung minsan, matutuklasan mong ang magagawa mo lamang ay maupo nang tahimik, nang hindi makapag-isip nang malalim, makapagnilay at makapagmumuni-muni. Ngunit pagkatapos, maaaring bigla mong matagpuan ang iyong sarili na bumabalik sa iyong meditasyon at pagninilay nang ilang sandali. Kapag inalis nga ng Diyos ang iyong mga inspirasyong pandama, dapat mong matutuhang maupo nang tahimik at tuwirang tumanggap ng pagkain mula sa Diyos habang nararanasan mo ang ganap na pagkatuyot ng iyong mga pandama at imahinasyon, upang ang iyong espiritu lamang ang tahimik na magalak nang tuwiran sa katamisan ng Diyos, at hindi sa pamamagitan ng imahinasyon, pag-alaala, kalooban, atbp.
Pagkatapos ay nagsabi si San Juan ng isang mahalagang pangungusap. Sinabi niya na sa sandaling ito, “nasususpinde ang mga kakayahan.” Ibig sabihin, nasususpinde ang pag-iisip, pag-alaala at kalooban. Hindi na makakuha ang tao ng mga kasiyahang pandama mula sa pag-iisip at pagkilos ng kalooban. Ngayon, ang espiritu lamang ang tuwirang tumatanggap ng mga pakikipag-ugnayan mula sa Diyos. Pag-isipan sandali ang pangungusap na iyon. Kung nauunawaan mo ang ibig sabihin nito, isa itong palatandaan na nauunawaan mo ang paglalarawan ni San Juan sa karanasang ito.
Mga Dapat at Hindi Dapat Gawin sa Kontemplasyon
Ang HINDI dapat gawin sa kontemplasyon—Kapag nararanasan mo ang pagkatuyo ng mga pandama at ang kawalang-kakayahang gamitin ang iyong talino, alaala, at kalooban sa pagninilay tungkol sa Diyos, madali kang makabubuo ng maling palagay na hindi ka lamang nagsisikap nang sapat. Maaaring isipin mong kung lalo ka lamang magsisikap na magnilay tungkol sa Diyos, babalik ang tamis ng iyong panalangin. Maaari kang matuksong sikaping maibalik ang dati mong karanasan ng pandama sa panalangin, ngunit ito ay dahil hindi mo nauunawaan, sa sandaling iyon, na inaakay ka ng Diyos sa isang mas mataas at dalisay na espirituwal na kasiyahang tuwirang nagmumula sa Diyos mismo, at hindi sa pag-iisip tungkol sa Diyos sa pamamagitan ng pagninilay. Bunga nito, makararanas ka ng isang uri ng pagkapagod habang lalo ka pang nagsisikap. Ngunit hindi ito ang tamang paraan.
Ang DAPAT mong gawin sa kontemplasyon—Hayaan mo lamang na manatili ang iyong kaluluwa sa kapayapaan at katahimikan. Maaaring sa tingin mo ay wala ka talagang ginagawa at nagsasayang ka lamang ng oras, o ang iyong pagkatuyo ay bunga ng kahinaan o kasalanan, ngunit hindi gayon. Ang tanging layunin mo sa ganitong karanasan ng panalangin ay ang manatiling tahimik, na hinahayaang gawin ng Diyos ang nais Niyang gawin. Panatilihin mo lamang ang iyong sarili sa isang kalagayan ng “mapagmahal na pagtutuon ng pansin” sa Diyos. Iyon lamang. Huwag mo nang dagdagan ang iyong pagsisikap. Manatili ka lamang sa kapayapaan.
Ang dapat nilang gawin sa gabing ito ng pandama ay huwag nang ituon ang sarili sa pangangatwiran at pagninilay, sapagkat hindi ito ang panahon para roon, kundi hayaang manatili ang kaluluwa sa kapayapaan at katahimikan, bagaman tila malinaw sa kanila na wala silang ginagawa at nagsasayang lamang sila ng oras, at bagaman sa tingin nila ay dahil sa kanilang kahinaan kaya wala silang pagnanais sa kalagayang iyon na mag-isip ng anuman. (Madilim na Gabi, Aklat I, Kab. 10)
Pagkatapos ay nagbigay si San Juan ng isang paghahambing upang linawin ang kanyang punto. Sinabi niya na kung nakaupo ka bilang modelo para sa isang pintor na gumagawa ng iyong larawan, ang tanging pananagutan mo ay ang manatiling hindi gumagalaw upang magawa ng pintor ang kanyang gawain. Kung, sa hangaring tulungan ang pintor, ay paulit-ulit kang tatayo upang tingnan ang larawan at magbigay ng kung anu-anong mungkahi, ang totoo ay makahahadlang ka sa pintor.
Ang Diyos ang pintor, at ang iyong kaluluwa ang Kanyang kambas. Kung nais mong mapabilis ang prosesong ito, maupo ka nang tahimik at hayaang gawin ng Diyos ang Kanyang gawain. Huwag mong sikaping gawin ang hindi mo pananagutan. Hayaan mong gawin ng Diyos ang Kanyang gawain sa iyong kaluluwa. Sa iyong bahagi, pumayag ka lamang dito at manatiling mapagmahal na nakatuon sa Kanya habang Siya ay gumagawa.
Ang pagkilos na ito ng Diyos ay ibinubuhos na kontemplasyon. Sa pananatili mong tahimik sa harap ng pagkilos na ito ng Diyos, hinahayaan mo Siyang ibuhos sa iyong kaluluwa ang mga “pananabik” ng pag-ibig. Ang mga pananabik na iyon na nararanasan mo ang magiging Kanyang nagpapadalisay na apoy ng pag-ibig habang inaalis Niya sa iyo ang mga pita ng pandama, inaalis ang iyong mga kasalanang espirituwal, at ginagawa kang may kakayahang tumanggap ng bago at higit na mabuting espirituwal na kaluguran.
Dalawang Bunga ng Kontemplasyong Ito na Nagpapadalisay
Habang nagaganap ang pagpapaningas na ito, at habang hinahayaan ng iyong kaluluwa na dalisayin ito mula sa lahat ng pagnanasa at kasiyahan ng pandama, at maging mula sa kasiyahan at kaaliwan ng pandama na nagmumula sa pagninilay, bigla nitong natutuklasan na ito ay isang “mapalad na pagkakataon,” sapagkat nauunawaan nitong mayroon na ngayong pagkakataon para sa isang bagay na higit na dakila kaysa sa dating mga kaluguran ng pandama. Kaya nagsisimulang magkaroon ang espiritu ng “pag-ibig na may mga pananabik.”
Pagkatapos ay tahimik na “humahayo” ang kaluluwa, iniiwan ang bahaging nauukol sa pandama at pumapasok sa espiritu. Malaya ito kapag winawasak ng gabi (pagpapadalisay na hindi ang kaluluwa ang kumikilos) ang lahat ng kasiyahan ng pandama. Kapalit ng mga dating kasiyahan, nagsisimulang magkamit ang kaluluwa ng maraming birtud at nakasusumpong ng isang bago at higit na dakilang uri ng kaluguran. Isang espirituwal na kaluguran sa lahat ng birtud na ito. Namamatay ang dating sarili na nakaugnay sa mga pandama at tanging ang espiritu ang nabubuhay. At ito ay isang higit na mabuting kalagayan ng pamumuhay.
Mga Pagpapala ng Isang Bagong Pagkakilala at ng Hindi Pagkakilala
Kung ang iyong kaluluwa ay pinagkaloobang makapasok sa pagdadalisay na ito na nagmumula sa kontemplasyon, magsisimula kang makatuklas ng maraming pagpapala sa iyong buhay. Ang mga pagpapalang iyon ay darating sa maraming paraan, ngunit magsisimula sa kaloob na Espirituwal na Kaalaman na ipinagkakaloob sa pamamagitan ng ibinuhos na kontemplasyon. Habang ibinubuhos ng Diyos ang bagong kaalamang ito, kailangan mong dumaan sa isang proseso ng pagbitaw sa dati mong pagkaunawa sa iyong mga kaisipan, ideya, kabatiran at paniniwala. Hindi naman mali ang dating kaalamang natamo mo mula sa iyong mga pagninilay at inspirasyon; sa halip, hindi pa ito ganap at hindi pa dalisay. Ngayon, ang bagong espirituwal na kaalamang tuwirang ipinagkakaloob ng Diyos sa iyong espiritu ay nagbibigay-liwanag sa iyo HINDI sa pamamagitan ng kaalaman sa mga bagay tungkol sa Diyos kundi sa pamamagitan ng pagkakilala SA DIYOS MISMO. Ito ay isang kamangha-manghang kaloob na maaari lamang matamo sa pamamagitan ng ibinuhos na kontemplasyon, na nangangahulugang hindi mo matututuhan ang bagong kaalamang ito sa sarili mong pagsisikap. Binibitiwan mo ang dati mong pagkaunawa at iniiwan ang iyong dating kaalamang tulad ng sa isang sanggol, at nararating mo ang mas malalim na pagkaunawa sa lahat ng bagay sa Diyos.
Maraming gagawin sa iyo ang kaalamang ito. Una, bibigyan ka nito ng tunay na pagkabatid sa iyong kahinaan. Marahil sa simula ay hindi ka tiyak kung nais mo itong malaman. Ngunit kung ipagkakaloob sa iyo ang kaalamang iyon sa pamamagitan ng ibinuhos na kontemplasyon, makatitiyak kang lubos mong ipagpapasalamat ang bagong pagkaunawa sa iyong sarili ayon sa pagkaunawa sa iyo ng Diyos.
Tingnan mo ito sa ganitong paraan. Gaya ng nabanggit na, ang ating kalikasang pantao ay binubuo ng dalawang bagay: katawan at espiritu. Nasa katawan ang lahat ng pandama, at ang espiritu naman ay ang talino, kalooban at alaala. Bago mo natanggap ang kaloob na ibinuhos na kaalaman, kinailangan mong umasa sa iyong limang pandama at sa lahat ng iyong simbuyo at pagnanasa upang turuan ang iyong isip at gabayan ang iyong kalooban. Dahil dito, madalas malito ang iyong isip sapagkat ang iyong mga pandama, simbuyo, pagnanasa at hangarin ay HINDI lubos na maaasahang bukal ng pagkatuto sa malalalim na katotohanan ng Diyos. Sa kalagayan ng ibinuhos na kontemplasyon, hindi na umaasa ang iyong talino at kalooban sa iyong mga pandama, pagnanasa at simbuyo upang matuto. Sa halip, ang Diyos Mismo ang nagtuturo sa iyong espiritu (isip at kalooban), kaya ang kaalamang natatamo mo ay lubhang nakahihigit sa natamo mo sa pamamagitan ng mga inspirasyong dulot ng pandama at ng mga kabatirang nakuha mo sa iyong mga pandama, pagninilay, mga inspirasyong dulot ng pandama at iba pang katulad nito.
Tungkol naman sa pagkakaroon ng bagong pagkaunawa sa iyong kahinaan, para bang kaya na ngayon ng iyong espiritu na tingnan ang mga pagnanasa ng pandama sa iyong katawan at biglang mapagtanto kung gaano kahina ang naging paggabay ng mga ito. Kasama sa pagkabatid na iyon ang malinaw na pagkaunawang lubhang wala sa kaayusan ang iyong mga simbuyo, damdamin at hangarin, at mahirap supilin ang mga ito. Ito ang tinutukoy ni San Pablo nang sabihin niya, “Kay aba kong tao! Sino ang magliligtas sa akin mula sa katawang ito na may kamatayan?” (Romans 7:24) Nabatid niya ang kanyang kaabahan, kababaan at kahinaan sa pagtanggap ng kaloob na kaalaman mula sa ibinuhos na kontemplasyon. Bago dumating ang bagong kaalamang ito tungkol sa iyong kahinaan, ikinubli ng tamis ng iyong maraming kaaliwan ang tunay na lalim ng iyong kaabahan, ngunit ngayon ay mas malinaw mo nang nakikita ang iyong sarili. Bakit ito mabuti? Sapagkat ito ay isang mas ganap na pakikibahagi sa Katotohanan ng kung sino ka. Sa pagkakataong ito, hindi ka ilulugmok ng pagkabatid sa iyong kaabahan. Sa halip, pupunuin ka nito ng napakalaking pasasalamat sapagkat kasabay nito ay nakikita mo ang iyong kaabahan sa liwanag ng awa ng Diyos. Mas malinaw mong nababatid kung gaano karami ang ginawa ng Diyos para sa iyo. At sa tulong ng biyaya ng Diyos, mas madali kang makalalaya sa iyong makapangyarihan at mapanupil na mga pagnanasa at hangaring wala sa kaayusan.
Dumadaloy ang Espirituwal na Kababaang-loob—Sa pamamagitan ng isang natatanging biyaya, hindi ka na malilinlang na magmataas ng tingin sa iyong sarili. Muli, ito ay pagtingin lamang sa iyong sarili sa liwanag ng Katotohanan. Ang lahat ng dating kasiyahang nadarama mo mula sa pagninilay at espirituwal na katamisan ay nag-iwan sa iyo ng naunang nabanggit na kasalanan ng espirituwal na kapalaluan. Ngayon, nagiging malinaw ang mapagpakumbabang katotohanan tungkol sa kung sino ka, at napapawi ang espirituwal na kapalaluan. Pinahihintulutan ka ng espirituwal na kababaang-loob na lumago sa pagkakilala sa sarili, at ang pagkakilalang ito ay ang pagkaunawa na wala kang magagawa sa iyong sarili lamang kung wala ang Diyos. Mabuti ito sapagkat napapalaya ka mula sa lahat ng maling pag-asang makagagawa ka ng mga dakilang bagay sa iyong sarili lamang, at nagsisimula mong makita ang iyong kawalang-kakayahan at kahinaan lamang. Dahil dito, nasa Diyos na ngayon ang iyong pag-asa, at nakikita mong ang Diyos ang gumagawa ng mga dakilang bagay sa iyo. Magsisimula kang matutong makipag-ugnayan sa Diyos sa isang bagong paraan at pakitunguhan Siya nang may higit na pagpipitagan. Dahil dito, sinusunod mo ang Diyos sa isang mas malalim na antas at mas madali mong kinikilalang ang lahat ng mabubuting bagay ay mula sa Diyos sa halip na sa iyong sarili.
Bukod dito, mauunawaan mong ang lahat ng iyong natamo sa panalangin ng pagninilay noong nagsisimula ka pa lamang ay walang-wala kung ihahambing sa katotohanan ng kung sino ang Diyos. Nauunawaan mong ang mga dating kabatirang nagmumula kapwa sa pagninilay at sa mga pandama ay kadiliman kung ihahambing sa espirituwal na kaalamang natatamo mo sa pamamagitan ng bagong anyong ito ng kontemplasyong ibinubuhos ng Diyos.
Napapawi ang Lahat ng Iba Pang Espirituwal na Kasalanan—Ang espirituwal na kapalaluan ang ina ng lahat ng espirituwal na kasalanan. Kaya habang lumalago ang espirituwal na kababaang-loob, napapawi rin ang bawat iba pang espirituwal na kasalanan, at humahalili ang espirituwal na birtud na kasalungat ng bawat isa. Marahil ay makatutulong sa iyo sa pagkakataong ito na balikan ang naunang talaan ng pitong pangunahing espirituwal na kasalanan at pag-isipan kung paano ka pinalalaya ng paglilinis na ito sa pamamagitan ng kontemplasyon mula sa bawat isa.
Takot sa Diyos—Ang “takot” sa Diyos ay maaaring hindi isang konseptong nakasanayan mong ituring na mabuti. Ngunit isa itong dakilang kaloob na maaaring matanggap. Kapag pinagkalooban ka ng banal na takot sa Diyos, hindi ka nasisindak sa Diyos; sa halip, nagkakaroon ka ng bagong espirituwal na pagnanais na tiyaking hindi kailanman mawala ang presensiya ng Diyos sa iyong buhay. Kaya nababatid mong ang iyong mga dating kasalanan ang humadlang sa iyo na marating ang malalim na kalagayang ito ng pakikipagkaisa sa Diyos, at dahil dito ay nagiging masigasig kang huwag nang muling mahulog sa mga kasalanang iyon upang hindi mawala ang pagiging malapit mo sa Diyos. Pinag-aalab din ng banal na takot ang iyong kaluluwa ng gayong pag-ibig sa Diyos na hindi mo kailanman nais magkasala laban sa Kanya, dahil lamang sa mahal mo Siya. Malaki ang pakinabang ng banal na takot na ito.
Iba’t Ibang Birtud—Nahuhubog ang pagtitiyaga at mahabang pagtitiis. Ang pagkatuyo at kawalan ng kaaliwang pinagdaanan mo sa iyong mga pita ng pandama ay tutulong sa iyong lumago sa panalangin at kontemplasyon, na nagbubunga ng pagtitiyaga upang mas madali mong mabata ang matagal na pagdurusa, anuman ang kaakibat ng pagdurusang iyon. Nagsisimula mong isabuhay ang “pag-ibig sa Diyos” sapagkat hindi ka na inuudyukan lamang ng katamisan ng iyong karanasan sa Diyos. Sa halip, tanging dalisay na pag-ibig sa Diyos na lamang ang nag-uudyok sa iyo ngayon. Dahil dito, nahuhubog ang katatagan ng loob at lalo kang lumalakas sa pagsasabuhay ng mga birtud. Sa huli, natutuklasan mong sa iyong kahinaan (iyon ay, sa karanasan ng pagkatuyo at kawalan ng kaaliwan), nagiging malakas ka. Naglalaman ang Ikaanim na Kabanata ng isang pagsusuri ng budhi na maaaring makatulong na balikan, na naglalahad kapwa ng Pitong Pangunahing Kasalanan at ng mga birtud na kasalungat ng mga ito. Lalong makatutulong sa puntong ito ang mas detalyadong pagninilay sa Pitong Pangunahing Birtud.
Napapawi ang Pagkaalipin—Pagkatapos ay nagsisimulang umawit ang kaluluwa: “O maligayang pagkakataon, lumabas ako nang walang nakapansin.” Ang matulaing pagpapahayag na ito ay nangangahulugang napapalaya ka mula sa pagkaalipin at pagpapasakop sa mga pagnanasa at pagkahilig ng mga pita ng pandama nang hindi napapansin, naigagapos o naiimpluwensiyahan ng mundo, ng diyablo o ng laman. Alalahanin ang unang bahagi ng kabanatang ito kung saan sinabing ang pangwakas na layunin ng paglilinis na ito ay palayain ka mula sa impluwensiya ng tatlong bagay na ito: ang laman, ang diyablo at ang mundo.
Mga Likas na Silakbo ng Kaluluwa—Kagalakan, pag-asa, kalungkutan at takot ang itinuturing ni San Juan na mga likas na silakbo ng iyong kaluluwa. Dati, ang mga silakbong ito ay magulo at wala sa kaayusan. Winasak ng diyablo, ng laman, at ng mundo ang mga ito, at iniligaw ka sa pamamagitan ng kawalan ng kaayusan ng mga ito. Ngayon, nasa kaayusan na ang mga silakbong ito at nakabubuti sa iyo sa isang bagong paraan. Ang kagalakan ngayon ay kagalakan sa Diyos lamang. Ang pag-asa ay pag-asa sa Diyos lamang. Hindi ka na dinudurog ng kalungkutan. At hindi ka na pinaghaharian ng takot. Ang mga likas na silakbong ito ng mababang bahagi ng kaluluwa ay pinapayapa ng katuyuan. Kaya, gaya ng sinasabi ng tula, “Ang aking bahay ay namamahinga na ngayon.”
Ang mga likas na silakbong ito ay napakainam na batayan para sa pagsusuri ng sarili. Kung makita mo sa iyong sarili ang mga silakbong ito, lalo na kung malakas ang kapangyarihan ng mga ito sa iyo, bigyang-pansin mo ang mga ito. Halimbawa, kung madalas kang madaig ng takot, nais ng Diyos na palayain ka mula rito sa pamamagitan ng panalanging ito ng kontemplasyon. Kung palagi kang naghahanap ng kagalakan sa mga mababa at lumilipas na bagay, gaya ng mundo o ng laman, alamin mong ang panalanging ito ng kontemplasyon ang lunas. Kung lagi mong inilalagak ang iyong pag-asa sa kung anu-anong bagay, at lalo na kung nahuhumaling ka sa isang pag-asang ikaw mismo ang bumuo, kahit iniisip mong ito ang kalooban ng Diyos, panahon na upang bitiwan ito. Isasakatuparan ng Diyos ang Kanyang kalooban sa iyo kung hahayaan mo Siya. Napakadalas nating ipagpalagay na alam natin kung ano ang pinakamabuti, at nagsisikap tayo nang may matinding pagkabalisa upang gawin ang, sa katunayan, ay sarili nating kalooban at hindi ang kalooban ng Diyos. At kung mabigat sa iyong kalooban ang kalungkutan sa anumang dahilan, hayaang pumasok ang Diyos at alisin ang mabigat na pasaning iyon. Ang panalangin ng kontemplasyon ang sagot sa lahat ng silakbong ito ng kaluluwa kapag labis ang mga ito at wala sa kaayusan.
Ang Huling Pagsubok sa Pamamagitan ng mga Paghihirap at Tukso
Habang sinisimulan mong maranasan ang maraming pagpapala ng paglilinis na ito, at habang nagsisimulang “mamahinga” ang iyong kaluluwa mula sa dating kawalan ng kaayusan at pagkakapit sa mga pagnanasa ng iyong mga pandama, kakailanganin mong tiisin ang matitinding pagsubok at tukso, kung minsan sa loob ng maraming taon. Ito ay upang malubos ng Diyos ang mabuting gawaing sinimulan Niya sa iyo at maisakatuparan ito nang ganap.
Tinutukoy ni San Juan ang tatlong pangunahing pagsubok na pinagdaraanan ng mga tao, ngunit nililinaw rin niyang hindi kinakailangang maranasan ng bawat tao ang mga ito. Ang ilan ay makararanas ng marami pang ibang pagsubok, at ang ilan naman ay hindi makararanas nang matindi sa tatlong binabanggit niya. Kaya, ang mahalaga ay ang kamalayang darating ang mga pagsubok at tukso. Ngunit kung alam mo ito, magiging handa kang patuloy na mapagtagumpayan ang mga ito at, sa biyaya ng Diyos, ganap na matapos ang paglilinis na ito ng mga pagnanasa ng iyong mga pandama. Ang tatlong tuksong binabanggit ni San Juan ay ang mga sumusunod:
Ang Espiritu ng Pakikiapid—Maaaring pahintulutan ang demonyong espiritung ito na tuksuhin ka, sa isang napakahamak na paraan, sa pamamagitan ng matitinding larawan at pagnanasa sa kaluguran ng mga pandama. Bagaman kabilang dito ang mga tuksong seksuwal na wala sa kaayusan, hindi ito limitado sa mga tuksong iyon lamang. Alalahaning ang espirituwal na kalibugan ay hindi lamang tungkol sa mga pagnanasang seksuwal kundi pati na rin sa matinding pagnanasa sa lahat ng nakaaakit sa mga pandama.
Ang Espiritu ng Pamumusong—Tutuksuhin ka ng demonyong espiritung ito hinggil sa mga bagay ng Diyos. Maaaring makipagbuno ka sa matinding udyok na pagdudahan ang ginawa ng Diyos sa iyong buhay, ang patuloy Niyang ginagawa, at ang ipinangako Niyang gagawin sa hinaharap. Ito ay isang pag-atake sa pananampalataya at sa lahat ng unti-unti mong nakikilala sa pamamagitan ng kaloob na ibinuhos na kaalaman.
Ang Espiritu ng Kalituhan—Sinasabi ni San Juan na ito ang isa sa mga espiritung pinakamahirap tiisin. Kapag tinutukso at pinahihirapan ka ng espiritung ito, maaaring mapuno ka ng halos di-matiis na labis na pagkabalisa ng budhi. Maaaring suriin mo nang labis ang lahat ng bagay sa iyong buhay. Kapag humingi ka ng payo sa iba, kakaunti lamang o wala itong naitutulong. Nalilito ka kahit sa pinakamaliit na detalye ng buhay. Ang pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos, ang pagiging matulungin sa Kanyang tinig, at ang ganap na pagsuko sa Kanya ang magbibigay sa iyo ng kakayahang tiisin at mapagtagumpayan ang mga tuksong ito.
Kung ang iyong kaluluwa ay hindi sinusubok, dinadalisay sa mga pagsubok, at tinutukso ng mga ito at ng iba pang masasamang espiritu, hindi ka magiging matatag sa birtud. Kaya ang pinakalayunin ng Diyos sa pagpapahintulot sa mga paghihirap na ito ay ang birtud. Birtud na lubhang matatag. Kung mahirap ito para sa iyo, tingnan ang mga tuksong ito ayon sa bungang idinudulot ng mga ito sa halip na sa pakikibakang tinitiis mo habang pinahihirapan ka ng mga ito. Ang paghihirap ay nagbubunga ng lakas, at habang tumitindi ang paghihirap, lalo kang magiging matatag.
At huwag kang mag-alala, alam na alam ng Diyos kung gaano ang kaya mong tiisin. Ang malalakas ay mabilis na dinadalisay ng Diyos sa pamamagitan ng matinding paghihirap. Sa mahihina naman, dahan-dahan Siyang kumikilos, na nagpapahintulot lamang ng bahagyang mga tukso at regular ding nagbibigay ng mga kaaliwang nadarama ng mga pandama upang matiyak na hindi sila mabibigo sa mga pagsubok na ito. At para sa pinakamahihinang kaluluwa, sinasabi ni San Juan na personal silang ginagabayan ng Diyos sa pamamagitan ng regular na pagpapakita sa kanila, pagkatapos ay paglayo, at muling pagdating upang hindi sila tuluyang tumalikod.
Ang Pangwakas na Bunga
Ang pangwakas na bunga ng pagdaan sa pasibong gabi ng mga pandama na ito ay kalayaan, birtud, at dalisay na pag-ibig sa Diyos. Habang dumaraan ka sa pagdadalisay na ito, pumapasok ka sa tradisyonal na tinatawag na “Daan ng Pagliliwanag,” “Daan ng mga Sumusulong,” o “Daan ng Ibinuhos na Kontemplasyon.”
Sa espirituwal na kalagayang ito, ang buhay ay di-masukat na higit na maluwalhati kaysa sa dati mong kalagayan. Umiibig ka nang dalisay, hindi nang makasarili. May bago kang pagkakilala sa Diyos Mismo, hindi lamang kaalaman tungkol sa mga paraan ng Diyos. Tuwirang nangungusap sa iyo ang Diyos, hindi sa pamamagitan ng mga larawan at kaisipan. Namumuhay kang ginagabayan ng Espiritu ng Diyos, hindi ng sarili mong mabuting pagsisikap.