Tagalog

Unang Kabanata: Ang Buhay ni San Ignacio

Si รรฑigo Lรณpez de Oรฑaz y Loyola (na kalaunan ay nagsimulang gumamit ng pangalang Ignacio) ay isinilang sa Kastilyo ng Loyola sa bayan ng Azpeitia (Gipuzkoa, Espanya sa kasalukuyan) noong Oktubre 23, 1491. Noong kanyang kabataan, si Ignacio ay isang masigasig na lalaking nangangarap maging isang dakilang opisyal ng hukbo. Ngunit nagbago ang lahat nang maranasan niya ang isang malalim na pakikipagtagpo kay Kristo. Matapos masugatan sa labanan, naratay si Ignacio sa higaan nang ilang buwan habang naghihilom ang sugat sa kanyang binti. Dahil sa pagkabagot at upang magpalipas ng oras, humingi siya ng ilang aklat na mababasa. Umaasa siyang mabibigyan ng mga aklat tungkol sa pagkakabalyero at pag-ibig upang malibang, ngunit walang gayong mga aklat sa bahay na kanyang pinagpapagalingan. Sa halip, binigyan siya ng dalawang aklat: Ang Buhay ni Kristo ni Ludolfo ng Saksonya, isang mongheng Kartusiyano; at Mga Bulaklak ng mga Santo. Habang paulit-ulit niyang binabasa ang mga aklat na ito, nagsimula siyang magkaroon ng inspirasyon at gunigunihin ang kanyang sarili na namumuhay nang banal.

Gayunman, gumugol din si Ignacio ng maraming oras sa pangangarap tungkol sa pag-ibig, pagkakabalyero, at iba pang makalupang hangarin. Ngunit dahil ang dalawang aklat lamang na ito ang nasa kanya, nagpapalipat-lipat ang kanyang guniguni sa dalawang paksa: si Kristo at ang mga santo, at pagkatapos ay ang pag-ibig at pagkakabalyero. Ngunit may pagkakaiba. Kalaunan ay napansin ni Ignacio na bagaman kapwa nagdudulot sa kanya ng pananabik ang dalawang uri ng pag-iisip habang pinagninilayan niya ang mga ito, ang mga makalupang kaisipan ay nag-iiwan sa kanya ng pakiramdam ng pagkatuyo at kalungkutan, samantalang ang mga kaisipan tungkol kay Kristo at sa mga santo ay nag-iiwan sa kanya ng inspirasyon at sigla kahit matagal nang tapos ang kanyang pangangarap. Ang pagkatantong ito ang unang nag-udyok sa kanya na palalimin ang kanyang pagbabalik-loob, at ang pagkaunawang ito ang pinagmulan ng malaking bahagi ng karunungang nakapaloob sa Mga Espirituwal na Pagsasanay.

Matapos gumaling, ninais ni Ignacio na maglakbay bilang isang peregrino patungo sa Banal na Lupain. Gayunman, bago niya natapos ang paglalakbay na iyon, nagtungo muna siya sa bayan ng Montserrat. Dalawang bagay ang nagkaroon ng malakas na impluwensiya sa kanya noong panahong iyon: ang kanyang mga gawaing penitensiya at ang kanyang masusing pangungumpisal. Bilang penitensiya, nagsuot siya ng magaspang at hindi komportableng damit, nagtali ng lubid sa ibaba ng kanyang tuhod, at nagsuot lamang ng isang sapatos. Gumugol siya ng maraming oras sa pananalangin at nakipag-usap sa ating Panginoon at sa ating Mahal na Ina habang nakaluhod at nakatayo nang matagal. Habang nasa Montserrat, gumugol siya ng tatlong araw sa paghahanda para sa isang pangkalahatang kumpisal ng mga kasalanan sa buong buhay niya. Sa kanyang pangungumpisal, ipinahayag din ni Ignacio sa kanyang kumpesor, sa unang pagkakataon, ang kanyang layuning italaga ang buong buhay niya sa paglilingkod sa Diyos. Pagkatapos ng kanyang pangungumpisal, itinalaga niya ang kanyang sarili sa ating Panginoon at sa ating Mahal na Ina at magdamag na nanalangin. Sa gayon, sinimulan ni Ignacio ang isang lubos na radikal na paglalakbay tungo sa buhay ng kabanalan.

Matapos ang maikling pananatili sa Montserrat, naglakbay si Ignacio patungo sa bayan ng Manresa at nanatili roon mula Marso 25, 1522, hanggang kalagitnaan ng Pebrero 1523. Ang mga buwan niya sa Manresa ay mga buwan ng malalim na pagbabalik-loob. Gumugol siya ng maraming mahahabang oras sa pananalangin, dumalo sa Misa araw-araw, nagsagawa ng mabibigat na penitensiya, humingi ng espirituwal na payo, at nag-aral ng mga Ebanghelyo. Gumugol siya ng maraming oras sa katahimikan at pag-iisa, lalo na sa isang yungib na madalas niyang puntahan. Pinabayaan ni Ignacio ang kanyang panlabas na anyo at hinangad lamang na pagandahin ang kanyang kaluluwa.

Ang panahong ito ng panloob na paghubog ay nagkaroon ng malalim na epekto kay Ignacio, at nagsimula siyang tumanggap ng malalalim na espirituwal na kabatiran at mga kaaliwan mula sa Diyos. Gayunman, di-nagtagal matapos dumating ang mga kaaliwang ito, nagsimula rin siyang makaranas ng matitinding panloob na pagsubok na nagdulot sa kanya ng pagkabagabag at pakikibaka. Nagsimula ang mga pakikibakang ito nang madama niyang sinasabi sa kanya ng masama na hindi niya mapananatili habambuhay ang ganitong pamumuhay na puspos ng sigla, sigasig at penitensiya. Sinikap ng masama na akayin siya sa pag-aalinlangan at kawalan ng pag-asa. Ngunit sa huli, nakilala ni Ignacio ang tinig ng masama at sinaway ang mga kasinungalingan nito, na ipinapaalala sa masamang espiritu na wala itong maiaalok sa kanya na anumang may halaga. Sa huli, ang mga pagsubok na ito ay naging isang kaloob sapagkat pinatibay ng mga ito ang pasiya ni Ignacio na hanapin at sundin ang kalooban ng Diyos para sa kanyang buhay habang patuloy na tinatanggihan ang mga kasinungalingan ng masama.

Sa panahong ito, dumanas din si Ignacio ng matinding pag-aalinlangan ng budhi. Paulit-ulit niyang naaalala ang iba’t ibang kasalanang nagawa niya na pinangangambahan niyang hindi pa niya naipangungumpisal. Ang pakikibakang ito sa labis na pag-aalinlangan ng budhi ay nagdulot ng matinding panloob na pagdurusa. Sa katunayan, minsan ay naging napakatindi ng mga pag-aalinlangang ito anupat saglit niyang naisip na magpakamatay. Ngunit sa huli, pinalaya ng Diyos si Ignacio nang mapagkilala niyang ang kanyang di-makatuwirang pag-iisip ay hindi mula sa Diyos kundi mula sa masama. Nang maunawaan niya ito, sinaway at tinanggihan ni Ignacio ang mga kaisipang ito na puno ng labis na pag-aalinlangan at kamalian, at pinalaya siya ng Diyos mula sa pasaning ito.

Habang nasa Manresa, patuloy na nagsagawa si Ignacio ng mahihigpit na pag-aayuno (minsan ay hindi siya kumain ni uminom sa loob ng pitong araw), hinahagupit niya ang kanyang sarili nang tatlong beses araw-araw at naglalaan ng pitong oras bawat araw sa panalangin. Palaging nakikipag-ugnayan sa kanya ang Mahal na Birheng Maria at si Hesus, na naghahayag sa kanyang kaluluwa ng malalalim na espirituwal na katotohanan. Doon sa Manresa nagsimulang isulat ni Ignacio ang Mga Pagsasanay na Espirituwal. Bagaman marami pang masasabi tungkol sa buhay ni San Ignacio, ang mga unang karanasan niyang ito ng pagbabalik-loob ay nagbibigay sa atin ng mga saligang kabatiran upang higit na maunawaan ang karunungang nakapaloob sa kanyang Mga Pagsasanay na Espirituwal.

Talaan ng mga Nilalaman

Ikalawang Kabanata: Mga Pagsasanay na Espirituwal

Ibahagi ang Pahinang Ito: