หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – และอีกมากมาย!
การมองเห็นฝ่ายจิตได้รับการฟื้นฟู
วันอาทิตย์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต (ปี A)
(หมายเหตุ: อาจเลือกใช้บทพระวรสารนี้ในปี B & C ได้เช่นกัน เมื่อมีพิธีพิจารณาความตั้งใจ)
ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงผ่านไป พระองค์ทอดพระเนตรเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่กำเนิด บรรดาศิษย์ทูลถามพระองค์ว่า “พระอาจารย์ ใครทำบาป ชายคนนี้หรือบิดามารดาของเขา เขาจึงเกิดมาตาบอด?” พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “มิใช่ชายคนนี้หรือบิดามารดาของเขาทำบาป แต่เป็นเช่นนี้เพื่อให้กิจการของพระเจ้าปรากฏผ่านทางเขา” ยอห์น 9:1–3
ลองจินตนาการว่าท่านตาบอดมาตลอดชีวิต แล้วจู่ ๆ ก็ได้รับการรักษาให้หาย เสียงทั้งหมดที่ท่านเคยได้ยินตั้งแต่เด็ก ทุกสิ่งที่ท่านเคยสัมผัส ลิ้มรส หรือได้กลิ่น พลันมีรูปร่างใหม่ขึ้นในจินตนาการ เมื่อท่านได้รับรู้ภาพเหล่านี้ด้วยสายตาเป็นครั้งแรก จู่ ๆ สีสันต่าง ๆ ก็มีความหมาย สิ่งขนาดใหญ่ เช่น ต้นไม้ที่ท่านเคยเพียงได้ยินเสียงยามลมพัดและสัมผัสด้วยมือ บัดนี้ท่านมองเห็นได้จากระยะไกล ส่องประกายอยู่ในแสงแดด จิตใจของท่านรับรู้เครื่องใช้ เสื้อผ้า และสิ่งของอื่น ๆ ที่ใช้ในชีวิตประจำวันในมุมมองใหม่ทันที ชายตาบอดเปี่ยมด้วยความพิศวงเมื่อได้รับการมองเห็นฉันใด วิญญาณก็ท่วมท้นด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน เมื่อได้รับอิสรภาพจากความมืดบอดของบาป และถูกนำเข้าสู่แสงสว่างแห่งพระหรรษทานของพระเจ้าฉันนั้น
ชายตาบอดที่ได้รับการรักษาให้หายได้รับของประทานที่ผู้มองเห็นได้ตั้งแต่เกิดไม่ได้รับ การรับรู้และเข้าใจโลกทางกายภาพผ่านประสาทสัมผัสเพียงสี่อย่าง แล้วจึงได้รับประสาทสัมผัสที่ห้าอันทรงพลัง คือการมองเห็น ในภายหลังของชีวิต ทำให้เขารู้สึกอัศจรรย์ใจและพิศวงทันที เปี่ยมด้วยความกตัญญูอย่างลึกซึ้งต่อสิ่งที่พวกเราส่วนใหญ่มองว่าเป็นเรื่องธรรมดา
ลองนึกถึงคนที่ดำเนินชีวิตในบาปมาหลายปี และเข้าใจชีวิตผ่านมุมมองที่บิดเบือนจากบาปและความเห็นแก่ตัวเท่านั้น เมื่อได้รับอิสรภาพจากบาป ดวงตาฝ่ายจิตของคนนั้นก็เปิดออก ผู้ที่มีประสบการณ์การกลับใจเช่นนี้ได้รับพระพรในลักษณะที่ผู้ซื่อสัตย์มาตลอดชีวิตไม่ได้รับในแบบเดียวกัน พวกเขาเข้าใจความแตกต่างระหว่างความมืดบอดฝ่ายจิตกับการมองเห็น และอิสรภาพที่เพิ่งได้รับหลังการกลับใจก็ทำให้พวกเขาเข้าใจของประทานแห่งพระหรรษทานของพระเจ้าและผลที่เปลี่ยนแปลงชีวิตได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พวกเขาจะไม่มีวันลืมภาระหนักแห่งการเป็นทาสที่บาปของตนเคยก่อขึ้น
เหตุผลประการหนึ่งที่พระเจ้าทรงยอมให้ชายคนนี้เกิดมาตาบอดและดำเนินชีวิตเช่นนั้นจนเป็นผู้ใหญ่ คือเพื่อแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างความมืดกับความสว่างฝ่ายจิต นี่เป็นส่วนหนึ่งของความหมายที่พระเยซูเจ้าทรงสื่อ เมื่อตรัสว่าชายคนนี้เกิดมาตาบอด “เพื่อให้กิจการของพระเจ้าปรากฏผ่านทางเขา” อัศจรรย์นี้ไม่เพียงแสดงพระอานุภาพของพระเยซูเจ้าในฐานะพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการเยียวยาฝ่ายจิตที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก ซึ่งพระองค์ทรงเสนอให้แก่ทุกคน เช่นเดียวกับที่ชายตาบอดได้รับการมองเห็นทางกาย เราก็ได้รับการเสนอของประทานแห่งการมองเห็นฝ่ายจิตผ่านทางพระหรรษทาน
เราเกิดมาพร้อมกับการมองเห็นฝ่ายจิตที่ไม่ชัดเจน ธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปของเรา ซึ่งได้รับผลจากความโน้มเอียงไปทางบาป มักเอนเอียงไปสู่ความเห็นแก่ตัวและบาป แม้เด็กจะสามารถรักและแสดงความรักใคร่ได้ แต่ก็มักเห็นแก่ตัว โกรธ ระเบิดอารมณ์ และมีพฤติกรรมอื่น ๆ แบบ “เด็ก ๆ” เมื่อเวลาผ่านไป ด้วยการชี้แนะของผู้อบรมที่ดี เด็ก ๆ ก็เริ่มเข้าใจคุณค่าของความอดทนที่มากขึ้น และการกระทำด้วยความรัก ความเมตตากรุณา และความเอื้อเฟื้ออย่างไม่เห็นแก่ตัว ผู้ที่ไม่ได้รับการอบรมอย่างดีในวัยรุ่น หรือเลือกที่จะต่อต้านอย่างเห็นแก่ตัวเมื่ออายุมากขึ้น จะไม่มีวันมีการมองเห็นฝ่ายจิตที่ชัดเจนยิ่งขึ้น โลกที่อยู่รอบตัวพวกเขายังคงพร่ามัว และพระปรีชาญาณของพระเจ้าไม่เคยส่องผ่านดวงตาแห่งความเชื่อของพวกเขา
เรื่องราวของชายตาบอดแต่กำเนิดเป็นโอกาสให้เราแต่ละคนตรวจสอบว่า เรามองเห็นชีวิตของตนและโลกรอบตัวได้ชัดเจนเพียงใด เช่นเดียวกับที่ชายคนนั้นได้รับการรักษาให้หาย เราก็ต้องได้รับการเยียวยาจากความมืดบอดที่เกิดจากธรรมชาติของเราซึ่งตกในบาป พระหรรษทานของพระเจ้าฟื้นฟูการมองเห็นฝ่ายจิตของเรา ทำให้แสงสว่างของพระองค์ส่องสว่างทุกสิ่งที่เราพบในชีวิต
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความจำเป็นของท่านเองที่จะต้องมองเห็นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เราจำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูการมองเห็นฝ่ายจิตให้คมชัดขึ้น หากเราจะมองตนเองและโลกของเราด้วยพระปรีชาญาณของพระเจ้า การยอมรับว่าเรามองเห็นฝ่ายจิตได้ไม่ชัดเจนต้องอาศัยความถ่อมตน และหากเราถูกบาปทำให้มืดบอดฝ่ายจิต การยอมรับเช่นนั้นก็ต้องอาศัยความถ่อมตนอย่างลึกซึ้ง จงเรียนรู้จากความอัศจรรย์ใจและความพิศวงที่ชายตาบอดผู้นี้ได้รับเมื่อหายแล้ว และจงรู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงปรารถนาให้เรามองเห็นฝ่ายจิตได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเยียวยารักษาข้าพเจ้า เพราะธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปและบาปของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงมักมองไม่เห็นแสงสว่างแห่งความจริงอย่างชัดเจน โปรดทรงรักษาข้าพเจ้าให้หาย ดังที่พระองค์ทรงรักษาชายตาบอดผู้นี้ เพื่อข้าพเจ้าจะเข้าใจชีวิตของตนและพระประสงค์ของพระองค์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และเปี่ยมด้วยความอัศจรรย์ใจและความพิศวงเมื่อได้รับของประทานนั้น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยความรักแท้
วันอาทิตย์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต (ปี B)
(หมายเหตุ: เมื่อมีพิธีพิจารณาความตั้งใจในพิธีบูชาขอบพระคุณ อาจใช้บทไตร่ตรองสำหรับปี A แทนบทนี้ได้)
“เพราะพระเจ้าทรงรักโลกอย่างยิ่ง จนประทานพระบุตรเพียงพระองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่เชื่อในพระบุตรจะไม่พินาศ แต่จะมีชีวิตนิรันดร” ยอห์น 3:16
ชีวิตถูกสร้างมาเพื่อความรัก แต่เป็นความรักแบบใดเล่า? “ความรัก” มีได้หลายความหมาย ในระดับธรรมชาติล้วน ๆ อารมณ์รักเรียกได้ว่าเป็น “ความปรารถนาที่มุ่งหาความพึงพอใจ” เป็นอารมณ์ที่มุ่งไปหาสิ่งที่เรารับรู้ว่าน่าพึงพอใจหรือน่าปรารถนา แม้บางครั้งการรับรู้นี้อาจคลาดเคลื่อนได้ อารมณ์นี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติเมื่อประสาทสัมผัสทั้งห้าของเราสัมผัสกับสิ่งที่เรารับรู้ว่าดีและน่าปรารถนา
เมื่อการวินิจฉัยแยกแยะของเราคลาดเคลื่อน เราอาจมี “ความรัก” ทางอารมณ์ต่อบางสิ่ง แม้สิ่งนั้นจะเป็นบาปหรือเป็นอันตรายต่อเรา ตัณหาเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน เช่นเดียวกับความตะกละหรือความโลภ ในบาปแต่ละประการนี้ เมื่อบุคคลหนึ่งมองใครบางคนหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างผิด ๆ ด้วยใจที่ไม่บริสุทธิ์ ตามใจตนเอง หรือเห็นแก่ตัว บุคคลนั้นก็แสดงความรักและความปรารถนาทางอารมณ์ต่อคนหรือสิ่งนั้น
เมื่อเราเข้าใจความรักในระดับอารมณ์ตามธรรมชาติ เราก็ตระหนักว่า แม้อารมณ์ของเราจะดีในตัวมันเอง แต่อารมณ์เหล่านั้นก็อาจผิดระเบียบได้ หากไม่ได้รับการนำทางจากพระเจ้าผ่านทางเหตุผลและคุณธรรมของมนุษย์เรา ดังนั้น อารมณ์รักจึงต้องได้รับการชำระให้บริสุทธิ์และยกระดับขึ้นด้วยพระหรรษทานและความจริง เพื่อให้แม้แต่อารมณ์ของเราก็สอดคล้องกับพระเจ้าและพระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ ซึ่งเป็นความดีสูงสุดที่เราต้องแสวงหา
ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าตรัสถึงความรักที่พระบิดาทรงมีต่อเราว่า “พระเจ้าทรงรักโลกอย่างยิ่ง จนประทานพระบุตรเพียงพระองค์เดียวของพระองค์…” นี่ไม่ใช่ความรักทางอารมณ์อย่างที่มนุษย์เราประสบ ความรักของพระบิดาเป็นความรักฝ่ายจิตอย่างสมบูรณ์ เป็นการมอบพระองค์เองและการเสียสละ ความรักของพระเจ้าเป็นความรักอันบริสุทธิ์ที่มุ่งแสวงหาเพียงความดีของผู้ที่พระองค์ทรงรัก นั่นคือเรา
พระเยซูเจ้าตรัสต่อไปว่า ธรรมชาติของความรักของพระบิดาเป็นเช่นนี้ คือพระองค์ประทานพระบุตรเพียงพระองค์เดียวของพระองค์แก่โลก พระองค์ทรงกระทำเช่นนี้โดยพระประสงค์อิสระของพระองค์เองด้วยความรัก เพราะเหตุใด? ก็เพื่อเราจะได้มีความเชื่อในพระองค์และในพันธกิจของพระองค์ และได้รับชีวิตนิรันดรเป็นมรดก ผ่านทางของประทานแห่งการถวายบูชาของพระองค์บนไม้กางเขน
พระเยซูเจ้าทรงจบคำสอนนี้ด้วยคำเชื้อเชิญอันงดงาม ให้เราไม่เพียงรับความรักของพระบิดา แต่ยังมีส่วนร่วมในความรักนั้นด้วยว่า “ผู้ที่ดำเนินชีวิตตามความจริงย่อมมาสู่ความสว่าง เพื่อให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากิจการของเขากระทำในพระเจ้า” ถ้อยคำนี้มีองค์ประกอบสำคัญสามประการ ประการแรก เราต้อง “ดำเนินชีวิตตามความจริง” พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสเพียงว่าเราต้อง เชื่อ ความจริง แต่เราต้อง ดำเนินชีวิตตาม ความจริงนั้น ดังนั้น การเชื่อในความรักของพระบิดาจึงเป็นมากกว่าการยอมรับด้วยสติปัญญาอย่างมาก เป็นการรับความจริงของพระองค์เข้ามาในความเป็นมนุษย์ของเรา การรับนี้เปลี่ยนแปลงเรา จัดระเบียบเหตุผลของมนุษย์เราขึ้นใหม่ และเชื้อเชิญให้เราดำเนินชีวิตสอดคล้องกับความรักของพระเจ้าที่เราได้รับ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น ในที่สุดแม้แต่อารมณ์ของเราก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้รักสิ่งที่พระเจ้าทรงรัก
ประการที่สอง การดำเนินชีวิตตามความจริงนำเรา “เข้าสู่ความสว่าง” กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความกระจ่างที่เราได้รับจากการรับความรักของพระบิดาเข้ามาในชีวิต ขจัดความสับสนและความมืดทั้งปวง ทำให้เรามองเห็นอย่างที่พระเจ้าทรงเห็น นี่คือปรีชาญาณ
ประการสุดท้าย การเปลี่ยนแปลงในความรักของพระเจ้านี้ทำให้ “กิจการ” ของเรา “เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากระทำในพระเจ้า” กล่าวอีกนัยหนึ่ง พระเจ้าไม่ได้เพียงทรงดลใจให้เราทำความดีด้วยความพยายามของเราเอง แต่พระองค์ทรงกระทำความดีในตัวเราและผ่านทางเรา ขณะที่เราร่วมมือกับพระหรรษทานของพระองค์อย่างอิสระ ความรักของพระเจ้าครอบครองเรา และโดยพระหรรษทาน เรามีส่วนร่วมในความรักอันไม่เห็นแก่พระองค์เองของพระเจ้า
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความเข้าใจของท่านเกี่ยวกับความรัก ท่านรักสิ่งใด? อะไรเป็นสิ่งนำทางความรักของท่าน? เราได้รับเรียกให้ยอมให้ความรักของพระเจ้าซึมซาบทั่วทั้งตัวเราอย่างสมบูรณ์ จนความปรารถนาและอารมณ์ทุกอย่างสอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า เราไม่เพียงเลือกสิ่งที่ดีอย่างแท้จริงตามที่พระเจ้าทรงจัดวางไว้เท่านั้น แต่ในด้านอารมณ์ เรายังรักที่จะดำเนินชีวิตในความรักในพระเจ้า อาศัยพระหรรษทานและการนำทางของพระองค์ด้วย วันนี้ จงมอบตนเองให้แก่ความรักอย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้น เพื่อให้ความรักที่เป็นบาปและเห็นแก่ตัวทุกรูปแบบได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยพระหรรษทาน
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรักยิ่ง มีหลายสิ่งที่ข้าพเจ้ารักอย่างเห็นแก่ตัวและตามอารมณ์ ซึ่งขัดกับพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์ โปรดชำระข้าพเจ้าให้บริสุทธิ์ด้วยความจริงและความรักของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้เป็นอิสระจากความเห็นแก่ตัวทั้งปวง และได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยความรักที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้า เพื่อจะได้เป็นเครื่องมือส่งต่อของประทานนั้นแก่ผู้อื่น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
การถูกปฏิเสธและความเจ็บปวด
วันอาทิตย์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต (ปี C)
(หมายเหตุ: เมื่อมีพิธีพิจารณาความตั้งใจในพิธีบูชาขอบพระคุณ อาจใช้บทไตร่ตรองสำหรับปี A แทนบทนี้ได้)
“ชายผู้หนึ่งมีบุตรชายสองคน บุตรคนเล็กกล่าวแก่บิดาว่า ‘พ่อครับ ขอแบ่งทรัพย์สมบัติส่วนที่ลูกควรจะได้รับให้ลูกเถิด’ บิดาจึงแบ่งทรัพย์สินให้บุตรทั้งสองคน ไม่กี่วันต่อมา บุตรคนเล็กรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของตนแล้วออกเดินทางไปยังดินแดนห่างไกล ที่นั่นเขาผลาญมรดกของตนด้วยการใช้ชีวิตอย่างเสเพล ลูกา 15:11–13
ลองจินตนาการว่า ในอุปมาเรื่องลูกล้างผลาญนี้ เมื่อลูกผู้หลงผิดขอส่วนแบ่งมรดกจากบิดา บิดากลับโกรธเกรี้ยวและยกมรดกส่วนของเขาให้ แต่แล้วก็บอกเขาว่าอย่ากลับมาอีกเลย หากเป็นเช่นนั้น ตอนจบของอุปมาเรื่องนี้คงแตกต่างไปมาก
การขอส่วนแบ่งมรดกของลูกคนเล็กนั้น โดยเนื้อแท้แล้วก็เท่ากับบอกบิดาว่า สำหรับเขา บิดาได้ตายไปแล้ว เขาไม่ปรารถนาจะรักษาสายสัมพันธ์ในครอบครัวอีกต่อไป และไม่สนใจด้วยว่าบิดาอาจต้องการเขาในยามชรา ตรงกันข้าม เขาปฏิเสธบิดาและหันหลังให้ท่านอย่างถึงที่สุด การถูกปฏิเสธเช่นนี้ โดยเฉพาะจากลูกของตนเอง ย่อมนำมาซึ่งความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง
สิ่งที่ทำให้อุปมาเรื่องนี้ทรงพลังอย่างยิ่งก็คือ การที่ลูกปฏิเสธบิดาไม่ได้ทำให้บิดาลงโทษตอบโต้หรือโกรธเกรี้ยว แม้ถูกปฏิเสธ บิดาก็ไม่ได้ปฏิเสธลูกเป็นการตอบแทน แต่ความรักของท่านยังคงมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง บิดาไม่ยอมให้การที่ลูกทอดทิ้งตนมาดับความรักที่มีต่อลูก ท่านเฝ้ารอการกลับมาของลูกอย่างอดทน โดยหวังว่าสักวันหนึ่งความเมตตา มิใช่การกล่าวโทษ จะฟื้นฟูสายสัมพันธ์ระหว่างกัน ท่าทีแห่งความรักนี้ทำให้บิดาสามารถแสดงความเมตตาสงสารได้อย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าหากลูกไม่เคยจากไปเลย
เมื่อเราประสบพฤติกรรมใดก็ตามจากผู้อื่นที่ทำให้เราเจ็บปวด การประจญให้ตอบโต้ด้วยความโกรธย่อมรุนแรง เมื่อความหยิ่งของเราถูกกระทบกระเทือน ศักดิ์ศรีของเราถูกย่ำยี หรือความรักของเราถูกเพิกเฉย ความเจ็บปวดเช่นนี้ทำให้เราต้องเลือก เป็นเรื่องยากที่จะวางตัวเป็นกลางในสถานการณ์เหล่านี้ เราจะตอบโต้ด้วยการปฏิเสธและความโกรธ หรือเราจะรับบาดแผลนั้นด้วยความรัก โดยยอมให้บาดแผลนั้นทำให้ความรักเมตตาที่เราแสดงตอบลึกซึ้งยิ่งขึ้น
การรักแม้ถูกปฏิเสธ ขณะต้องแบกรับบาดแผลลึกที่ผู้อื่นก่อขึ้น จำเป็นต้องอาศัยพระหรรษทานอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาเช่นนี้ เราต้องไม่ให้อารมณ์เป็นเครื่องนำทางหลักของเรา แต่ต้องให้อารมณ์อยู่ภายใต้การกำกับของความเมตตาและการให้อภัย ความจริงเรื่องพระเมตตาสงสารของพระเจ้าต้องท่วมท้นจิตใจของเรา นำเราให้เลือกตอบสนองด้วยความรัก และพระหรรษทานต้องเสริมกำลังเจตจำนงของเราให้ปฏิบัติด้วยความรักเมตตา สิ่งนี้จะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อเราดำรงอยู่ในการอธิษฐานภาวนา ฟังพระสุรเสียงของพระเจ้า และแสวงหาความช่วยเหลือจากพระองค์เพื่อเอาชนะแนวโน้มตามธรรมชาติของเราที่จะโกรธหรือขุ่นเคือง
เช่นเดียวกับที่หัวใจของบิดายังคงเปิดรับลูกผู้หลงผิด เราก็ได้รับเรียกให้เปิดใจต้อนรับผู้ที่ทำให้เราเจ็บปวดเช่นกัน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เช่นเดียวกับบิดา เราต้องอาศัยความรักเมตตาอันลึกซึ้งที่ก้าวพ้นเพียงอารมณ์ความรู้สึก ในที่สุด ลูกในอุปมาก็กลับบ้านมาหาบิดา เพราะเขารู้ว่าบิดารักเขา แม้เขาจะทำสิ่งต่าง ๆ ไปมากเพียงใดก็ตาม เพราะบิดาตอบสนองต่อการปฏิเสธของลูกในตอนแรกด้วยความเมตตาแทนการกล่าวโทษ ภายหลังท่านจึงได้รับรางวัลเป็นการกลับมาของลูก อ้อมแขนของบิดาที่เปิดรับลูกผู้เป็นทุกข์เสียใจ ทำให้เกิดสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าหากลูกไม่เคยจากไปเลย
บทเรียนนี้ชัดเจน เมื่อมีผู้ทำบาปต่อเรา เราต้องมองบาปนั้นเป็นโอกาสที่จะรัก แทนที่จะจดจ่ออยู่กับบาดแผลของตนเอง การถูกปฏิเสธและบาปทุกรูปแบบที่ผู้อื่นกระทำต่อเรา สามารถเปลี่ยนเป็นความรักเมตตาในชีวิตของเราได้ เรื่องนี้ปรากฏให้เห็นอย่างสมบูรณ์ที่สุดในข้อเท็จจริงที่ว่า ความชั่วร้ายใหญ่หลวงที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในโลกนี้ คือการทรมานและการสังหารพระบุตรของพระเจ้า ได้ถูกเปลี่ยนเป็นความดีอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา ความชั่วร้ายนั้นกลายเป็นบ่อเกิดแห่งชีวิตนิรันดรสำหรับคนบาป เพราะพระองค์ทรงตอบสนองต่อความชั่วร้ายนั้นด้วยความรักอันสมบูรณ์
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงการถูกปฏิเสธหรือการที่ผู้อื่นทำบาปต่อท่าน ไม่ว่าในรูปแบบใด ที่ทำให้ท่านเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง อย่าปฏิเสธความเจ็บปวดนั้นหรือปล่อยให้มันกลายเป็นความโกรธ แต่จงอธิษฐานภาวนาขอพระปรีชาญาณ นำความเจ็บปวดนั้นไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับไม้กางเขนของพระคริสตเจ้า เลือกที่จะรักเมื่อเผชิญกับความเกลียดชัง ให้อภัย แสดงความเมตตา และมีความหวัง การทำเช่นนี้ทำให้ท่านมีส่วนร่วมในกิจการแห่งความรักของพระเยซูเจ้าที่นำความรอดพ้นมาให้ และอาจถึงกับเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ผู้ที่ทำบาปต่อท่านกลับมาหาพระเจ้า
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรักยิ่ง แม้พระองค์ทรงมีสิทธิ์ทุกประการที่จะกล่าวโทษผู้ที่ปฏิเสธและตรึงพระองค์บนไม้กางเขน พระองค์ก็ยังทรงร้องจากไม้กางเขนว่า “พระบิดาเจ้าข้า โปรดอภัยความผิดแก่เขาเถิด เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร” โปรดประทานปรีชาญาณแก่ข้าพเจ้าเพื่อจะได้มีส่วนร่วมในความรักของพระองค์ โดยหลั่งความรักนั้นลงเหนือทุกคนที่ทำบาปต่อข้าพเจ้า ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นที่รัก ข้าพเจ้าให้อภัยพวกเขา เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงให้อภัยข้าพเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
อัศจรรย์และความเชื่อ
วันจันทร์ สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
“ถ้าท่านทั้งหลายไม่ได้เห็นเครื่องหมายอัศจรรย์และปาฏิหาริย์ ท่านก็จะไม่เชื่อเลย” ข้าราชการในราชสำนักทูลพระองค์ว่า “ท่านขอรับ โปรดลงไปก่อนที่ลูกของข้าพเจ้าจะตาย” พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า “กลับไปเถิด ลูกชายของท่านจะมีชีวิตอยู่” ชายผู้นั้นเชื่อพระวาจาที่พระเยซูเจ้าตรัสกับเขา และออกเดินทางไป ยอห์น 4:48–50
ของประทานล้ำค่าที่สุดที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานแก่ท่านได้คืออะไร? หากคู่สมรส ลูก หรือเพื่อนสนิทของท่านป่วยหนัก อัศจรรย์จะเป็นของประทานที่ท่านแสวงหาหรือไม่? หากฐานะการเงินของท่านเข้าขั้นวิกฤต ท่านจะวอนขอความช่วยเหลือด้านการเงินหรือไม่? หากท่านกำลังทุกข์ทรมานจากโรคเรื้อรัง ท่านจะอธิษฐานภาวนาขอให้หายจากโรคหรือไม่?
แม้เราควรมอบสถานการณ์เหล่านี้ไว้ในพระหรรษทานของพระเจ้า แต่สิ่งสำคัญคือการเข้าใจว่า พระพรแห่งความเชื่อนั้นล้ำเลิศยิ่งกว่าอัศจรรย์ ความช่วยเหลือ หรือการบรรเทาทุกข์เฉพาะหน้าใด ๆ ที่เราอาจแสวงหา ความเชื่อเป็นของประทานอันล้ำค่ายิ่ง เพราะช่วยให้เราละจากการประเมินสถานการณ์ทางโลกด้วยมุมมองอันจำกัดของตน และเปิดใจรับพระปรีชาญาณของพระเจ้า ซึ่งล้ำเลิศเกินกว่าสิ่งใดที่เราจะคิดขึ้นเองได้
แม้พระเยซูเจ้าทรงกระทำอัศจรรย์มากมาย พระองค์ก็ทรงท้าทายผู้ที่มีความเชื่อตั้งอยู่บนความปรารถนาที่จะเห็นเครื่องหมายและการอัศจรรย์อยู่เสมอ ในพระวรสารวันนี้ ข้าราชการคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะมีตำแหน่งสูง ได้เดินทางจากเมืองคาเปอรนาอุมไปยังหมู่บ้านคานา เป็นระยะทางประมาณยี่สิบไมล์ เพราะบุตรของเขากำลังจะตาย การเดินทางของเขาแสดงถึงความเชื่อในพระอำนาจของพระเยซูเจ้าในฐานะพระเจ้า แต่ความเชื่อของเขายังไม่สมบูรณ์ เขาเชื่อว่าพระเยซูเจ้าต้องเสด็จไปอยู่ที่นั่นด้วยพระองค์เองจึงจะทรงรักษาบุตรชายของเขาได้ พระเยซูเจ้าทรงรักษาเด็กจากระยะไกล แต่พระองค์ยังทรงท้าทายข้าราชการผู้นั้นและฝูงชนด้วยว่า “ถ้าท่านทั้งหลายไม่ได้เห็นเครื่องหมายและการอัศจรรย์ ท่านก็จะไม่เชื่อ” พระเยซูเจ้าทรงปรารถนาความเชื่อที่วางใจในพระวาจาของพระองค์ ไม่ใช่ความเชื่อที่ต้องอาศัยเครื่องหมายที่มองเห็นได้
เมื่อเราอธิษฐานภาวนาด้วยคำวอนขอมากมาย พระเจ้าทรงฟังเราด้วยพระเมตตา บางครั้งพระองค์ประทานตามที่เราขอ และบางครั้งก็ไม่ประทาน แต่พระองค์ทรงต้องการให้เรารู้ว่าการภาวนาเช่นนั้นยังไม่ใช่การภาวนาที่ดีที่สุด พระเจ้าทรงทราบความต้องการของเราดีกว่าตัวเราเองอยู่แล้ว พระองค์ทรงทราบความยากลำบากของเราในเรื่องครอบครัว การเงิน สุขภาพ และทุกรายละเอียดในชีวิตของเรา
การอธิษฐานภาวนาที่ดีที่สุดคือการภาวนาด้วยความนมัสการและความไว้วางใจ เป็นการภาวนาที่มอบทุกสิ่งไว้กับพระเจ้าโดยไม่กำหนดว่าผลลัพธ์ต้องเป็นอย่างไร เป็นการวางใจในพระปรีชาญาณของพระเจ้ามากกว่าปัญญาของเราเอง ทำให้เราพักพิงในการดูแลด้วยความรักของพระองค์ได้ โดยไม่ต้องแบกภาระหนักจากความยากลำบากของเรา
ความเชื่อของข้าราชการผู้นั้นเติบโตขึ้นเมื่อเขาเชื่อพระวาจาของพระเยซูเจ้า โดยไม่จำเป็นต้องให้พระองค์เสด็จไปอยู่ที่นั่นด้วยพระองค์เอง เรื่องนี้เห็นได้ชัดเมื่อเขารู้ว่าบุตรชายหายป่วยในเวลาเดียวกับที่พระเยซูเจ้าตรัสว่า “บุตรชายของท่านจะมีชีวิตอยู่” ความเชื่อของข้าราชการผู้นั้นลึกซึ้งขึ้น และทุกคนในครอบครัวของเขาก็มีความเชื่อด้วย เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า เมื่อความเชื่อแท้หยั่งรากในความไว้วางใจแล้ว ก็ย่อมเติบโตและแผ่ขยายไปสู่ผู้อื่น
หากความเชื่อของชายผู้นี้ไม่ได้เติบโตจนมั่นคง ความเชื่อนั้นก็อาจสูญหายไปได้หากเกิดวิกฤตอีกครั้งและไม่มีอัศจรรย์ตามมา ความเชื่อที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นย่อมตั้งมั่นอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้า ไม่ว่าจะมีอัศจรรย์เกิดขึ้นอีกหรือไม่ก็ตาม สำหรับเราก็เช่นเดียวกัน ความเชื่อของเราต้องไม่ขึ้นอยู่กับคำตอบของพระเจ้าต่อคำอธิษฐานภาวนาของเรา หากพระองค์ทรงยอมให้เกิดความทุกข์ เราก็ต้องวางใจในพระองค์ หากพระองค์ทรงรักษา เราก็ต้องวางใจในพระองค์ ความเชื่อของเราต้องมั่นคงอยู่เสมอ โดยหยั่งรากในความจริงที่ว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด ไม่ใช่ในสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าความเชื่อของท่านลึกซึ้งเพียงใด และหล่อหลอมการอธิษฐานภาวนาของท่านอย่างไร จงเชื่อ นมัสการพระเจ้าเพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า รักพระองค์เหนือสิ่งอื่นใด และวางใจในพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์ แล้วจงมอบตนเองและผู้ที่ท่านรักไว้ในการดูแลของพระญาณเอื้ออาทร โดยเชื่อว่าพระเจ้าทรงทราบว่าสิ่งใดดีที่สุด
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงกระทำอัศจรรย์ของข้าพเจ้า พระองค์ทรงสรรพานุภาพและทรงกระทำได้ทุกสิ่งตามพระประสงค์ โปรดประทานความเชื่ออันลึกซึ้งแก่ข้าพเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์มากกว่าที่วางใจในตนเอง ขอให้ข้าพเจ้าเชื่อในพระองค์และนมัสการพระองค์เสมอ ไม่ใช่เพราะพระคุณที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้า แต่เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ใด ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
การทรงริเริ่มและการทรงแทรกแซงของพระเจ้า
วันอังคาร สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเห็นเขานอนอยู่ที่นั่น และทรงทราบว่าเขาป่วยมานานแล้ว พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านอยากหายป่วยหรือ?” ผู้ป่วยทูลตอบว่า “ท่านขอรับ ข้าพเจ้าไม่มีใครช่วยพาลงไปในสระเมื่อน้ำกระเพื่อม ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังไป คนอื่นก็ลงไปก่อนแล้ว” พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า “จงลุกขึ้น ยกแคร่ของท่าน แล้วเดินไป” ทันใดนั้น ชายผู้นั้นก็หายป่วย ยกแคร่ของตนขึ้น และเดินไป ยอห์น 5:6–8
ให้เราเริ่มด้วยการจินตนาการถึงความยินดีอย่างท่วมท้นของชายผู้นี้ ผู้ได้รับการรักษาให้หายหลังจากป่วยมาสามสิบแปดปี เขานอนอยู่บนแคร่ใกล้สระเบเธสดา สถานที่ซึ่งมีความเชื่อสืบต่อกันมาว่า ผู้ที่ลงไปในน้ำเป็นคนแรกหลังจากน้ำกระเพื่อมจะได้รับการรักษาให้หาย ธรรมประเพณีบางสายที่เกิดขึ้นในภายหลังเชื่อมโยงการกระเพื่อมของน้ำกับอัครทูตสวรรค์ราฟาเอล ซึ่งชื่อของท่านหมายถึง ‘การรักษาของพระเจ้า’ แม้พระคัมภีร์จะไม่ได้เชื่อมโยงราฟาเอลกับเรื่องนี้ แต่ลักษณะของท่านในฐานะผู้บำบัดรักษาที่ปรากฏในธรรมประเพณีอื่น ๆ ในพระคัมภีร์ ก็ทำให้ความเชื่อมโยงนี้มีความหมายสำหรับการไตร่ตรอง
เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จเข้าไปหาชายที่เป็นอัมพาตและตรัสถามว่า “ท่านอยากหายเป็นปกติหรือไม่” คำถามนี้ดูแทบจะไม่จำเป็น ใครบ้างจะไม่ปรารถนาที่จะหายจากโรคหลังจากทนทุกข์มานานถึงเพียงนั้น แต่คำถามนี้ชี้ให้เห็นความเป็นจริงที่ลึกซึ้งกว่า ซึ่งอยู่เหนือความเจ็บป่วยทางกาย สภาพของชายผู้นี้และคำถามของพระเยซูเจ้าเป็นสัญลักษณ์ของภาวะอัมพาตฝ่ายจิตที่อาจเกิดขึ้นกับวิญญาณของใครก็ตามที่ติดอยู่ในบาปจนเป็นนิสัย เช่นเดียวกับที่ชายผู้นี้ไม่สามารถรักษาตนเองให้หายได้ เราก็ไม่อาจปลดปล่อยตนเองจากภาระหนักของบาปได้หากพระเจ้าไม่ทรงเข้ามาช่วย วันนี้พระเยซูเจ้าทรงถามเราด้วยคำถามเดียวกันว่า เราปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะหลุดพ้นจากภาวะอัมพาตฝ่ายจิตของเราหรือไม่
คำตอบที่ชายผู้นี้ทูลพระเยซูเจ้ายังเผยให้เห็นความจริงสำคัญอีกประการหนึ่ง เขากล่าวว่า “นายท่าน ข้าพเจ้าไม่มีใครช่วยนำข้าพเจ้าลงไปในสระเมื่อน้ำกระเพื่อม ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังไป คนอื่นก็ลงไปก่อนแล้ว” (ยอห์น 5:7) การยอมรับเช่นนี้สะท้อนความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งที่ผู้ต่อสู้กับบาปซึ่งทำจนเป็นนิสัยมักประสบ ความล้มเหลวในการเอาชนะบาปตลอดหลายปีอาจทำให้ท้อแท้และถึงกับยอมจำนน แต่ในความท้อแท้นี้เอง พระหรรษทานเริ่มทำงาน เมื่อเรายอมรับว่าเราไม่สามารถรักษาตนเองให้หายได้ เราก็เปิดประตูต้อนรับพระอานุภาพแห่งการเยียวยารักษาของพระคริสตเจ้า
บางทีพระเยซูเจ้าอาจทรงเลือกชายผู้นี้ก็เพราะเขาหมดสิ้นความหวังแล้วโดยสิ้นเชิง หลังจากทนทุกข์มาสามสิบแปดปี เขาไม่มีใครช่วยและไม่คาดหวังว่าจะหายได้ แต่พระเยซูเจ้าทรงเข้ามาช่วยด้วยพระเมตตาของพระองค์ นี่คือสารอันทรงพลังสำหรับทุกคนที่ต่อสู้กับบาปและสิ้นหวังว่าจะเอาชนะมันได้ นั่นคือ ในพระคริสตเจ้ามีความหวังอยู่เสมอ พระองค์ทรงเป็นฝ่ายริเริ่มเมื่อเราไม่สามารถทำได้ และทรงนำการเยียวยารักษามาให้ในยามที่เราคาดหวังน้อยที่สุด
ลองนึกภาพว่าพระคริสตเจ้าเสด็จมาหาท่านในวันนี้และตรัสถามว่า “ท่านอยากหายเป็นปกติหรือไม่” คำตอบของเราควรสะท้อนความถ่อมตนของชายผู้นั้นว่า ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้าไม่มีพลังที่จะปลดปล่อยตนเองจากบาปของข้าพเจ้าได้ ในการยอมรับความอ่อนแอนี้ เราเปิดทางให้พระคริสตเจ้าทรงทำงานในตัวเรา อาศัยความถ่อมตนนี้เองที่เราเตรียมพร้อมรับพระหรรษทานของพระองค์
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงบาปใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นบาปเบาหรือบาปหนัก ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตท่านจนเป็นนิสัย ท่านยอมจำนนต่อบาปเหล่านี้แล้วหรือไม่ โดยคิดว่าไม่มีทางเอาชนะได้ มีบาปใดบ้างที่ท่านคุ้นชินเสียจนไม่ตระหนักอีกต่อไปว่าบาปนั้นทำร้ายชีวิตฝ่ายจิตของท่าน วันนี้พระคริสตเจ้าทรงถามท่านว่า ท่านอยากได้รับการเยียวยารักษาหรือไม่ จงยอมรับความอ่อนแอของตน ยอมรับว่าท่านไม่สามารถรักษาตนเองให้หายได้ และเฝ้ารอองค์พระผู้เป็นเจ้า จงใส่ใจ แล้วท่านจะเห็นว่าพระองค์ทรงเป็นฝ่ายริเริ่มช่วยเหลือด้วยพระอานุภาพของพระองค์อยู่แล้ว โดยทรงทำงานในหนทางที่ท่านอาจยังไม่ตระหนัก
ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงใส่พระทัย พระองค์ทรงทราบดีถึงบาปของข้าพเจ้าและภาระหนักที่บาปนั้นก่อแก่ข้าพเจ้า พระองค์เสด็จมาหาข้าพเจ้าทั้งกลางคืนและกลางวัน ตรัสถามว่าข้าพเจ้าอยากหายเป็นปกติหรือไม่ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้ใส่ใจต่อพระองค์และคำเชื้อเชิญอันอ่อนโยนของพระองค์ โปรดช่วยข้าพเจ้าให้มีความหวังว่าข้าพเจ้าสามารถเปลี่ยนแปลง ใกล้ชิดพระองค์ยิ่งขึ้น และเป็นนักบุญตามที่พระองค์ทรงปรารถนาให้ข้าพเจ้าเป็น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ทำงานของพระบิดา
วันพุธ สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
พระเยซูเจ้าตรัสตอบชาวยิวว่า “พระบิดาของเราทรงทำงานอยู่จนถึงบัดนี้ เราก็ทำงานด้วย” เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงยิ่งพยายามจะฆ่าพระองค์ เพราะพระองค์ไม่เพียงละเมิดวันสับบาโต แต่ยังทรงเรียกพระเจ้าว่าเป็นพระบิดาของพระองค์เอง ทำพระองค์เสมอพระเจ้า ยอห์น 5:17–18
บริบทของพระวรสารวันนี้มีความสำคัญ ข้อความข้างต้นอยู่ในตอนท้ายของเรื่องที่พระเยซูเจ้าทรงรักษาชายอัมพาตที่สระเบเธสดา ชายผู้นี้พิการมาสามสิบแปดปี และพระเยซูเจ้าทรงรักษาเขาให้หาย โดยตรัสกับเขาว่า “จงลุกขึ้น ยกแคร่ของท่าน แล้วเดินไปเถิด” (ยอห์น 5:8) แม้อัศจรรย์นี้จะน่าพิศวงยิ่งนัก แต่ชาวฟาริสีผู้เคร่งครัดตายตัวก็รีบตำหนิชายผู้นั้นที่แบกแคร่ เพราะพวกเขาเห็นว่าการกระทำนี้ละเมิดกฎวันสับบาโต
แม้พระเจ้าจะทรงบัญชาผ่านทางโมเสสว่า “จงระลึกถึงวันสับบาโตและรักษาวันนั้นให้ศักดิ์สิทธิ์” (อพยพ 20:8) แต่ชาวฟาริสีเป็นผู้สร้างคำตีความพระบัญญัติข้อนี้อย่างยืดยาวและละเอียด พวกเขาระบุงานหลายรูปแบบที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นสิ่งต้องห้าม รวมถึงการแบกแคร่ด้วย
เมื่อพระเยซูเจ้าทรงรักษาชายผู้นั้นและตรัสให้เขาลุกขึ้นยกแคร่ของตน ชาวฟาริสีเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงละเมิดธรรมบัญญัติของโมเสสสองประการ ประการแรก พวกเขาอ้างว่าการรักษาโรคนั้นเองเป็นงานรูปแบบหนึ่ง จึงเป็นการละเมิดวันสับบาโต ประการที่สอง พวกเขามองว่าการที่พระเยซูเจ้าตรัสสั่งให้ชายผู้นั้นยกแคร่ของตนเป็นการไม่ใส่ใจข้อห้ามเรื่องการทำงาน และเป็นการส่งเสริมให้ชายผู้นั้นละเมิดวันสับบาโต
สำหรับเรา การกล่าวโทษเช่นนี้อาจดูสุดโต่งและยึดติดกับตัวบทกฎหมาย แต่สำหรับชาวฟาริสี พระเยซูเจ้าทรงกระทำผิดธรรมบัญญัติ และพวกเขาก็เริ่มเบียดเบียนพระองค์
สิ่งที่เป็นประโยชน์แก่การไตร่ตรองคือวิธีที่พระเยซูเจ้าทรงตอบสนองต่อคำวิจารณ์นี้ เมื่อมีใครวิจารณ์เรา เราอาจตั้งท่าปกป้องตนเอง วิจารณ์ตอบโต้ในลักษณะเดียวกัน หรือแม้แต่ถอยกลับจากสิ่งที่เรากำลังทำ คำวิจารณ์และการเบียดเบียนอาจล่อใจให้เราหวาดกลัว และความกลัวนั้นอาจกดดันให้เรายอมทำตามเพื่อหลีกเลี่ยงผลที่จะตามมา แต่พระเยซูเจ้าไม่ทรงใช้วิธีนี้
แต่พระเยซูเจ้าทรงยืนยันอีกครั้งถึงพระอำนาจในฐานะพระเจ้าของพระองค์ที่จะทรงทำกิจเมตตาในวันสับบาโต โดยทรงประกาศว่าพระองค์ทรงเป็นเจ้านายเหนือวันสับบาโต พระองค์ตรัสว่า “พระบิดาของเราทรงทำงานอยู่จนถึงบัดนี้ เราก็ทำงานด้วย” กล่าวอีกนัยหนึ่ง พระเยซูเจ้าทรงเชื่อมโยงพระภารกิจการรักษาโรคของพระองค์เข้ากับพระภารกิจที่พระบิดาทรงกระทำอย่างต่อเนื่อง พระบิดาทรงเป็นที่มาของธรรมบัญญัติ หากการรักษาโรคของพระองค์มาจากพระบิดา ผู้ประทานพระบัญญัติสิบประการ การรักษาของพระองค์ก็ย่อมไม่อาจเป็นการละเมิดธรรมบัญญัติได้
ส่วนที่เหลือของพระวรสารวันนี้เป็นพระดำรัสที่อธิบายประเด็นนี้อย่างยืดยาวว่า “พระบุตรไม่อาจทำสิ่งใดได้ด้วยพระองค์เอง นอกจากสิ่งที่ทรงเห็นพระบิดาทรงกระทำ เพราะสิ่งใดที่พระบิดาทรงกระทำ พระบุตรก็จะทรงกระทำเช่นเดียวกัน” พระเยซูเจ้าทรงประกาศความเป็นหนึ่งเดียวของพระองค์กับพระบิดา โดยทรงเผยให้เห็นว่าทั้งสองพระบุคคลทรงเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ทั้งในความเป็นอยู่และการกระทำ ความเป็นหนึ่งเดียวนี้มีรากฐานอยู่ในพระธรรมชาติพระเจ้าเดียวกัน และเป็นหัวใจสำคัญของความเข้าใจของเราเกี่ยวกับพระตรีเอกภาพ คือพระบิดา พระบุตร และพระจิตเจ้า ผู้ทรงมีพระสารัตถะเดียวกันและทรงเป็นหนึ่งเดียวกันในความเป็นอยู่ตลอดนิรันดร
พระเยซูเจ้ามิได้ทรงมุ่งหมายที่จะปกป้องพระองค์เองจากคำวิพากษ์วิจารณ์ของชาวฟาริสี หรือเพื่อยุติความขัดแย้ง พระองค์ทรงมุ่งหมายที่จะประกาศความจริง แม้ว่าจะยิ่งทำให้ชาวฟาริสีโกรธแค้นมากขึ้นก็ตาม พระองค์ไม่ทรงหวาดกลัวการตัดสินของพวกเขา ไม่ทรงหวั่นไหวต่อการกล่าวโทษของพวกเขา และไม่ทรงยอมให้การยึดติดกับตัวบทกฎหมายอย่างแข็งกระด้างของพวกเขามาหยุดยั้งพระองค์ แต่พระองค์ตรัสกับพวกเขาถึงความจริงอย่างชัดเจนและเปิดเผยด้วยความรัก
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าท่านรับมืออย่างไรกับการด่วนตัดสิน คำวิพากษ์วิจารณ์ และข้อกล่าวหาเท็จ ท่านปล่อยให้คำวิพากษ์วิจารณ์นำไปสู่ความกลัวหรือความวิตกกังวลหรือไม่ ท่านตอบโต้ด้วยความโกรธหรือพยายามปกป้องตนเองหรือไม่ หรือท่านเผชิญกับความผิดพลาดด้วยความจริง และแบ่งปันความจริงนั้นด้วยความรักและความมั่นใจ ความกลัวและความโกรธมีหลายรูปแบบ และอาจส่งผลอย่างลึกซึ้งต่อวิธีที่เราสัมพันธ์กับผู้อื่น แม้จะเป็นอารมณ์ที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองมักเกี่ยวพันกันและเกิดขึ้นพร้อมกันในใจเรา จงอธิษฐานภาวนาขอให้พระเจ้าทรงขจัดความกลัวทั้งปวง และทรงแทนที่ความโกรธด้วยความกล้าหาญและความจริง เช่นเดียวกับพระเยซูเจ้า เราต้องพูดและกระทำโดยเป็นหนึ่งเดียวกับพระประสงค์ของพระบิดา ไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจการข่มขู่และการชักใยของผู้ที่กล่าวหาเราอย่างเป็นเท็จ
ข้าแต่พระบิดาเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งในสวรรค์ พระองค์ทรงส่งพระบุตรผู้ทรงเป็นพระเจ้าของพระองค์มาให้เรา เพื่อประทับอยู่ท่ามกลางเราและเป็นพระผู้ไถ่กู้ของเรา ทุกสิ่งที่พระบุตรของพระองค์ทรงกระทำนั้นล้วนเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และทำให้พระราชกิจอันรุ่งโรจน์ของพระองค์สำเร็จไป โปรดทรงรับข้าพเจ้าเป็นบุตรบุญธรรมของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้ทำตามพระประสงค์ของพระองค์ด้วย และเป็นเครื่องมือที่ดียิ่งขึ้นสำหรับพระราชกิจของพระองค์ในโลก ข้าแต่พระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
อัศจรรย์ภายในวิญญาณของท่าน
วันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
“กิจการที่พระบิดาทรงมอบหมายให้เราทำจนสำเร็จ คือกิจการที่เรากำลังทำอยู่นี้ เป็นพยานยืนยันถึงเราว่าพระบิดาทรงส่งเรามา ยิ่งกว่านั้น พระบิดาผู้ทรงส่งเรามาก็ทรงเป็นพยานยืนยันถึงเราด้วย แต่ท่านทั้งหลายไม่เคยได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ และไม่เคยเห็นพระรูปของพระองค์ อีกทั้งพระวาจาของพระองค์ก็มิได้ดำรงอยู่ในท่าน เพราะท่านไม่เชื่อในผู้ที่พระองค์ทรงส่งมา” ยอห์น 5:36–38
เหตุใดท่านจึงเชื่อในพระเจ้า เหตุใดท่านจึงเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระบุคคลที่สองแห่งพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง และพระผู้ไถ่กู้โลก ท่านอาจไม่เคยเห็นพระองค์ทรงทำอัศจรรย์ และคงเป็นไปได้ยากที่พระเยซูเจ้าจะทรงปรากฏแก่ท่านในรูปกายที่มองเห็นได้ พร้อมทั้งทรงประกาศว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า สิ่งที่ท่านมีคือพระคัมภีร์ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของพระเยซูเจ้าผู้ทรงดำเนินชีวิตอยู่บนโลกเมื่อ 2,000 ปีก่อน แต่เหตุใดท่านจึงเชื่อสิ่งที่ท่านอ่าน
ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเผชิญกับความไม่เชื่อของชาวฟาริสี พวกเขาเริ่มเบียดเบียนพระองค์และกล่าวหาว่าพระองค์ทรงละเมิดวันสับบาโต เพราะพระองค์ทรงรักษาคนเป็นอัมพาตและทรงบอกให้เขาแบกแคร่เดินไป ชาวฟาริสีผู้ถือกฎวันสับบาโตอย่างเคร่งครัดมองว่านี่เป็น “การทำงาน” และเป็นการละเมิดธรรมบัญญัติของโมเสส แทนที่จะยอมรับอัศจรรย์ที่เกิดขึ้น พวกเขากลับมุ่งอยู่กับการยึดติดในตัวบทกฎหมาย
ในการตอบพวกเขา พระเยซูเจ้าทรงอธิบายว่าเหตุใดชาวยิวจึงควรเชื่อในพระองค์ กิจการและอัศจรรย์ของพระองค์เป็นพยานยืนยันว่าพระบิดาทรงส่งพระองค์มา มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงทำอัศจรรย์เช่นนี้ได้ ดังนั้น พระกิจของพระเยซูเจ้าจึงเผยให้เห็นว่าพระองค์กำลังทรงกระทำให้พระประสงค์ของพระบิดาสำเร็จไป ใจที่แข็งกระด้างและความดื้อรั้นของชาวฟาริสีขัดขวางพวกเขาไม่ให้เห็นความจริง พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเมสสิยาห์
กลับมาที่คำถามเดิม เหตุใดท่านจึงเชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ท่านเคยเห็นอัศจรรย์ทางกายภาพที่พิสูจน์ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าหรือไม่ ส่วนใหญ่แล้วคงไม่เคย แล้วเหตุใดท่านจึงเชื่อ
ผู้คนเชื่อในพระเจ้าด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน แต่ไม่ใช่ทุกเหตุผลจะนำไปสู่ความเชื่อที่แท้จริง บางคนเชื่อเพราะได้รับการเลี้ยงดูมาในความเชื่อ พวกเขาเติบโตมากับการฟังพระคัมภีร์ การร่วมพิธีบูชาขอบพระคุณ และการรับศีลศักดิ์สิทธิ์ แม้สิ่งนี้จะเป็นรากฐานที่ดี แต่ก็ยังไม่ใช่ความเชื่อที่ครบถ้วนสมบูรณ์ ความเชื่อจะเป็นความเชื่อที่แท้จริงเมื่อก้าวพ้นเพียงการทำตามธรรมเนียม และเข้าสู่ความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระเยซูเจ้า
เพื่อจะมีความเชื่ออย่างแท้จริง คุณจำเป็นต้องพบปะกับพระเยซูเจ้าเป็นการส่วนตัว การพบปะนี้โดยปกติไม่ได้มาในรูปของอัศจรรย์ แต่เกิดขึ้นผ่านพระราชกิจที่ทรงกระทำเพื่อเปลี่ยนแปลงภายในวิญญาณของคุณ เมื่อพระเยซูเจ้าทรงดำเนินชีวิตอยู่บนโลก พระองค์ทรงกระทำเครื่องหมายและการอัศจรรย์ที่เห็นได้ภายนอก ทุกวันนี้ พระองค์ทรงเผยแสดงพระองค์เองอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่า โดยทรงกระทำอัศจรรย์แห่งพระหรรษทานภายในเรา ทำให้ความเชื่อของเราหยั่งลึกยิ่งขึ้นและเปลี่ยนแปลงจิตใจของเรา
อัศจรรย์ฝ่ายจิตเหล่านี้มองไม่เห็น แต่เป็นจริงไม่น้อยไปกว่าอัศจรรย์ทางกายที่พระเยซูเจ้าทรงกระทำ เมื่อพระเจ้าทรงปลดปล่อยคุณจากบาป ทรงเยียวยาบาดแผลฝ่ายจิต และประทานสันติสุขแก่คุณ คุณก็ได้สัมผัสพระราชกิจเหนือธรรมชาติของพระองค์ภายในตัวคุณ การเปลี่ยนแปลงภายในเหล่านี้เป็นรากฐานของความเชื่อแท้
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงอัศจรรย์ที่พระเจ้าทรงกระทำในวิญญาณของคุณ คุณเคยสัมผัสถึงการประทับอยู่ของพระองค์ที่ทรงปลดปล่อยคุณจากบาป ขจัดความมืดบอดฝ่ายจิต หรือหล่อเลี้ยงคุณด้วยพระหรรษทานของพระองค์หรือไม่? สิ่งเหล่านี้คืออัศจรรย์ที่สำคัญที่สุด เพราะนำคุณไปสู่ความเชื่อที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า แม้อัศจรรย์ทางกายยังคงเกิดขึ้น แต่อัศจรรย์ที่ลึกซึ้งที่สุดเกิดขึ้นในส่วนลึกที่ซ่อนเร้นของวิญญาณเรา และดึงเราให้ใกล้ชิดพระองค์ยิ่งขึ้น
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงกระทำอัศจรรย์ แม้พระองค์ทรงกระทำอัศจรรย์มากมายขณะทรงดำเนินชีวิตอยู่บนโลก แต่หลายคนก็ปฏิเสธที่จะเชื่อ วันนี้ พระองค์ยังคงทรงกระทำอัศจรรย์ในส่วนลึกของวิญญาณข้าพเจ้า ทรงเยียวยา ปลดปล่อย และเปลี่ยนแปลงข้าพเจ้า โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าตระหนักถึงพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตของข้าพเจ้า และวางใจในพระอานุภาพของพระองค์ โปรดทรงเปิดใจข้าพเจ้าให้รับพระหรรษทานของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะเชื่อได้อย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้น และน้อมรับความรักของพระองค์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ละทิ้งความคาดหวังที่ผิด
วันศุกร์ สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
ชาวเยรูซาเล็มบางคนกล่าวว่า “คนนี้ไม่ใช่คนที่พวกเขากำลังหาทางฆ่าหรือ? ดูสิ เขากำลังพูดอย่างเปิดเผย และพวกเขาก็ไม่ว่าอะไรเขาเลย เป็นไปได้หรือที่บรรดาผู้มีอำนาจยอมรับแล้วว่าเขาคือพระคริสตเจ้า? แต่เรารู้ว่าเขามาจากไหน เมื่อพระคริสตเจ้าเสด็จมา จะไม่มีใครรู้ว่าพระองค์มาจากไหน” ยอห์น 7:25–27
แม้พระเยซูเจ้าทรงสมบูรณ์พร้อม คำเทศน์สอนของพระองค์ไร้ข้อบกพร่อง และอัศจรรย์ของพระองค์น่าพิศวง แต่หลายคนก็ยังคงมีใจแข็งกระด้าง ไม่ยอมเชื่อ ผู้คนในสมัยนั้นมีความคาดหวังต่าง ๆ เกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ บางคนรอคอยบุคคลลึกลับจากสวรรค์ บางคนรอคอยผู้นำทางการเมือง ส่วนบางคนก็นึกภาพว่าพระเมสสิยาห์จะทรงปรากฏอย่างฉับพลัน โดยไม่มีใครรู้ที่มาของพระองค์มาก่อน ความคาดหวังทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บนความเข้าใจที่ไม่ครบถ้วนเกี่ยวกับบรรดาประกาศก
การเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ได้ถอนรากความคิดที่ผู้คนมีอยู่ก่อนหลายประการว่าพระองค์จะทรงเป็นผู้ใด พระองค์เสด็จมาในฐานะช่างไม้ยากจน ทรงเติบโตในหมู่บ้านนาซาเร็ธที่ดูไม่โดดเด่น และไม่ทรงมีความมุ่งหมายใดที่จะล้มล้างการยึดครองอิสราเอลของชาวโรมัน กระนั้น พระเยซูเจ้าทรงกระทำอัศจรรย์ คำเทศน์สอนของพระองค์เข้าถึงจิตใจ ทำให้ผู้มีใจถ่อมตนจำนวนมากกลับใจ เพียงพระองค์ประทับอยู่ ก็ทรงแสดงออกถึงความมั่นใจ ความมุ่งหมาย และศักดิ์ศรี พระองค์จะทรงเป็นพระเมสสิยาห์จริงหรือ?
เช่นเดียวกับผู้คนในสมัยพระเยซูเจ้า เราเองก็อาจสร้างความคิดไว้ล่วงหน้าได้ง่าย ๆ ว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด และชีวิตของเราควรเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อเราเลือกติดตามพระองค์ หากคุณมอบชีวิตให้พระคริสตเจ้า คุณคาดหวังสิ่งใดจากพระองค์? คุณคาดหวังว่าพระเจ้าจะประทานพระพรให้คุณประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในธุรกิจหรือ? ว่าลูก ๆ ของคุณจะรักและเชื่อฟังพระเจ้าหรือ? ว่าครอบครัวและเพื่อน ๆ ของคุณจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างสมบูรณ์หรือ? ว่าคุณจะมีสิ่งจำเป็นทางวัตถุพร้อมจนดำเนินชีวิตได้อย่างสุขสบายหรือ? หรือคุณคาดหวังว่าจะถูกปฏิเสธ ต้องทนทุกข์ และพบความตาย? เราต้องปรับความคาดหวังของเราให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าอยู่เสมอ โดยรู้ว่าแผนการสูงสุดของพระองค์คือเพื่อความรอดพ้นของเรา
ชาวยิวบางคนปฏิเสธพระเยซูเจ้า เพราะพระองค์ไม่ทรงเป็นไปตามความคาดหวังของพวกเขาว่าพระเมสสิยาห์จะทรงเป็นผู้ใด คนกลุ่มที่กล่าวถึงในพระวรสารวันนี้เชื่อว่าพระเมสสิยาห์จะทรงปรากฏอย่างฉับพลัน และไม่มีใครรู้ว่าพระองค์มาจากไหน คำพูดของพวกเขาที่ว่า “แต่เรารู้ว่าพระองค์มาจากไหน” สะท้อนถึงความไม่เชื่อ เพราะพวกเขาคาดหวังการปรากฏที่ลึกลับหรือฉับพลันยิ่งกว่านี้ ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับบรรดาประกาศกเช่นนั้นส่งผลให้พวกเขาปฏิเสธพระเยซูเจ้า พระเมสสิยาห์แท้
ในทำนองเดียวกัน เราอาจมีความคาดหวังบางอย่างเกี่ยวกับพระเจ้าได้ง่าย ๆ ซึ่งเมื่อไม่เป็นไปตามนั้น ก็ทำให้เกิดความสงสัยหรือความสับสน นี่เป็นความผิดของเราเองที่สร้างความคาดหวังอย่างผิด ๆ ว่าควรเกิดอะไรขึ้นเมื่อเราเลือกติดตามพระคริสตเจ้า หนทางแก้ไขนั้นเรียบง่าย คือหันกลับไปหาพระวรสารและเชื่อสิ่งที่พระเยซูเจ้าตรัส
พระเยซูเจ้าตรัสอะไรไว้? พระองค์ตรัสว่าจะทรงรับทรมานอย่างมากด้วยน้ำมือของบรรดาธรรมาจารย์ ชาวฟาริสี และผู้อาวุโสของประชาชน จะทรงถูกมอบตัว ถูกทรมาน และถูกตรึงกางเขน แต่จะทรงกลับคืนพระชนมชีพในวันที่สามด้วย และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงทุกประการ
เมื่อเราเลือกติดตามพระคริสตเจ้า พระเยซูเจ้าทรงสัญญาหรือว่าชีวิตจะง่าย สุขสบาย และทุกคนจะรักเรา? ไม่อย่างแน่นอน พระองค์ตรัสบอกเราว่าเราจะประสบชะตากรรมเดียวกับพระองค์ แต่หากเรายืนหยัดอดทนผ่านกางเขนต่าง ๆ ในชีวิต เราจะมีส่วนร่วมในชัยชนะสูงสุดของพระองค์
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความเข้าใจผิดใด ๆ ที่ท่านอาจมีเกี่ยวกับการเป็นคริสตชน การน้อมรับพระวรสารซึ่งมีจุดสูงสุดอยู่ที่พระทรมานของพระคริสตเจ้านั้นเป็นเรื่องยาก การตอบรับเสียงเรียกให้ดำเนินชีวิตอย่างเสียสละ มอบชีวิตของเราเพื่อผู้อื่น ทำกิจใช้โทษบาป ดำเนินชีวิตโดยไม่เห็นแก่ตัว มีใจกว้าง กลับใจจากบาปทุกประการ อธิษฐานภาวนาอย่างไม่หยุดหย่อน และน้อมรับไม้กางเขนของพระคริสตเจ้าด้วยความมุ่งมั่นไม่หวั่นไหว ล้วนเป็นเรื่องยากในตอนแรก เราจะทำเช่นนี้ได้ก็ต่อเมื่อเราละทิ้งความคาดหวังที่ผิดเกี่ยวกับการเป็นคริสตชน เพื่อว่าพระวรสารทั้งครบและข้อเรียกร้องของพระวรสารจะไม่ทำให้เราตกใจ แต่จะเป็นแรงบันดาลใจให้เราติดตามพระคริสตเจ้าไปตามหนทางที่พระองค์ทรงเลือกไว้ให้เรา
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเมสสิยาห์ของข้าพเจ้า พระชนมชีพและพันธกิจของพระองค์มิได้เป็นไปตามที่ผู้คนมากมายคาดหวังจากพระเมสสิยาห์ เช่นเดียวกัน ข้าพเจ้ามักมีความคาดหวังต่อพระองค์ที่ขัดกับพระประสงค์ของพระองค์ โปรดเปิดความคิดและจิตใจของข้าพเจ้าให้มองเห็นและน้อมรับพระประสงค์ของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะได้มอบชีวิตร่วมกับพระองค์ และมีส่วนในการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
วางใจในพระญาณเอื้ออาทรของพระเจ้า
วันเสาร์ สัปดาห์ที่สี่ เทศกาลมหาพรต
บางคนในหมู่ประชาชนที่ได้ฟังพระวาจาเหล่านี้ของพระเยซูเจ้ากล่าวว่า “ท่านผู้นี้เป็นประกาศกผู้นั้นจริง ๆ” คนอื่นกล่าวว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระคริสต์” แต่บางคนกล่าวว่า “พระคริสต์จะมาจากแคว้นกาลิลีได้อย่างไร พระคัมภีร์มิได้กล่าวหรือว่าพระคริสต์จะทรงสืบเชื้อสายจากกษัตริย์ดาวิด และจะมาจากเบธเลเฮม หมู่บ้านที่กษัตริย์ดาวิดเคยประทับอยู่” ดังนั้น ประชาชนจึงแตกแยกกันเพราะพระองค์ ยอห์น 7:40–43
เหตุการณ์ในพระวรสารวันนี้เกิดขึ้นในวันสุดท้ายซึ่งเป็นวันสำคัญที่สุดของเทศกาลอยู่เพิง หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าเทศกาลกระโจม การเฉลิมฉลองประจำปีนี้เป็นหนึ่งในสามเทศกาลสำคัญที่ชาวยิวจำนวนมากเดินทางจาริกแสวงบุญไปยังพระวิหาร พวกเขาอาศัยอยู่ในที่พักชั่วคราวหรือเพิงเป็นเวลาเจ็ดวัน เพื่อระลึกถึงพระญาณเอื้ออาทรและการปกป้องของพระเจ้าในช่วงสี่สิบปีที่พวกเขาร่อนเร่ในถิ่นทุรกันดาร อีกทั้งยังเป็นช่วงเวลาแห่งการขอบพระคุณสำหรับผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้ในปีนั้น โดยตระหนักถึงการเลี้ยงดูที่พระเจ้าประทานให้อย่างต่อเนื่อง
วันที่แปดซึ่งถัดจากเจ็ดวันของเทศกาลสุคคต เรียกว่าเชมินี อัตเซเรต เป็นการชุมนุมอย่างสง่าที่เน้นการอธิษฐานภาวนา โดยเฉพาะการวอนขอฝนสำหรับพืชผลในปีที่จะมาถึง ซึ่งเป็นการยอมรับอีกครั้งว่ามนุษย์ต้องพึ่งพาพระเจ้า น่าจะเป็นในช่วงเทศกาลนี้เองที่ “พระเยซูเจ้าทรงยืนขึ้นและตรัสเสียงดังว่า ‘ผู้ใดกระหาย จงมาหาเราและดื่มเถิด’” (ยอห์น 7:37) พระวาจาที่ทรงประกาศนี้อยู่ก่อนหน้าพระวรสารวันนี้เพียงเล็กน้อย ซึ่งแสดงให้เห็นปฏิกิริยาที่แตกต่างกันของผู้คนที่ได้ฟังพระวาจาของพระเยซูเจ้า
บริบทของเทศกาลอยู่เพิงและความหมายทางศาสนาของเทศกาลนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเข้าใจความหมายของพระวาจาที่พระเยซูเจ้าทรงประกาศ หนึ่งในพิธีกรรมหลักของเทศกาลสุคคต คือพิธีตักน้ำประจำวัน ซึ่งมีการนำน้ำจากสระสิโลอัมไปยังพระวิหารและเทลงเบื้องหน้าพระแท่นบูชา การกระทำนี้เป็นสัญลักษณ์ของการขอบพระคุณที่พระเจ้าประทานน้ำให้ในช่วงที่ชาวอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และเป็นการอธิษฐานภาวนาขอฝนสำหรับพืชผล อีกทั้งยังกระตุ้นความหวังในพระเมสสิยาห์ โดยชวนให้ระลึกถึงนิมิตของบรรดาประกาศกเกี่ยวกับการฟื้นฟูฝ่ายจิต เมื่อสายน้ำทรงชีวิตจะไหลออกมาจากพระวิหารว่า “ข้าพเจ้าเห็นน้ำไหลออกมาจากใต้ธรณีประตูพระวิหาร” (เอเสเคียล 47:1–12) และ “น้ำจืดจะไหลออกมาจากกรุงเยรูซาเล็ม” (เศคาริยาห์ 14:8)
ในเวลานั้น ธรรมาจารย์ ชาวฟาริสี และผู้นำศาสนาจำนวนมากกำลังวางแผนต่อต้านพระเยซูเจ้าอยู่แล้ว พวกเขาประณามพระองค์เพราะทรงทำอัศจรรย์ในวันสับบาโต ตรัสด้วยพระอำนาจของพระเจ้า และทรงกล่าวอ้างในลักษณะที่สื่อว่าพระองค์ทรงเท่าเทียมกับพระเจ้า มีการคาดเดากันมากว่าพระเยซูเจ้าจะเสด็จมาร่วมเทศกาลหรือไม่ และพระองค์ก็เสด็จมา โดยในตอนแรกทรงมาอย่างลับ ๆ (ยอห์น 7:10) เมื่อถึงกลางเทศกาล พระองค์ทรงปรากฏพระองค์อย่างเปิดเผยในพระวิหาร ทรงเทศน์สอนอย่างกล้าหาญ ในวันสุดท้าย พระองค์ทรงระบุว่าพระองค์เองทรงเป็นต้นธารแห่งน้ำทรงชีวิตที่จะดับความกระหายฝ่ายจิตของประชากรของพระเจ้า ทำให้คำพยากรณ์ในอดีตสำเร็จเป็นจริง เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดความโกลาหลและนำไปสู่ปฏิกิริยาที่แตกแยกกัน
บางคนเชื่อว่าพระองค์ทรงเป็น “ประกาศกผู้นั้น” หรือ “พระคริสต์” คนอื่น ๆ ยังสงสัย เพราะรู้ว่าพระเยซูเจ้าทรงมาจากนาซาเร็ธ ขณะที่พวกเขาคาดหวังว่าพระเมสสิยาห์จะมาจากเบธเลเฮม เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าหลายคนไม่ทราบว่าพระเยซูเจ้าประสูติที่เบธเลเฮมและทรงเป็นผู้สืบเชื้อสายของกษัตริย์ดาวิด
เทศกาลอยู่เพิงครั้งนี้เกิดขึ้นประมาณหกเดือนก่อนเทศกาลปัสกา ซึ่งเป็นเวลาที่พระเยซูเจ้าจะทรงถูกจับกุมและตรึงกางเขน ในช่วงหลายเดือนระหว่างนั้น ความขัดแย้งเกี่ยวกับพระองค์ทวีความรุนแรงขึ้น ขณะที่บรรดาผู้นำศาสนายังคงวางแผนต่อไป ส่วนพระเยซูเจ้าทรงทำอัศจรรย์เพิ่มขึ้นและประทานคำสอนอย่างเร่งเร้าถึงความจำเป็นที่จะต้องเชื่อในพระองค์ในฐานะพระเมสสิยาห์ ในบางแง่ เทศกาลอยู่เพิงเป็นจุดเริ่มต้นของวาระสุดท้าย
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความขัดแย้งที่พระเยซูเจ้าทรงจุดขึ้นในเทศกาลอยู่เพิง เราแต่ละคนต้องเลือกข้าง ไม่มีที่สำหรับการอยู่ตรงกลาง พระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเมสสิยาห์ และเราต้องติดตามพระองค์อย่างสุดหัวใจ หรือมิฉะนั้นพระองค์ก็มิได้ทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ไม่มีที่สำหรับความชะล่าใจหรือการดำเนินชีวิตแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ พระเยซูเจ้าทรงเป็นน้ำทรงชีวิต เป็นแหล่งเดียวเท่านั้นแห่งการเลี้ยงดูจากพระเจ้า จงยืนหยัดเคียงข้างพระองค์ และให้ตนเองอยู่ในหมู่ผู้ที่ประกาศอย่างกล้าหาญว่าพระองค์ทรงเป็นพระคริสต์ของพระเจ้า เพื่อพระองค์จะทรงเลี้ยงดูท่าน เช่นเดียวกับที่ทรงค้ำจุนชาวอิสราเอลตลอดสี่สิบปีในถิ่นทุรกันดาร
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงพระญาณสอดส่อง พระองค์เพียงผู้เดียวทรงเป็นธารน้ำแห่งชีวิตที่ให้ความสดชื่นและฟื้นฟูวิญญาณของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าพบความรอดพ้นนิรันดรในพระองค์เท่านั้น เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเมสสิยาห์และพระคริสต์ของพระเจ้า โปรดประทานความกล้าหาญและปรีชาญาณแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะวางใจในพระองค์และพึ่งพาพระญาณสอดส่องของพระองค์ที่ทรงดูแลชีวิตข้าพเจ้าอย่างต่อเนื่อง ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์อย่างแท้จริง
ทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – และอีกมากมาย!
