หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!
ความทรมานจากการไม่ให้อภัย
วันอาทิตย์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา (ปี A)
“‘เจ้าเป็นผู้รับใช้ที่ชั่วร้าย! เราได้ยกหนี้ทั้งหมดให้เจ้าแล้ว เพราะเจ้าอ้อนวอนขอเรา เจ้าไม่ควรสงสารเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน เหมือนที่เราได้สงสารเจ้าหรือ?’ นายจึงโกรธและมอบเขาให้ผู้ทรมาน จนกว่าเขาจะชำระหนี้ทั้งหมด พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ก็จะทรงกระทำต่อท่านทั้งหลายเช่นเดียวกัน หากท่านแต่ละคนไม่ให้อภัยพี่น้องของตนจากใจจริง” มัทธิว 18:32–35
ความรัก ความใจดี ความอ่อนโยน ความเมตตา…คุณลักษณะเหล่านี้และคุณลักษณะอื่น ๆ อีกมากที่คล้ายกันเป็นสิ่งที่เราคิดใคร่ครวญได้ง่าย คุณลักษณะเหล่านี้เป็นแรงบันดาลใจให้เราดำเนินชีวิตอย่างศักดิ์สิทธิ์ด้วยการเติบโตในคุณธรรม แต่บางครั้งเราต้องการมากกว่านั้น บางครั้งการไตร่ตรองถึงความงดงามของคุณธรรมและผลของพระจิตเจ้าก็ยังไม่เพียงพอที่จะช่วยให้เราเลือกดำเนินชีวิตอย่างศักดิ์สิทธิ์ นี่คือเหตุผลประการหนึ่งของอุปมาที่เราได้ฟังในวันนี้
หนังสือ แบบฝึกหัดฝ่ายจิต ของนักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยลา เสนอแนวทางที่ผู้นำฝ่ายจิตสามารถใช้เพื่อนำผู้เข้าเงียบในการเข้าเงียบส่วนตัวเป็นเวลาสามสิบวัน นักบุญอิกญาซีโอวางหัวข้อรำพึงไว้สำหรับทั้งสามสิบวัน สิ่งที่น่าสนใจคือ ท่านไม่ได้เริ่มต้นด้วยการเชื้อเชิญให้บุคคลนั้นไตร่ตรองถึงคุณธรรมอันงดงามที่ตนได้รับเรียกให้ดำเนินตาม แต่ในสัปดาห์แรก ท่านกลับให้ผู้เข้าเงียบไตร่ตรองถึงความน่าสะพรึงกลัวของบาปและผลอันร้ายแรงที่บาปก่อให้เกิดแก่ดวงวิญญาณ การทำเช่นนี้ช่วยให้บุคคลนั้นมองเห็นบาปของตนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อว่าในสามสัปดาห์ต่อมา เขาจะมีท่าทีภายในที่พร้อมยิ่งขึ้นสำหรับการไตร่ตรองถึงพระชนมชีพของพระคริสตเจ้าซึ่งเป็นแรงบันดาลใจ และพระคุณธรรมมากมายของพระองค์
ในแง่หนึ่ง พระวรสารวันนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการไตร่ตรองในสัปดาห์แรกของการเข้าเงียบตามแนวทางของนักบุญอิกญาซีโอ และด้วยเหตุนี้ พระวรสารบทนี้จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการไตร่ตรองทุกครั้งที่เราต้องการจัดชีวิตฝ่ายจิตของเราให้เข้าที่เข้าทาง เป็นเรื่องง่ายมากที่เราจะพึงพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่บนเส้นทางชีวิตคริสตชนของเรา เป็นเรื่องง่ายที่เราจะเฉื่อยชาในการภาวนาและแม้แต่ในชีวิตด้านศีลธรรม หากท่านเป็นเช่นนั้นไม่มากก็น้อย พระวรสารบทนี้ก็ควรได้รับความใส่ใจอย่างถี่ถ้วนและรอบคอบจากท่าน
บาปที่พระเยซูเจ้าตรัสถึงในพระวรสารตอนนี้คือบาปของการไม่ให้อภัย พระวรสารตอนนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงพระพิโรธของพระเจ้าที่จะลงเหนือผู้ที่ไม่ยอมให้อภัยผู้อื่น “ผู้รับใช้ที่ชั่วร้าย” ซึ่งได้รับคำกล่าวนี้เป็นชายคนหนึ่งที่พระเจ้าทรงยกหนี้ “จำนวนมหาศาล” ให้แล้ว ชายผู้นี้ก็คือเราทุกคน เราแต่ละคนได้รับการอภัยจากพระเจ้าสำหรับหนี้จำนวนมากถึงขั้นที่พระเยซูเจ้าต้องทรงสละพระชนมชีพเพื่อชำระ ผลที่ตามมาจากบาปของเราคือการสิ้นพระชนม์ของพระบุตรของพระเจ้า เราแต่ละคนสมควรได้รับโทษถึงตาย แต่บัดนี้ ความตายได้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นหนทางสู่ชีวิตใหม่โดยการอภัยบาป และหากเราต้องการรับการอภัยบาปและชีวิตใหม่ที่รอคอยเราอยู่ เราก็ต้องมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในการให้อภัยของพระเจ้า เราไม่เพียงต้องรับการอภัยจากพระองค์เท่านั้น แต่เรายังต้องให้อภัยผู้ที่ได้ทำบาปต่อเราด้วย อย่างครบถ้วน อย่างสิ้นเชิง โดยไม่สงวนสิ่งใดไว้
ในอุปมาเรื่องนี้ ผู้รับใช้ที่ชั่วร้ายไม่ได้ยกหนี้เล็กน้อยให้แก่ผู้รับใช้ของตน ที่จริงแล้ว บาปทุกประการที่ผู้อื่นทำต่อเรา ไม่ว่าจะหนักหนาเพียงใดในสายพระเนตรของพระเจ้า ก็เป็นหนี้เพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับหนี้ที่เรามีต่อพระเจ้า ด้วยเหตุนี้ เราจึงต้องไม่ลังเลที่จะให้อภัย ต้องไม่ลังเลเลย หากการให้อภัยเป็นเรื่องยาก และหากการไตร่ตรองถึงพระเมตตา พระทัยดี ความสงสาร และความรักของพระเจ้ายังไม่ผลักดันให้ท่านให้อภัยทุกคนอย่างหมดใจและเต็มที่ที่สุด ก็จงใช้เวลาอยู่กับอุปมาเรื่องนี้ “เจ้าเป็นผู้รับใช้ที่ชั่วร้าย! เราได้ยกหนี้ทั้งหมดให้เจ้าแล้ว เพราะเจ้าอ้อนวอนขอเรา เจ้าไม่ควรสงสารเพื่อนผู้รับใช้ด้วยกัน เหมือนที่เราได้สงสารเจ้าหรือ?” ถ้อยคำเหล่านี้มุ่งตรงมาที่เราเมื่อเราไม่ได้ให้อภัยอย่างหมดใจจากส่วนลึกของหัวใจ เป็นพระวาจาที่เปี่ยมด้วยพระเมตตาจากพระเยซูเจ้า เพื่อช่วยให้เราตื่นขึ้นและตระหนักถึงสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำ
ในคำอธิบายพระวรสารตอนนี้ของนักบุญโทมัส อไควนัส “ผู้ทรมาน” ที่กล่าวถึง ซึ่งเราจะถูกมอบให้หากเราไม่ให้อภัย ก็คือบรรดาปีศาจ พวกมันจะทรมานเราเมื่อเราขาดการให้อภัยต่อผู้อื่น ในเวลานี้ การทรมานจะมาในรูปของการหมกมุ่นอยู่กับบาดแผลของตน การวนเวียนอยู่กับความคิดแก้แค้น การผูกใจเจ็บ และการขาดสันติสุขภายใน นี่คือการกระทำของบรรดาปีศาจ และพวกมันจะทรมานเราด้วยวิธีนี้จนกว่าเราจะให้อภัย
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงการให้อภัยซึ่งเป็นข้อเรียกร้องที่ขาดไม่ได้ในชีวิตคริสตชน ความเมตตาอาจดูไม่ยุติธรรม หากมองจากมุมของความยุติธรรมอย่างเคร่งครัด ก็เป็นเช่นนั้นจริง แต่หากมองจากมุมของอิสรภาพและคุณธรรมแห่งสวรรค์ ความเมตตาก็สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง อย่าลังเลที่จะให้อภัย เพราะหากท่านทำเช่นนั้นได้จากก้นบึ้งของหัวใจ พระเจ้าจะประทานความอุดมสมบูรณ์แห่งพระอาณาจักรสวรรค์แก่ท่านอย่างล้นเหลือ
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงพระเมตตายิ่ง พระองค์ทรงยกหนี้จำนวนมหาศาลให้ข้าพเจ้าแล้ว ราคาที่พระองค์ทรงจ่ายเพื่อบาปของข้าพเจ้าคือการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน โปรดเติมเต็มหัวใจของข้าพเจ้าด้วยความสำนึกในพระคุณสำหรับของประทานนี้ จนข้าพเจ้าพร้อมจะแสดงความเมตตาอันลึกซึ้งเช่นเดียวกันต่อผู้อื่น ขอให้ข้าพเจ้าไม่หวั่นไหวในการแสดงความเมตตาอันลึกซึ้งนี้เลย เพื่อข้าพเจ้าจะเป็นอิสระจากความทรมานที่เกิดจากการไม่ยอมให้อภัย พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
การกลับทิศทางฝ่ายจิต
วันอาทิตย์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา (ปี B)
พระองค์ทรงเรียกประชาชนพร้อมกับบรรดาศิษย์เข้ามา แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าผู้ใดอยากติดตามเรา ก็ต้องปฏิเสธตนเอง แบกไม้กางเขนของตน และติดตามเรา เพราะผู้ใดอยากรักษาชีวิตของตนไว้ จะสูญเสียชีวิตนั้น แต่ผู้ใดสูญเสียชีวิตของตนเพราะเราและเพราะข่าวดี ก็จะรักษาชีวิตนั้นไว้ได้” มาระโก 8:34–35
ในทางปฏิบัติ เราจะติดตามพระเยซูเจ้าและช่วยวิญญาณของเราให้รอดพ้นได้อย่างไร? เพียงแค่ประกาศว่าเราเชื่อในพระเยซูเจ้านั้นเพียงพอหรือไม่? หากเราได้ข้อสรุปว่าพระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเจ้าและพระผู้ไถ่ของโลก เราจะได้รับความรอดพ้นแล้วหรือ? แน่นอนว่าไม่ แม้แต่บรรดาปีศาจก็เชื่อความจริงข้อนี้ พระเยซูเจ้าตรัสไว้อย่างชัดเจนว่า ความรอดพ้นเรียกร้องให้เราลงมือกระทำ เราต้องปฏิเสธตนเอง แบกไม้กางเขนของเรา และติดตามพระองค์ ยิ่งกว่านั้น หนทางสู่ความรอดพ้นยังเรียกร้องให้เราสูญเสียตนเองเพื่อพระคริสตเจ้าและข่าวดี ในทางปฏิบัติแล้ว สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่?
เพื่อตอบคำถามนี้ ให้เราพิจารณาวิถีชีวิตของผู้คนจำนวนมากก่อน เรามักปรารถนาสิ่งที่ง่ายที่สุดในชีวิต เพลิดเพลินที่สุด ดีเลิศที่สุด และให้ความบรรเทาใจมากที่สุด เรามักแสวงหาสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีและหนทางที่มีอุปสรรคน้อยที่สุด ตัวอย่างเช่น หากท่านเลือกได้ระหว่างการอดอาหารโดยกินเพียงขนมปังและน้ำ กับการกินอาหารที่อร่อยที่สุดอย่างอิ่มหนำ ท่านจะเลือกอะไร? หากท่านเลือกได้ระหว่างการไปพักผ่อนในสถานที่แปลกใหม่และหรูหราที่สุด กับการทำงานที่ยากลำบากมากตลอดหนึ่งสัปดาห์ ท่านจะเลือกอะไร? หากท่านเลือกได้ว่าจะขับรถหรูคันใหม่เอี่ยม หรือรถเก่าโทรมมากคันหนึ่ง ท่านจะชอบคันไหนมากกว่า? คนส่วนใหญ่คงเลือกอาหารชั้นดี การพักผ่อนอันหรูหรา และรถใหม่โก้หรูอย่างไม่ลังเล
ในงานเขียนคลาสสิกฝ่ายจิตของท่านเรื่อง การขึ้นสู่ภูเขาคาร์แมล นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนเสนอเค้าโครงของหนทางที่แตกต่างออกไปอย่างมาก ท่านให้คติพจน์ฝ่ายจิตชุดหนึ่งสำหรับใช้ในการภาวนาและรำพึง เพื่อช่วยชำระวิญญาณของท่านให้บริสุทธิ์จากความยึดติดทุกอย่างที่เป็นโทษ เพื่อท่านจะสามารถผูกพันกับพระเจ้าและพระประสงค์ศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ได้อย่างเต็มเปี่ยมยิ่งขึ้น นักบุญยอห์นกล่าวว่า “จงพยายามเลือกอยู่เสมอ ไม่ใช่สิ่งที่ง่ายที่สุด แต่เป็นสิ่งที่ยากที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุด แต่เป็นสิ่งที่ไม่น่าพอใจที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่ให้ความเพลิดเพลินมากที่สุด แต่เป็นสิ่งที่ให้ความเพลิดเพลินน้อยที่สุด…” เมื่ออ่านคติพจน์ฝ่ายจิตเหล่านี้ทั้งหมด ก็จะเห็นว่าคติพจน์เหล่านี้ท้าทายเราถึงแก่นแท้ของตัวตน สำหรับผู้ที่ซื่อตรงต่อตนเอง คติพจน์เหล่านี้เผยให้เห็นอย่างรวดเร็วว่า พวกเขามักชอบสิ่งที่ง่ายที่สุด น่าพอใจที่สุด และดีที่สุดที่โลกนี้มีให้ แต่สิ่งใดเล่าดีที่สุดสำหรับวิญญาณของท่านที่จะดำรงอยู่ชั่วนิรันดร?
คำสอนของพระเยซูเจ้าที่ว่า เราต้องปฏิเสธตนเอง แบกไม้กางเขนของเรา และติดตามพระองค์นั้น เป็นแผนที่นำทางเพื่อช่วยวิญญาณของท่านให้รอดพ้นชั่วนิรันดร และเพื่อค้นพบความอิ่มเต็มฝ่ายจิตที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่โลกนี้หรือเนื้อหนังของเราจะมอบให้ได้อย่างมากมาย แต่เพื่อจะเข้าใจแผนที่นำทางนี้และเดินตาม เรามักจำเป็นต้องทำสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็น “การกลับทิศทางฝ่ายจิต” การกลับทิศทางนี้เริ่มต้นเมื่อเราเลือกไม้กางเขนในทุกมิติของตัวเรา และจบลงเมื่อพระเจ้าทรงขจัดความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวทั้งหมดออกไป แล้วแทนที่ด้วยความปรารถนาที่จะรักอย่างเสียสละ
หากท่านพิจารณาความคิดของตนตลอดทั้งวันอย่างถี่ถ้วน ท่านอาจพบว่าท่านคิดถึงตนเองมากทีเดียว “ฉันชอบสิ่งนี้ ไม่อยากทำสิ่งนั้น โกรธเรื่องนี้ และกำลังพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องนั้น…” บ่อยครั้ง ความคิดของเราเริ่มต้นด้วย “ฉัน” และจบลงด้วย “ตัวฉัน” การปฏิเสธตนเอง การแบกไม้กางเขนของตน และการสูญเสียชีวิตของตน หมายความว่าท่านไม่คิดถึงตนเองอีกต่อไป หมายความว่าดวงตาแห่งวิญญาณของท่านได้หันออกจากตนเอง และมุ่งมองแต่พระประสงค์ของพระเจ้าและการรักผู้อื่นเท่านั้น แต่สิ่งนี้จะไม่มีวันเป็นไปได้ จนกว่าเราจะเป็นอิสระจากความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวมากมาย ซึ่งมักชี้นำการกระทำส่วนใหญ่ของเราในแต่ละวัน
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงสิ่งที่ท่านปรารถนาตลอดทั้งวัน สิ่งใดอยู่ในความคิดของท่านมากที่สุด? สิ่งใดดึงดูดใจท่านมากที่สุด? ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันคิดว่าจะรับใช้พระเจ้าและทำตามพระประสงค์ศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไรหรือไม่? หรือท่านใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันคิดถึงตนเอง? ดวงตาแห่งวิญญาณของท่านมักหันไปหาการรับใช้ผู้อื่นอย่างไม่เห็นแก่ตัวหรือไม่? หรือกลับคิดถึงสิ่งที่ท่านต้องการอย่างเห็นแก่ตัวบ่อยกว่า? จงไตร่ตรองคำถามที่ยากเหล่านี้ และพยายามขจัดทุกสิ่งที่เห็นแก่ตัวภายในท่านให้หมดไป การทำเช่นนี้จะช่วยให้ท่านกลับทิศทางฝ่ายจิตได้ เพื่อท่านจะสามารถแบกไม้กางเขนของพระคริสตเจ้าซึ่งรุ่งโรจน์และเปลี่ยนแปลงชีวิตได้
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเสียสละ พระองค์ทรงดำเนินชีวิตอย่างไม่เห็นแก่พระองค์เอง โดยทรงมุ่งแต่พระสิริรุ่งโรจน์ของพระบิดาในสวรรค์และความรอดพ้นของโลก โปรดปลดปล่อยข้าพเจ้าจากความเห็นแก่ตัวทั้งปวง เพื่อข้าพเจ้าจะสามารถปฏิเสธตนเองได้มากขึ้นในทุกด้าน วิ่งเข้าหากางเขนทุกประการในชีวิต และติดตามพระองค์เข้าสู่ชีวิตอันงดงามแห่งความรักที่ไม่เห็นแก่ตัวและพร้อมเสียสละ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
พระเมตตาของพระบิดาในสวรรค์
วันอาทิตย์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา (ปี C)
“ชายคนหนึ่งมีบุตรชายสองคน บุตรคนเล็กพูดกับบิดาว่า ‘พ่อครับ ขอแบ่งทรัพย์สมบัติส่วนที่ลูกควรจะได้รับให้ลูกเถิด’ บิดาจึงแบ่งทรัพย์สมบัติให้บุตรทั้งสอง ไม่กี่วันต่อมา บุตรคนเล็กรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของตนแล้วออกเดินทางไปยังดินแดนห่างไกล ที่นั่นเขาผลาญมรดกจนหมดไปกับการดำเนินชีวิตอย่างเสเพล” ลูกา 15:11–13
เรารู้จักเรื่องนี้ดี เราเคยอ่านเรื่องลูกล้างผลาญในพระวรสารตอนนี้ และเคยมีประสบการณ์ชีวิตเช่นเดียวกับเขาในหลายรูปแบบ บางคนดำเนินชีวิตคล้ายกับลูกล้างผลาญ แสวงหาความสุขอย่างไม่สิ้นสุดในการดำเนินชีวิตที่ผิดศีลธรรม ผลาญพรสวรรค์และเงินทองของตน โดยมีการแสวงหาความเพลิดเพลินเป็นเป้าหมายหลัก บางคนได้แต่มองด้วยความเศร้าใจเมื่อคนที่ตนรักหลงผิดไป เรื่องราวของบุตรคนนี้จึงสะท้อนชีวิตของหลายคนในแง่มุมต่าง ๆ
แง่มุมหนึ่งที่ซาบซึ้งใจที่สุดของเรื่องนี้คือท่าทีในหัวใจของบิดา หลังจากบุตรละทิ้งบิดาไป โดยเอาส่วนมรดกของตนไปก่อนที่บิดาจะเสียชีวิต แล้วผลาญมรดกนั้นอย่างโง่เขลา บิดาก็ยังคงซื่อสัตย์ต่อบุตร แม้หัวใจของเขาจะเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง แต่บิดายังคงมีความหวังว่าบุตรจะกลับมา เมื่อบุตรพบว่าตนสิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว เขาจึงเดินทางกลับบ้าน โดยหวังว่าบิดาจะรับเขาไว้เป็นคนงานรับจ้าง แต่เมื่อบุตรใกล้จะถึงบ้าน บิดาก็มองเห็นเขาแต่ไกล เราอ่านถึงช่วงเวลานั้นว่า “ขณะที่เขายังอยู่ห่างไกล บิดามองเห็นเขาและรู้สึกสงสารจับใจ จึงวิ่งไปหาบุตร สวมกอดและจูบเขา”
บ่อยเหลือเกินในชีวิต โดยเฉพาะหลังจากทำบาป เรามองพระเจ้าผ่านประสบการณ์มนุษย์ของเราเอง เราคิดว่าพระองค์จะทรงปฏิบัติต่อเราในแบบเดียวกับที่เราจะปฏิบัติต่อผู้อื่น แต่ความสงสารของพระเจ้านั้นอยู่เหนือความสงสารใด ๆ ของมนุษย์ที่เราจะจินตนาการได้ ไม่มีสิ่งใดในประสบการณ์มนุษย์ของเราที่จะเตรียมเราให้พร้อมอย่างแท้จริงสำหรับความรักอันร้อนรนในพระทัยของพระบิดาในสวรรค์
บทเรียนสำคัญที่สุดสองประการในอุปมาเรื่องนี้คือความเป็นคนบาปของบุตรและการให้อภัยของบิดา คุณคือบุตรคนนั้น คุณเป็นคนบาป คุณได้หันหลังให้พระเจ้าและแสวงหาความอิ่มใจในสิ่งต่าง ๆ มากมายที่ไม่มีวันทำให้คุณอิ่มใจได้ ดังนั้น ก้าวแรกที่เราต้องทำเพื่อตอบสนองต่ออุปมาเรื่องนี้คือยอมรับว่า เราจะไม่มีวันพบความสุขได้หากอยู่ห่างจากพระบิดาในสวรรค์ แม้เราจะพยายาม เราก็จะไม่มีวันสำเร็จ เพราะเราถูกสร้างมาเพื่อพระเจ้า และเราจะพบความสมบูรณ์ในชีวิตได้ก็ต่อเมื่ออยู่กับพระองค์เท่านั้น
บทเรียนประการที่สองในอุปมาเรื่องนี้ ซึ่งสำคัญยิ่งกว่า ช่วยเราในบทเรียนประการแรก หากเราแสวงหาความเข้าใจถึงความสงสารและพระเมตตาของพระบิดาในสวรรค์ด้วยการอธิษฐานภาวนา เราก็จะยอมรับบาปของตนและกลับบ้านโดยไม่กลัวได้ง่ายขึ้น เราจะยอมให้พระเจ้าทรงยกภาระแห่งความละอายออกไป และทรงโอบกอดเราด้วยความรักของพระองค์
วันนี้ จงไตร่ตรองสองประการนี้ ประการแรก จงยอมรับบาปของคุณโดยไม่ลังเลหรือหวาดกลัว หากเราสามารถมองเห็นความเป็นคนบาปในวิญญาณของเราด้วยสายพระเนตรของพระเจ้า เราคงตกตะลึงพรั่นพรึง ความหยิ่งจองหองทำให้เราตาบอดและขัดขวางไม่ให้เรามองเห็นบาปของตนอย่างชัดเจน จงอธิษฐานภาวนาขอพระหรรษทานที่จะมองเห็นวิญญาณของคุณตามความเป็นจริง ประการที่สอง ขณะที่ทำเช่นนั้น อย่ากลัวการพิพากษาของพระเจ้า การพิพากษามีไว้เฉพาะสำหรับผู้ที่ปฏิเสธไม่ยอมกลับใจเท่านั้น หากคุณกลับมาหาพระเจ้าทุกวัน สารภาพบาปของตนและพยายามเข้าใจบาปเหล่านั้นอย่างซื่อตรง การหันกลับมาหาพระเจ้าโดยไม่ลังเลก็จะปลดเปลื้องภาระที่คุณแบกไว้ เมื่อพระองค์ทรงให้อภัยคุณ พระบิดาทรงยืนอยู่แต่ไกลและทรงรอคอยคุณ จงยอมให้พระองค์ทรงวิ่งมาหาคุณ โอบกอดคุณ และหลั่งพระเมตตาลงมาเหนือคุณ
ข้าแต่พระบิดาแห่งพระเมตตาทั้งปวง พระองค์ทรงยืนรอให้เรากลับมาหาพระองค์อยู่เสมอ พระทัยของพระองค์เปี่ยมด้วยความสงสารอันลึกซึ้งที่สุด โปรดช่วยข้าพเจ้าให้มองเห็นบาปของตนดังที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็น และให้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมในพระทัยอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระองค์ ขอบพระคุณที่ทรงวิ่งมาหาข้าพเจ้าและทรงอภัยบาปให้ข้าพเจ้า เพื่อพระองค์จะทรงยกภาระหนักเหล่านี้ที่ข้าพเจ้าแบกไว้ออกไปได้ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความถ่อมตนในการเสนอวิงวอน
วันจันทร์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
“พระเจ้าข้า อย่าทรงลำบากเลย เพราะข้าพเจ้าไม่สมควรจะรับเสด็จพระองค์เข้ามาใต้ชายคาของข้าพเจ้า ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงไม่คิดว่าตนสมควรจะมาเฝ้าพระองค์ด้วย แต่ขอเพียงพระองค์ตรัสสักคำ แล้วให้ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าหายป่วยเถิด” ลูกา 7:6–7
สิ่งที่น่าสนใจคือ ถ้อยคำอันถ่อมตนเหล่านี้ ซึ่งมาจากนายร้อยชาวโรมัน แท้จริงแล้วมิใช่ถ้อยคำที่นายร้อยกล่าวกับพระเยซูเจ้าด้วยตนเอง ทั้งนี้เพราะนายร้อยไม่เชื่อว่าตนสมควรแม้แต่จะไปเฝ้าพระเยซูเจ้าด้วยตนเอง ดังนั้น เขาจึงส่งเพื่อนบางคนไปกล่าวถ้อยคำเหล่านี้กับพระเยซูเจ้าแทนเขา เพื่อน ๆ ของนายร้อยผู้นี้จึงทำหน้าที่เป็นผู้เสนอวิงวอนต่อพระพักตร์พระเยซูเจ้าอย่างแท้จริง พระเยซูเจ้าทรงตอบสนองด้วยการแสดงความประหลาดพระทัยในความเชื่อของนายร้อย พระเยซูเจ้าตรัสแก่ฝูงชนที่อยู่กับพระองค์ว่า “เราบอกท่านทั้งหลายว่า แม้แต่ในอิสราเอล เราก็ยังไม่พบใครมีความเชื่อเช่นนี้” และในเวลานั้น พระเยซูเจ้าทรงรักษาผู้รับใช้นั้นให้หายป่วยจากระยะไกล
โดยส่วนใหญ่ เมื่อเรามีเรื่องสำคัญที่จะขอจากใคร เรามักไปขอด้วยตนเอง เราไปหาคนนั้นและพูดกันต่อหน้า และแม้ว่าเราจะสามารถเข้าเฝ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราในการภาวนาได้อย่างแน่นอน แบบพบหน้ากัน เป็นการพบกันระหว่างตัวเรากับพระองค์ แต่การนำความต้องการของเราไปทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าผ่านการเสนอวิงวอนของผู้อื่น ก็เป็นการแสดงความถ่อมตนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การขอให้บรรดานักบุญเสนอวิงวอนแทนเรา ก็เป็นการแสดงความถ่อมตนอย่างยิ่ง
การขอให้บรรดานักบุญเสนอวิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแทนเรา มิได้ทำเพราะเรากลัวพระองค์ หรือเพราะพระองค์จะไม่พอพระทัยหากเราเข้าเฝ้าพระองค์โดยตรง ตามอุดมคติแล้ว เราทำเช่นนี้เพื่อแสดงความถ่อมตนอย่างที่สุด เมื่อเราฝากคำภาวนาของเราไว้กับผู้ที่อยู่ในสวรรค์ ซึ่งกำลังเพ่งพิศพระพักตร์ของพระเจ้า เราก็กำลังฝากคำภาวนาของเราไว้กับพระเจ้าอย่างแท้จริง แต่การพึ่งพาการเสนอวิงวอนของบรรดานักบุญยังเป็นหนทางหนึ่งในการยอมรับว่า อาศัยบุญกุศลของเราเอง เราไม่สมควรจะยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าและนำคำวอนขอของเราไปทูลพระองค์ บางครั้งความถ่อมตนเช่นนี้อาจเข้าใจได้ยาก แต่สิ่งสำคัญคือเราต้องพยายามทำความเข้าใจ
ในชีวิตของท่านเวลานี้ มีเรื่องใดที่ท่านจำเป็นต้องภาวนาขอ? ขณะที่ท่านนึกถึงเรื่องนั้น จงเลือกนักบุญองค์หนึ่งให้เป็นเพื่อนและผู้เสนอวิงวอนแทนท่านต่อพระพักตร์พระเจ้า จงหันไปหานักบุญองค์นั้นด้วยความถ่อมตนและภาวนาต่อนักบุญองค์นั้น โดยยอมรับว่าท่านไม่สมควรจะเข้าเฝ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยตนเอง จากนั้น จงฝากคำวอนขอของท่านไว้กับนักบุญองค์นั้น และขอให้ท่านนำคำภาวนานั้นไปทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแทนท่าน การภาวนาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าโดยผ่านการเสนอวิงวอนของนักบุญ เป็นอีกหนทางหนึ่งที่จะบอกว่าท่านรู้ว่า การที่พระเยซูเจ้าทรงตอบสนองท่านนั้นมาจากพระเมตตาของพระองค์ล้วน ๆ และข่าวดีก็คือ พระเยซูเจ้าทรงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะหลั่งพระเมตตาของพระองค์ เมื่อเราถ่อมตนลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์ โดยเฉพาะเมื่อเรามาหาพระองค์โดยผ่านการเป็นคนกลางของบรรดานักบุญ
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความถ่อมตนของนายร้อยชาวโรมันผู้เป็นที่นับถือคนนี้ พยายามเข้าใจพลังแห่งท่าทีอันถ่อมตนของเขา ที่เขาส่งเพื่อน ๆ ไปเฝ้าพระเยซูเจ้าแทนตน ขณะที่ท่านไตร่ตรอง จงเลือกนักบุญองค์หนึ่งในสวรรค์ และขอให้ท่านไปเฝ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราแทนท่าน เพื่อทูลขอให้พระองค์ประทานความถ่อมตนและความเชื่อเช่นเดียวกับนายร้อยผู้นี้แก่ท่าน การทำเช่นนี้จะทำให้องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงประหลาดพระทัยในความเชื่อและความถ่อมตนของท่านด้วย
ข้าแต่บรรดานักบุญของพระเจ้า โปรดนำคำวอนขออันถ่อมตนของข้าพเจ้าทูลถวายแด่พระเยซูเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้าเติบโตยิ่งขึ้นในความสุภาพถ่อมตนและความเชื่อ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอนำคำภาวนานี้และคำภาวนาทั้งหมดของข้าพเจ้ามาถวายแด่พระองค์ ขณะที่ทำเช่นนี้ ข้าพเจ้ายอมรับว่าข้าพเจ้าไม่สมควรได้รับพระเมตตาของพระองค์ แต่โดยอาศัยการเป็นสื่อกลางของบรรดานักบุญในสวรรค์ หากเป็นพระประสงค์ของพระองค์ที่จะประทานพระเมตตาแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ขอวอนขอสิ่งนี้จากพระองค์ด้วยความถ่อมตนผ่านทางท่านเหล่านั้น ข้าแต่พระแม่มารีย์ ข้าพเจ้าขอฝากคำภาวนาทั้งหมดของข้าพเจ้าไว้กับการวอนขออันศักดิ์สิทธิ์ของพระแม่เป็นพิเศษ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความสงสาร ความหวัง และความเชื่อ
วันอังคาร สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
พระเยซูเจ้าเสด็จไปยังเมืองหนึ่งชื่อนาอิน บรรดาศิษย์และประชาชนจำนวนมากติดตามพระองค์ไปด้วย เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้ประตูเมือง มีคนกำลังหามศพชายคนหนึ่งออกมา เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของมารดาซึ่งเป็นม่าย ประชาชนจำนวนมากจากเมืองนั้นอยู่กับนางด้วย ลูกา 7:11–12
ลองนึกภาพมารดาผู้นี้ นางเคยแต่งงาน นางกับสามีมีบุตรด้วยกัน ทั้งสองเลี้ยงดูบุตรของตน นางกับบุตรชายเห็นสามีของนางสิ้นใจ แล้วต่อมานางก็เห็นบุตรชายสิ้นใจ และกำลังร่วมพิธีศพของเขา เนื่องจากเขาเป็นบุตรชายคนเดียวของนาง บัดนี้นางจึงเหลือตัวคนเดียว
เมื่อเราคิดถึงหญิงผู้นี้ ก็ไม่ยากที่จะรู้สึกสงสารนาง หัวใจของนางคงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ใครก็ตามซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจย่อมสัมผัสได้ หัวใจของนางอาจเต็มไปด้วยความกลัวด้วย ในสมัยนั้น หญิงม่ายในหมู่บ้านชนบทคงต้องเผชิญความยากลำบากอย่างยิ่งในการเลี้ยงดูตนเอง เมื่อสามีจากไปแล้ว นางคงต้องพึ่งพาบุตรชายให้เลี้ยงดูเมื่อยามชรา แต่บัดนี้เมื่อเขาจากไปด้วย หัวใจของนางคงไม่เพียงรู้สึกเจ็บปวดจากการสูญเสียเขาเท่านั้น แต่ยังกลัวอนาคตของตนเองด้วย ชีวิตของนางจะเป็นอย่างไรต่อไป ใครจะจัดหาอาหารให้นางปีแล้วปีเล่า นางจะต้องตกอยู่ในสภาพยากจนและขอทานหรือไม่
ท่ามกลางความโศกเศร้าและความกลัวที่เป็นจริงอย่างยิ่งนี้เอง พระเยซูเจ้าเสด็จเข้ามาในชีวิตของนาง เราไม่ทราบว่านางรู้อะไรเกี่ยวกับพระเยซูเจ้าบ้างหรือไม่ ดูเหมือนว่านางไม่ได้เป็นผู้ติดตามพระองค์ และอาจไม่เคยแม้แต่ได้ยินเรื่องพระเยซูเจ้า เพราะพระองค์ยังทรงปฏิบัติพระภารกิจอย่างเปิดเผยมาได้ไม่นาน การที่พระเยซูเจ้าทรงพบกับนางและบุตรชายที่เสียชีวิตแล้วนั้นดูเหมือนไม่ได้มีการวางแผนไว้และไม่มีใครคาดคิด อะไรหนอที่กระตุ้นให้พระเยซูเจ้าทรงทำให้ชายผู้นี้กลับคืนชีพจากความตาย ดูเหมือนจะไม่ใช่การตอบสนองต่อความเชื่อของผู้ใดในหมู่บ้าน ทั้งยังไม่ได้ทรงกระทำตามคำร้องขอของใครด้วย แต่ดูเหมือนว่าพระองค์ทรงกระทำเช่นนี้เพียงเพราะทรงสงสารมารดาผู้นี้เท่านั้น อย่างน้อยเมื่ออ่านครั้งแรกก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น และแม้พระเยซูเจ้าทรงกระทำด้วยความสงสารนางอย่างชัดเจน แต่หากเราพิจารณาบริบททั้งหมด ก็อาจมีแรงจูงใจอีกประการหนึ่งด้วย
พระเยซูเจ้า บรรดาศิษย์ และประชาชนจำนวนมากกำลังเดินไปด้วยกันผ่านหมู่บ้านนี้ เนื่องจากโดยปกติพระเยซูเจ้าทรงกระทำอัศจรรย์เพื่อตอบสนองต่อความเชื่อของผู้คน จึงเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าความเชื่อเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนในอัศจรรย์ครั้งนี้ อย่างไรก็ตาม ความเชื่อที่เรียกให้อัศจรรย์นี้เกิดขึ้นคงมาจากฝูงชนที่เดินทางมากับพระเยซูเจ้าจากเมืองคาเปอรนาอุมเท่านั้น วันก่อนหน้านั้น ฝูงชนกลุ่มเดียวกันนี้ได้เห็นพระเยซูเจ้าทรงรักษาผู้รับใช้ของนายร้อยคนหนึ่ง พวกเขาเชื่อในพระเยซูเจ้าอย่างชัดเจน ขณะที่เดินไปกับพระองค์และพบขบวนศพนี้ ไม่เพียงพระทัยของพระเยซูเจ้าเท่านั้นที่เปี่ยมด้วยความสงสาร แต่หัวใจของบรรดาผู้ติดตามพระองค์ก็เช่นกัน ดังนั้น เมื่อผู้ติดตามพระเยซูเจ้าเห็นความโศกเศร้าของมารดาผู้นี้ แล้วเห็นความโศกเศร้าและความสงสารที่พระเยซูเจ้าเองทรงมีต่อนางตามธรรมชาติมนุษย์ของพระองค์ พวกเขาคงมีความหวังว่าพระองค์จะทรงกระทำบางสิ่ง ความหวังของพวกเขาคงมีต้นกำเนิดเหนือธรรมชาติ ซึ่งหมายความว่าความหวังนั้นเป็นหนึ่งเดียวกับความเชื่อด้วย อาศัยความเชื่อ พวกเขารู้ว่าพระเยซูเจ้าจะทรงกระทำบางสิ่ง ดังนั้น ในความเป็นจริงอย่างยิ่ง ความสงสาร ความหวัง และความเชื่อของผู้คนที่เดินทางไปกับพระเยซูเจ้าคงได้เรียกให้พระอานุภาพอันทรงสรรพานุภาพของพระองค์สำแดงออกเพื่อเยียวยารักษา และพระเยซูเจ้าก็ทรงตอบสนอง
มีหลายวิธีที่เราจะเป็นสื่อกลางแห่งพระหรรษทานของพระเจ้าได้ วิธีหนึ่งคือการเติบโตในความสงสารผู้อื่นและความหวังในพระเจ้า เมื่อเราเห็นความทุกข์ของผู้อื่น ยอมให้ตนเองรู้สึกสงสารพวกเขา แสดงความหวังในพระอานุภาพของพระเจ้าที่จะทรงเยียวยารักษา แล้วอยู่ตรงนั้นด้วยความเชื่อ รอคอยให้พระเจ้าทรงกระทำ พระเจ้าก็จะทรงถูกผลักดันให้ต้องทรงกระทำ ความสงสาร ความหวัง และความเชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ของเราทำหน้าที่เป็นคำภาวนาที่พระเจ้าทรงตอบสนองเสมอ ดูเหมือนว่าฝูงชนที่ติดตามพระเยซูเจ้าผ่านหมู่บ้านนาอินได้กระทำเช่นนี้ และเมื่อได้รับแรงบันดาลใจจากการเป็นพยานของพวกเขา เราเองก็ต้องเป็นผู้วอนขอเพื่อผู้อื่นในลักษณะเดียวกันด้วย
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงผู้คนในชีวิตของท่านที่มีสภาพคล้ายกับหญิงม่ายแห่งเมืองนาอินผู้นี้ ใครคือคนที่พระเจ้าทรงต้องการให้ท่านสังเกตเห็นและรู้สึกสงสาร? เมื่อหัวใจที่ร่วมรู้สึกกับผู้อื่นของท่านสังเกตเห็นผู้ที่ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากท่าน จงเปิดใจรับพระพรแห่งความหวังเหนือธรรมชาติด้วย จงมีความหวังในพระเจ้าว่าพระองค์จะทรงเยียวยารักษาพวกเขา ขณะที่ท่านทำเช่นนี้ จงให้ความหวังนั้นแสดงออกถึงความเชื่อในพระเจ้า และถวายความเห็นอกเห็นใจ ความหวัง และความเชื่อนั้นแด่พระเจ้า เป็นคำภาวนาของท่านเพื่อผู้ที่กำลังขัดสน
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระทัยสงสารยิ่ง พระองค์ทรงใส่พระทัยต่อความต้องการและความทุกข์โศกของข้าพเจ้าทั้งหลายเสมอ พระหฤทัยของพระองค์เปี่ยมด้วยความสงสารต่อทุกคน โปรดประทานหัวใจที่ร่วมรู้สึกกับผู้อื่นอย่างแท้จริงแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะมองเห็นผู้ที่กำลังขัดสน เมื่อข้าพเจ้าทำเช่นนี้ โปรดเติมเต็มข้าพเจ้าด้วยความหวังและความเชื่อว่าพระองค์จะทรงหลั่งพระเมตตาเหนือพวกเขา เพื่อข้าพเจ้าจะเป็นผู้วอนขอเพื่อทุกคน ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
จิตวิญญาณที่มีระเบียบอย่างเหมาะสม
วันพุธ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
“‘พวกเราเป่าขลุ่ยให้ท่านฟัง แต่ท่านไม่เต้นรำ พวกเราร้องเพลงคร่ำครวญ แต่ท่านไม่ร้องไห้’ ยอห์นผู้ทำพิธีล้างมา ไม่กินอาหารและไม่ดื่มเหล้าองุ่น แล้วท่านก็พูดว่า ‘เขาถูกปีศาจสิง’ บุตรแห่งมนุษย์มากินและดื่ม แล้วท่านก็พูดว่า ‘ดูสิ คนตะกละและขี้เมา เป็นเพื่อนกับคนเก็บภาษีและคนบาป’ แต่บุตรทุกคนของปรีชาญาณก็พิสูจน์ว่าปรีชาญาณนั้นถูกต้อง” ลูกา 7:32–35
ปัญญาจารย์ บทที่ 3 เป็นบทอ่านที่นิยมใช้กันมากในพิธีปลงศพ บทอ่านนี้กล่าวว่า “ทุกสิ่งมีกำหนดเวลา และกิจการทุกอย่างภายใต้ท้องฟ้าก็มีเวลาของมัน มีเวลาให้กำเนิด และมีเวลาตาย มีเวลาปลูก และมีเวลาถอนสิ่งที่ปลูก…มีเวลาร้องไห้ และมีเวลาหัวเราะ มีเวลาไว้ทุกข์ และมีเวลาเต้นรำ” บทอ่านนี้ปลอบโยนผู้ที่กำลังโศกเศร้าในพิธีปลงศพ เพราะชีวิตเต็มไปด้วยอารมณ์และประสบการณ์ที่แตกต่างหลากหลาย เมื่อผู้ร่วมพิธีปลงศพคิดถึงบุคคลอันเป็นที่รัก พวกเขาจะระลึกถึงทั้งช่วงเวลาที่ดีและช่วงเวลาที่เลวร้าย ทั้งความทุกข์โศกและความยินดี การทำเช่นนี้ช่วยเตือนใจพวกเขาว่า แม้พิธีปลงศพจะเป็นช่วงเวลาแห่งความทุกข์โศก แต่ความยินดีจะตามมาในอนาคต นี่คือจังหวะตามธรรมชาติของชีวิต
ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงท้าทายผู้ที่ไม่ได้ตอบสนองอย่างเหมาะสมตามวิสัยมนุษย์ในเวลาที่ควร “พวกเราเป่าขลุ่ยให้ท่านฟัง แต่ท่านไม่เต้นรำ พวกเราร้องเพลงคร่ำครวญ แต่ท่านไม่ร้องไห้” ภาพของการเป่าขลุ่ยและร้องเพลงคร่ำครวญ แล้วกลับไม่มีการเต้นรำและร้องไห้ตามมา เผยให้เห็นความไม่สอดคล้องบางประการในการตอบสนองของผู้คนมากมายต่อยอห์นผู้ทำพิธีล้างและต่อพระเยซูเจ้าเองในระหว่างการปฏิบัติพันธกิจของทั้งสอง เมื่ออธิบายข้อความตอนนี้ นักบุญออกัสตินกล่าวว่า การเทศน์สอนของยอห์นผู้ทำพิธีล้างเป็นเหมือนเพลงคร่ำครวญที่เรียกผู้คนให้ “ร้องไห้” ด้วยการกลับใจ อย่างไรก็ตาม เมื่อท่านเทศน์สอน หลายคนไม่ได้ตอบสนองด้วยการกลับใจอย่างที่ควร เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จมา พระองค์ทรงเทศน์สอนและทรงเป็นพยานถึงชีวิตใหม่แห่งพระหรรษทานที่พระองค์เสด็จมาเพื่อประทานให้ แม้บางคนจะฟังและตอบสนองพระองค์ แต่ก็มีอีกหลายคนที่ไม่ทำเช่นนั้น สารของพระเยซูเจ้าเป็นเหมือนเสียงขลุ่ยที่มุ่งเร้าใจผู้คนให้ “เต้นรำ” แต่หลายคนไม่ได้ตอบสนองด้วยความยินดีที่พวกเขาได้รับเชิญให้สัมผัสและดำเนินชีวิตอยู่ในนั้น อาศัยสารและพระหรรษทานของพระองค์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิต
แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งและกิจการทุกอย่างภายใต้ท้องฟ้าล้วนมีกำหนดเวลา พันธกิจที่เราได้รับคือการใส่ใจต่อสิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับเราในทุกขณะของชีวิต บางครั้งเราต้อง “ร้องไห้” โดยมองบาปของเราตามความเป็นจริง ตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของบาปเหล่านั้น และปฏิเสธบาปเหล่านั้นอย่างสุดหัวใจ ในเวลาอื่น เราจะ “เต้นรำ” เมื่อพระเจ้าทรงเชิญเราเข้าสู่พระหรรษทานที่ประทานการปลอบโยน และทรงขอให้เราเห็นความรักอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระองค์อย่างชัดเจน ในช่วงเวลาเหล่านั้น เราได้รับเชิญให้สำนึกในพระคุณอย่างลึกซึ้ง และแสดงความกตัญญูนั้นด้วยจิตวิญญาณทั้งหมดของเรา
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงกระแสเรียกที่ท่านได้รับให้ดำเนินชีวิตอย่างมีระเบียบเหมาะสม โดยพิจารณาว่าท่านใส่ใจต่อผู้คนรอบข้างมากเพียงใด ความใส่ใจที่เกิดจากความรักของท่านช่วยให้ท่านมองเห็นบาดแผลในหัวใจของผู้ที่กำลังทนทุกข์หรือไม่? ท่านรู้สึกผลักดันจากภายในให้รับฟังพวกเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจและมอบหัวใจที่เมตตาแก่พวกเขาหรือไม่? เมื่อผู้อื่นกำลังสัมผัสความยินดีในชีวิต ท่านสามารถร่วมยินดีกับพวกเขาได้หรือไม่? ท่านทำเช่นนั้นได้อย่างเต็มที่ โดยปราศจากความริษยาหรือความอิจฉาใด ๆ หรือไม่? เมื่อพระเจ้าทรงดลใจให้ท่านกระทำบางสิ่งเพื่อกลับใจ และประทานพระหรรษทานบางประการแก่ท่าน ท่านฟังและเชื่อฟังโดยไม่ชักช้า พร้อมตอบสนองอย่างเหมาะสมที่สุดหรือไม่? จิตวิญญาณของเราต้องไวต่อการดลใจของพระหรรษทาน และต้องตอบสนองให้สอดคล้องกัน จงแสวงหาที่จะมีจิตวิญญาณที่มีระเบียบอย่างเหมาะสม เพื่อท่านจะได้ดำเนินชีวิตและสัมผัสชีวิตที่พระเจ้าทรงวางไว้เบื้องหน้าท่านในแต่ละวัน ตามพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระองค์
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระวิญญาณของพระองค์มีระเบียบอย่างสมบูรณ์ และตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระบิดาอย่างสมบูรณ์แบบเสมอ พระองค์ทรงหนักแน่นเมื่อความรักเรียกร้อง ทรงกล้าหาญเมื่อเผชิญความยากลำบาก ทรงเมตตาต่อคนบาปที่กลับใจ และทรงยินดีเมื่อทุกคนกลับใจ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าใส่ใจต่อการดลใจจากพระหรรษทานของพระองค์เสมอ และตอบสนองพระองค์ตามที่ทรงเรียกข้าพเจ้าอยู่เสมอ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ความพิศวงยำเกรงต่อการอภัยบาป
วันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
พระองค์ตรัสแก่นางว่า “บาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว” คนอื่น ๆ ที่ร่วมโต๊ะอยู่พูดกันว่า “คนนี้เป็นใคร จึงอภัยบาปได้ด้วย?” แต่พระองค์ตรัสแก่หญิงนั้นว่า “ความเชื่อของท่านช่วยท่านให้รอดพ้นแล้ว จงไปเป็นสุขเถิด” ลูกา 7:48–50
พระเยซูเจ้าตรัสถ้อยคำอันเปี่ยมด้วยความรักเหล่านี้แก่หญิงคนบาปผู้หนึ่ง ซึ่งปรากฏตัวโดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าในงานเลี้ยงอาหารที่พระเยซูเจ้ากำลังเสวยอยู่ในบ้านของชาวฟาริสีคนหนึ่ง ชาวฟาริสีผู้นั้นมองนางอย่างดูหมิ่นและตัดสิน แต่นางไม่ใส่ใจ ด้วยความเป็นทุกข์เสียใจต่อบาปของตน นางชโลมพระบาทของพระเยซูเจ้าและถ่อมตนลงเฉพาะพระพักตร์ ใช้น้ำตาชำระพระบาท และใช้ผมของตนเช็ดให้แห้ง
การสนทนาจบลงเมื่อพระเยซูเจ้าทอดพระเนตรนางและตรัสกับนางว่า “บาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว” จงสังเกตปฏิกิริยาของผู้ที่ร่วมโต๊ะอาหาร เราได้รับรู้ถึงความคิดภายในใจของพวกเขา พวกเขาคิดในใจว่า “คนนี้เป็นใคร จึงอภัยบาปได้ด้วย”
ผู้ที่เกิดและเติบโตมาในความเชื่อย่อมเข้าใจมาโดยตลอดว่าพระเจ้าทรงอภัยบาป เราได้รับการสอนเรื่องนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก ได้เรียนรู้เรื่องนี้มากมายระหว่างการเตรียมตัวรับศีลอภัยบาป และได้ยินสารนี้ในรูปแบบต่าง ๆ มาตลอดชีวิต แต่ลองจินตนาการดูว่า ท่านไม่เคยได้ยินเรื่องการอภัยของพระเจ้า หรือมีประสบการณ์กับการอภัยของพระองค์เลยตลอดชีวิต แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งท่านก็ได้พบ ลองจินตนาการว่าคนเหล่านี้คงกำลังรู้สึกอย่างไร เมื่อพวกเขาได้พบกับการอภัยบาปเป็นครั้งแรกในองค์พระเยซูเจ้า ขณะที่พระองค์ทรงอภัยให้หญิงคนบาปผู้นี้ พวกเขาอาจรู้สึกสับสนอยู่บ้าง แต่บางทีสิ่งที่พวกเขารู้สึกยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดก็คือความยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์และความอัศจรรย์ใจต่อสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงกระทำ พวกเขาเห็นหญิงคนบาปผู้นี้เข้ามา รับรู้ถึงท่าทีตัดสินและดูหมิ่นของชาวฟาริสี เห็นนางแสดงความเสียใจและความอับอาย แล้วก็เห็นพระเยซูเจ้าทรงอภัยให้นาง
ท่านรู้สึกอัศจรรย์ใจต่อของประทานแห่งการอภัยบาปของท่านและของผู้อื่นหรือไม่ หรือท่านถือว่าการอภัยเป็นเรื่องธรรมดาที่จะได้รับอยู่แล้ว ความอัศจรรย์ใจและความยำเกรงที่ผู้คนแสดงออกเมื่อหญิงผู้นี้ได้รับการอภัยบาป ควรช่วยให้เราตรวจสอบท่าทีของตนเองต่อพระเมตตาและการอภัยของพระเจ้า เราจำเป็นต้องบ่มเพาะความอัศจรรย์ใจต่อพระเมตตาของพระเจ้าเช่นเดียวกับที่คนเหล่านี้มีให้เกิดขึ้นในใจเราอย่างต่อเนื่อง เราต้องพยายามไม่ถือว่าการอภัยเป็นสิ่งที่จะได้รับอยู่แล้ว หรือมองว่าเป็นเพียงเรื่องปกติอีกเรื่องหนึ่งในชีวิต ตรงกันข้าม เราต้องมองว่าการอภัยเป็นสิ่งพิเศษ ใหม่อยู่เสมอ รุ่งโรจน์อยู่เสมอ และชวนให้ยำเกรงและอัศจรรย์ใจตลอดไป
วันนี้ จงไตร่ตรองถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความยำเกรงและอัศจรรย์ใจของผู้ติดตามพระเยซูเจ้ากลุ่มแรกเหล่านี้ว่า “คนนี้เป็นใคร จึงอภัยบาปได้ด้วย” ขณะที่ท่านไตร่ตรอง จงให้พระเจ้าทรงเติมเต็มท่านด้วยความกตัญญูอย่างลึกซึ้งที่สุดต่อการอภัยที่พระองค์ทรงมอบให้ท่าน จงรื้อฟื้นความซาบซึ้งในของประทานจากพระเจ้าซึ่งท่านไม่ได้รับเพราะบุญกุศลของตนนี้ และให้ความกตัญญูนั้นเป็นบ่อเกิดแห่งความอัศจรรย์ใจอย่างต่อเนื่องของท่านต่อพระเมตตาของพระเจ้า
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ประทานอภัย พระเมตตาและความสงสารที่พระองค์ทรงมีต่อคนบาปชวนให้ยำเกรงอย่างแท้จริง ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงรักข้าพเจ้าและผู้ติดตามพระองค์ทุกคนด้วยความรักอันลึกซึ้งยิ่งนัก โปรดทรงเติมเต็มหัวใจของข้าพเจ้าด้วยความยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์ต่อพระเมตตาอันน่าอัศจรรย์ของพระองค์ ขอให้ข้าพเจ้าพิศวงใจในการอภัยของพระองค์อยู่เสมอ และเปี่ยมด้วยความกตัญญูรู้คุณอย่างลึกซึ้งที่สุดเสมอ เมื่อข้าพเจ้าได้สัมผัสการอภัยนั้นในชีวิต พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ทุ่มเทสุดหัวใจ!
วันศุกร์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
พระเยซูเจ้าเสด็จไปตามเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ ทรงเทศน์สอนและประกาศข่าวดีเรื่องพระอาณาจักรของพระเจ้า อัครสาวกทั้งสิบสองคนร่วมเดินทางไปกับพระองค์ พร้อมกับสตรีบางคนที่ได้รับการรักษาให้พ้นจากจิตชั่วและโรคภัยไข้เจ็บ… ลูกา 8:1–2
องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงปฏิบัติพันธกิจ พระองค์เสด็จด้วยพระบาทจากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่ง “ทรงเทศน์สอนและประกาศข่าวดีเรื่องพระอาณาจักรของพระเจ้า” สารของพระองค์เป็น “ข่าวดี” อย่างแท้จริง พระองค์ทรงรักษาผู้เจ็บป่วย ทรงขับไล่ปีศาจ และที่สำคัญที่สุด พระองค์ทรงอภัยบาป ด้วยเหตุนี้ ผู้คนมากมายจึงเริ่มติดตามพระองค์ ผู้ติดตามพระองค์ไม่ได้มีเพียงศิษย์ทั้งสิบสองคนที่พระเยซูเจ้าทรงเรียกด้วยพระองค์เอง และในที่สุดพระองค์จะทรงส่งออกไปเป็นอัครสาวกของพระองค์เท่านั้น แต่ยังมีคนอื่น ๆ ติดตามพระองค์ด้วย พระวรสารวันนี้ยังเอ่ยชื่อสตรีสามคน ได้แก่ มารีย์ชาวมักดาลา โยอันนา และสุซันนา บุคคลเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงสัมผัสใจอย่างลึกซึ้ง และพวกเขาก็ตอบสนองด้วยการละทิ้งทุกสิ่งเพื่อติดตามพระองค์
การที่ผู้ติดตามกลุ่มแรกเหล่านี้เลือกละทิ้งทุกสิ่งและติดตามพระเยซูเจ้า เชื้อเชิญให้เราตรวจสอบเช่นกันว่า เราได้อุทิศชีวิตเพื่อติดตามพระองค์มากน้อยเพียงใด ในบรรดาผู้คนมากมายที่ได้ฟังพระเยซูเจ้าทรงเทศน์สอน ย่อมมีการตอบสนองที่หลากหลายอย่างแน่นอน บางคนปฏิเสธพระองค์ บางคนรู้สึกสนใจพระองค์ บางคนเชื่อในพระองค์แต่ไม่เต็มใจที่จะเป็นศิษย์ของพระองค์ และบางคนก็อุทิศตนอย่างสุดหัวใจแด่พระเยซูเจ้าและพันธกิจของพระองค์ในการประกาศข่าวดี สำหรับคนกลุ่มสุดท้ายนี้ ข่าวดีที่พวกเขาได้ยินได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขา
คุณตอบสนองต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราอย่างไร? วิธีที่ดีวิธีหนึ่งในการตอบคำถามนี้อย่างเหมาะสมคือ พิจารณาว่าคุณได้อุทิศเวลาและกำลังมากเพียงใดให้แก่องค์พระผู้เป็นเจ้าและสารแห่งข่าวดีของพระองค์ คุณได้ใช้เวลามากเพียงใดในการอ่านพระวาจาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ ภาวนาต่อพระองค์ พูดถึงพระองค์ และเรียนรู้ความเชื่อที่พระองค์ทรงสอน? สารของพระองค์มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจในชีวิตของคุณมากเพียงใด? การเป็นคริสตชนไม่ใช่สิ่งที่เราจะแยกไว้เป็นส่วนหนึ่งต่างหากจากชีวิต เราไม่อาจมี “เวลาสำหรับความเชื่อ” เพียงไม่กี่นาทีในแต่ละสัปดาห์ แล้วใช้เวลาที่เหลือไปกับกิจกรรมอื่น ๆ ได้ จริงอยู่ แต่ละวันของเราย่อมเต็มไปด้วยกิจกรรมมากมายที่เป็นเพียงส่วนปกติของชีวิต เราทุกคนมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวัน แต่การ “ทุ่มเททั้งชีวิต” หากจะกล่าวเช่นนั้น หมายความว่าพระเยซูเจ้าและสารของพระองค์แทรกซึมอยู่ในทุกสิ่งที่เราทำ แม้แต่กิจกรรมธรรมดาในชีวิตประจำวัน เช่น การทำงาน งานบ้าน และสิ่งอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน ก็ต้องทำเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้าและให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระองค์
สำหรับบรรดาผู้ติดตามพระเยซูเจ้าในยุคแรก แม้พวกเขาจะเดินทางไปกับพระองค์จากเมืองหนึ่งสู่อีกเมืองหนึ่ง และเปลี่ยนวิถีชีวิตประจำวันอย่างสิ้นเชิง แต่พวกเขาก็ยังคงทำกิจกรรมธรรมดามากมาย อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด กิจกรรมธรรมดาเหล่านั้นล้วนทำไปเพื่อช่วยให้พวกเขาและผู้อื่นบรรลุพันธกิจสูงสุดของตน คือการฟังและตอบสนองต่อพระวาจาของพระเจ้า
วันนี้ จงไตร่ตรองว่าคุณได้อุทิศทุกส่วนในชีวิตแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าและพันธกิจของพระองค์มากเพียงใด การทำเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องหมายความว่าคุณต้องเป็นผู้ประกาศข่าวดีต่อสาธารณชน ใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่วัด หรือทำสิ่งอื่นในทำนองเดียวกัน แต่หมายความเพียงว่า คุณเชื้อเชิญพระเยซูเจ้าและพันธกิจของพระองค์ให้เข้ามาอยู่ในทุกสิ่งที่คุณทำ ตลอดทั้งวันในทุก ๆ วัน เราไม่มีวันรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้อย่างเต็มที่จนเพียงพอ เมื่อคุณพิจารณากิจกรรมประจำวันของตน จงมองหาหนทางที่จะนำองค์พระผู้เป็นเจ้าเข้ามาอยู่ในทุกสิ่งที่คุณทำ การทำเช่นนี้จะทำให้คุณเป็นศิษย์ผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่งของพระองค์อย่างแท้จริง เป็นผู้ทุ่มเททั้งชีวิตแด่พระองค์
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า พระองค์กำลังทรงปฏิบัติพันธกิจเพื่อช่วยวิญญาณให้รอดพ้นและเสริมสร้างพระอาณาจักรอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงเชื้อเชิญข้าพเจ้าไม่เพียงให้ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยพระวาจาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เท่านั้น แต่ยังให้ช่วยเผยแผ่พระวาจานั้นแก่ผู้อื่นด้วย ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ชีวิตของข้าพเจ้าเป็นของพระองค์ โปรดเสด็จเข้ามาในทุกส่วนของชีวิตประจำวันของข้าพเจ้า และทรงใช้ข้าพเจ้าเพื่อพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
การเกิดผลดีอย่างอุดม
วันเสาร์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสี่ เทศกาลธรรมดา
“ผู้ใดมีหูสำหรับฟัง ก็จงฟังเถิด” ลูกา 8:8
ในแง่หนึ่ง ข้อความสั้น ๆ นี้เป็นบทสรุปของอุปมาเรื่องผู้หว่าน อุปมานี้แสดงให้เราเห็นวิธีที่แตกต่างกันสี่แบบในการรับพระวาจาของพระเจ้า เมล็ดที่หว่านคือพระวาจาของพระเจ้า คนสี่ประเภทที่แตกต่างกันถูกเปรียบกับเมล็ดที่หว่านลงบนทางเดิน บนพื้นหิน ในพงหนาม และในดินดี
พระเยซูเจ้าทรงอธิบายว่า เมล็ดที่หว่านลงบนทางเดินคือคนเหล่านั้น “ที่ได้ฟังแล้ว แต่ปีศาจมาเอาพระวาจาไปจากใจของพวกเขา” เมล็ดที่หว่านลงบนพื้นหินคือคนที่ “รับพระวาจาด้วยความยินดี แต่ไม่มีราก พวกเขาเชื่ออยู่เพียงชั่วระยะหนึ่ง และเมื่อถึงเวลาถูกประจญก็ละทิ้งความเชื่อ” เมล็ดที่หว่านลงในพงหนามคือคนที่ได้ฟังและรับพระวาจาไว้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็ “ถูกความกังวล ความมั่งคั่ง และความสนุกสนานของชีวิตรัดไว้ จนไม่อาจเกิดผลที่สุกงอม” ในที่สุด คนที่เป็นเหมือนดินอุดมสมบูรณ์คือผู้ที่ได้ฟังพระวาจาและ “ยึดมั่นไว้ด้วยใจเอื้อเฟื้อและดีงาม และเกิดผลด้วยความพากเพียร”
เมื่อคุณพิจารณาคนประเภทต่าง ๆ เหล่านี้ คุณอยู่ในประเภทใด? สำหรับผู้ที่ภาวนาทุกวันและพยายามติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาน่าจะอยู่ในประเภทใดประเภทหนึ่งจากสองประเภทสุดท้าย จงสังเกตว่า ทั้งในผู้ที่เป็นเหมือนเมล็ดที่หว่านลงในพงหนาม และผู้ที่เป็นเหมือนเมล็ดที่หว่านลงในดินอุดมสมบูรณ์นั้น พระวาจาของพระเจ้าล้วนก่อให้เกิดผล กล่าวอีกนัยหนึ่ง ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนแปลงจริง และพวกเขาก็สร้างความเปลี่ยนแปลงให้แก่โลกจริง เพราะพระวาจาศักดิ์สิทธิ์และการประทับอยู่ของพระเจ้าในชีวิตของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างอยู่ที่ว่า ผู้ที่ต่อสู้ดิ้นรนกับ “ความกังวล ความมั่งคั่ง และความสนุกสนานของชีวิต” จะไม่สามารถเกิด “ผลที่สุกงอม” ได้ นี่เป็นคำสอนที่ดีสำหรับคริสตชนผู้ซื่อสัตย์ที่จะนำไปไตร่ตรอง
เมื่อคุณมองดูชีวิตของตนเอง คุณเห็นผลชนิดใดบ้าง? “ผล” ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราตรัสถึงนั้น อาจเทียบได้กับผลของพระจิตเจ้า ได้แก่ ความรัก ความชื่นชมยินดี สันติสุข ความอดทน ความเมตตา ความดี ความอดกลั้น ความอ่อนโยน ความเชื่อ ความสุภาพเรียบร้อย การรู้จักควบคุมตนเอง และความบริสุทธิ์ ดังนั้น หากคุณต้องการไตร่ตรองแยกแยะว่าตนเป็นเหมือนผู้ที่เกิดผลสุกงอมหรือผู้ที่เกิดผลซึ่งยังไม่สุกมากกว่ากัน ก็จงพิจารณาคุณลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้อย่างถี่ถ้วน ผลของพระจิตเจ้าแต่ละประการที่มีชีวิตอยู่ในตัวคุณนั้น “สุกงอม” เพียงใด? คุณลักษณะเหล่านี้เป็นแนวทางตรวจสอบมโนธรรมที่ดีเยี่ยมสำหรับผู้ที่ต้องการพิจารณาให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าการพิจารณาเพียงพระบัญญัติสิบประการหรือบาปต้นเจ็ดประการ หากผลดีเหล่านี้เกิดจากชีวิตของคุณอย่างสุกงอมแท้จริง คุณก็น่าจะมองเห็นได้ว่าผลเหล่านี้ส่งผลต่อผู้อื่นผ่านทางคุณอย่างไร ตัวอย่างเช่น ความเมตตา ความอดทน ความเชื่อ และการรู้จักควบคุมตนเองของคุณได้ช่วยผู้อื่นในการดำเนินชีวิตคริสตชนอย่างไรบ้าง?
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงผลของพระจิตเจ้า ทบทวนผลเหล่านี้อย่างถี่ถ้วนด้วยจิตภาวนาขณะที่คุณตรวจสอบชีวิตของตนเอง เมื่อเห็นว่าผลเหล่านี้มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ จงชื่นชมยินดีและขอบพระคุณ พร้อมทั้งพยายามส่งเสริมให้ผลเหล่านี้เติบโตขึ้น เมื่อเห็นว่ายังขาดผลเหล่านี้อยู่ ก็จงชื่นชมยินดีเช่นกันที่ได้ตระหนักรู้เช่นนั้น และพิจารณาถึงเหตุที่ยังขาดอยู่ มีความกังวลฝ่ายโลก ความปรารถนาในทรัพย์สมบัติหรือความเพลิดเพลินที่ขัดขวางการเติบโตของผลเหล่านี้หรือไม่? จงมุ่งมั่นเป็นดินที่อุดมสมบูรณ์อย่างแท้จริง แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะทรงบันดาลให้เกิดผลดีมากมายในตัวคุณและผ่านทางคุณอย่างแน่นอน
ข้าแต่พระผู้หว่านผู้ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า พระองค์ทรงหว่านเมล็ดพันธุ์อันสมบูรณ์แห่งพระวาจาของพระองค์อย่างอุดมสมบูรณ์ โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเปิดใจรับพระวาจานั้น เพื่อให้เกิดผลดีอย่างอุดมสมบูรณ์ โปรดทรงปลดปล่อยข้าพเจ้าจากความกังวลและสิ่งหลอกลวงในชีวิต เพื่อให้ข้าพเจ้าได้ยินพระวาจาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์อย่างชัดเจน และบำรุงเลี้ยงพระวาจานั้นในหัวใจของข้าพเจ้า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รัก ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีในทุกสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำและยังคงทรงกระทำอยู่ในตัวข้าพเจ้าและผ่านทางข้าพเจ้า พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
หนังสือทั้ง 4 เล่มมีจำหน่ายในรูปแบบหนังสือปกอ่อน & อีบุ๊ก!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

