วันเสาร์ สัปดาห์ที่สาม เทศกาลมหาพรต
เมื่อเราดำเนินชีวิตในเทศกาลมหาพรตอย่างดี เราคงไม่เรียกเทศกาลนี้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ “สนุก” แต่ไม่ควรถือว่า “ความสนุก” เป็นสิ่งเดียวกับความชื่นชมยินดี ผลสำคัญประการหนึ่งของการดำเนินชีวิตในเทศกาลมหาพรตอย่างดีคือความชื่นชมยินดี ความชื่นชมยินดีเกิดจากการเป็นอิสระจากบาป การคิดอย่างชัดเจนและถูกต้อง การรู้จักพระเจ้าและพระประสงค์ของพระองค์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น และการมอบชีวิตของเราแด่พระองค์มากยิ่งขึ้น แต่หนทางไปสู่จุดหมายนั้นอาจไม่ใช่สิ่งที่เรียกได้ว่า “สนุก”
ความสนุกตามความหมายที่ใช้กันทั่วไป อาจพบได้ในการไปพักผ่อน การทำงานอดิเรก การไปร่วมงานเลี้ยง หรือการใช้เวลาอย่างเพลิดเพลินกับเพื่อน ๆ ส่วนเทศกาลมหาพรตอาจเปรียบได้เหมาะกว่ากับการให้กำเนิดบุตร การอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาค หรือการทำงานที่ยากลำบากใด ๆ ให้สำเร็จ ผลสุดท้ายของแต่ละสิ่งจะเป็นความชื่นชมยินดีหรือความพึงพอใจในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง แต่ขณะที่กำลังลงมือทำสิ่งนั้นจริง ๆ เราอาจไม่ได้รู้สึกเพลิดเพลินในทันที
บัดนี้เราเดินทางผ่านมาครึ่งทางกว่าเล็กน้อยแล้วก่อนจะถึงปัสกา และนี่เป็นเวลาที่ดีที่จะหยุดสักครู่และพิจารณาว่า การเดินทางในเทศกาลมหาพรตของเราจนถึงขณะนี้เกิดผลเพียงใด ธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปทำให้เรามักเริ่มต้นด้วยความตั้งใจดี แต่แล้วความตั้งใจดีเหล่านั้นก็เริ่มอ่อนแรงลง เมื่อเราเผชิญกับงานอันเหน็ดเหนื่อยที่ต้องทำเพื่อให้ความตั้งใจนั้นสำเร็จ
เทศกาลมหาพรตเป็นเรื่องของการกลับใจและการปรับเจตจำนงของเราให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า การกลับใจหมายถึงการที่เรามองบาปอย่างซื่อตรง ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าพึงใจ เปรียบได้กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบครั้งสำคัญ ซึ่งต้องอาศัยความพยายาม ความมุ่งมั่น ความตั้งใจแน่วแน่ สมาธิ และใจที่เปิดกว้าง นั่นหมายความว่าเราพร้อมที่จะค้นพบสิ่งใหม่ ๆ เปลี่ยนแปลงชีวิตในสิ่งที่จำเป็น และทนทุกข์ผ่านการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น
วิธีที่ดีที่สุดประการหนึ่งในการพากเพียรผ่านความยากลำบากของเทศกาลมหาพรต คือการยึดมั่นในความหวังถึงความชื่นชมยินดีที่รออยู่เบื้องหน้า ปัสกาคือความชื่นชมยินดีนั้น ปัสกาไม่ใช่เพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองพันปีก่อนเท่านั้น แต่ปัสกากำลังจะมาถึงและนำการเปลี่ยนแปลงมาสู่เราในวันนี้ หนทางสู่ความชื่นชมยินดีแห่งปัสกาคือความพากเพียรอย่างหนักในเทศกาลมหาพรต อย่าปล่อยให้แรงผลักดันและความตั้งใจแน่วแน่ของท่านเลือนหายไปในเทศกาลมหาพรตนี้ หากท่านเริ่มหวั่นไหวแล้ว จงใช้ช่วงกึ่งกลางของเทศกาลมหาพรตนี้ฟื้นฟูความมุ่งมั่นของท่านให้มีพลังอีกครั้ง
จงรำพึงถึงพระเยซูเจ้าในถิ่นทุรกันดารอีกครั้ง เพ่งพิจารณาพระองค์ขณะทรงผ่านช่วงเวลาสี่สิบวันมาได้เพียงครึ่งทาง ณ เวลานั้น พระองค์คงจะทรงเหน็ดเหนื่อย หิว กระหาย ร้อน และไม่สบายพระกายอย่างมาก แต่พระองค์มิได้ทรงผ่อนความพยายามลง พระองค์ทอดพระเนตรเห็นปลายทางของช่วงเวลาสี่สิบวัน และทรงเห็นปลายทางของพระภารกิจสาธารณะสามปีที่จะตามมา พระองค์ทรงทราบว่าทั้งหมดนี้จะนำไปสู่ความชื่นชมยินดีแห่งการกลับคืนพระชนมชีพของพระองค์ ความชื่นชมยินดีนั้นผลักดันให้พระองค์ทรงก้าวต่อไปด้วยความตั้งพระทัยอันแน่วแน่ไม่หวั่นไหว เพื่อทำให้พระประสงค์ของพระบิดาสำเร็จ จงพยายามทำเช่นเดียวกัน
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นความหวังและความชื่นชมยินดี พระองค์ทรงอดทนต่อความทุกข์ทรมานในถิ่นทุรกันดารและความทุกข์ทรมานบนไม้กางเขนของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงทราบว่าความทุกข์เหล่านั้นจะสิ้นสุดลงในพระสิริรุ่งโรจน์และความรอดพ้นของวิญญาณจำนวนมาก ขอให้ข้าพเจ้าเป็นหนึ่งใน “คนจำนวนมาก” เหล่านั้นที่พยายามติดตามพระองค์ โดยแบกไม้กางเขนของตน ยอมให้พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตของข้าพเจ้า และพากเพียรอย่างหนักในการชำระวิญญาณของข้าพเจ้าให้บริสุทธิ์ ข้าแต่พระเจ้าที่รัก ชีวิตของข้าพเจ้าเป็นของพระองค์ โปรดทรงนำข้าพเจ้าผ่านช่วงเวลาที่เหลือของ “ถิ่นทุรกันดาร” แห่งเทศกาลมหาพรตนี้ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
ดูเพิ่มเติม: วันที่ยี่สิบสอง: 40 วัน ณ เชิงไม้กางเขน
